Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

Νά πιστεύεις, νά έλπίζεις καί ν’ άγαπάς, κυρίως ν’ άγαπάς, άδιαφορώντας γιά τά έμπόδια!
Ν’ άγαπάς τόν Θεό πάνω άπ’ όλα καί τόν πλησίον σου σάν τόν έαυτό σου!
Άν δέν έχεις άρκετή δύναμη γιά νά διατηρήσεις στήν καρδιά σου αύτούς τούς άνεκτίμητους θησαυρούς, νά προσπίπτεις συχνά στά πόδια τού Θεού τής άγάπης!

Άγιος Ίωάννης τής Κρονστάνδης

[toula]

Παγιδεύεται ο άνθρωπος από την ιδέα που έχει για τον εαυτό του…

Γνωρίζει ο Θεός αυτά τα οποία έχεις ανάγκη και φροντίζει για σένα. Ο Θεός σε έφερε εκεί που σε έφερε, ο Θεός σε φωτίζει, σε καθοδηγεί. Γιατί λοιπόν πέφτεις σε μέριμνα ακόμα και στα πνευματικά ζητήματα;

Ενώ δηλαδή νομίζεις ότι τάχα ασχολείσαι με πνευματικά θέματα και έχεις πνευματικά ενδιαφέροντα και έχεις πνευματικά ερωτήματα και έχεις πνευματικές απορίες και θέλεις να σου εξηγούν και θέλεις να σου πουν και να μάθεις, τελικά περιπλέκεσαι, τελικά μπαίνεις σε μέριμνα και σε φροντίδα.

Εγώ θα έλεγα και περισσότερο και από αυτό. Δεν είναι απλώς ότι μπαίνει κανείς σε κάποιες φροντίδες, αλλά παγιδεύεται από τον ίδιο τον εαυτό του, από τον εγωισμό του.

Ο άνθρωπος παιδεύεται συνέχεια από αυτήν την τάση που έχει, να θέλει να είναι κάτι. Και σε όποιο σκαλοπάτι κι αν βρεθεί πάλι εκεί ξαναγυρίζει.

Ας πούμε, πρόκοψε κανείς κάπως πνευματικά και επομένως έχει επικοινωνία με πνευματικούς ανθρώπους και ρωτάει κτλ. Αλλά και εκεί πάλι θέλει να πείσει τον εαυτό του και τους άλλους ότι κάτι είναι. Γι’ αυτό και ασχολείται τόσο πολύ και απασχολείται μ’ αυτά. Όχι από θείο ζήλο, αλλά από υπερηφάνεια.

Παγιδεύεται από την ιδέα που έχει για τον εαυτό του, επειδή έμαθε τάχα πολλά, και το παίζει πλέον παράγων εκκλησιαστικός και αρχίζει να λέγει αδιακρίτως την άποψή του, να μιλά με θράσος, να πράττει αυτόβουλα και αλαζονικά. Παγιδεύεται μέσα στην φιλαυτία του και εκεί μέσα χάνει πλέον το βαθύ νόημα των γνώσεων που έχει αποκομίσει από τους γέροντες που συζήτησε, τα βιβλία που διάβασε, τις απαντήσεις που έλαβε.

Όλα λοιπόν εκείνα τα πνευματικά ζητήματα που τον απασχολούσαν έχουν μπει πλέον στην άκρη και τώρα απλά τα χρησιμοποιεί για να δεσπόζει στο κέντρο η μέριμνα της ανάδειξης του «εγώ» του.

Aπό το βιβλίο: Αββάς Βαρσανούφιος -Ερμηνεία Πατερικών κειμένων- Πανόραμα Θεσσαλονίκης
https://romioitispolis.gr/

[toula]

Άγιος Πορφύριος: Τι βοηθά τον καταθλιπτικό!

Η απελπισία και η απογοήτευση είναι το χειρότερο πράγμα. Είναι παγίδα του σατανά, για να κάνει τον άνθρωπο να χάσει την προθυμία του στα πνευματικά και να τον φέρει σε απελπισία. Όλες σχεδόν οι αρρώστιες προέρχονται από έλλειψη εμπιστοσύνης στον Θεό και αυτό δημιουργεί άγχος.

Το άγχος το δημιουργεί η κατάργηση του θρησκευτικού αισθήματος. Αν δεν έχετε έρωτα για τον Χριστό, αν δεν ασχολείσθε με άγια πράγματα, σίγουρα θα γεμίσετε με μελαγχολία και κακό.

Ένα πράγμα που μπορεί να βοηθήσει τον καταθλιπτικό είναι και η εργασία, το ενδιαφέρον για τη ζωή.
Ο κήπος, τα φυτά, τα λουλούδια, τα δέντρα, η εξοχή, ο περίπατος στην ύπαιθρο, η πορεία, όλ' αυτά βγάζουν τον άνθρωπο απ' την αδράνεια και του δημιουργούν άλλα ενδιαφέροντα. Επιδρούν σαν φάρμακα. Η ασχολία με την τέχνη, τη μουσική κλπ. κάνει πολύ καλό.

Σ΄ εκείνο, όμως, που δίδω τη μεγαλύτερη σημασία είναι το ενδιαφέρον για την Εκκλησία, για τη μελέτη της Αγίας Γραφής, για τις ακολουθίες.

Μελετώντας τα λόγια του Θεού, θεραπεύεται κανείς χωρίς να το καταλάβει

[toula]

Διάλογοι στην Αφρική

Ντόπιος: Σήμερα, για ακόμα μια φορά, μέσα σε μια βάρκα όλο κάπου πάμε. Οι υπόλοιποι τουλάχιστον ταξιδεύουν για να βρουν δουλειά, φαγητό, για να ζήσουν. Εμείς τι κάνουμε;
Ιεραπόστολος: Εμείς πεθάναμε! Πλέον ταξιδεύουμε για να ζήσουν οι άλλοι.
Ντόπιος: Πώς θα ζήσουν οι άλλοι; Το μόνο που κάνετε είναι να Λειτουργείτε.
Ιεραπόστολος: Αυτό φτάνει και περισσεύει για να Ζήσει ο κόσμος.
Ντόπιος: Και πρέπει να τρέχουμε τόσο μακριά γι' αυτό;
Ιεραπόστολος: Σήμερα τρέχουμε εμείς για να γευθούν οι άνθρωποι πρώτη φορά τη Ζωή. Αύριο θα τρέχουν αυτοί πίσω από το Ποτήριο για να χορτάσουν Χριστό.

Ιεραποστολή στην Επισκοπή Τολιάρας και Νοτίου Μαδαγασκάρης
http://trelogiannis.blogspot.com/

[toula]

Να μην μείνει σπιθαμή δίχως άγγελο, χιλιοστό δίχως χάρη Θεού

Υπήρξε εποχή, αρκετά χρόνια πριν, ότι είχα βγάλει γενάκι, με το σκουφάκι της υπακοής στο κεφάλι, άχαρος δόκιμος, γεμάτος απορίες, κατά την οποία όταν έβρισκα το γέροντα μόνο του, όλο και κάτι ρωτούσα. Μια μέρα, για πολλοστή φορά δοκιμάζοντας την υπομονή του, πήγα με θράσος, έβαλα μετάνοια και ρώτησα: “Γέροντα, γιατί οι παλιοί πατέρες φτιάχναμε μοναστήρια στις ερημιές;” τότε τα φρύδια ενώθηκαν, οι οφθαλμοί γούρλωσαν και δέχθηκα τη λεκτική ταπείνωση ότι θα προτιμούσα να σουλατσάρω μέσα στις πόλεις και να σκορπώ το νου μου στο πλήθος από την ησυχία της προσευχής. Λογισμός δικός μου: “τι ήθελα και ρώτησα;”. Μάλλον όμως σκέφτηκα πολύ δυνατά και ο γέροντας σαν να άκουσε την σιωπηλή απάντηση συνέχισε: “για να βάλω όμως κι εγώ τον καλό λογισμό ότι ίσως ρωτάς από αγωνία σωτηρίας, μάθε πως όταν οι άνθρωποι τελούσαν τις λειτουργίες τους στα βάθη των κατακομβών εξόρισαν τους δαίμονες από τα υποχθόνια, όταν έχτισαν τους ναούς επί της γης, έδιωξαν τους δαίμονες από τις πόλεις και τώρα στις ερημιές κυνηγούμε το τελευταίο τους καταφύγιο”. Τι ήθελε να μου το πει;! Νόμιζα ότι αν χάνομαι στο δάσος και προσεύχομαι κάτι επιτυγχάνω από το έργο της Εκκλησίας. Ίσως αυτό το κουσούρι κουβαλώ ακόμα στο υποσυνείδητο. Γι’ αυτό, λειτουργούμε στα δάση, βαπτίζουμε στις θάλασσες και προσευχόμαστε στις λάσπες. Μη και μείνει σπιθαμή δίχως άγγελο, χιλιοστό δίχως χάρη Θεού.

Ιεραποστολή στην Επισκοπή Τολιάρας και Νοτίου Μαδαγασκάρης
https://romioitispolis.gr/

[toula]

Όταν επέστρεψα εις Χριστόν, θυμάμαι ότι επί 4 συναπτά χρόνια είχα μεγάλα γυμνάσια. Δεν μπορούσα να φανταστώ πώς ενεργεί ο Θεός. Και επειδή δεν βρέθηκε άνθρωπος για να μου πει, πώς να πολιτευτώ στα γυμνάσια αυτά, ήμουν έτοιμος να επιστρέψω στο δρόμο της αμαρτίας.
Ήρθε όμως η Πρόνοια του Θεού, με συγκράτησε και μια μέρα, διαβάζοντας ένα πνευματικό στιχάκι από το ημερολόγιο, που μιλούσε για την περίπτωσή μου, με ενθάρρυνε να παραμείνω εις Χριστόν.
Βέβαια μέσα μου αναρωτιόμουν και έλεγα: «Μα, είναι τόσο δύσκολο να επιστρέψει κανείς;»
Ο Θεός βλέποντας την προσπάθειά μου, με ξαναβοήθησε. Και βλέπω στο όνειρό μου έναν ψηλό, όμορφο άνδρα, ο οποίος με πήρε και με ταξίδεψε. Αυτός περπατούσε μπροστά μου και εγώ τον ακολουθούσα.
Είχα την αίσθηση ότι είχαμε περπατήσει τόσο πολύ, που νόμιζα ότι είχαμε φτάσει μέχρι την Μέση Ανατολή και επιστρέψαμε πάλι πίσω! Και φθάσαμε σε ένα σημείο, που απείχε μόλις μερικά μέτρα από το σημείο από όπου ξεκίνησε το ταξίδι μας. Ουσιαστικά είχαμε περπατήσει μόνο 2 μέτρα!
Αυτό μού έκανε τρομερή εντύπωση και γυρίζω τότε και λέω στον ταξιδιώτη μου:
- Καλά, ήταν ανάγκη να κάνουμε ένα τόσο μεγάλο ταξίδι, να γυρίσουμε όλον αυτόν τον κόσμο, για να έρθουμε εδώ απέναντι, στα 2 μέτρα; Γιατί δεν περάσαμε κατευθείαν απέναντι; Θα ξεμπερδεύαμε αμέσως!
Και μού απαντά εκείνος:
- Αυτά που έμαθες σ΄αυτόν τον δρόμο που περπατήσαμε, δεν επρόκειτο να τα μάθεις εάν πηγαίναμε κατευθείαν απέναντι, διανύοντας μόνο 2 μέτρα.
Τότε ξύπνησα και κατάλαβα ότι ο Θεός δεν κάνει λάθη!
Έπρεπε να τα υποστώ όλα εκείνα, για το δικό μου συμφέρον.
Μόνο έτσι θα μπορούσα να προχωρήσω.

† Δημήτριος Παναγόπουλος Ιεροκήρυκας

[toula]

Ο Χριστός η μόνη ελπίδα

Η πρώτη εντολή του Θεού είναι να αγαπήσεις τον Θεό με όλη σου την ύπαρξη. Από τη στιγμή που δεν εφαρμόζεται αυτό το πράγμα, έχουμε παρενέργειες.
Όταν βλέπουμε την απελπισία να μας στραγγαλίζει, να πνιγόμαστε και να φτάνουμε σε σημείο καταστροφής, γιατί απογοητευτήκαμε απ’ όσα είναι γύρω μας ακόμη και από τα πιο ευγενικά στοιχεία που μας περιτριγυρίζουν, τότε κρίνεται που δώσαμε όλη τη δύναμη της υπάρξεώς μας. Αν τηρήσουμε την εντολή του Θεού, τότε με πολλή καρτερία και ανοχή αντιμετωπίζουμε τα πάντα.
Δεν απελπιζόμαστε, γιατί δεν είχαμε την ελπίδα μας σε έναν άνθρωπο, έστω αν ήταν ο εαυτός μας, το παιδί μας , ο/η σύζυγός μας, αλλά την είχαμε στον Θεό και ο Θεός είναι ο μόνος που ποτέ δεν απογοητεύει τον άνθρωπο. Αντίθετα παραμένει μόνη ελπίδα του, και ακόμη και την ώρα του θανάτου του η μόνη ελπίδα του ανθρώπου είναι ο Θεός, ενώ τα άλλα όλα μένουν άπρακτα, κανένας δεν μπορεί να τον βοηθήσει εκείνη την ώρα, ούτε ο σύζυγος, ούτε το παιδί, ούτε ο εαυτός του, ούτε τα χρήματα ούτε η θέση του σ’ αυτή τη ζωή.
Μόνο ο Θεός μπορεί να συμπαρασταθεί στον άνθρωπο. Άρα ο Θεός είναι η ακαταίσχυντος ελπίδα μας, είναι η ελπίδα που ποτέ δεν θα μας αφήσει. Έτσι όταν ο άνθρωπος βιώσει αυτή την πίστη, τότε μετά είναι πολύ άνετη η ζωή του, και δεν τρομάζει και δεν φοβάται.
Έλεγαν στον Αγ. Ιωάννη τον Χρυσόστομο ότι η βασίλισσα είχε εναντίον του άσχημες διαθέσεις, γιατί την ήλεγξε και ότι θα του έκανε μεγάλο κακό. Κι αυτός έλεγε ότι τίποτα δεν φοβάται παρά μόνο την αμαρτία, γιατί μόνο αυτή μπορεί να τον χωρίσει από τον Θεό.
Όπως είπε και ο Χριστός, «μη φοβάστε απ’ αυτούς που μπορεί να σκοτώσουν το σώμα σας, να φοβηθείτε απ’ αυτούς που μπορούν να σκοτώσουν την ψυχή σας”, δηλαδή την αμαρτία που μπορεί να επιφέρει αιώνιο όλεθρο. Έτσι κι αλλιώς όλα τα άλλα είναι μάταια, είναι παρόντα και φθαρτά.
Όταν δεν προσδοκούμε τίποτα απ’ αυτό τον κόσμο, δεν έχουμε καμία ανησυχία. Αυτή πρέπει να είναι η πορεία μας σ’ αυτό τον κόσμο. Θα περάσουμε μέσα από δυσκολίες μεν, δεν πρέπει όμως αυτά τα πράγματα να μας νικήσουν, ούτε να μας φοβίσουν, γιατί εμείς έχουμε ένα όχημα που υπερβαίνει τα νέφη της ζωής. Αν την ελπίδα μας και τη ζωή μας ολόκληρη την παραδώσουμε στον Χριστό, δεν περιμένουμε τίποτα από τους ανθρώπους, δεν φοβόμαστε ό,τι κι αν συμβεί γύρω μας, γιατί τίποτα δεν πρόκειται να χαλάσει αυτή τη βεβαιότητα της ειρήνης, η οποία πηγάζει από την ελπίδα μας στον Θεό.
Η ειρήνη του κόσμου στηρίζεται στα δεδομένα τα γήινα. Ο άνθρωπος της Εκκλησίας δεν εξαρτάται από αυτά τα εξωτερικά δεδομένα. Η ειρήνη του ανθρώπου του Θεού εξαρτάται από το εάν είναι ο Χριστός μέσα του. Τότε έχει ειρήνη, γιατί ο Χριστός είναι η ειρήνη ημών.
Εξωτερικά μπορεί να μην έχει τίποτα υπέρ μας, να έχει πόλεμο, σκλαβιά, διωγμούς, πιέσεις, να έχει θάνατο κι όμως μέσα μας να υπάρχει ειρήνη κι αυτή είναι η πραγματική ειρήνη και ελευθερία του ανθρώπου. Αν εντός του ανθρώπου δεν γίνει αυτή η μεταμόρφωση, η αλλοίωση, τότε δεν γίνεται τίποτα, τότε ακόμα και τα εξωτερικά δουλεύουν στραβά και ανάποδα.

Μητροπολίτου Λεμεσού κ. Αθανασίου

[toula]

Ότι μου γδέρνει τη ψυχή.

Ποιός όρισε ότι τα όρια της ψυχής μου είναι τα όρια της γλώσσας μου; Ποιός πιστεύει ότι καθετί που βιώνω μπορώ να το περικυκλώσω με λέξεις, ρήματα, συνδέσμους και λογοτεχνικά σχήματα. Είναι κάποια πράγματα που ξεπερνούν σκέψεις, φαντασία και ψίθυρους. Όπως αυτό. Ένας μικρός που ούρλιαζε κλαίγοντας. Έτρεχε αδικαιολόγητα παράξενα προς τα πάνω μου. Έπιασε το ράσο παραπατώντας και κρεμάστηκε με δύναμη. Ηρέμησε. Χαμογέλασε. Και τότε είδα. Είδα! Εκ γενετής δίχως πέλματα. Να τρέχει γι εμένα. Ή μάλλον να τρέχει για το ράσο. Γι αυτό που ποτέ δεν έτρεξα, ώντας αρτιμελής. Να ηρεμεί και να χαίρεται με την παρουσία του άγνωστου. Να φωνάζει ως πρόσωπο του Ευαγγελίου το σώσε με.
Θεέ μου, πόσα ακόμα να δουν δύο μάτια χωικά;

Ιεραποστολή στην Επισκοπή Τολιάρας και Νοτίου Μαδαγασκάρης

[toula]

Ο φόβος του Θεού είναι η ρίζα κάθε καλού έργου.
Ούτε ένα λεπτό να μην απομακρύνεται από την καρδιά σας. Σαν το κερί ν' ανάβει και να φωτίζει όλους τους λογισμούς, όλες τις εσωτερικές κινήσεις της καρδιάς σας.
Αυτός θα σας διδάξει να βαδίζετε σωστά, να εργάζεστε το κάθε τι σαν έργο Θεού.
Αυτός θα σας διδάξει να στέκεσθε, όπως εκείνοι που βρίσκονται μπροστά στον βασιλέα.
Αυτός θα σας διδάξει να προχωρείτε, όπως προχωρούν εκείνοι που κρατούν ένα ποτήρι γεμάτο νερό, από το οποίο δεν πρέπει να στάξει ούτε μία σταγόνα.

Οσίου Θεοφάνους του Εγκλείστου

[toula]

Πως ο άνθρωπος καταντάει υπηρέτης του Αντίχριστου

Όπως λάμπει ο ήλιος στον ουρανό, έτσι λάμπει και ο χριστιανισμός. Όποιος κλείνει τα μάτια του γιατί έτσι το θέλει, να έχη το θάρρος να το λέη, ότι δεν ξέρει τίποτε για τον Χριστό, επειδή έτσι το θέλει! και όχι επειδή δεν υπάρχει τάχα φως.
Η αιτία, που οι άνθρωποι απορρίπτουν τον Θεάνθρωπο, είναι μέσα τους. Κατά τον ίδιο τρόπο και η αιτία, που τους κάνει και δέχονται τον αντίχριστο, είναι και αυτή μέσα τους. «Εγώ ήλθον εν τω ονόματι του Πατρός μου, είπε ο Κύριος στους Ιουδαίους• μα σεις δεν με δεχθήκατε. Αν κάποιος άλλος έλθη στο δικό του όνομα, αυτόν θα τον δεχθήτε»!

Εδώ ο Χριστός μας το λέει ξεκάθαρα, ότι αυτοί και αρνήθηκαν τον Χριστό και εδέχθηκαν τον αντίχριστο, παρ’ ότι συνήθως για τον αντίχριστο μιλάμε σαν για κάποιος που πρόκειται να έλθη. Γιατί όποιος λόγω δομής της σκέψης του αρνείται τον Χριστό, αυτός, ακριβώς λόγω της δομής της σκέψης του, είναι έτοιμος να δεχθή και θα δεχθή τον αντίχριστο. Γι’ αυτό, και τους κατέταξε σ’ εκείνους που εδέχθηκαν τον αντίχριστο, παρ’ ότι αυτοί εξεμέτρησαν το ζην πολλούς αιώνες, πριν έλθη ο αντίχριστος.
Γιατί έκαναν το πιο μεγάλο έργο του αντιχρίστου: έγιναν θεοκτόνοι. Όταν θα έλθη ο ίδιος ο αντίχριστος δεν θα έχη να κάμη τόσο μεγάλο κακούργημα, το πνεύμα τους βρισκόταν σε τόσο εχθρική σχέση προς τον Χριστό, ώστε να έχη αυτόματα απόλυτη συγγένεια με τον αντίχριστο, παρ’ ότι από αυτόν τους χώριζε ένα τόσο τεράστιο χρονικό διάστημα, που μέχρι τώρα έχει φθάσει στις περίπου δυο χιλιάδες χρόνια.

Κάθε πνεύμα, λέγει ο Ιωάννης ο Θεολόγος, που δεν ομολογεί ότι ο Ιησούς Χριστός έγινε άνθρωπος, δεν είναι από τον Θεό. Είναι του αντιχρίστου. Γι’ αυτόν το έχετε ακούσει. Και το ξέρετε. Ότι έρχεται. Και νυν εν τω κόσμω εστί. Σήμερα στον κόσμο ευρίσκεται πνευματικά. Όσοι κυβερνούνται από το πνεύμα του αντιχρίστου, αυτοί πνευματικά τον εδέχθηκαν.
Και ήλθαν μαζί του σε σχέση και επικοινωνία. Του υποτάχθηκαν. Πνευματικά τον προσκύνησαν. Τον έκαμαν Θεό τους. Και γι’ αυτό «πέμψει αυτοίς ο Θεός», δηλαδή θα επιτρέψη ο Θεός να τους έλθη ενέργεια πλάνης, δηλαδή να γίνουν ανίκανοι να αντισταθούν στην ψεύτικη διδασκαλία του αντίχριστου. Και έτσι θα πιστεύουν τα ψέματα.
Και γι’ αυτό όλοι εκείνοι που δεν πίστευσαν στην αλήθεια, αλλά αντίθετα έδειχναν χαρά όταν άκουγαν τα ψέματα, θα κατακριθούν από τον Θεό. Ο Θεός είναι δίκαιος σε ό,τι κι αν επιτρέπει. Αυτό που επιτρέπει ο Θεός, πρέπει να είναι για το πνεύμα του ανθρώπου μια ικανοποίηση• και ταυτόχρονα μια φανέρωση, μια κρίση.

Από το βιβλίο: «Θαύματα και σημεία» (Αγίου Ιγνατίου Μπραντσιανίνωφ)
Έκδοση Ιεράς Μητροπόλεως Νικοπόλεως