Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

Και όμως! Οι άνθρωποι αλλάζουν! Μόνο με τη Θεία Χάρη…

Κάποτε ένας νέος, πλουσιωτάτης οικογένειας υιός, με πτυχία, με γλώσσες, μου έλεγε το εξής: είχαν ένα υπάλληλο στην επιχείρηση του πατερά του στην οποία εργαζόταν κι αυτός.
Του είπε, λοιπόν, κάποτε ο υπάλληλος ότι θα πάει ένα ταξίδι στην Πάτμο. Κι ο νέος απάντησε:
– Θα έλθω και εγώ στην Πάτμο, γιατί δεν έτυχε να έχω πάει εκεί.
Πήγαν στη Πάτμο. Ο υπάλληλος ήταν πιστός και είχε μια γνωριμία με τον πατέρα Αμφιλόχιο το Μακρή. Πολλοί από σας θα τον έχετε ακούσει.
Του είπε, λοιπόν, ότι θα περάσω να δω τον πατέρα Αμφιλόχιο, όσες φορές έρχομαι -κάθε χρόνο πήγαινε στην Πάτμο – εξομολογούμαι εδώ. Του είπε ο νεαρός ο άλλος, το αφεντικό του θα λέγαμε, θα έλθω και εγώ μαζί σου.
Και όταν πήγε ο νέος να εξομολογηθεί, αποφάσισε κι αυτός να μπει. Όχι διότι είχε πραγματικά μετανοήσει. Έτσι, δεν ξέρω πως του ήρθε . Φυσικά κάτι λάλησε μέσα του.
Όπως ο ίδιος μου έλεγε – «σαν μια ατραξιόν του ταξιδιού. Αι, μέσα στα τόσα , τα οποία είδαμε στο ταξίδι, ας πω ότι γνώρισα αυτό το Γέροντα, τον ιερομόναχο το φημισμένο, τον Αμφιλόχιο της Πάτμου».
Μπήκε μέσα να εξομολογηθεί , και ο γέροντας όταν του είπε μερικά από τα αμαρτήματά του, εντόπισε το ενδιαφέρον του στην κατ’ εξοχήν αμαρτία, την οποία έκανε αυτός ο νέος. Νέος 25-26 ετών με χρήματα, ωραίος λεβεντόκορμος, καταλαβαίνετε τι ακριβώς συνέβαινε.
Του λέει, λοιπόν, ο Γέροντας:
– «Παιδί μου, δώσε μια υπόσχεση στο Χριστό ότι θα αποστής από την αμαρτία. Δεν είναι τόσο δύσκολο, όσο φαίνεται εκ πρώτης όψεως. Με τη Χάρι του Θεού θα το πετύχεις».
Δεν ξέρω πως ήρθε στα χείλη μου και του είπα ένα ναι. Αλλά την ώρα κατά την οποία έλεγα αυτό το ναι, μέσα μου κάτι έλεγε: για δυο μέρες, πέντε μπορεί. Για δέκα ίσως, αλλά μην φανταστείς ότι είναι δυνατό να ζήσης, για δεκαπέντε μέρες σε εγκράτεια.
Μη φαντασθείς ποτέ ότι γίνεται αυτό.
Την ώρα κατά την οποία έλεγα ναι, ο εαυτός μου μέσα μου έλεγε: «μη φαντασθείς ότι μπορεί να φτάσεις 15 μέρες».
Τότε που μου το έλεγε ο νέος είχαν περάσει 10 χρόνια, και μου έλεγε:
– «Τι μαγικό ραβδί ακούμπησε πάνω μου και με μετέβαλε εμένα, το θηλυμανή ίππο, σε άνθρωπο εγκρατείας; Από την ημέρα εκείνη άλλαξε άρδην η ζωή μου».
Και είχε γίνει ένας ασκητής μέσα στο ίδιο του το σπίτι, ένα σπίτι πλούσιο και αριστοκρατικό.
Λοιπόν, τότε που το έλεγε, φυσικά του φαινόταν βουνό. Απ’ την ώρα εκείνη κατά την οποία μπήκε ο Χριστός στην κάρδια του άλλαξαν άρδην τα πράγματα. Και είδε ότι με τη δύναμη του Θεού όλα γίνονται κατορθωτά.
Τα ακατόρθωτα, τα αδύνατα, γίνονται δυνατά. τα ανεπίτευκτα γίνονται επιτευκτά. τα φανταστικά γίνονται πραγματικά.

Η Εξομολόγηση, αρχιμ. Ιωάννου Κωστώφ

[toula]

Το αντίδοτο στον ψυχικό πόνο

Ενώ η εποχή μας χαρακτηρίζεται από την υπεραφθονία και την υπερκατανάλωση -η οικονομική κρίση έβαλε λίγο φρένο-, την υψηλή τεχνολογία, την πρόοδο της επιστήμης, τις πολλές ανέσεις και υλικές απολαύσεις, παρατηρείται σοβαρή έξαρση ψυχολογικών προβλημάτων, βλέπει κανείς γκρίζα πρόσωπα, νευρικά, ταραγμένα, φοβισμένα, αγχωμένα, θλιμμένα και στεναχωρημένα.
Ακόμη και οι νέοι ταλαιπωρούνται από έντονα προβλήματα, εσωτερικές συγκρούσεις, ψυχικά άφωτα αδιέξοδα και αβάσταχτα κενά.
Νέες ωραίες, νέοι μορφωμένοι και πλούσιοι αγέλαστοι, κατηφείς και απαισιόδοξοι.
Μια εποχή κατακτήσεων, αποκαλύψεων, κερδών και επιτυχιών, που όμως οι άνθρωποί της αισθάνονται στερημένοι, δίχως ψυχική υγεία, γαλήνη και χαρά. Συχνά τα πρότυπα των νέων μας είναι μελαγχολικοί τύποι της σκληρής μουσικής, της ξέφρενης και ταραγμένης.
Μερικές φορές μάλιστα νομίζεις ότι τους αρέσει να καλλιεργούν τη θλίψη και την απαισιοδοξία. Αντί η μουσική να ευφραίνει και να ανασταίνει την ψυχή, την καθηλώνει στον πικρό πεσιμισμό.
Είναι της μόδας τα μελαγχολικά πρόσωπα.
Η προκλητική ένδυση των νέων, η ολονύκτια πρόχειρη διασκέδαση, ο παρασυρμός στη φοβερή μάστιγα των ναρκωτικών, η μεγάλη κατανάλωση αλκοολούχων ποτών, η πολύωρη νοσηρή εξάρτηση στο διαδίκτυο και άλλα πολλά παρόμοια οξύνουν το πρόβλημα και καθόλου δεν το θεραπεύουν.
Σαν να θέλουν σώνει και καλά μερικοί να καταστρέψουν την υγεία τους, να συντομεύσουν τη ζωή τους, να μη τους ενδιαφέρει διόλου το μέλλον.
Οι στατιστικές είναι λίαν λυπηρές. Σε όλο τον κόσμο 340.000.000 άνθρωποι υποφέρουν σήμερα από σοβαρά προβλήματα ψυχικής υγείας. Σε Ευρώπη και Αμερική η Παγκόσμια Οργάνωση Υγείας αναφέρει πως περίπου ο μισός πληθυσμός πάσχει από κατάθλιψη, μελαγχολία και την ελαφρότερη δυσθυμία.
Παρατηρεί λοιπόν κάποιος σήμερα ειλικρινά και με πόνο πως ούτε η νεότητα, ούτε η ωραιότητα, ούτε η δόξα της επιτυχίας και της ανόδου, ούτε τα πολλά χρήματα και τα πανάκριβα ενδύματα δίνουν πάντοτε την αναμενόμενη χαρά και την πολυπόθητη ευτυχία.
Εν τούτοις, μήπως η συνεχώς παρουσιαζόμενη κατήφεια θέλει να επηρεάσει τους πάντες, ώστε να πλουτίζουν οι βιομηχανίες ψυχοφαρμάκων;
Η υπερβολική αθυμία, λέγουν οι άγιοι πατέρες της εκκλησίας μας, είναι το πονηρό πνεύμα της λύπης, που οδηγεί στην κατάθλιψη και τη μελαγχολία.
Εύστοχα ειπώθηκε πως η κατάσταση της θλίψης μπορεί κάποτε νοσηρά να γίνει ευχάριστη, μια μορφή ήπιου σαδομαζοχισμού. Η συνήθεια αυτής της σύγχρονης κοινωνίας εκφράζει και δηλώνει τη μεγάλη απογοήτευση, που προέρχεται από την έλλειψη αξιών και τον ατομικισμό.
Μπορεί ο κάθε άνθρωπος, αν αγωνιστεί και θέλει πραγματικά, να απορρίψει από τη ζωή του άμεσα ό,τι δεν του δίνει αληθινή αισιοδοξία, χαρά και ευχαρίστηση.
Έτσι ο άνθρωπος θα έχει ηρεμία, ησυχία και γαλήνη. Η συνείδησή του θα είναι αναπαυμένη, η ζωή του ατάραχη, ακόμη και ο ύπνος του γλυκός.
Ο ποιητής Τ. Έλιοτ λέγει: «Κάνοντας κάτι χρήσιμο, λέγοντας κάτι ορθό, ατενίζοντας κάτι πραγματικά ωραίο, αρκούν για να ομορφύνουν τη ζωή σου».
Ο Ντοστογιέφσκι έλεγε «η ομορφιά θα σώσει τον κόσμο». Είναι γεγονός πως το κακό, το πονηρό, το αισχρό προκαλεί και δελεάζει, όμως το καλό, το αγαθό, το ιερό και ωραίο είναι που πάντοτε θέλγει πραγματικά και συγκινεί βαθύτατα.
Η ελληνορθόδοξη παράδοση έχει δύναμη, αντοχή, νόημα, πίστη, παρηγοριά και ελπίδα. Η προσπάθεια ορισμένων να ξεριζώσουν από τις καρδιές των ανθρώπων αυτή την πλούσια και ζωηφόρα παράδοση το μόνο που θα καταφέρει θα είναι να αυξήσει τους θλιμμένους, τους απαρηγόρητους, τους ανέλπιδους.
Η παράδοση αυτή γέννησε εκλεκτές μορφές αγίων και ηρώων. Ήλθε ο καιρός για μια ουσιαστική αναζήτηση, προς επανασύνδεση με την ιστορία, την παράδοση και τη συνέχειά της.
Ώρα ευπρόσδεκτη, κατάλληλη και απαραίτητη για μια καινούργια ανακάλυψη της παραδόσεώς μας και της δυνατής βεβαιότητος που προσφέρει στην απόγνωση, στην κατήφεια, στην κατάθλιψη και στη μελαγχολία.
Να το αντίδοτο του πολλού ψυχικού πόνου των καιρών μας. Είναι ανάγκη σύντομα να το αναζητήσουμε προς θεραπεία. Δεν παίρνει άλλο μια ανοημάτιστη και μαύρη ζωή. Δεν είναι έτσι; Είμαι υπερβολικός και παρωχημένος;

Μοναχός Μωυσής Αγιορείτης

[toula]

Όχι εμπιστοσύνη στο εγώ

Μια φορά, θυμάστε, ανέφερε ο πάτερ Συμεών ένα παράδειγμα με ένα οικοδόμημα που είναι κατασκευασμένο από μπετόν αρμέ. Εάν χρειαστεί να το γκρεμίσεις, πρέπει να βάλεις, λέει, φουρνέλο, να βγει πρώτα η πρώτη πέτρα, μετά η δεύτερη, μετά η τρίτη, σιγά-σιγά, σιγά-σιγά να αρχίσει να γκρεμίζεται όλο αυτό το οικοδόμημα.
Κάπως έτσι είναι μέσα μας καμωμένες από εμάς τους ίδιους οι δικές μας πολυκατοικίες που τις στήσαμε μόνοι μας. Και ποιο είναι αυτό το φουρνέλο που πρέπει να βάλουμε; Αν θέλετε να με ακούσετε, αδελφές, είναι η υπακοή. Να πάψουμε να έχουμε εμπιστοσύνη σ’ αυτό που σκεπτόμαστε, σ’ αυτό που νομίζουμε, σ’ αυτό που εμείς κρίνουμε και πιστεύουμε ότι είναι το καλύτερο.
Και το άριστο να είναι, μην το υιοθετείτε, μην το θεωρείτε δικό σας, θέστε το υπ’ όψιν της υπακοής. Και αν σας πουν: «Ναι, να συνεχίσετε όπως σκέφτεστε, όπως νομίζετε, όπως κρίνετε», καλώς· αν σας πουν: «Αλλάξτε τρόπο ζωής, πάρτε άλλο δρόμο», τότε να πείτε: «Να ‘ναι ευλογημένο!» Μ’ αυτόν τον τρόπο θα βρείτε τη μεγαλύτερη λύτρωση!
Πουθενά αλλού δεν μπορεί κανείς να βρει τη λύτρωση. Θα μείνουμε στα δικά μας· θα ακούμε, θα διαβάζουμε, θα μελετούμε και θα ζούμε μ’ αυτό το κατεστημένο μας, μ’ αυτόν τον εαυτό που πλάσαμε και δημιουργήσαμε εμείς οι ίδιοι, χωρίς να είναι αποδεκτός από τον Θεό. Τι μας είπε ο Χριστός; «Ος γαρ αν θέλη την ψυχήν αυτού σώσαι, απολέσει αυτήν» (Ματθ. 16:25).
Επίσης πρέπει να απορρίψουμε και τον κόσμο. Όταν λέμε βέβαια να απορρίψουμε τον κόσμο, δεν εννοούμε να καταργήσουμε τους ανθρώπους· το κοσμικό φρόνημα εννοούμε, που είναι αλαζονεία, όπως λέει η Αγία Γραφή. Πώς θα το καταργήσουμε; Να πάψουμε να επενδύουμε στο κοσμικό φρόνημα.

Τα ίδια θα κάνει μετά ο άνθρωπος, αλλά θα βρει μετά, λέει ο Πάτερ, και τον κόσμο και τον εαυτό του μέσα από μια άλλη διάσταση, μέσα από μια άλλη πραγματικότητα, μέσα από μια άλλη βιοτή. Και τότε θα έχει την οικογένειά του, τη δουλειά του, την καριέρα του, τα πάντα, αλλά δεν θα επενδύει σ’ αυτά, δεν θα τα έχει περί πολλού αυτά· θα τα έχει απλώς ως μέσα, για να περάσει η ζωή αυτή, μέχρις ότου απελευθερωθεί από τα δεσμά του βίου και πάει στην άλλη ζωή.
Αλλά εμείς – πρέπει να το ομολογήσουμε, νομίζω – αυτό το κακό κάνουμε: Τα έχουμε κάνει όλα αυτά αυτοσκοπό στη ζωή μας. Γι’ αυτό και όλα τα βάσανα, όλες οι θλίψεις προέρχονται από τον φόβο μας μην τυχόν και κακοπεράσουμε, μην τυχόν και δεν πάνε καλά όλα αυτά που αναφέραμε παραπάνω· εμείς κτίσαμε, δημιουργήσαμε, σχεδιάσαμε, προγραμματίσαμε, και έρχεται τώρα κάποιος, που είναι ο Θεός δηλαδή, μέσω άλλων πραγμάτων και μας λέει ότι πρέπει να τα εγκαταλείψουμε όλα αυτά, πρέπει να τα απορρίψουμε.

Εφόσον παίρνει κανείς τη σωστή στάση έναντι όλης αυτής της πραγματικότητος, αισθάνεται όλη αυτή τη χαρά, που μας έλεγε ο Πάτερ ότι δίνει η χριστιανική ζωή. Ναι, γι’ αυτό δίνει ο Θεός τους πειρασμούς, γιατί ακριβώς δεν έχουμε το κουράγιο μόνοι μας να κάνουμε αυτό το τόλμημα, καθώς η χριστιανική ζωή, ξέρετε, απαιτεί τόλμη: χρειάζεται να τολμήσει κανείς για να καταργήσει τον εαυτό του μπαίνοντας στην υπακοή. Ανδρείο φρόνημα πρέπει να έχει κανείς.

Αλλιώς, άμα πει: «Μέχρις εδώ μπορώ, παραπέρα μου είναι δύσκολο· ας κάνω αυτά που με βολεύουν τώρα, ας κάνω αυτά που είναι μικρότερα, και θα δούμε τι θα κάνω για τα άλλα», αν έτσι σκεφτεί και έτσι ενεργήσει, θα βασανιστεί, νομίζω, περισσότερο· ενώ αν πει: «Αυτό θέλει ο Θεός, να ‘ναι ευλογημένο, Θεέ μου!», τα πράγματα γίνονται πιο εύκολα.

Από το βιβλίο: Φιλοθέης μοναχής, Προσεγγίζοντας τη διδαχή του πατρός Συμεών. Συνάξεις κυριών. Πανόραμα Θεσσαλονίκης 2016, σελ. 159.

[toula]

Ου Μοιχεύσεις.

«Ο γάμος σκοτώνει τον έρωτα» λένε πολλοί έχοντας αυτή την πεποίθηση ως δικαιολογία για την σύναψη εξωσυζυγικών σχέσεων. Ότι έχουν ανάγκη από κάποια αλλαγή στην ζωή τους. Ότι δεν πειράζει.
Ότι η κοινωνία δείχνει κατανόηση. Ότι κάνεις τον άλλο να ζηλέψει και να δείξει περισσότερη προσοχή. Ότι «οι παντρεμένοι έχουν ψυχή».
Ότι δικαιούνται να περάσουν καλά, χωρίς την ρουτίνα της συζυγικής καθημερινότητας.

Το δόγμα επεκτείνεται και στις σχέσεις που δεν έχουν φτάσει ακόμη στον γάμο. Ζευγάρια τα οποία δεν είναι σίγουρα για τους εαυτούς τους γίνονται ευάλωτα σε πειρασμούς παράλληλων σχέσεων. Αρκεί μια τυχαία γνωριμία ή μία μικρή περίοδος κρίσης ή μία απερισκεψία. Το πρόβλημα έγκειται στην αδιαφορία για τις συνέπειες της απιστίας. Δεν είναι μόνο το «ου μοιχεύσεις», το οποίο διατρανώνει η Παλαιά Διαθήκη, αλλά και επιβεβαιώνει ο Χριστός στο Ευαγγέλιο.
Η συνείδηση φιμώνεται μπροστά στην ευχαρίστηση της στιγμής. Κάποτε η απιστία γίνεται και τιμωρία στην φαινομενική αδιαφορία ή στην ιδιορρυθμία του άλλου. Το σώμα δίνεται αντί για την ανοχή της αγάπης. Άλλωστε το «αλλήλων τα βάρη βαστάζετε», από ένας μικρός σταυρός, σήμερα έχει γίνει επιλογή μη ελκυστική. Δικαιωματική η εποχή μας. Πώς θα μπορούσε να στηρίξει δρόμους στους οποίους, χάριν της αγάπης, παραιτούμαστε από πολλά;

Οι καιροί μας ακόμη τείνουν να διαγράψουν στην προοπτική των πολλών την ματιά και την τρυφερότητα. Οι άνθρωποι δυσκολευόμαστε να κοιτάξουμε τους άλλους στα μάτια, ιδίως αυτούς με τους οποίους σχετιζόμαστε. Κοιτώ στα μάτια σημαίνει αφοσιώνομαι, θαυμάζω, εμπιστεύομαι, παλεύω να αντέξω. Η ματιά σήμερα εμφορείται συνήθως από λαγνεία, από πονηριά. Δεν βλέπω τον άλλο ως σύνολο, ως ολόκληρη ύπαρξη, ως ψυχή και σώμα, αλλά εντοπίζω το ενδιαφέρον μου στην όψη και στη σάρκα.
Η ματιά γίνεται αδηφάγα, καταναλωτική. Με σαγηνεύει η ηδονή που ο άλλος μου υπόσχεται και όχι η κοινωνία μαζί του, η οποία προϋποθέτει αγάπη, μοίρασμα, υπομονή και στόχο ενότητας μέχρι τέλους. Το ίδιο συμβαίνει και με την τρυφερότητα. Οι άνθρωποι έχουμε μάθει να απαιτούμε από τους άλλους την προσοχή τους, όχι όμως να τους την δίνουμε με ευγένεια και λεπτότητα. Δεν βλέπουμε τι απασχολεί τους άλλους, αλλά μόνο τα δικά μας. Δεν είμαστε έτοιμοι να ανεχτούμε, να φανερώσουμε αυτό που μας ενοχλεί στον άλλον, ακόμη και τις πληγές μας, και να παλέψουμε μέσω της αγάπης και της δικής του βοήθειας να γιατρευτούμε.
Ένας λόγος αγάπης έχει μοναδική αξία. Ένα ευχαριστώ. Η απόφαση τα συμπεράσματα να μην είναι βιαστικά. Κι έτσι οι σχέσεις φθείρονται και η ευκολία του επόμενου ή του παράλληλου βήματος γίνεται ελκυστική.

Νέοι και μεγαλύτεροι σήμερα δεν αισθανόμαστε ότι ιδίως στις σχέσεις μας πειραζόμαστε από τον πονηρό, διότι περιθωριοποιήσαμε τον Θεό, τους νόμους Του, την οδό της αγάπης και της αφοσίωσης. Είναι εύκολη η απιστία διότι μάθαμε να είμαστε στραμμένοι στο εγώ μας και λησμονούμε ότι η χαρά της συνάντησης και της συνύπαρξης δεν συγκρίνεται με την ευχαρίστηση του εφήμερου.
Ότι το να θέλουμε πάντοτε να κοιτούμε στα μάτια τον άλλο, χωρίς να ντρεπόμαστε θα είναι πάντοτε απότοκο της συνείδησης που ο Θεός έβαλε μέσα μας και δεν φεύγει. Η οδός της Εκκλησίας είναι το αντίδοτο. Και το φάρμακο της συγχώρεσης μπορεί να λειτουργήσει λυτρωτικά. Πρωτίστως όμως η αγάπη!

π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός
Από την «Ορθόδοξη Αλήθεια»

[toula]

Από τη Βηθεσδά του τότε, στην Εκκλησία του σήμερα

του πρεσβυτέρου Νικολάου Γονιδάκη (εφημ. Ι. Ν. Αγίου Γεωργίου Βόλου) Ι. Μητροπόλεως Δημητριάδος και Αλμυρού

Την θαυματουργική παρέμβαση, του Πανοικτίρμονος Χριστού, στην πεντάστοη κολυμβήθρα που ονομαζόταν στα εβραϊκά Βηθεσδά, που σήμαινε, οίκος του ελέους, μας εξιστόρησε, κατά την προχθεσινή Ευαγγελική περικοπή, ο Ευαγγελιστής Ιωάννης, αγαπητοί, εν Χριστώ, αδελφοί.
Κοντά λοιπόν στην προβατική πύλη των τειχών των Ιεροσολύμων και ονομαζόταν έτσι, διότι από αυτήν περνούσαν και πλένονταν τα πρόβατα, που προορίζονταν για θυσία, υπήρχε η προαναφερθείσα κολυμβήθρα που αποτελούνταν από πέντε στοές με σκέπαστρα, κάτω από τα οποία, πλήθος ασθενών, τυφλών, παραλύτων, χωλών, περίμεναν την ίασή τους.
Κατά καιρούς συνέβαινε ένα θαυμαστό γεγονός· Άγγελος Κυρίου κατέβαινε, ώστε να ταράξει το ύδωρ και ο πρώτος που θα προλάβαινε να εισέλθει στα ταραγμένα νερά, αμέσως θεραπευόταν από ό,τι κι αν έπασχε.
Ένας άνθρωπος μόνος, παράλυτος, περίμενε αυτή τη στιγμή για 38 ολόκληρα χρόνια, όμως η ασθένειά του, δεν του επέτρεπε να τα καταφέρει, πάντα κάποιος τον προλάβαινε.
Από εκεί, λοιπόν, πέρασε ο Κύριός μας και ως Παντογνώστης και Φιλεύσπλαχνος, είδε τον άνθρωπο αυτό και θέλησε να βάλει τέλος στην πολυετή ταλαιπωρία του.
Αμέσως τον ερωτά, προσέξτε: Θέλεις να γίνεις καλά, υγιής; Πόσο φιλελεύθερος είναι ο Χριστός μας. Προβάλλει την ελευθερία του ανθρώπου και το ίδιο παρατηρούμε, αν όχι σε όλες, στις περισσότερες ιαματικές Του παρεμβάσεις.
Εκείνος, αφού περιγράφει τον λόγο, που ακόμα μετά από τόσα έτη βρίσκεται εκεί, στην ίδια κατάσταση, απαντά καταφατικά. Έτσι και πολύ απλά, ο Χριστός του δίδει την σωτήρια εντολή «σήκω, πάρε το κρεβάτι σου και περπάτα».
Το θαύμα επιτελέστηκε αμέσως. Ο άνθρωπος υγιής πια, αφήνει πίσω την παραλυσία του και αναγεννημένος, ψυχή τε και σώματι, ξεκινά την νέα, την καινούργια ζωή του, που ο ίδιος ο Θεός του χάρισε, έστω και με καθυστέρηση τόσων ετών.
Τώρα, τι το ωφέλιμο και διδακτικό, προσφέρει σε εμάς το όλο περιστατικό; Πώς μπορούμε εμείς, ακούγοντας αυτή την ιστορία πριν από 2000 χρόνια, να την εισαγάγουμε στη ζωή μας σήμερα;
Το πρώτο, που οφείλουμε, είναι να παραδεχτούμε και να αποδεχτούμε με ταπείνωση, τη παραλυτική, λόγω της αμαρτίας, κατάσταση, η οποία διακατέχει την εποχή μας και επιπροσθέτως, μεταφέρεται, μεταδίδεται θα μπορούσαμε να πούμε και κατακαλύπτει κι εμάς τους ίδιους.
Πρέπει να γνωρίζουμε και την δική μας χωλότητα, όχι την σωματική, που στις μέρες μας, σχεδόν, όλα αντιμετωπίζονται, αλλά κυρίως την ψυχική, που μας κρατά μακριά από τη σωτηρία, μακριά από τον Χριστό.
Και ένα δεύτερο, να οπλιστούμε με τις αρετές του παραλύτου, την πίστη, την υπομονή και την επιμονή. Πίστη στο ότι μπορούμε να ιαθούμε και κατ’ επέκταση να σωθούμε μόνο με τον Χριστό.
Υπομονή σε ό,τι σταυρό ή δυσκολία επηρεάζει τις ζωές μας, αγόγγυστα όπως ο άνθρωπος αυτός. Ο Κύριός μας, γνωρίζει πάρα πολύ καλά τον λόγο που κάποιες φορές, θεωρητικά, «αδικούμαστε», όμως, πάντα γίνεται προς όφελός μας. Και επιμονή, στο στόχο μας, την επουράνιο βασιλεία.
Αν ο παράλυτος δεν επέμενε, δεν θα είχε συναντήσει τον Χριστό, δεν θα θεραπευόταν ποτέ και κανένας δεν θα γνώριζε για εκείνον σήμερα.
Αδελφοί, ο μόνος σίγουρος δρόμος σωτηρίας και για εμάς, διέρχεται από την τότε Βηθεσδά, στην Εκκλησία του σήμερα.
Μόνο μέσα από την Εκκλησία, που ίδιος ο Χριστός, μας παρέδωσε, θα μπορέσουμε να Τον συναντήσουμε, πάντα όμως, με ταπείνωση, πίστη, υπομονή και επιμονή, εξομολογούμενοι, προσευχόμενοι και μετέχοντες των Θείων και Αγιαστικών μυστηρίων.
Ως κύριο μέλημά μας, να θέτουμε, την εγκαθίδρυση του Χριστού, στις καρδιές μας, ως κεντρικό όργανο ζωής αιωνίου και σωτηρίας επουρανίου, αποκαθηλώνοντας την αλαζονική και λανθάνουσα εγωκεντρικότητά μας, αποδεχόμενοι τον λόγο που ο Ίδιος μας ανέφερε, «Άνευ εμού ου δύνασθε ποιείν ουδέν».

Αμήν.

[toula]

Υπάρχει άραγε μεγαλύτερη επιτυχία από την ηρεμία που απορρέει από την καθαρότητα και την ησυχία της καρδιάς σου; Από το να μην έχεις ούτε λογισμό, ούτε κάτι άλλο που να σε ταράσσει ή να σε θορυβεί, παρά μόνο να έχεις την παρακολούθηση και την καραδοκία του Θεού; Άσκησε λοιπόν την νήψη και αυτή θα σε οδηγήσει στην καρδιακή ησυχία. Εάν πω, αποφασίζω να έχω ησυχία, δεν θα πετύχω τίποτε. Αντίθετα θα βάλω σε πειρασμό τον εαυτόν μου, θα ταραχθώ, θα έχω λογισμούς, θα αναρωτιέμαι, πως να αποκτήσω την ησυχία...
(Γέροντας Αιμιλιανός ο Σιμωνοπετρίτης)

[toula]

Ο μεγάλος εχθρός, ο εγωϊσμός.
Tον μεγάλο κίνδυνο τον κουβαλάμε επάνω μας, ο μεγάλος μας εχθρός βρίσκεται μέσα μας και λέγεται εγωισμός.
Εγωισμός με όλα του τα παρακλάδια: φιλαυτία, υπερηφάνεια, έπαρση, προβολή κλπ.
Δεν υπάρχει μεγαλύτερος κίνδυνος για τον άνθρωπο και την ψυχή του, δεν υπάρχει χειρότερη ασθένεια, αφού οι συνέπειές της δεν είναι μόνον ισόβιες, καταστροφικές για τον ίδιο «φορέα» του εγωισμού, αλλά και αιώνιες.

Γέρων Εφραίμ της Αριζόνας.

[toula]

Καμιά δικαιολογία
Κανένας λόγος δεν είναι μάταιος, αλλά έχει δύναμη μέσα του.
Αλίμονο σε εκείνους που μιλάνε οκνηρά και άσκοπα.
Δεν έχουν καμιά δικαιολογία για την αργολογία τους.

Άγιος Ιωάννης της Κροστάνδης

[toula]

Αυτή είναι η μεγαλύτερη Ευλογία μέσα στο σπίτι μας.
Έλεγε ο Γέροντας Κλεόπας Ηλιέ: «Γνωρίζετε εσείς ποιά είναι η Μητέρα του Κυρίου μας και πόσο αγαπά και πόση η δύναμίς της και πόσο το έλεός της;
Είναι η Μητέρα μας, η οποία έχει έλεος γιά τους πτωχούς και τις χήρες και τους λοιπούς Χριστιανούς. Πάντοτε προσεύχεται στον Σωτήρα Χριστό γιά όλους μας».
Σχεδόν σε κάθε κήρυγμά του ο π. Κλεόπας ερωτούσε τους Χριστιανούς: «῎Εχετε την Εικόνα της Παναγίας μας στο σπίτι σας; Καντήλι μπροστά στην εικόνα της έχετε;».
Κατόπιν τους συμβούλευε: «Νά πάρετε την Προστάτιδα και Βοηθό μας, την Μητέρα μας που είναι στους ουρανούς και στην γή νά την βάλετε στά σπίτια σας! Αυτή είναι η Βασίλισσα του ουρανού και της γής!
‘Εάν θά πάρετε Αυτή την Προστάτιδα Παναγία στά σπίτια σας και της διαβάζετε κάθε πρωί με το καντήλι της αναμμένο τους Χαιρετισμούς της και το βράδυ την Παράκλησίν της, θά την έχετε βοηθό σ’ όλη την ζωή σας και τη στιγμή του θανάτου σας και την ημέρα της Κρίσεως.
Γνωρίζετε πόσο δύναται νά βοηθήση η Θεοτόκος Μητέρα μας μπροστά στον Θρόνο της Παναγίας Τριάδος; ‘Εάν δεν υπήρχε Αυτή, πιστεύω ότι αυτός ο κόσμος θά εχάνετο από πολύ παλαιότερα!

Πηγή: Βήμα Ορθοδοξίας

[toula]

Να έχουμε σχέση με την Παναγία!

Λέγεται, ότι κάποτε η Παναγία περνούσε από ένα ωραιότατο περιβόλι, με πολύ ωραία άνθη. Μάλιστα ένα από τα άνθη αυτά, την εντυπωσίασαν τόσο, που μπήκε στον πειρασμό και το έκοψε, αλλά όταν το έφερε στην μύτη της, για να απολαύσει το άρωμά του, διαπίστωσε έκπληκτη, ότι δεν είχε καμμία ευωδία. Δεν μύριζε καθόλου! Ένα κρύο πράγμα... Μόνο εξωτερική αίγλη και ομορφιά είχε.
Η Παναγία μας τόσο λυπήθηκε, για το ωραίο αλλά άοσμο εκείνο άνθος, που το χαϊδεψε και είπε:
- Καημένο άνθος! Γιατί εσύ να μην ευωδιάζεις;
Και όταν άγγιξαν τα χέρια της Παναγίας το άνθος, τότε εκείνο αμέσως ανέδωσε τόσο άρωμα, που πλέον όσοι περνούσαν από εκείνο το περιβόλι αναρωτιόντουσαν: Τί γίνεται εδώ, τί ευωδία είναι αυτή!!!
Ξέρετε πόσος κόσμος, μοιάζει με αυτό το άνθος; Άνθρωποι που έχουν μεν εξωτερική εμφάνιση, αλλά μέσα τους, δεν ευωδιάζουν, είναι ένα κρύο πράγμα. Μάλιστα μερικοί αναδύουν και δυσοσμία βαριά.
Όταν όμως οι άνθρωποι έχουν σχέση με την Παναγία, αμέσως όλα αλλάζουν, αλλοιώνονται και γίνονται σαν εκείνο το ευωδιαστό άνθος...

Δημήτριος Παναγόπουλος ο Ιεροκήρυκας