Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

Πριν 25 χρόνια (πάνω κάτω) στεκόμουν σε αυτό το ιερό βήμα ως παπαδάκι.
Λειτουργός τότε ήταν ο π. Παρθένιος.
Κοιτούσα κάθε κίνησή του.
Αποστήθιζα τα λόγια που έλεγε για να τα επαναλάβω μόνος μου στο σπίτι μας.
Σήμερα στάθηκα σε μια άκρη του ιερού αυτού βήματος· και πάλι λειτουργός ο π. Παρθένιος, με την ίδια φωνή, με τις ίδιες κινήσεις, με την ίδια ιερή αίσθηση κατάνυξης.
Τα χρόνια πέρασαν. Τότε καθώς ο ιερέας έβγαινε από την Ωραία Πύλη για το «Μετά φόβου Θεού...», έβγαινα κι εγώ από το παραπόρτι του ιερού για να μεταλάβω των Αχράντων Μυστηρίων. Σήμερα όμως κοινώνησα ως ιερέας ακολουθώντας τον π.Παρθένιο και τον συλλειτουργό του π. Νικόλαο.
Δεν λειτούργησα, μιας και οι δυναμεις μου δεν το επιτρέπουν, αλλά κοινώνησα μετά από δύο μήνες ως ιερέας φορώντας πετραχήλι. Με βήμα αργό γυρόφερα την Αγία Τράπεζα και με δέος προσήλθα και έλαβα τροφή αιώνια, φάρμακο ψυχής...
Το «τότε» και το «τώρα» γίνανε ένα· και όλοι ενωμένοι στο Άγιο Ποτήριο αγκαλιαστήκαμε με τους Αγίους μας και τον Κύριο...
Μεγάλη συγκίνηση, μεγάλη ευλογία.

Αρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος

[toula]

Κάθε φορά που διαβάζω την Αγία Γραφή, μου κάνει εντύπωση, ότι ο Θεός τις περισσότερες φορές για να στείλει ένα μήνυμα, για να ολοκληρώσει ένα σχέδιο, για να φανερώσει την δόξα Του, διαλέγει ανθρώπους που δεν ήταν τα καλύτερα παιδιά της εποχής τους. Όχι μόνο ήταν αμαρτωλοί, γιατί αμαρτωλοί είμαστε όλοι, αλλά ήταν και στο περιθώριο της κοινωνίας που ζούσαν. Πόρνες, τελώνες, φτωχοί και καταφρονημένοι, όλοι από τα αζήτητα της κοινωνίας κοντά Του. Ας μην ξεχνάμε άλλωστε, ότι μια από τις μεγαλύτερες κατηγορίες που απηύθηναν οι Φαρισαίοι στον Χριστό ήταν ότι κάνει παρέα με όλους τους περιθωριακούς.
Οπότε και σήμερα στο ευαγγελικό ανάγνωσμα ο Χριστός πιάνει κουβέντα με μια τέτοια γυναίκα που βρισκόταν στο περιθώριο και στις γλώσσες των ανθρώπων. Και τι κάνει ο Χριστός; Της πιάνει κουβέντα. Πρώτη μέγιστη υπέρβαση. Να μιλάς και να απευθύνεις δημόσιο λόγο σε γυναίκα και μάλιστα στην ερημιά. Αμαρτία!!! Δεν τον απασχολεί όμως τον Χριστό τι λένε οι άνθρωποι, οι πεποιθήσεις και αντιλήψεις τους, τον ενδιαφέρει η αποστολή Του. Έλεγε ένας Αγιορείτης γέρων, "για να φτάσεις στον Θεό πρέπει να γράψεις όλο τον ντουνιά στα υποδήματα σου....". Οπότε ο Χριστός αγνοεί την γνώμη του κόσμο για νά σώσει μια ύπαρξη. Να ξέρετε ότι αυτό δεν το έκανε μονάχα τότε. Το κάνει πάντα. Για να σας φέρει κοντά Του, θα κάνει στην άκρη όλους όσους μπαίνουν εμπόδιο στην συνάντηση μαζί Του.
Η γυναίκα αυτή διψάει και πάει μέσα στην ζέστη του μεσημεριού να βάλει νερό από το πηγάδι του Ιακώβ. Δεν μπορούσε βλέπετε να πάει άλλη ώρα. Έβγαινε όταν ο κόσμος δεν κυκλοφορούσε γιατί την σχολίαζαν, την κατηγορούσαν και την πετσόκοβαν με τα μάτια και τα λόγια τους. Τα λόγια πολλές φορές πονάνε περισσότερο κι από μαχαίρι.
Ο Χριστός βλέπει την δίψα της, βλέπει εκείνο που εμείς δεν μπορούμε να δούμε, βλέπει το πόνο της, την ψυχική οδύνη και μοναξιά της. Προσέξτε γιατί πολλές φορές πίσω από αμαρτίες, λάθη και αποτυχίες, ψάχνουμε τον Θεό. Το τέλειο ζητάμε, την αλήθεια και το φως, αλλά σε λάθος τόπο και κυρίως με λάθος τρόπο.
Ο Χριστός βλέπει την ψυχή της, γι αυτό της αποκαλύπτεται. Δεν κολλάει στις αμαρτίες της, ξέρει ότι η καρδιά της είναι φωτεινή. Γι’ αυτό την επιλέγει για Ιεραπόστολο Του. Και ερχόμαστε στο αρχικό ερώτημα μας. Μα καλά, δεν είχε σεμνές, αξιοπρεπείς και ηθικές γυναίκες να πάρει ο Χριστός ώστε να δώσει την Χάρη Του και να διαμορφώσει αποστόλους; Είχε, αλλά τον ενοχλεί κάτι σε όλο αυτό. Τι; Η αυτάρκεια τους. Η ψευδής αυτάρκεια της αρετής. Ότι νιώθουν πληρότητα. Που να μπει το φως όταν δεν επιτρέπεις να φανούν οι ρωγμές σου; Πως να έρθει ο γιατρός όταν δηλώνει υγιής;
Η Σαμαρείτιδα είναι ραγισμένη. Τα πάθη και η αμαρτία, η κακία του κόσμου την έχουν εξουθενώσει. Είναι κουρασμένη, και μονάχα όταν κουραστούμε από το ψεύδος του κόσμου μπορούμε να ξαποστάσουμε στην αγκαλιά του Χριστού.
Ο Χριστός θα μπορούσε να πάρει μια «σεμνή» και «ηθική» κυρία να την μεταβάλει σε ιεραπόστολο του. Δεν το κάνει. Και ξέρετε γιατί, για να φανερωθεί η δύναμη και η δόξα του Αγίου Πνεύματος. Πως δηλ., παίρνει τα πάθη και τις αδυναμίες μας και τα μεταπλάθει σε χαρίσματα και αρετές, πως την πόρνη κάνει αγνή, τον ληστή ομολογητή, τον διώκτη απόστολο, τον άρρωστο δυνατό, τον σκοτεινό φωτεινό. Τότε θρυμματίζεται ο ορθολογισμός της ηθικής μας και αναφωνούμε "Τίς Θεὸς μέγας, ὡς ὁ Θεὸς ἡμῶν, σὺ εἶ ὁ Θεός, ὁ ποιῶν θαυμάσια μόνος. ."

π. Χαρ. λίβυος Παπαδόπουλος

[toula]

Όταν η δοκιμασία κτυπήσει την πόρτα του δικού σου σπιτιού, της δίκης σου ζωής, θα καταλάβεις περί τίνος πρόκειται.
Πολλές φορές ακούμε για τις δοκιμασίες που περνούν συνάνθρωποι μας. Τους συμπονούμε, προσευχόμαστε γι’ αυτούς, αλλά σχεδόν πάντα κρατάμε μια απόσταση απ’ αυτό που τους συμβαίνει. Δεν μπορούμε να τους νιώσουμε ακριβώς, διότι η καθημερινότητα μας κάνει να ξεχνιόμαστε. Έχουμε κι άλλες ασχολίες και έννοιες. Μόνο όταν κάποιος έχει περάσει κάτι παρόμοιο μ’ αυτό που πέρασε ο συνάνθρωπός του, προσεγγίζει την κατάσταση με περισσότερη ιερότητα και συμπόνοια. Και πάλι όμως επειδή ο ίδιος δεν το περνά την δεδομένη στιγμή, δεν μπορεί να βιώσει την αγωνία και τον πόνο του συνανθρώπου του.

Αυτή είναι μια πραγματικότητα που όμως δεν θα πρέπει να μας κάνει ψυχρούς προς τις δοκιμασίες των άλλων. Ίσως δεν τους καταλαβαίνουμε πλήρως αλλά καλούμαστε να δείξουμε έλεος και συμπαράσταση, συμπόνοια και σεβασμό προς τους δοκιμαζομένους αδελφούς.
Δεν χρειάζονται πολλά λόγια παρηγορητικά. Να και κάποιες φορές χρειάζονται και αυτά. Κυρίως χρειάζεται η προσευχή μας γι’ αυτούς. Προσευχή μυστική, απλή, επίμονη, συνεχή.
Μπορεί κι εσύ να δοκιμάζεσαι και να πονάς. Όμως είναι μεγάλη αρετή μέσα στον δικό σου πόνο να μην ξεχνάς και τον πόνο των άλλων, μέσα στην δίκη σου δοκιμασία να προσεύχεσαι για κάποιους άλλους που δοκιμάζονται είτε λιγότερο από εσένα, είτε περισσότερο.
Το μέτρο της συμπόνοιας που δείχνουμε έμπρακτα προς τους πονεμένους αδελφούς μας, δείχνει την ποιότητα της καρδιάς μας και το κάλλος της ψυχής μας. Ούτε οι νηστείες, ούτε η ηθική μας, τα δείχνουν αυτά, αλλά η συμπόνοια μας, η διάθεσή μας να συσταυρωθούμε με τον άλλον.
Ο Άγιος Παΐσιος έλεγε, «πες μου κάτι να πονέσω», δηλαδή, πες μου κάτι για τον άλλον που θα με κάνει να τον πονέσω, να τον συμπονέσω, ώστε να προσευχηθώ γι’ αυτόν με ζήλο, με θέρμη.

«Πες μου κάτι να πονέσω», έλεγε ο Άγιος, γιατί ήταν έτοιμος να ανέβει κάθε ώρα και στιγμή πάνω στον σταυρό του άλλου. Κι έτσι από την συσταύρωση να περάσουν δια της αγάπης και της φιλαδελφίας στην συνανάσταση...
Δεν απέφευγε ν’ακούει για συμφορές και δοκιμασίες, αντιθέτως το επιδίωκε ώστε πάντα να βρίσκεται σε κατάσταση συμπόνοιας δείχνοντας την αρχοντική του καρδιά...

Αρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος

[toula]

Ποιους πολεμάει περισσότερο ο διάβολος

Όλους τους ανθρώπους τους πολεμάει ο διάβολος, γιατί όλους θέλει να τους κολάσει. Αλλά περισσότερο πολεμάει τους ενάρετους, αυτούς που αγωνίζονται με πόθο «τον καλό αγώνα της πίστεως» (βλ. Α΄ Τιμ. ς΄ 12), αυτούς που έχουν καρπούς πνευματικούς. Όπως τα παιδιά πετούν πέτρες στις καρυδιές που έχουν καρύδια, έτσι και ο διάβολος πετροβολάει αυτούς που έχουν καρπούς πνευματικούς. Κι όπως ο κλέφτης πηγαίνει να κλέψει εκεί όπου υπάρχουν θησαυροί υλικοί, έτσι κι ο διάβολος πηγαίνει να κλέψει εκεί όπου υπάρχουν θησαυροί πνευματικοί.

Ο ιερός Χρυσόστομος σημειώνει ότι «ο κλέπτης ουκ έρχεται όπου καλάμη, και χόρτος, και ξύλον· αλλ’ όπου κείται χρυσός, ή άργυρος, ή μαργαρίτης». Δεν πηγαίνει να συλήσει αχυροκαλύβες ή ξύλινες παράγκες. Διότι εκεί δεν υπάρχουν πράγματα αξίας. Πηγαίνει στα πλουσιόσπιτα, που έχουν χρήματα πολλά, ασημικά, χρυσαφικά ή άλλα πράγματα μεγάλης αξίας. Πηγαίνει στις τράπεζες και τις χρηματαποστολές, εκεί που θα γεμίσει σάκο ολόκληρο. Έτσι κι ο διάβολος «ουκ εισέρχεται όπου πόρνος, ή βέβηλος, ή άρπαξ, ή πλεονέκτης» (ΕΠΕ 33, 406). Δεν πηγαίνει να πολεμήσει ανήθικους ή βέβηλους ή άρπαγες ή πλεονέκτες. Αυτούς τους έχει δεμένους με το πάθος και τους ξεγελάει ευκολότερα. Περισσότερη δουλειά έχει να κάνει, όταν πηγαίνει να πολεμήσει αγωνιστές μοναχούς, που βαδίζουν με συνέπεια την οδό του αγιασμού, ή συνειδητοποιημένους χριστιανούς που αγωνίζονται με πόθο.

Σε άλλη ομιλία του ο χρυσορρήμων Πατήρ παρατηρεί ότι οι πειρατές δεν επιτίθενται στα πλοία που μεταφέρουν άμμο, διότι η άμμος είναι φθηνό υλικό και τόσο βαρύ, που κανείς δεν κάνει τον κόπο να τη μεταφέρει στην πλάτη. Οι πειρατές επιτίθενται στα πλοία που μεταφέρουν αμύθητους θησαυρούς ή εμπορεύματα μεγάλης αξίας. Έτσι κι ο διάβολος επιτίθεται στους πιστούς που έχουν αρετή και αγιότητα (Ομιλία εις τον Ιώβ).

Από την Αγία Γραφή πληροφορούμαστε ότι ο διάβολος έβαλε τα λαγωνικά του και κυνηγούσε να σκοτώσει τον πύρινο προφήτη Ηλία!
Έκλεισε στη φυλακή και αποκεφάλισε τον κήρυκα της μετανοίας, τον τίμιο Πρόδρομο!
Έριξε τα πεπυρωμένα βέλη του στον σώφρονα και πάγκαλο Ιωσήφ, που ήταν διαμάντι πνευματικό, τύπος του Χριστού!
Πολέμησε τον πολύαθλο Ιώβ, που ήταν ακέραιος άνθρωπος, δίκαιος, θεοφοβούμενος και έφευγε μακριά από κάθε κακό και πονηρό πράγμα!
Είναι τόσο αδίστακτος πειραστής, που πήγε να πειράξει στην έρημο ακόμη και τον Κύριό μας!
Πώς επιτίθεται στις δικές μας ζωές;
Τα ίδια κάνει και στον καθένα από μας ο μισάνθρωπος!

Αν βλέπει ότι βαδίζουμε στην ευθεία οδό των εντολών του Θεού, προσπαθεί να μας κάνει να παρεκκλίνουμε!
Αν βλέπει ότι δίνουμε μαρτυρία για τον Χριστό, επιχειρεί να μας φιμώσει.
Αν βλέπει ότι κάνουμε το καλό, παρεμβάλλει εμπόδια για να μας ανακόψει.
Αν βλέπει ότι προσευχόμαστε με θέρμη, φέρνει χασμουρητό και υπνηλία, για να σταματήσουμε να προσευχόμαστε.
Παρακολουθεί πώς λατρεύουμε τον άγιο Θεό! Αν βλέπει ότι η σκέψη μας φεύγει πολύ μακριά ή γεμίζει από τον θόρυβο των βιοτικών φροντίδων, μένει πολύ ευχαριστημένος ο διάβολος. Αν όμως συμμετέχουμε συνειδητά στη θεία Λατρεία, αρχίζει να μας πολεμάει. Μας φέρνει αναμνήσεις από τα παιδικά μας χρόνια, εργασίες που αφήσαμε σε εκκρεμότητα, επείγοντα τηλεφωνήματα που έπρεπε να κάνουμε και δεν τα κάναμε, και τα όμοια. Κι αν δεν τα καταφέρει να στρέψει αλλού τα ενδιαφέροντά μας, καλεί και άλλους δαίμονες να τον βοηθήσουν.

Παρακολουθεί πώς μελετούμε το ιερό Ευαγγέλιο! Εάν βλέπει ότι δεν προσηλώνεται η σκέψη μας στα νοήματα του θείου λόγου, δεν ανησυχεί ιδιαίτερα ο διάβολος. Γιατί γνωρίζει ότι αυτά που διαβάζουμε, μετά από λίγη ώρα θα τα ξεχάσουμε. Αν όμως είμαστε αγαθή γη που με λαχτάρα ακούμε τον λόγο του Θεού, που με ευλάβεια τον μελετούμε ημέρα και νύχτα, που τον κρύβουμε σαν θησαυρό βαθιά στην καρδιά μας και τον έχουμε οδηγό στη ζωή μας, κάνει τα αδύνατα δυνατά για να διακόψουμε τη μελέτη του θείου λόγου και να ασχοληθούμε με κάτι άλλο.

Από τα όσα γράφονται εννοούμε πόσο πανούργος εχθρός είναι ο αντίδικος, πόσο απατηλά στρατηγήματα επινοεί για να μας πλανήσει, με πόσο μεγάλη μανία εργάζεται το καταχθόνιο έργο του και με τι τέχνη αρπάζει κάθε ευκαιρία που παρουσιάζεται, για να μας υποσκελίσει!

Να μην τον φοβόμαστε.
Αλλά οι πιστοί χριστιανοί να μην τον φοβόμαστε, διότι «μείζων ἐστίν ὁ ἐν ἡμῖν ἤ ὁ ἐν τῷ κόσμῳ» (Α΄ Ιω. δ΄ 4).

Να μάθουμε να διακρίνουμε τις παγίδες του και να λαμβάνουμε εγκαίρως τα μέτρα μας, «ἵνα μή πλεονεκτηθῶμεν ὑπό τοῦ σατανᾶ· οὐ γὰρ αὐτοῦ τὰ νοήματα ἀγνοοῦμεν», γράφει ο θείος Απόστολος Παύλος (Β΄ Κορ. β΄ 11).
Κι ακόμη να ταπεινοφρονούμε, διότι την ταπείνωση δεν την αντέχει ο διάβολος. Μόλις ταπεινωθούμε, φεύγει από κοντά μας.
Τέλος, να μην υποχωρούμε από την έπαλξή μας, όση κι αν είναι η πολεμική που ασκεί εναντίον μας ο σατανάς. «Ἄοκνος ψυχὴ ἐξήγειρε καθ’ ἑαυτῆς δαίμονας. Πληθυνθέντων δε πολέμων, ἐπληθύνθησαν στέφανοι», γράφει ο άγιος Ιωάννης της Κλίμακος.
Ο αγωνιστής του καλού αγώνα εξεγείρει εναντίον του τους δαίμονες. Αλλά όσο πιο πολύ αυτοί τον πολεμούν, τόσο περισσότερο τον δοξάζει ο αγωνοθέτης Κύριος!

https://romioitispolis.gr/

[toula]

Περί μοίρας πεπρωμένου

Αν υπάρχει τύχη, δεν υπάρχει Κρίσις.
Αν υπάρχει τύχη, δεν υπάρχει πίστις.
Αν υπάρχει τύχη, δεν υπάρχει Θεός.
Αν υπάρχει τύχη, δεν υπάρχει αρετή.
Αν υπάρχει τύχη, δεν υπάρχει κακία.
Αν υπάρχει τύχη, όλα άδικα τα κάνουμε και ανώφελα τα υπομένουμε. (Ιερός Χρυσόστομος)

Δεν ισχύει ο μύθος περί "τύχης" και "μοίρας". Διότι όσα πράττουμε, δεν τα ενεργούμε από ανάγκη, αλλά με την ελευθερία της βουλήσεώς μας. (Ιερός Χρυσόστομος)

Τί χρειάζονται οι αγώνες, οι κόποι και οι ιδρώτες για την αρετή; Αν είναι από την μοίρα του κάποιος να γίνει καλός, ακόμα και αν κοιμάται και ροχαλίζει, θα γίνει καλός... Αλλά αυτόν, δεν μπορούμε να τον πούμε καλό, αφού αναγκαστικά έγινε καλός. (Ιερός Χρυσόστομος)

Αν πρέπει κατ' ανάγκη να συμβαίνουν, όσα είναι γραμμένα από την μοίρα, είτε εμείς μοχθούμε, είτε εμείς κοιμώμαστε, τότε κανένας γεωργός να μην ζέψει τα βόδια, κανένας να μην σύρει το άροτρο, κανένας να μην ανοίξει αυλάκια στο χωράφι, κανείς να μην σπείρει το σπόρο, κανένας να μην φυτεύει και γενικά να αφήσουν όλοι κατά μέρος, κάθε γεωργική φροντίδα και ας καθίσουν στο σπίτι και ας κοιμούνται όλο το χρόνο, αφού ό,τι είναι γραμμένο να γίνει, θα γίνει... (Ιερός Χρυσόστομος)

Τίποτα δεν γίνεται τυχαία... Όλα έχουν τον σκοπό τους. Και τίποτα δεν γίνεται χωρίς να υπάρχει κάποια αιτία. Ούτε μια πευκοβελόνα δεν πέφτει από το πεύκο αν δεν θέλει ο Θεός. (Όσιος Πορφύριος ο Καυσοκαλυβίτης)

Τυχερός δεν είναι αυτός που κερδίζει λαχεία, αλλά όποιος δεχτεί στη ζωή του το Άγιο Πνεύμα. (Άγιος Ιάκωβος Τσαλίκης)

Εάν ο Χριστιανός ομολογήσει τύχη, τότε έχει ξεπέσει από την Χριστιανική πίστη και το Χριστιανικό φρόνημα. (Άγιος Αναστάσιος ο Σιναϊτης)

Όποιος αποδέχεται την «τυφλή μοίρα» μ' αυτό και μόνο ομολογεί, ότι αδυνατεί να κατανοήσει την αιτία και το νόημα κάποιου συμβάντος. Τίποτα απ' όσα συμβαίνουν στους ανθρώπους, δεν γίνεται χωρίς τον Δίκαιο και Ελεήμονα Θεό. (Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς)

Ουσιαστικά η αστρολογία είναι τυφλή μοιρολατρία. (Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς)

"Τύχη" είναι το ψευδώνυμο του Θεού, όταν δεν θέλουμε να βάλουμε την υπογραφή Του. (Αββάς Ζωσιμάς)

https://www.facebook.com/10033906468059 ... 011337993/

[toula]

Εάν το πρωι προσευχηθείτε, όπως πρέπει, όλη η μέρα σας θα ευλογηθεί...

Μην απελπίζεστε για τις προσπάθειες που σας φαίνονται άκαρπες. Θυμηθείτε πως μάθατε να πλέκετε ή να διαβάζετε ή να γράφετε. Πόσους κόπους καταβάλατε τότε...
Τώρα όμως τα κάνετε όλα άνετα. Το ίδιο θα συμβεί και με την ψυχική σας καλλιέργεια. Προς το παρόν φαίνεται δύσκολο να νικήσει κανείς τους λογισμούς. Αργότερα όμως θα τους διώχνει ευκολότερα. Μόνο που δεν πρέπει να σταματήσει ποτέ τον αγώνα μ' αυτούς, αλλά ν' αγωνίζεται ολοένα και περισσότερο.
Ο Μέγας Αντώνιος έλεγε: "Τα χέρια στη δουλειά, ο νους στον ουρανό".

Οσίου Θεοφάνους του Εγκλείστου

[toula]

Η Εκκλησία μας λέγει, πες μόνον «Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησόν με» και άφησε τον Θεόν να κανονίζει την πορεία σου!

Ἐσὺ νὰ ταπεινώνης τὸν ἑαυτό σου καὶ νὰ τηρῆς τὶς ἐντολές, ἤτοι τὴν ἐγκράτεια, τὴν νηστεία, τὴν προσευχή, τὴν μακροθυμία, τὴν ἀγάπη, ὡς ὀφειλέτης. «Δοῦλοι ἀχρεῖοι ἐσμεν». Νὰ λές, τί νὰ πῆ σὲ μένα ὁ Θεός; σὲ μένα θὰ παρουσιασθῆ ὁ Θεός; ἀστεῖο πράγμα!

Μπορεῖς νὰ ἀποκτήσης αὐτὴ τὴν ταπείνωσι; Ἀπόκτησέ την, καὶ ὅ,τι κάνεις, κᾶνε το ὡς δουλωθεῖς εἰς τὸν Θεόν. Τί δικαιώματα εἶχε ὁ δοῦλος στὸν ἀφέντη του; Ἀκόμη καὶ τὴν ζωὴ μποροῦσε νὰ τοῦ πάρη ὁ κύριός του. Ἔτσι νὰ σκέπτεσαι καὶ ἐσύ.

Ἐφ΄ ὅσον νοιώθεις ἀκόμη ὅτι ἔχεις τὴν ἀνάγκη Του, μὴ ζητᾶς τὰ ὑψηλά. Ποιὸς ἀπὸ μᾶς μπορεῖ νὰ πῆ, Θεέ μου, τώρα δὲν σὲ ἔχω ἀνάγκη, γι΄ αὐτὸ σὲ παρακαλῶ, ἐφ΄ ὅσον μπορῶ καὶ κάνω τὴν ζωή μου, τὸν ἀγώνα μου, δῶσε μου ἀποκαλύψεις, δῶσε μου θαυματουργίες, νὰ ἁπλώνω τὸ χέρι μου καὶ ἀμέσως νὰ ἀλλάζη ὁ καιρός, νὰ σταματᾶ ἡ θάλασσα, νὰ γίνεται βοριάς; Ἀφοῦ λοιπὸν ζητᾶς ἀκόμη τὴν βοήθεια τοῦ Θεοῦ, ταπείνωνε τὸν ἑαυτό σου καὶ σώσῃ σε ἀπὸ τῆς ἁμαρτίας. Τότε θὰ σὲ σώση ἀπὸ… τὴν ἁμαρτία ἡ ὁποία σὲ ἀπειλεῖ, ἀπὸ τὴν θανατηφόρο ἁμαρτία τῆς ὑπερηφανείας, τῆς φυσιούσης γνώσεως, καὶ ἀπὸ τὰ χαρίσματα τὰ ὁποῖα γιὰ σένα θὰ εἶναι ὁ τάφος σου, ἡ τελικὴ κατάπτωσις τῆς ζωῆς σου.

Ἐὰν ἡ καρδιά σου ἔχη ὅλη τὴν αἴσθησι τῆς ἁμαρτίας, ἐὰν δὲν τὴν βεβηλώνης μὲ τίς ἀπαιτήσεις σου, μὲ τὶς προσδοκίες σου, μὲ τοὺς πειρασμούς σου, τότε ὁ Θεὸς θὰ σοῦ τὰ δώση ὅλα μόνος του. Ὁ Θεὸς ἔθεσε μέσα μας τὴν τάσι, τὴν διάθεσι, τὸν πόθο τῆς γνώσεως καὶ τῶν χαρισμάτων, ἀλλὰ μόνον ὁ ἴδιος μπορεῖ νὰ μᾶς τὰ ἱκανοποιήση. Ἄφησε τὸν Θεὸν νὰ κανονίζη τὴν πορεία σου. Αὐτὸς γνωρίζει προτοῦ ζητήσης ἐσὺ κάτι.

Ζήτα λοιπὸν νὰ σοῦ δώση μετάνοια, νὰ σοῦ συγχωρήση τὶς πτώσεις σου, καὶ γιὰ τὰ ὑπόλοιπα Ἐκεῖνος ξέρει. Αὐτὸς ξέρει καὶ τί ἀνέμους θὰ δώση, ἂν θὰ σοῦ πάρη τὴν χαρὰ καὶ τὴν κάνη στεναχώρια, ἂν θὰ σοῦ πάρη τὴν στεναχώρια καὶ θὰ σοῦ τὴν κάνη χαρά, ἂν θὰ σοῦ δώση ἐπιτυχία ἢ ἀποτυχία, ἂν θὰ σοῦ κόψη τὰ πάθη ἢ θὰ σοῦ τὰ ἀφήση, ἂν θὰ σοῦ θεραπεύση τὴν ἀρρώστια καὶ θὰ σοῦ δώση ὑγεία, ἢ ἂν θὰ σοῦ πάρη τὴν ὑγεία καὶ θὰ σοῦ δώση ἀρρώστια.

Τὸ τί μᾶς δίνη ὁ Θεὸς εἶναι μυστήριο, τὸ ὁποῖο μᾶς εἰσάγει στὴν βασιλεία τῶν οὐρανῶν, ἐνῶ οἱ δικές μας ἀπαιτήσεις καὶ προσδοκίες καὶ παρακλήσεις, ὡς ἐπὶ τὸ πλεῖστον, εἶναι ἀπομακρύνσεις ἀπὸ τὸν Θεόν. Τὰ αἰτήματα τῆς καρδιᾶς μας, κατὰ κανόνα, εἶναι προβολὴ τοῦ ἐγώ μας. Γι΄ αὐτὸ καὶ ἡ Ἐκκλησία βγάζη ὅλες τὶς κοινὲς προσευχὲς καὶ μᾶς λέγει, πὲς μόνον Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, ἐλέησόν με τὸν ἁμαρτωλόν· δὲν ζητάει τίποτε ἄλλο, μόνον τὸ ἔλεος τοῦ Θεοῦ.

Ἔτσι γίνεται ἀβέβηλος καὶ ἁγνὸς ὁ τόπος τῆς ψυχῆς μας, δὲν ἐκπαρθενεύεται δηλαδὴ ἀπὸ τὴν δυσωδία μας, ἀπὸ τοὺς πόθους μας καὶ τὶς ἐπιθυμίες μας. Τότε μπορεῖ νὰ εἰσέρχεται ὁ Θεὸς μέσα μας.

«Λόγοι ἀσκητικοὶ» – ἑρμηνεία στὸν Ἀββᾶ Ἠσαΐα, ἀρχιμ. Αἰμιλιανοῦ Σιμωνοπετρίτου

orthodoxia-ellhnismos.gr
https://simeiakairwn.wordpress.com/

[toula]

Άλλος πριν πέσει για ύπνο κάνει τον σταυρό του, άλλος λέει το “Πάτερ ημών”, άλλος δε λέει τίποτε...

Ο λόγος που έβαλε η Εκκλησία να λέμε το “Πιστεύω” πριν τον ύπνο, είναι για να ομολογούμε ότι είμαστε χριστιανοί ακόμα και την τελευταία τη στιγμή της ημέρας, ακριβώς δηλαδή πριν κοιμηθούμε...
Που ξέρεις ότι θα ξυπνήσεις το πρωί; Γι’ αυτό λέμε το “Πιστεύω” για να μη βρεθούμε άπιστοι σε περίπτωση που δεν ξυπνήσουμε.

Η προσευχή πριν τον ύπνο δεν είναι απλώς ένα έθιμο που κάνουν τα “καλά παιδάκια” -όπως μας έλεγαν παλιά- αλλά κρύβει μια βαθιά ουσία, πολύ διδακτική για όλους μας.

Εδώ, οι αρχαίοι πίστευαν ότι ο ύπνος είναι ο δίδυμος αδελφός του θανάτου. Κι αυτό δεν είν’ μακάβριο. Μη φτύνεις λοιπόν τον κόρφο σου...!

Μια μέρα σ’ όλους μας θα συμβεί κι αυτό είναι η μόνη σιγουριά της ζωής μας: Ξύπνα λοιπόν το πρωί, λέγε δόξα τω Θεώ κι αγάπα όλο το κόσμο. Tότε θα ‘ναι που θα ζούμε την κάθε μέρα σα να ‘ναι η τελευταία της ζωής μας. Ούτε κακίες, ούτε μίση.

Ας μην ομολογούμε μόνο το βράδυ ότι πιστεύουμε στον Θεό -κι αυτό σε μια τυπική και μόνο προσευχή- είτε λέγοντας το Απόδειπνο ξερά, είτε το “Πάτερ ημών” μηχανικά, είτε κάνοντας ψυχαναγκαστικά τον σταυρό μας. Δεν έχει νόημα. Πολύς κόσμος κάνει τον σταυρό του πριν τον ύπνο γιατί φοβάται μη του συμβεί τίποτε κακό…

Ο Θεός δεν έχει σχέση με τα θρίλερ του σινεμά ή δεν θα μας τιμωρήσει, επειδή τάχα ξεχάσαμε να κάνουμε το σταυρό μας πριν τον ύπνο…

Οπότε, ό, τι κάνουμε να το πιστεύουμε. Κι αν προσευχόμαστε να κοιτάμε να κρυβόμαστε κάπου στο σπίτι. Έτσι λέει ο Χριστός.

Αν θέλουμε να διδάξουμε στους άλλους την προσευχή, μη μένουμε μόνο στο εικονοστάσι αλλά να πιάσουμε τη δράση.

Έμαθα προχθές για κάποιον πατέρα που πιέζει τον έφηβο γιό του ώστε με το έτσι θέλω να πούνε μαζί το βράδυ το Απόδειπνο. Με την πίεση τίποτε δε θα καταφέρει, μάλλον κακό θα κάνει.

Ο Θεός θέλει απλούστατα πράγματα. Να προσευχόμαστε για όλους κι ν’ αγαπάμε όλο το κόσμο. Αγαπάω σημαίνει δίνω χώρο, δεν επιβάλλομαι. Από μακριούς σταυρούς και υποχρεωτικές προσευχές γέμισεν ο τόπος.

Ο Θεός αγαπά τις σιωπηρές πράξεις: να μη ξέρουν οι άλλοι, να μη μας βαρούν παλαμάκια, να μη μας λένε “εύγε, εύγε”, ούτε μες το σπίτι, ούτε πουθενά. Έτσι κι η προσευχή έχει αξία.

https://romioitispolis.gr/

[toula]

«Τίποτε δεν είναι αγιότερο από εκείνη τη γλώσσα, που ευχαριστεί τον Θεό στις συμφορές.
Πράγματι δεν διαφέρει σε τίποτε από την γλώσσα των μαρτύρων, γιατί όμοια με εκείνη, στεφανώνεται και αυτή, καθώς και αυτή στάθηκε από πάνω της δήμιος, αναγκάζοντάς της, να αρνηθεί τον Θεό με την βλασφημία.
Αν λοιπόν υπομένεις τους πόνους και ευχαριστήσεις τον Θεό, έλαβες στέφανο μαρτυρίου».

Άγιος Ισαάκ ο Σύρος.

[toula]

Στόλισε τον εαυτό σου όχι με μαργαριτάρια και διαμάντια, όχι με χρυσάφι και ασήμι, αλλά με την σωφροσύνη και την ταπεινοφροσύνη, την πραότητα, την πνευματική σύνεση, με τα δάκρυα της Μετανοίας και την παιδική ή μάλλον την Αγγελική ακακία! Να ο ακριβός στολισμός σου! Έτσι βλέποντας στολισμένη την ψυχή σου ο Βασιλιάς των βασιλιάδων, ρίχνει σε αυτήν το Σπλαγχνικό Του Βλέμμα.

Άγιος Ιγνάτιος Μπριαντσιανίνωφ (✞ 30 Απριλίου 1867)