Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

Στο Άγιον Όρος, στη Σκήτη της Αγίας Άννας, υπάρχει μια Καλύβη (κελί με εκκλησούλα) που είναι αφιερωμένη στους Ταξιάρχες, δηλαδή στους Αρχαγγέλους. Σ΄ αυτήν ζούσαν ο γέροντας ιερομόναχος κι ο υποτακτικός του, ο Μιχαήλ.
Κάποια μέρα ο γέροντας έστειλε τον Μιχαήλ στη Δάφνη για κάποια δουλειά, αλλά ξεπροβοδίζοντάς τον του είπε:
– Παιδί μου, να τελειώσεις την εργασία σου και να γυρίσεις πίσω αμέσως. Το βράδυ πρέπει να βρίσκεσαι πίσω, στην Καλύβη μας.
– Να ΄ναι ευλογημένο, γέροντα!
Έφυγε με τη βάρκα του γερο-Γιωργάκη ο Μιχαήλ και πήγε στη Δάφνη.
Με την ευχή του γέροντα τελείωσε τη δουλειά του και κατέβηκε στο λιμανάκι, για να βρει τον βαρκάρη με τη βάρκα του και να γυρίσει στο κελί, όπως του είχε παραγγείλει ο γέροντάς του.
Είχανε μαζευτεί και τρεις-τέσσερις ακόμα μοναχοί, μα δε γινότανε να ταξιδέψουν.
Ο καιρός είχε αγριέψει.
Άνεμος φυσούσε δυνατός και τα κύματα αγριεμένα χτυπούσανε στα βράχια.
Σκορπίσανε στα κοντινά μοναστήρια οι άλλοι μοναχοί να διανυκτερεύσουν, ώσπου να περάσει η κακοκαιρία.
Έμεινε μόνος του ο Μιχαήλ.
«Πρέπει να φύγω», σκεφτότανε.
«Ο γέροντας είπε να γυρίσω στην καλύβα μας το βράδυ».
Καθώς κοίταζε λυπημένος τη θάλασσα να, κι εμφανίζονται μπροστά του δύο νέοι, δύο λεβέντες με μια βάρκα.
– Γιατί είσαι λυπημένος;
– Να, ο γέροντάς μου μου είπε να γυρίσω στο καλύβι μας, μα η βάρκα του γερο-Γιωργάκη, που κάνει αυτό το δρομολόγιο, δε φεύγει, εξαιτίας του καιρού.
– Έλα, θα σε πάμε εμείς όπου θέλεις.
Μπήκε στη βάρκα ο Μιχαήλ κι έκανε τον σταυρό του.
Τα δυο παλικάρια κωπηλάτησαν.
Η βάρκα έφυγε με γρηγοράδα πάνω απ΄ τα κύματα και πολύ, μα πολύ γρήγορα, στη στιγμή, φτάσανε στον αρσανά τους, στην Αγία Άννα. Ευχαρίστησε ο Μιχαήλ τα παλικάρια, φορτώθηκε τον τορβά του και πήρε ν΄ ανηφορίζει προς την Καλύβη των Παμμεγίστων Ταξιαρχών.
Εκεί, στις πρώτες ανηφοριές, αντάμωσε τον μοναχό Γαβριήλ, απ΄ τη γειτονική του Καλύβη, του Ευαγγελισμού (έτσι νόμισε ο Μιχαήλ).
– Πού ήσουν, αδελφέ Μιχαήλ, με τέτοια φουρτούνα;
– Με την ευχή του γέροντα, αδελφέ Γαβριήλ, έρχομαι από τη Δάφνη.
– Πώς ήρθες με τέτοια θάλασσα;
– Να, απαντά ο απλός και ταπεινός καλόγερος, μ΄ έφεραν με τη βάρκα τους δύο λεβέντες, δυο δυνατά παλικάρια.
– Για δες, πού είν΄ η βάρκα και τα παλικάρια;
Γυρνάει τα μάτια πίσω, στη θάλασσα, ο Μιχαήλ. Ούτε βάρκα ούτε παλικάρια ούτε ψυχή ζώσα, παρά μόνο άγρια κύματα που χτυπούσανε στην ακτή.
Στρέφει το κεφάλι του να μιλήσει με τον Γαβριήλ,,, Τίποτα! Κανένας!
Έμεινε αποσβολωμένος να κοιτάει πότε κατά τη θάλασσα και πότε ολόγυρά του.
Έφθασε τελικά στο γέροντά του.
– Οι Ταξιάρχες ήτανε, παιδί μου, του είπε ο γέροντάς του. Οι Ταξιάρχες ήτανε!
Είδανε την επιθυμία σου να υπακούσεις στην εντολή του γέροντά σου κι ήρθανε να σε υπηρετήσουνε.
Ναι! Ήτανε οι Ταξιάρχες!
Οι αρχάγγελοι Μιχαήλ και Γαβριήλ

[toula]

"Ας διδαχτούμε με παραδείγματα πώς χάνεται ο άνθρωπος με τη θέλησή του. Από αγάπη δηλαδή κάποιου κοσμικού πράγματος και στη φωτιά ρίχνεται και στη θάλασσα βυθίζεται και στην αιχμαλωσία δίνει τον εαυτό του. Ας υποθέσομε, ότι πιάνει φωτιά ο αγρός ή το σπίτι κάποιου. Εκείνος λοιπόν που θέλει να σώσει τον εαυτόν του, μόλις αντιληφτεί την πυρκαγιά, φεύγει γυμνός, αφήνοντάς τα όλα και μόνο για τη ζωή του φροντίζει. Άλλος όμως που σκέφτηκε να πάρει και μερικά σκεύη από το σπίτι, έμεινε· και ενώ μάζευε τα σκεύη του, η φωτιά απλώθηκε σ' όλο το σπίτι, περικύκλωσε και αυτόν και τον έκαψε. Βλέπεις, πώς με τη θέλησή του, από αγάπη σε κάτι πρόσκαιρο, το οποίο αγάπησε παραπάνω από τον εαυτό του, χάθηκε από τη φωτιά; Άλλοι πάλι, έτυχαν σε ναυάγιο. Εκείνος που θέλει να σώσει τον εαυτόν του, γδύνεται και πέφτει γυμνός στο νερό και έτσι καταφέρνει να σώσει τη ζωή του. Άλλος όμως που θέλησε να σώσει και κάτι από τα ρούχα του, καταποντίστηκε μέσα στα νερά και για μικρό κέρδος -τι συμφορά!- χάθηκε. Και πάλι, ας υποθέσομε ότι ήρθε είδηση για έφοδο εχθρών· ένας μόλις το άκουσε, το έβαλε στα πόδια όπως βρισκόταν και έφυγε χωρίς να φροντίσει για κανένα από τα πράγματά του, ενώ άλλος δεν το πολυπίστεψε, ή θέλησε να πάρει μαζί του και μερικά πράγματα και αφού καθυστέρησε, πιάστηκε από τους εχθρούς. Βλέπεις, ότι με τη θέλησή του κανείς, από αμέλεια ή προσήλωση σε κάτι κοσμικό, χάνει και το σώμα και την ψυχή; "

(Άγιος Μακάριος ο Αιγύπτιος)

[toula]

"Αγάπη σημαίνει την τέχνη του να δίνεις και όχι να παίρνεις, να κερδίζεις τη ζωή, δίνοντάς την για τους άλλους, να πέφτεις άπειρες φορές καθημερινά στην φωτιά για την αγάπη των ανθρώπων και όμως να μην χορταίνεις απ' αυτήν σου την προσφορά! "

~ Άγιος Ισαάκ ο Σύρος ~

[toula]

"Ου το τεκνοποιείν ποιεί τον γονέα, αλλά το τεκνοτροφείν. "
[Με την τεκνογονία δεν γίνεσαι γονέας, αλλά με την διαπαιδαγώγηση.]

~ Ιερός Χρυσόστομος ~

[toula]

"Να ζητάτε καθημερινά τον Κύριο, αλλά μέσα στην καρδιά σας και όχι έξω από αυτήν. Και όταν Τον βρείτε, σταθείτε με φόβο και τρόμο, όπως τα Χερουβείμ και τα Σεραφείμ, γιατί η καρδιά σας έγινε θρόνος του Θεού. Αλλά για να βρείτε τον Κύριο, ταπεινωθείτε μέχρι το χώμα, γιατί ο Κύριος βδελύσσεται τους υπερήφανους, ενώ αγαπάει και επισκέπτεται τους ταπεινούς στην καρδιά."
~ Άγιος Νεκτάριος. ~

[toula]

"Σύμφωνα με το μέγεθος της Θείας Χάριτος που σου δόθηκε, έρχονται και οι πειρασμοί. Και ανάλογα με το μέγεθος των μεγάλων θλίψεων που σου στέλνει η πρόνοια του Θεού, καταλαβαίνεις πόση τιμή σου κάνει η μεγαλοσύνη Του. Διότι ανάλογη με τη λύπη που δοκιμάζεις είναι και η παρηγοριά που δέχεσαι. "

~ Άγιος Ισαάκ ο Σύρος ~

[toula]

"Aυτός είναι η Κεφαλή, εμείς το σώμα.
Aυτός είναι το Θεμέλιο, εμείς η οικοδομή.
Aυτός η Άμπελος, εμείς τα κλήματα.
Aυτός είναι ο Νυμφίος, εμείς η νύμφη.
Aυτός ο Ποιμήν, εμείς τα πρόβατα.
Eκείνος είναι η Οδός, εμείς οι βαδίζοντες σ' αυτή.
Eμείς επίσης είμαστε ναός, Αυτός είναι ο Ένοικος.
Aυτός είναι ο Πρωτότοκος, εμείς οι αδελφοί Του.
Aυτός είναι ο Κληρονόμος, εμείς οι συγκληρονόμοι.
Aυτός είναι η Ζωή, εμείς οι ζώντες.
Aυτός είναι η Ανάσταση, εμείς οι αναστημένοι.
Aυτός είναι το Φως, εμείς οι φωτιζόμενοι."

~ Ιερός Χρυσόστομος ~

[toula]

"Τα αγριόχορτα φυτρώνουν μόνα τους, αλλά τα καλά και ωφέλιμα δεν φυτρώνουν μόνα τους, πρέπει να τα σπείρουμε. "
(Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης)

[toula]

"Αληθινή μετάνοια δεν είναι μονάχα το να θλίβεται κανείς για τα αμαρτήματα που έχει διαπράξει, αλλά είναι η πλήρης μεταστροφή της ψυχής από το σκότος προς το φως, από τα γήινα προς τα ουράνια, από το εγώ προς τον Θεό."

(Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς)

[toula]

"Εκείνος που αγαπά τον εαυτόν του, δεν μπορεί να αγαπά το Θεό. Εκείνος που δεν αγαπά τον εαυτόν του, εξαιτίας του υπερβολικού πλούτου της αγάπης του Θεού, αυτός αγαπά το Θεό. Ο άνθρωπος αυτός, δεν ζητεί ποτέ τη δική του δόξα, αλλά τη δόξα του Θεού. Γιατί εκείνος που αγαπά τον εαυτό του, ζητεί τη δική του δόξα, ενώ εκείνος που αγαπά το Θεό, αγαπά την δόξα του Δημιουργού του. Είναι ιδίωμα της ψυχής που έχει πνευματική αίσθηση και αγαπά το Θεό, το να ζητεί πάντοτε την δόξα του Θεού σε όλες τις εντολές που πράττει και να ευχαριστείται στην δική της ταπείνωση. Γιατί στο Θεό πρέπει η δόξα για τη μεγαλοσύνη Του, ενώ στον άνθρωπο αρμόζει η ταπείνωση με την οποία γινόμαστε οικείοι του Θεού. Ό,τι και αν κάνουμε, ας λέμε και εμείς με χαρά για τη δόξα του Θεού, εκείνο που έλεγε ο Άγιος Ιωάννης ο Βαπτιστής: «Εκείνος πρέπει να δοξάζεται, ενώ εμείς να μικραίνουμε»(Ιω. 3, 30)."
(Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς)