Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

Για τη μητέρα του παπά Εφραίμ που ευωδίασε αυτοστιγμεί

Η κυρία Βικτωρία, με το πέρασμα του χρόνου, απέκτησε πρόβλημα στην καρδιά της.
«Η μητέρα μου ήταν καρδιακή» έλεγε ο παπά Εφραίμ ο Κατουνακιώτης, «και όταν πέθανε η αδερφή της, πολύ στεναχωρήθηκε και τη χτύπησε περισσότερο η καρδιά και την πήγε ο αδερφός μου, ο αξιωματικός, ο Χαράλαμπος, στο νοσοκομείο». Λίγες μέρες μετά, η Βικτωρία εκοιμήθη.
Η μητέρα του Αγίου είχε την επιθυμία, σχεδόν καθόλη τη διάρκεια της ζωής της, να κουρευτεί μοναχή. Η συνεννόηση ήταν ότι θα την κάνουν μοναχή όταν θα κοπιάσει η τελευταία ώρα της, λίγο πριν φύγει από τον κόσμο. Όταν πλησίαζε το τέλος της κυρίας Βικτωρίας, λόγω της καρδιάς της και της αναγκαστικής μεταφοράς της στο νοσοκομείο, ο αδερφός του παπά Εφραίμ, ο Χαράλαμπος, είπε στη μητέρα του: «Μητέρα, θέλεις να σε κάνουμε καλόγρια;». «Θέλω, παιδί μου». Έστειλε, μάλιστα, ο παπά Εφραίμ από το Άγιον Όρος το σχήμα και το πολυσταύρι. Δύο μέρες πριν κλείσει τα μάτια της, την κούρεψαν καλόγρια. Από Βικτωρία, την είπανε Μαρία.
Στο μεταξύ, ο Άγιος των Κατουνακίων, εκεί μακριά από το Όρος, ήταν σε θέση να γνωρίζει ότι η μητέρα του θα φύγει από τη ζωή. «Μην τη βασανίζετε» είπε, προφητεύοντας την κοίμηση της, «διότι δε θα βγει από το νοσοκομείο ζωντανή». Ο Γέροντας έπεσε μέσα. Πάντοτε έπεφτε μέσα. Τη Μεγάλη Πέμπτη μπήκε η μητέρα του σε κώμα και εφτά η ώρα το πρωί της Μεγάλης Παρασκευής του 1963, έφυγε πια για τους ουρανούς.
Φεύγοντας η ψυχή της μοναχής Μαρίας, της πρώην κυρίας Βικτωρίας, θέλησαν η κόρη της η Ελένη, μαζί με τη Γερόντισσα που είχε αναλάβει τη γιαγιά, να της κάνουν την αναγκαία καθαριότητα, προκειμένου να τακτοποιηθεί η κεκοιμημένη για τα περαιτέρω της κηδείας.
«Χαράλαμπε, βγες έξω» παρακάλεσαν τον γιο της, τον αξιωματικό. «Θέλουμε να την αλλάξουμε». Αμέσως, με το που άρχισαν το άλλαγμα, η Ελένη και η Γερόντισσα αισθάνθηκαν έντονη ευωδία, αλλά δε μίλησαν η μία στην άλλη, αφήνοντας με διάκριση να δουν το πώς θα εξελιχθεί το φαινόμενο.
«Καλά, κι εσείς οι μοναχές βάζετε αρώματα;» είπε με απορία η Ελένη.
«Όχι, κυρία Ελένη» είπε η Γερόντισσα, «δε βάζουμε αρώματα, αυτό που ευωδιάζει εγώ το αισθάνθηκα αμέσως, την ώρα που την άλλαζα. Βγαίνει από το σώμα της μητέρας σας. Περίμενα να το αισθανθείτε κι εσείς, γι’ αυτό δεν έλεγα τίποτε. Αυτό είναι σημάδι αγιότητος. Είναι σημάδι ότι σώθηκε η μητέρα σας».
Φέρανε τον άνδρα της Ελένης κι απόρησε κι εκείνος το πόσο πολύ ευωδίαζε η γιαγιά. Ύστερα, ήρθαν και κάποιες ανιψιές της κεκοιμημένης, της αδερφής της οι κόρες. Λένε οι ανιψιές: «Τόσο άρωμα της ρίξατε;». «Δεν της ρίξαμε τίποτα» είπαν η Ελένη και η Γερόντισσα. «Εδώ, η θεία, η γιαγιά ευωδιάζει!» είπαν ξανά οι ανιψιές.
Ήταν Μεγάλη Παρασκευή και την πήγανε κατόπιν στο μοναστήρι όπου θα ελάμβανε χώρα η Εξόδιος Ακολουθία. «Οι καλόγριες» διηγούνταν ο Άγιος Εφραίμ ο Κατουνακιώτης περί της κοιμήσεως της μητέρας του, «είχαν κάνει τότες τον Επιτάφιο και μού λέει ο ίδιος ο Χαράλαμπος: Τι να σου πω, Εφραίμ! Περισσότερο ευωδίαζε η μητέρα μας, παρά ο Επιτάφιος που είχαν κάνει οι καλογριούλες!».
Όταν έμαθε ότι πλέον κοιμήθηκε η μητέρα του, έσπευσε ο παπά Εφραίμ στο Άγιον Όρος να προσευχηθεί για την ψυχή της. Ήταν, όμως, αχρείαστο, όπως ο ίδιος εξομολογούνταν. «Τι να πω και τι να ομολογήσω!» έλεγε με θαυμασμό. Πήγε να προσευχηθεί για την ψυχή της μητέρας του, αλλά η Χάρις τον πληροφορούσε κάτι το παράδοξο, όπως, ας πούμε, είναι παράδοξο να κάνεις προσευχή για την ψυχή ενός γνωστού Αγίου. «Όταν προσεύχομαι για τη μητέρα μου, παίρνω, δε δίνω!».
Περιέγραφε το θέμα της μητέρας του, έτσι χαριτωμένα:
«Κι άρχισα και μνησικάκησα κάποια στιγμή προς τη μητέρα μου. Έλεγα στον πάτερ Προκόπη: Βρε, πάτερ Προκόπη, τι να σου πω, αρχίζω και μνησικακώ με αυτήν τη γυναίκα, τη μητέρα μου. Μέσα στον κόσμο έζησε, δεν ήξερε ούτε την υπογραφή της να βάλει – Βικτωρία, να πούμε – και έφτασε, πίστεψε με, στα μέτρα του Γέροντος Ιωσήφ! [σημ. εννοούσε τον Άγιο Ιωσήφ τον Ησυχαστή]».

Κώστας Παναγόπουλος – Πρακτορείο «ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ»
Η μνήμη του Αγίου Εφραίμ του Κατουνακιώτου τιμάται από την Εκκλησία μας κατά την 27η Φεβρουαρίου εκάστου έτους. Προτεινόμενη κύρια πηγή περί του Βίου του Αγίου:
«Γέροντας Εφραίμ Κατουνακιώτης, Έκδοση Ι. Ησυχαστηρίου Άγιος Εφραίμ, Κατουνάκια Αγίου Όρους, Α’ Έκδοση, 2000».
orthodoxianewsagency

[toula]

Πυξίδα μας το θέλημα του Θεού.
Μικρές στάσεις στην Κλίμακα του Αγίου Ιωάννου του Σιναίτου.

«Μετά τον Θεό ας έχουμε σε κάθε ενέργειά μας ως άγρυπνο φρουρό και ως γνώμονα ασφαλή τη συνείδησή μας. Έτσι αντιλαμβανόμενοι από πού φυσά ο άνεμος θα ανοίγουμε προς τα εκεί και τα ιστία που πλοίου μας» (λόγ. κστ΄ 5).
Ένα καραβάκι είναι ο καθένας μας στη θάλασσα του βίου. Στη θάλασσα αυτή που έχει και μπουνάτσες, αλλά συνήθως έχει φουρτούνες. Τα κύματα υψώνονται μανιασμένα τις περισσότερες φορές πάνω στο καραβάκι αυτό, που κινδυνεύει γι’ αυτό συχνά να καταποντιστεί. Φτάνουμε τότε στο σημείο να χάνουμε τον προσανατολισμό μας. Κύματα και φουρτούνες βέβαια οι δοκιμασίες της ζωής, οι πειρασμοί, ο κόσμος ο κείμενος εν τω πονηρώ που παραμονεύει πώς να μας καταπιεί.
Ευτυχώς υπάρχει πάντοτε η πυξίδα. Αυτή που και στη μεγαλύτερη μαυρίλα και καταιγίδα μάς δείχνει την ορθή πορεία. Κι ορθή πορεία είναι αυτή που μας οδηγεί στον ουρανό: τη σχέση μας με τον Θεό. Αν χάσουμε τον προσανατολισμό αυτόν, πράγματι και αληθώς χανόμαστε. Τι νόημα έχει μια ζωή δίχως Θεό; Δεν θα ‘ναι μια πορεία στα… τυφλά; «Κι άλλη μια μέρα δίχως σκοπό», που λέει ο στίχος ενός παλιού τραγουδιού.
Ποια είναι η πυξίδα; Το θέλημα του Θεού. Που είναι γνωστό αφότου ο Θεός σαρκώθηκε κι έγινε άνθρωπος.
Μας είχε δώσει τα κεντρικά σημεία της πορείας μας, ήδη από την Παλαιά Διαθήκη, κατεξοχήν μας τα έδωσε, τότε που ήλθε, γιατί όχι μας έδειξε τον ουρανό ως σημάδι προσανατολισμού, αλλά μας πήρε, μας έκανε κομμάτι του Εαυτού Του, και μαζί πια με Εκείνον πορευόμαστε στη θάλασσα του βίου. Πόσο παρήγορη είναι η πορεία του χριστιανού. Γιατί τελικώς καπετάνιο στο σκαρί του έχει τον ίδιο τον Χριστό! (Μια παλιά εικόνα αποτυπώνει με μεγάλη αμεσότητα την πραγματικότητα αυτή: Ο Χριστός να κρατάει το τιμόνι του δικού μας καραβιού)!
Όχι λοιπόν στα… κουτουρού! Ό,τι μας λέει ο λόγος του Θεού.
«Όπου και να είσαι, έχε ως βάση σου την Αγία Γραφή» (Μ. Αντώνιος).
Αλλά ο όσιος επισημαίνει και κάτι άλλο πολύ σημαντικό: μαζί με τον Θεό που μας καθοδηγεί με τον λόγο Του, έχεις και τη συνείδησή σου. «Η συνείδησή σου είναι ο άγρυπνος φρουρός σου και ο ασφαλής σου γνώμονας».
Αρκεί βεβαίως να λειτουργεί η συνείδηση.
Γιατί δυστυχώς πολύ συχνά δεν την ακούμε σ’ αυτά που μας συμβουλεύει, οπότε σιγά σιγά τη θέτουμε σε αχρηστία, κι η φωνή της, αν δεν σβήσει εντελώς, είναι τόσο ψιθυριστή, που είναι σαν να μην υπάρχει.
«Αν θέλεις να προκόψεις, επιμέλησαι της συνειδήσεώς σου και όσα σοι λέγει, ποίησον» (αββάς Μάρκος). Ν’ ακούμε τη φωνή της συνείδησής μας. Εκείνης όμως που έχει εμβαπτιστεί και διαποτιστεί από τον λόγο του Χριστού. Εκείνης που έχει μπει στον ρυθμό της εκκλησιαστικής ζωής. Αν δεν λειτουργεί έτσι, τότε καλύτερα μην… την ακούς! Γιατί δεν θα σου λέει τα σωστά.

π.Γεώργιος Δορμπαράκης

[toula]

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΑΠΟΚΡΕΩ (Α’ ΚΟΡ. 8,8 – 9,2) – ΠΕΡΙΦΡΟΝΕΙΣ ΤΟΥΣ ΑΣΗΜΟΥΣ ΑΔΕΛΦΟΥΣ; ΤΟΝ ΧΡΙΣΤΟ ΠΕΡΙΦΡΟΝΕΙΣ
ΑΣΗΜΟΥΣ ΑΔΕΛΦΟΥΣ ΠΕΡΙΦΡΟΝΕΙΣ; ΤΟΝ ΧΡΙΣΤΟ ΠΕΡΙΦΡΟΝΕΙΣ

«Ἁμαρτάνοντες εἰς τοὺς ἀδελφοὺς καὶ τύπτοντες αὐτῶν τὴν συνείδησιν ἀσθενοῦσαν εἰς Χριστὸν ἁμαρτάνετε» (Α΄ Κορ. 8,12)
Περίοδος Δ΄ – Ἔτος ΛΘ΄
Φλώρινα – ἀριθμ. φύλλου 2445
Κυριακὴ τῆς Ἀπόκρεω (Α΄ Κορ. 8,8 – 9,2)
27 Φεβρουαρίου 2022
Του Μητροπολίτου Φλωρίνης Αυγουστίνου

Τρίτη Κυριακὴ τοῦ Τριῳδίου σήμερα, ἀ­γαπη­τοί μου, Κυριακὴ τῆς Ἀπόκρεω. Ὁ ἀ­πόστολος Παῦλος στὸ ἀνάγνωσμα ποὺ ἀκούσαμε (βλ. Α΄ Κορ. 8,8 – 9,2) προχωρεῖ σὲ λεπτότερα ζη­τήματα, ποὺ ἔχουν νὰ κάνουν μὲ τὴν καθα­ρότητα τῆς συνειδήσεως τῶν πιστῶν. Ὅ,τι λέει καὶ κά­νει ὁ Χριστιανός, πρέπει νὰ γίνεται μὲ ἀγα­θὴ συν­είδησι· διαφορετικά, ὑπάρχει φόβος νὰ χά­­σῃ τὴν ἀξία του καὶ ὁ κόπος νὰ πάῃ χαμένος.
Καθὼς λοιπὸν ἑτοιμαζόμαστε μετὰ ἀπὸ μία ἑβδομάδα ν᾽ ἀρχίσουμε τὴ νηστεία, μᾶς καθοδηγεῖ πῶς, μὲ ποιό δηλαδὴ φρόνημα, πρέπει νὰ ἀσκηθοῦμε στὸ ἀγώνισμα τῆς νηστείας.
Ἐπὶ τῆς ἐποχῆς τοῦ ἀποστόλου Παύλου ἕ­να ζήτημα ποὺ ἀπασχολοῦσε τοὺς πιστοὺς ἦ­ταν τὸ ζήτημα τῶν εἰδωλοθύτων. Ἐπιτρεπόταν δη­λαδὴ σ᾽ αὐτοὺς νὰ τὰ τρῶνε ἢ ὄχι;
Στὴν Κόρινθο ὑπῆρχαν μερικοὶ Χριστιανοί, ποὺ εἶχ­αν προοδεύσει στὴν χριστιανικὴ γνῶ­σι καὶ εἶχαν μία ὀρθὴ ἀντίληψι. Πίστευαν δηλαδὴ ὅ­τι, ἂν φᾶ­νε εἰδωλόθυτα, ἀπὸ τὰ κρέατα ἐκεῖνα ποὺ οἱ εἰδωλολάτρες θυσίαζαν στοὺς βωμοὺς τῶν θεῶν τους, καθό­λου δὲν ἁμαρτά­νουν. Γιατί; Διότι φρονοῦ­σαν ὅτι, ἐφ᾿ ὅσον οἱ θεοὶ τῶν εἰδωλολατρῶν ἦταν ψεύτικοι, ἀνύπαρκτοι, ἑπομένως καὶ τὰ κρέατα ποὺ προσ­φέ­ρονταν καὶ θυσιάζονταν στὴ λατρεία τέτοιων θεῶν δὲν εἶχαν ἀξία μεγαλύτε­ρη ἀπ᾿ ὅ,τι εἶ­χαν τὰ ἄλλα κρέατα τῆς ἀγο­ρᾶς. Ἔτσι λοιπὸν ἔτρωγαν κι ἀπ᾽ αὐτὰ ὅπως ἔτρωγαν ὁποιοδήποτε ἄλ­λο φαγητό.
Ἐκτὸς ὅμως ἀπὸ τοὺς Χριστιανοὺς αὐτοὺς ποὺ εἶχαν τὴν ἀνώτερη ἀντίληψι στὸ ζήτημα τῶν εἰδωλοθύτων, ὑπῆρχαν στὴν Κόρινθο καὶ ἀρκετοὶ Χριστιανοὶ οἱ ὁποῖοι, ἔχοντας μόλις πρὸ ὀλίγου ἐγκαταλείψει τὰ εἴδωλα καὶ ἔχον­τας προσ­έλθει στὴν χριστιανικὴ πίστι, ὅταν ἔ­βλεπαν τοὺς ἄλλους ἀδελφούς των νὰ κάθων­ται σὲ τρα­πέζια τῶν εἰδωλολατρῶν καὶ νὰ τρῶ­νε ἄφοβα ἀπὸ τὰ εἰδωλόθυτα, σκανδαλίζονταν καὶ κλονίζονταν ἰσχυρά.
Ὁ κίνδυνος ἦταν πολὺ σοβαρός. Ὑπῆρχε φόβος, οἱ ἁπλοῖ Χριστιανοί, ποὺ δὲν εἶχαν ἀ­κόμη σαφῆ γνῶσι τῶν πραγμάτων, ἀπ᾽ αὐτὴ τὴ διαγωγὴ τῶν οὕτως εἰ­πεῖν «μορφωμένων» Χριστιανῶν νὰ ψυχραν­θοῦν καὶ νὰ ξαναγ­υρί­σουν πάλι στὴν εἰδωλολατρία.
Γι᾽ αὐ­τὸ στὸν σημερινὸ ἀπόστολο βλέπουμε τὸν ἀπόστολο Παῦ­λο νὰ ἐπεμβαίνῃ. Ὑψώνει τὸ μαστίγιο τοῦ ἐλέγχου του· δεί­χνει τὸ τίμιο αἷ­μα τοῦ Λυτρωτοῦ· κηρύττει τὴν ἀ­ξία καὶ μιᾶς ἔστω ψυχῆς ποὺ λυτρώνει ἡ θυσία του· προβάλλει τὸ δικό του παράδειγμα· καί, σὰν πατέρας ποὺ πονεῖ γιὰ τὴ σωτηρία ὅλων, φωνάζει· «Εἰ βρῶμα σκανδαλίζει τὸν ἀδελφόν μου, οὐ μὴ φάγω κρέα εἰς τὸν αἰῶνα, ἵνα μὴ τὸν ἀδελφόν μου σκανδαλίσω» (Α΄ Κορ. 8,13). Δηλαδή· ἂν ὑπάρχῃ κάποιο φαγητὸ ποὺ σκαν­δαλίζει τὸν ἀδελφό μου, δὲν θὰ τὸ ἀγγίξω· ὄχι γιατὶ τὸ θεωρῶ ἁμαρτία νὰ φάω αὐτὴν ἢ ἐκείνη τὴν τροφή, ἀλλὰ γιατὶ πρέπει ν᾿ ἀποφύγω τὸ σκάνδαλο καὶ νὰ σώσω τὸν ἀδελφό μου. Πάνω ἀπ᾽ ὅλα εἶνε ἡ σωτη­ρία τοῦ ἀδελφοῦ μου, ἔστω καὶ ἂν αὐτὸς εἶνε μικρὸς καὶ ἄσημος. Γι᾿ αὐτὸν θυσιάστηκε ὁ Χριστός, γι᾿ αὐ­τὸν πρέπει κ᾽ ἐγὼ νὰ ὑποστῶ μιὰ μικρὴ θυσία.
* * *
Λόγια χρυσᾶ, ἀδελφοί μου, ἀνεκτίμητα! Λό­για ὅμως, τὰ ὁποῖα δυστυχῶς ἔχει λησμονήσει μεγάλη μερίδα τῶν σημερινῶν Χριστια­νῶν. Οἱ πολλοί, οἱ περισσότεροι, ζοῦμε σύμφω­να μὲ τὶς ὀρέξεις καὶ τὶς ἐπιθυμίες μας, καὶ ἐν τούτοις νομίζουμε πὼς εἴμαστε ἐν τάξει, ἐπειδὴ οἱ ὀρέξεις καὶ οἱ ἐπιθυμίες μας δὲν ἀ­παγορεύον­ται ἀπὸ τὸ νόμο τοῦ Θεοῦ.
Παράδειγμα. Εἶμαι ἀσθενὴς κ᾽ εἶνε Μεγάλη Τεσσαρακοστή. Ὁ γιατρὸς μοῦ λέει, ὅτι πρέπει νὰ καταλύσω τὴ νηστεία, καὶ ἐγὼ συμφωνῶ μαζί του, γιατὶ ἡ νηστεία ὡρίστηκε ὄχι πρὸς ἐξόντωσιν τοῦ σώματος, ἀλλὰ πρὸς σωτηρίαν τῆς ψυχῆς – καὶ τοῦ σώματος μαζί. Ἂν ὅμως πρόκειται, καταλύοντας τὴ νηστεία μέσα στὴν ἀγορά, μέσα σὲ δημόσια ἑστιατόρια, νὰ σκανδαλίσω τὶς ψυχὲς ἐκείνων ποὺ μὲ βλέ­πουν ἀλλὰ δὲν γνωρίζουν ὅτι ἔχω ὀργανισμὸ ἐξασθενημένο καὶ ποὺ ἔχει ἀνάγκη ἀπὸ τροφὴ καὶ ἰδιαίτερη δίαιτα, ἔ τότε τὸ καθῆκον μου εἶνε σαφές, σαφέστατο· τὸ καθορίζει ὁ Παῦλος· «Οὐ μὴ φάγω κρέα εἰς τὸν αἰῶνα, ἵνα μὴ τὸν ἀδελφόν μου σκανδαλίσω» (ἔ.ἀ.).
–Μά, σ᾽ ἀκούω νὰ λές, οἱ Χριστιανοὶ αὐ­τοὶ εἶ­νε ἀμαθεῖς καὶ ἀγράμματοι· ἐσφαλμένως νο­μίζουν ὅτι τὸ ἅπαν τῆς θρησκείας μας εἶνε ἡ νηστεία. Ἐγὼ δὲν μπορῶ νὰ λαμβάνω ὑπ᾿ ὄ­ψιν τί θὰ πῇ ὁ ἕνας καὶ ὁ ἄλλος, ποὺ δὲν μελέτησαν καλὰ τὸ Εὐαγγέλιο καὶ δὲν γνώρισαν τί σημαίνει Χριστιανισμός. Δὲν μπορῶ νὰ σύρωμαι ἀπὸ τὶς προλήψεις τοῦ λαοῦ, ὁ ὁποῖος ἔχει καταντήσει τὴ θρησκεία μας ἀγνώριστη…
Φίλε μου! Ὅσα καὶ ἂν πῇς, δὲν εἶσαι ἐν τάξει μὲ τὸ νόμο τῆς Χριστιανικῆς ἀγάπης, ποὺ αὐτὸς καὶ μόνο θὰ ἔπρεπε νὰ κανονίζῃ τὶς σχέσεις μας καὶ τὴ στάσι ἀπέναντι στοὺς ἀδυνάτους πνευματικὰ ἀδελφούς σου. Καὶ ὁ νόμος αὐτὸς λέει τὸ ἑξῆς· Ἂν ὁ ἄλλος εἶνε ἀ­γράμματος, ἀμαθής, ἐσὺ ὀφείλεις νὰ τὸν διδά­ξῃς, ὄχι ὅμως νὰ τὸν σκανδαλίσῃς· ὀφείλεις νὰ τὸν ἀγαπήσῃς, καὶ ὄχι νὰ τὸν περιφρο­­νήσῃς.
Νὰ μιμηθῇς τὸν δεσπότη Χριστό, ὁ ὁποῖος «ἔκλινεν οὐρανοὺς καὶ κατέβη» (Β΄ Βασ. 22,10. Ψαλμ. 17,10· 143,5· πρβλ. Ἰὼβ 38,37) καὶ «μετὰ ἀνθρώπων συν­ανεστράφη» (Βαρ. 3,38), ἀνθρώπων ποὺ ζοῦ­σαν μέσα στὴν ἄγνοια. Οἱ μικροὶ καὶ ἄσημοι, τοὺς ὁποίους οἱ φαρισαῖοι τῆς ἐποχῆς του δὲν καταδέχονταν νὰ πλησιάσουν, ἔγιναν οἱ πρῶτοι ἀκόλουθοι τοῦ Χριστοῦ· ἐγκολπώθηκαν, ἀγράμματοι αὐτοί, τὴν ὑψηλή του διδασκαλία, αὐτοὶ ἐχρημάτισαν οἱ μεγάλοι ἀπόστολοι ποὺ μετέδωκαν παντοῦ τὸ φῶς τῆς νέας πίστεως.
Καυχᾶσαι λοιπὸν σήμερα ἐσὺ γιὰ τὶς γνώσεις σου, καὶ λὲς ὅτι γνωρίζεις τὸ βαθύτερο πνεῦμα τοῦ Χριστιανισμοῦ, καὶ περιφρονεῖς γι᾿ αὐτὸ τοὺς τάχα καθυστερημένους ἀδελφοὺς τοῦ Χριστοῦ; Ἀλλὰ σκέψου, ὅτι ὅλοι οἱ φιλόσοφοι τοῦ Χριστιανισμοῦ περιφέρουν τὰ ῥήματα ἐκείνων τῶν ἁλιέων τῆς λίμνης Γεννη­σαρέτ· σκέψου, ὅτι ἀπὸ τοὺς μικροὺς καὶ ἄ­σημους ἀκολούθους τοῦ Χριστοῦ ἀπαρτίσθη­κε ἡ Ἐκκλησία του, τῆς ὁποίας στῦλοι εἶ­νε ὄχι οἱ φιλόσοφοι ἀλλὰ οἱ ἁλιεῖς τῆς Τιβερι­άδος.
Ὤ αὐτοὶ οἱ μικροὶ καὶ ἄσημοι! Νὰ ἤξερες πόσο τοὺς ἀγαπᾷ ὁ Χριστός, ὁ ὁποῖος ἔ­βλεπε ὅτι στὸ βάθος τῆς ἁγνῆς καρδιᾶς τους ὑπάρχει ἡ σπίθα τῆς πίστεως, τῆς θαυματουργικῆς πίστεώς Του!
Γι᾿ αὐτούς, ποὺ σήμερα ἐμεῖς τοὺς περιφρονοῦμε καὶ ἀδιαφοροῦμε ἂν γινώμαστε σκάνδαλο στὶς ψυχές τους, ὁ Χριστὸς εἶπε τὰ σπουδαῖα τοῦτα λόγια· «Ὁρᾶτε μὴ καταφρονήσητε ἑνὸς τῶν μικρῶν τούτων· λέγω γὰρ ὑ­μῖν, ὅτι οἱ ἄγγελοι αὐτῶν ἐν οὐρανοῖς διὰ παν­τὸς βλέπουσι τὸ πρόσωπον τοῦ πατρός μου τοῦ ἐν οὐρανοῖς. ἦλθε γὰρ ὁ υἱὸς τοῦ ἀν­θρώπου σῶσαι τὸ ἀπολωλός» (Ματθ. 18,10-11). Προσ­έξτε, φωνάζει ὁ Χριστός, μὴ περιφρονεῖ­τε κανένα ἀπὸ ἐκείνους ποὺ –ἐπειδὴ δὲν κατέχουν θέσεις σπουδαῖες, εἶνε ἀγράμματοι καὶ ἄ­σημοι– ὁ κόσμος τοὺς θεωρεῖ μικρούς. Σᾶς διαβεβαι­ώνω, ὅτι ἔχουν τόσο μεγάλη ἀξία καὶ σπουδαι­ότητα καὶ τόσο πολὺ φροντίζει γι᾿ αὐ­τοὺς ὁ οὐράνιος Πατέρας μου, ὥστε τοὺς φρου­ροῦν διαρκῶς ἄγγελοι· καὶ δίνουν γι᾽ αὐ­τοὺς ἀναφορὰ στὸ θρόνο του καὶ μεταφέρουν στὸν Παν­τοκράτορα τὰ αἰτήματα τῆς καρδιᾶς τους.
* * *
Ὦ ἀδελφοί μου! Ἐὰν μᾶς φώτιζε ἡ θεία χάρις, θὰ βλέπαμε στὸ πρόσωπο καὶ τοῦ τελευταίου Χριστιανοῦ καὶ τῆς τελευταίας Χριστιανῆς τὸν ἴδιο τὸν Χριστό μας. Ναί, τὸν Χριστό μας! Διότι αὐτὸς δὲν θεωρεῖ ἀνάρμοστο στὸ μεγαλεῖο του αὐτοὺς τοὺς ἀφανεῖς δούλους του νὰ τοὺς ὀνομάζῃ «ἀδελφούς» του (Ἑβρ. 2,11. Ψαλμ. 21,23) καὶ συνιστᾶ καὶ σ᾽ ἐμᾶς νὰ τοὺς περιβάλλουμε μὲ τὴν ἀγάπη μας.
Ἂς τοὺς σεβώμαστε λοιπόν. Δὲν εἶνε τυχαῖα πρόσωπα, εἶνε πρίγκιπες τοῦ οὐρανοῦ. Μὴν τοὺς γκρεμίζουμε μὲ τὴν ὑπεροπτικὴ συμπεριφορά μας· ἀντιθέτως νὰ τοὺς ὑπολογίζουμε, νὰ ἀναγνωρίζουμε τὴν ἀξία ποὺ ἔ­χουν, νὰ τοὺς θαυμάζουμε γιὰ τὴν παρρησία ποὺ διαθέτουν ἐνώπιον τοῦ παντάνακτος Θεοῦ, νὰ τοὺς στηρίζουμε στὸν ἀγῶνα ποὺ δίνουν. Νὰ συναγωνιζώμαστε μαζί τους, νὰ θεω­ροῦμε τιμή μας τὴ σχέσι μαζί τους. Νὰ φρον­τίζουμε μὲ ἔργα καὶ μὲ λόγια ν᾽ ἀποδεικνύου­με τὴν ἀγάπη καὶ φιλία μας σ᾽ αὐτούς. Μὴν τοὺς κατεβάζουμε –συμμαχώντας μὲ τοὺς ἀ­πίστους– σὲ τάρταρα τοῦ ᾅδου, ἀλλὰ νὰ τοὺς τιμοῦμε, νὰ τοὺς ἀνυψώνουμε καὶ νὰ τοὺς οἰ­κοδομοῦμε πνευματικά.
Τότε θὰ εἴμαστε μιμηταὶ τοῦ Παύλου καὶ πραγματικοὶ ἀδελφοὶ τοῦ Χριστοῦ.

(†) ἐπίσκοπος Αὐγουστῖνος
1940 (3-3-1940 Μεσολόγγι γραπτὸ κήρυγμα).
Ἄρθρο ποὺ δημοσιεύθηκε στὸ περιοδικὸ τῆς ἱ. μητροπόλεως Αἰτωλίας & Ἀκαρνανίας «Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλός» (Μεσολόγγι, φ. 236-237/21-29 Φεβρουαρίου 1940, σ. 21). Μεταγλώττισις καὶ μικρὴ ἀνάπτυξις 19-1-2022.

[toula]

«Η προσευχή, το κομποσχοίνι, η ελεημοσύνη νικά το Έλεος του Θεού. Καμιά αμαρτία δεν είναι μεγαλύτερη, από το Έλεος του Θεού.»
Άγιος Εφραίμ Κατουνακιώτης

[toula]

Είδα ένα όνειρο ότι πήγα στο χωριό μου, εκεί που γεννήθηκα»
Πόσο, μὰ πόσο γλυκὺς εἶναι ὁ Ἰησοῦς! Ὅλος χαρά, ὅλος ἀγάπη, ὅλος εἰρήνη, ὅλος γαλήνη, ὅλος ἀγαλλίαση, ὅλος σκιρτήματα. Μὰ πόσο γλυκὺς εἶναι ὁ Ἰησοῦς!
Ἡ χάρις διατηρεῖται μὲ τὴν ταπείνωση καὶ τὴν εὐχαριστία εἰς τὸν Θεό.
Ἡ ταπείνωσις ὅτι «ἐγὼ δὲν εἶμαι ἄξιος κληθῆναι υἱός Σου, ποίησόν με ὡς ἕνα ἐκ τῶν δούλων σου» (Λουκ. 15,19).
Εἶναι ὄντως λυπηρό, ὅτι τὸν μέγα θησαυρὸν ποὺ πήραμε στὸ ἅγιο βάπτισμα, δηλαδὴ τὴν υἱοθεσίαν, καὶ κατέχουμε αὐτόν, κατὰ τὸν Ἀπόστολον (Β´ Κορ. 4,7), ἐν ὀστρακίνοις σκεύεσι, ἀγνοοῦμε. Καὶ γι᾿ αὐτὸ εὔκολα ραθυμοῦμε, εὔκολα ἀδιαφοροῦμε, εὔκολα καταφρονοῦμε, καὶ μ᾿ ἕνα λόγο εὔκολα πίπτομεν.
Μακάριος εἶναι ἐκεῖνος, ὁ ὁποῖος ἔλαβε τὴν χάρη καὶ ἀπέθανε μὲ αὐτήν.
Μακαριότερος εἶναι ἐκεῖνος, ὁ ὁποῖος ἔζησε καὶ τὴν ηὔξησε, τὴν ἐμαγάλωσε καὶ ἔπειτα ἐκοιμήθη.
Εἶδα ἕνα ὄνειρο ὅτι πῆγα στὸ χωριό μου, ἐκεῖ ποὺ γεννήθηκα. Καὶ δὲν πῆγα στὸ πατρικό μου σπίτι, ἀλλὰ πῆγα στὴν ἐκκλησία. Μπῆκα στὴν ἐκκλησία, προχώρησα καὶ μπῆκα στὸ Ἱερό. Ἐκεῖ εἶδα τὴν κολυμβήθρα, ἐκεῖ ποὺ βαπτίσθηκα, ἐκεῖ ποὺ ἦρθε ἡ χάρις. Γονάτισα, τὴν ἀγκαλίασα, τὴ φίλησα, τὴ φίλησα, τὴ φίλησα μὲ πολλὰ δάκρυα.

ΑΓΙΟΣ ΕΦΡΑΙΜ ΚΑΤΟΥΝΑΚΙΩΤΗΣ
orthodoxianewsagency

[toula]

Σ΄αγαπω γιατι μου μοιαζεις!

«Η δουλειά του παπά είναι να διαβάζει ονόματα, χιλιάδες ονόματα, ειδικά των κεκοιμημένων.
Οι ζωντανοί όλο και κάποιον θα βρουν να του πουν τον πόνο τους, όλο και κάποιος θα τους στηρίξει έστω λίγο. Στην άλλη ζωή όλοι είναι εν μετανοία, αλλά δεν μπορούν οι ίδιοι να κάνουν τίποτα.
Δουλειά του παπά, είναι να μνημονεύει ονόματα κεκοιμημένων στην Προσκομιδή».
«Μια φορά», έλεγε ο παπά-Εφραίμ, κοιμήθηκε ένα καλογέρι μου. Είδα κατόπιν ότι το καλογέρι δεν είχε πάει σε καλό μέρος… Έκανα λοιπόν μεγάλη προσευχή για την ψυχή του καλογεριού μου.
Το βράδυ εμφανίζεται ο Χριστός και μου λέει:
«Σταμάτα να προσεύχεσαι για το καλογέρι σου, γιατί αυτός έχει τελειώσει». Ο παπα-Εφραίμ, τίποτα. Συνέχιζε ακάθεκτος τις προσευχές και τα κομποσχοίνια και τη μνημόνευση του καλογεριού του στην Προσκομιδή.
Του εμφανίζεται ξανά ο Χριστός μας και του λέει:
«Σε παρακαλώ, σταμάτα να τον μνημονεύεις. Αυτός δεν θα αλλάξει μέρος». Ο παπα-Εφραίμ συνέχιζε την προσευχή για το καλογέρι, του οποίου η ψυχή δεν είχε πάει στον Παράδεισο.
Έρχεται ο Χριστός μας για τρίτη φορά στον παπα-Εφραίμ και του λέει:
«Σ΄αγαπώ, γιατί μου μοιάζεις! Το καλογέρι σου δεν αξίζει ό,τι ζητάς, αλλά θα γίνει, επειδή μου μοιάζεις!».

Αγιος Εφραίμ Κατουνακιώτης

[toula]

Μακριά και... αγαπημένοι! (όσιος Παῒσιος αγιορείτης)

«Ο άνθρωπος που σου ζητάει ειλικρινή συγχώρεση, όταν σφάλλη, να τον συγχωράς, κάθε φορά που σφάλλει, με καλοσύνη, και να τον αγαπάς και από κοντά. Τον δε πονηρό που σου ζητάει δήθεν συγχώρεση, για να κάνη τη δουλειά του και συνέχεια να σε μπλέκη στις υποθέσεις του, που βλάπτουν ψυχικά και άλλους ανθρώπους, συγχώρεσέ τον εβδομήντα επτά φορές μαζεμένες, και στο εξής να τον αγαπάς από μακριά και να εύχεσαι γι’ αυτόν» (όσιος Παῒσιος αγιορείτης).

[toula]

Ο Χριστός με την αγάπη κάνει όλος ο Παράδεισος να φέγγει μέσα μας. Η αγάπη είναι η φιλόστοργη μάνα όλων των αρετών.
Κάνε τον πόνο του συνανθρώπου σου δικό σου πόνο. Ο Θεός κάνει το θαύμα, όταν συμμετέχει κανείς με την καρδιά του στον πόνο του άλλου. Και μόνο ένας καρδιακός αναστεναγμός για τον πλησίον σου φέρει θετικά αποτελέσματα και αξίζει για ώρες προσευχής. Η Θεϊκή πληροφορία της ευπρόσδεκτης προσευχής είναι η Θεία παρηγοριά που νιώθει μετά την προσευχή ο άνθρωπος.
Εάν ένας άνθρωπος είναι καλός και πονετικός, μην τον φοβάσαι. Αν π.χ. πίνει ή παίζει χαρτιά και έχει άλλα πάθη και δεν πιστεύει, αλλά όταν δει ένα φτωχό, λυπάται, ταράζεται, θέλει να βοηθήσει, αυτόν μην τον φοβάσαι, θα τον βοηθήσει ο Χριστός. Αλλά αν κάποιος είναι σκληρός και παρ’ όλο που έχει πολλά επιμένει και σκληραίνει… αυτός δεν πάει καλά και θέλει πολλή προσευχή, για να αλλάξει αυτός!
Όσοι πλησιάζουν τους πονεμένους, πλησιάζουν στον Θεό φυσιολογικά, διότι ο Θεός πάντα βρίσκεται κοντά στα πονεμένα Του παιδιά.
– Όταν θέλω να κάνω ελεημοσύνη και δεν έχω να δώσω, τότε κάνω ελεημοσύνη με το αίμα της καρδιάς. Ο άλλος που έχει και δίνει υλική βοήθεια, νιώθει και χαρά, ενώ αυτός που δεν έχει να δώση, συνέχεια υποφέρει και ταπεινωμένος λέει: «Δεν έκανα ελεημοσύνη». Η καλή διάθεση είναι το πάν.
Όσοι έχουν αυτή την αγνή (Αρχοντική) αγάπη, είναι γεμάτοι από καλοσύνη, γιατί μέσα τους έχουν τον Χριστό και στο πρόσωπο τους ζωγραφισμένη την Θεότητα.
Όσοι δεν έρχονται στην θέση των πονεμένων συνανθρώπων τους, εγκαταλείπονται από τον Θεό, και πέφτουν τότε άσχημα και μαθαίνουν να πονάνε.
Οι εύσπλαχνοι, επειδή πάντα χορταίνουν τους άλλους με αγάπη, πάντοτε είναι χορτασμένοι από την αγάπη του Θεού και από τις άφθονες ευλογίες Του.
Όταν πονάει κανείς για την σημερινή κατάσταση που επικρατεί στον κόσμο και προσεύχεται, τότε βοηθιούνται οι άνθρωποι, χωρίς να παραβιάζεται το αυτεξούσιο.
Εύχομαι ή όλοι στον Παράδεισο ή κανένας στην κόλαση.

Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης

[toula]

Για όσους σκέφτονται να εξομολογηθούν πρώτη φορά στην ζωή τους.

Η σωστή εξομολόγηση έχει αυτά τα δέκα ιδιώματα

Για να κάνεις όμως μια σωστή εξομολόγηση, για να καθαρίσεις όλους τους ρύπους της συνειδήσεως, για να λευκανθεί και να λαμπρυνθεί η ψυχή σου ενώπιον του Θεού, δεν πρέπει να εξομολογηθείς πρόχειρα και απροετοίμαστα, όπως οι πιο πολλοί χριστιανοί.
Ένα ιερό μυστήριο σαν κι αυτό χρειάζεται και προετοιμασία ανάλογη και προσέλευση με την πρέπουσα καρδιακή κατάσταση.
Πρώτον. Ετοιμάσου τουλάχιστον δυο-τρεις μέρες νωρίτερα, αποφεύγοντας τις πολλές επαφές με άλλους ανθρώπους και μαζεύοντας το νου σου σε περισυλλογή. Στοχάσου πόσος καιρός είναι που δεν εξομολογήθηκες – μήπως άραγε και ποτέ άλλοτε ; – και προσπάθησε να θυμηθείς από τότε μέχρι την ώρα τούτη σε πόσα και ποια αμαρτήματα έπεσες «εν λόγω ή έργω ή κατά διάνοιαν», είτε από πρόθεση είτε από αμέλεια ή απροσεξία.
Δεύτερον. Όταν θα πας στον πνευματικό, θα του πεις όλες τις αμαρτίες σου, όπως ακριβώς έγιναν. Τίποτα δεν θα κρύψεις, τίποτα δεν θ’αλλοιώσεις, σε κανέναν άλλο δεν θα ρίξεις οποιεσδήποτε ευθύνες για τις δικές σου πτώσεις. Επίσης, δεν θα αρκεσθείς σε μια ξερή «καταλογογραφική» απαρίθμηση των αμαρτημάτων, αλλά θα κάνεις και μια γενική παρουσίαση της ψυχικής σου καταστάσεως, των παθών και των ροπών σου, των ελαττωμάτων και των αδυναμιών σου, έτσι ώστε ο πνευματικός, σαν γιατρός ψυχών, να σχηματίσει σφαιρική εικόνα της ασθένειάς σου και να σε βοηθήσει αποτελεσματικά στη θεραπεία της.
Τρίτον. Ο τρόπος περιγραφής των αμαρτιών πρέπει να είναι ιδιαίτερα προσεκτικός, ώστε να συνδυάζει την ακρίβεια με τη σεμνότητα. Από το ένα μέρος, δηλαδή, θα αναφέρεις συνοπτικά και χωρίς πολλά λόγια τις συνθήκες και τα επιμέρους στοιχεία κάθε αμαρτίας – το που, το πώς, το πότε κ.λ.π. – για να καταλάβει ο πνευματικός το βάρος της. (ένα απλό παράδειγμα: Κάθε σαρκική αμαρτία έχει άλλη ονομασία αλλά και διαφορετικό βάρος. Η αμαρτία ενός άνδρα με γυναίκα άγαμη, και αντιστρόφως, λέγεται πορνεία, ενώ με γυναίκα παντρεμένη λέγεται μοιχεία και είναι βαρύτερη.
Όταν γίνεται με συγγενή, πρόκειται για αιμομιξία. Όταν μια γυναίκα εξαναγκάζεται σε σαρκική μίξη ή χρήση ή απειλή βίας, τότε έχουμε βιασμό, κ.ο.κ.). Από το άλλο μέρος, πάλι, πρέπει ν’αποφεύγεις τις λεπτομερείς και φλύαρες αφηγήσεις, που είναι κουραστικές κάποτε μάλιστα και σκανδαλιστικές. Αυτές μήτε εσένα ωφελούν μήτε τον πνευματικό. Ας σημειωθεί ιδιαίτερα, ότι, αν αμάρτησες μαζί με άλλο ή άλλα πρόσωπα (λ.χ. έκανες μια κλοπή με μερικούς φίλους σου ή πόρνευσες με μια γνωστή σου), καλύτερα είναι να μην αποκαλύψεις την ταυτότητά τους. Μετανόησε εσύ για το δικό σου αμάρτημα, και άφησέ τους αυτούς στην κρίση και το έλεος του Κυρίου.
Τέταρτον. Απ’όλα πιο σπουδαίο είναι να βρεις πνευματικό έμπειρο, διακριτικό, σοφό και συνετό, ικανό να γιατρέψει, με τη δική σου συνέργεια και του Θεού τη χάρη, τις πληγές και τα τραύματα της ψυχής σου. Όπως ψάχνεις για καλό γιατρό, που θα είναι σε θέση να θεραπεύσει τις σωματικές σου ασθένειες, έτσι, και πιο επίμονα ακόμα, ψάξε για καλό πνευματικό, που θα συμβάλει στην ψυχική σου θεραπεία. Γιατί αλλιώς…. «τυφλός αν οδηγεί τυφλό, θα πέσουν κι οι δυο στο χαντάκι» (Ματθ.15,14).
Όταν όμως τον βρεις, μην τον αλλάξεις όσο βρίσκεται στη ζωή αυτή. Ποτέ δεν ωφελούνται εκείνοι που γυρίζουν από πνευματικό σε πνευματικό. Είτε από άγνοια το κάνουν είτε από εγωισμό – επειδή ντρέπονται να πουν ότι ξανάπεσαν στα ίδια αμαρτήματα -, μένουν πάντως αδιόρθωτοι. Μόνο όταν ένας πνευματικός σε παρακολουθεί συστηματικά και σε γνωρίσει καλά, μπορεί να σε βοηθήσει ουσιαστικά στον αγώνα σου για την κάθαρση και στην πορεία σου προς την σωτηρία.
Μια σωστή εξομολόγηση έχει τα ακόλουθα δέκα ιδιώματα :
1.Είναι σύντομη αλλά και περιεκτική, γίνεται δηλαδή χωρίς παραλείψεις αλλά και χωρίς περιττολογίες, κενολογίες, ταυτολογίες, λοξοδρομίες ή ακόμα και παραμυθολογίες.
2.Είναι ταπεινή, γίνεται δηλαδή με συναίσθηση αμαρτωλότητας και ενοχής, συναίσθηση που αντανακλάται στα λόγια και σ’όλη την εμφάνιση του χριστιανού.
3.Είναι ειλικρινής, δεν περιέχει δηλαδή τίποτα λιγότερο και τίποτα περισσότερο από την καθαρή αλήθεια, χωρίς προφάσεις, χωρίς δικαιολογίες, χωρίς ενοχοποίηση όχι μόνο άλλων ανθρώπων, μα ούτε κι αυτού του διαβόλου!
4.Είναι άμεση, γίνεται δηλαδή χωρίς αναβολή. Μόλις η συνείδηση σε ελέγξει για αμαρτία, πρέπει να τρέξεις στον πνευματικό να την εξομολογηθείς, γιατί δεν ξέρεις ποια στιγμή θα σ’επισκεφθεί απροειδοποίητα ο θάνατος.
5.Είναι διακριτική, χαρακτηρίζεται δηλαδή από ευθυκρισία, ορθοφροσύνη και σύνεση, καθώς και από διατύπωση σαφή, προσεκτική και εύτακτη.
6.Είναι πλήρης, περιλαμβάνει δηλαδή όλα τα αμαρτήματα. Τίποτα δεν πρέπει να παραλείπεται για να ειπωθεί σε άλλον πνευματικό.
7.Είναι τελωνική, γίνεται δηλαδή με βαθειά ευλάβεια και συντριβή, με μιαν αγία ντροπή, σαν εκείνη του τελώνη της ευαγγελικής παραβολής, που δεν τολμούσε ούτε τα μάτια του να σηκώσει στον ουρανό, αλλά χτυπούσε το στήθος του κι έλεγε : «Θεέ μου, σπλαχνίσου με τον αμαρτωλό» (Λουκ.18:13).
8.Eίναι μυστική, δηλαδή πέρα από τον ιερέα-πνευματικό και τον εξομολογούμενο χριστιανό, ούτε μαθαίνει ούτε επιτρέπεται να μάθει άλλος κανείς το περιεχόμενο της εξομολογήσεως. Αν κάποιος – πράγμα απίθανο και πρακτικά, βέβαια, σχεδόν αδύνατο – ακούσει την εξομολόγηση άλλου, έχει χρέος να μην αποκαλύψει ποτέ και σε κανέναν, αλλά να πάρει μαζί του στον τάφο ότι άκουσε. Πολύ περισσότερο ο πνευματικός δεν μπορεί να φανερώσει σε καμία περίπτωση αμαρτίες που του εξομολογήθηκαν, έστω κι αν αυτό το πληρώσει με τη ζωή του.
9.Είναι αρχή νέας ζωής. Μαζί με την εξομολόγηση παίρνεις στέρεη απόφαση ν’αγωνιστείς ευσυνείδητα, ώστε όχι μόνο να μην επαναλάβεις τα αμαρτήματα που εξομολογήθηκες, αλλά και να επανορθώσει, αν αυτό είναι πρακτικά δυνατό, ότι κακό έκανες (λ.χ.να αποζημιώσεις όποιον αδίκησες, να επιστρέψεις κάτι που έκλεψες, να ζητήσεις συγνώμη απ’αυτόν που έβρισεςκ.ο.κ.). Σε αντίθετη περίπτωση η μετάνοιά σου δεν είναι αληθινή.
10.Συνοδεύεται, τέλος, από πρόθυμη αποδοχή του επιτιμίου ή του κανόνα, που ίσως θα σου ορίσει ο πνευματικός (νηστεία ή ελεημοσύνη ή οτιδήποτε άλλο θεωρήσει πρόσφορο), και που δεν αποτελεί «ποινή» ή «τιμωρία», αλλά ένα θεραπευτικό και παιδαγωγικό μέσο, που αποσκοπεί στην πνευματική υποβοήθησή σου.

Ιερά Μονή Παρακλήτου

[toula]

«Γέροντας Μάξιμος (1904 - 1999), ο πνευματικός και προσμονάριος της Παναγίας Πορταΐτισσας, Ι.Μ. Ιβήρων»

Η Παναγία Πορταΐτισσα είναι η προστάτις και έφορος του Αγίου Όρους. Κάθε προσκυνητής που αξιώνεται να επισκεφτεί αυτόν τον άγιο τόπο, απαραίτητα θα προσκυνήσει τη Χάρη Της. Έτσι και εγώ από την πρώτη φορά που αξιώθηκα να επισκεφτώ το Άγιον Όρος, πήγα στο Μοναστήρι των Ιβήρων και προσκύνησα την αγία εικόνα Της.

Εκεί γνώρισα τον πνευματικό Γέροντα Μάξιμο που ήταν για δεκαετίες προσμονάριος* στο παρεκκλήσι της Παναγίας. Πήγα και τον επισκέφτηκα στο απέριττο κελάκι του. Ήταν καθισμένος σε ένα καναπεδάκι που ήταν στρωμένο με ένα υφαντό. Το πρόσωπό του και το βλέμμα του δημιουργούσαν αισθήματα χαρμολύπης. Όλη του η εμφάνιση ήταν ασκητική. Με το καλογερικό σκουφάκι του και τα σταυρωμένα του χεράκια. Τα λόγια του ήταν μετρημένα και με πνευματική βαρύτητα. Στην ομιλία του χρησιμοποιούσε την ποντιακή διάλεκτο. Ο Γέροντας πάντα τόνιζε ότι είναι ολιγογράμματος.
Οι αμέτρητες όμως ακολουθίες, οι Παρακλήσεις και το Ψαλτήρι που διάβαζε, ήταν βέβαιο ότι του είχαν χαρίσει την πραγματική μόρφωση. Και αν ήθελε θα μπορούσε να μιλάει με την λόγια λειτουργική γλώσσα. Η επιμονή του να μιλάει την ποντιακή διάλεκτο ήταν ενσυνείδητη επιλογή του. Ήταν ο ομφάλιος λώρος που τον συνέδεε με την πατρίδα του, την Τραπεζούντα του Πόντου. Μέχρι τα δεκαοχτώ του χρόνια έζησε στον Πόντο με την οικογένειά του. Εκεί ριζώθηκε βαθιά μέσα του η χριστιανική πίστη. Τα οικογενειακά τους προσκυνήματα στην Παναγία Σουμελά και στα μοναστήρια Αγίου Ιωάννη Βαζελώνος και Αγίου Γεωργίου Περιστερεώτα δυνάμωσαν την πίστη του και τα βιώματά του που ήταν καλογερικά και γι’ αυτό γνήσια. Πιστεύω ότι η Παναγία, ο Τίμιος Πρόδρομος και ο Άγιος Γεώργιος άρχισαν από τότε να δημιουργούν τις προϋποθέσεις για την μελλοντική αφιέρωσή του στο Θεό.

Με συγκίνηση διηγείτο το βίαιο ξεριζωμό του σε ηλικία δεκαοχτώ ετών, από την πατρίδα του, Τραπεζούντα του Πόντου και την περιπετειώδη πορεία, με την μητέρα του και άλλους συντοπίτες του, στα δύσβατα μονοπάτια των παγωμένων ορεινών όγκων του Καυκάσου και τελικά την σωτηρία τους στη γη της Μακεδονίας.
Ο Γέροντας σε ηλικία εικοσιτριών ετών, το 1927, ήρθε στο Άγιον Όρος. Παρακάλεσε την Παναγία να τον οδηγήσει και με θαυμαστό τρόπο κατέληξε στην Ιερά Μονή Ιβήρων, στην Παναγία Πορταΐτισσα. Εκεί με απόφαση των προϊσταμένων της Μονής, παρά τις αντιρρήσεις του, χειροτονήθηκε Ιερομόναχος και πνευματικός και τοποθετήθηκε ως προσμονάριος στο παρεκκλήσι της Παναγίας Πορταΐτισσας, όπου υπηρέτησε για πενήντα χρόνια.
Στη δεκαετία του 1960 πληροφορήθηκε ότι κάποιοι ευσεβείς και ριψοκίνδυνοι χριστιανοί μετέφεραν τη θαυματουργή μαρμάρινη εικόνα του Αγίου Γεωργίου Περιστερεώτα, από το ομώνυμο μοναστήρι του Πόντου, μαζί με άγια λείψανα πέντε αγίων και δυο περιστύλια από το Ιερό της Μονής. Τότε ο ζηλωτής Γέροντας, που τόση ευλάβεια είχε στον Άγιο Γεώργιο, βγήκε από το Άγιον Όρος και ξεκίνησε έρανο για την ανοικοδόμηση ναού του συμπατριώτη του Αγίου. Μας διηγήθηκε ότι: Έκανα έρανο πηγαίνοντας από σπίτι σε σπίτι των προσφύγων πατριωτών μου λέγοντάς τους: «Ο Άγιος Γεώργιος είναι στο ύπαιθρο, στη βροχή. Πάνω σε τρία ξύλα. Βοηθήστε να χτίσουμε εκκλησία για τον Άγιο». Τελικά, αυτοί που βοήθησαν δεν ήταν οι πλούσιοι, αλλά οι φτωχοί άνθρωποι του μόχθου.

Κάποτε, ένας γνωστός μου πήγε να εξομολογηθεί στον π. Μάξιμο. Ο Γέροντας του φανέρωσε όλες τις αμαρτίες της ζωής του, φανερώνοντας έτσι το διορατικό του χάρισμα. Όταν ανέφερα στον π. Εφραίμ τον Κατουνακιώτη αυτό το θαυμαστό περιστατικό, μου είπε: Τόσα χρόνια διακόνησε την Παναγία. Ήταν ποτέ δυνατόν να μην του δώσει χαρίσματα;
Από τις συναντήσεις που είχα με τον π. Μάξιμο, θα αναφέρω ορισμένες πνευματικές εμπειρίες και αξιόλογες διηγήσεις του. Έλεγε: Όταν ήμουν νέος μοναχός πολεμήθηκα πολύ από το δαιμόνιο του ύπνου. Την ώρα της προσευχής και της Ακολουθίας αγωνιζόμουν όρθιος. Ακόμη και σε μια αγρυπνία της Μεταμορφώσεως στην κορυφή του Άθωνα, παρά τη συνεχή ορθοστασία και την προσπάθεια που έκανα, και ενώ το κρύο τη νύχτα ήταν τσουχτερό, όρθιος κοιμόμουνα! Ήταν τρομερός ο πόλεμος που είχα! Απαλλάχτηκα δε με τη Χάρη της Παναγίας απ’ αυτόν τον πειρασμό σιγά, σιγά και τώρα κοιμάμαι πολύ λίγο και με δυσκολία.

Μου έλεγε ότι είχε και αισθητό πόλεμο του διαβόλου. Δείχνοντάς μου το τζάκι που υπήρχε στο δωμάτιό του, μου είπε για έναν πειρασμό που κατέβηκε από εκεί με μορφή στρατιώτη και του επιτέθηκε. Η Χάρη της Παναγίας μας πάλι με έσωσε, είπε.
Ο Γέροντας από τους μακροχρόνιους πνευματικούς του αγώνες και τη ζωντανή παρουσία της Παναγίας πήρε το χάρισμα να διώχνει τα δαιμόνια από τους ανθρώπους τους οποίους αιχμαλώτιζαν. Φρόντιζε βέβαια, όπως όλοι οι άγιοι, να κρύβει το χάρισμά του. Και αναφέρουμε ένα χαριτωμένο περιστατικό. Δυο μοναχοί μετά από κάποια λογομαχία, έχασαν την εν Χριστώ αγάπη και ειρήνη τους. Ο ένας εξ’ αυτών κατέφυγε στον όσιο Γέροντα για να τον βοηθήσει. Ο Γέροντας του έδωσε δυο λεμόνια και του είπε: Πήγαινε στον αδελφό που έχεις τη διαφορά και πες του: «Αυτά τα λεμόνια σου τα στέλνει ο πνευματικός μαζί με τις ευχές του». Όταν αυτός εκτέλεσε την εντολή, η πνευματική θεραπεία και των δυο τους ήταν άμεση.
Ένα βράδυ, μετά τον Εσπερινό, παρακάλεσα τον Γέροντα να μείνω για λίγο στο παρεκκλήσι της Παναγίας. Η εικόνα Της ευωδίαζε έντονα. Πίσω από το τζάμι, είχαν σχηματιστεί μεγάλες κηλίδες από άγιο μύρο. Μετά από αρκετή ώρα μου λέει ο Γέροντας: Φτάνει τόσο! Πάμε τώρα. Το πρωί στις τέσσερις μου είπε: Μαζί με την παρέα σου να με περιμένετε πίσω από την εξώπορτα της Μονής, να πάμε στο εξωκλήσι, στο βουνό για Λειτουργία.
Όταν πήγα στο δωμάτιό μου, πριν κοιμηθώ, βγήκα στο μπαλκόνι. Είχε πανσέληνο και το Μοναστήρι φωτιζόταν, σαν να ήταν μέρα. Φυσούσε ένα ελαφρύ αεράκι και έφερνε κατά κύματα την ευωδία της εικόνας της Παναγίας. Όλο το Μοναστήρι ευωδίαζε. Το πρωί ο Γέροντας με έναν μοναχό και δυο, τρεις προσκυνητές ανηφορίσαμε το μονοπάτι που οδηγούσε προς το παρεκκλήσι της Παναγίας, που οικοδόμησε ο Γέροντας μετά από εντολή Της. Το εκκλησάκι ήταν μικρό. Ίσα που χωρούσε πέντε, έξι άτομα. Ο Γέροντας λειτουργούσε λέγοντας τις ιερατικές εκφωνήσεις με πολύ χαμηλή και κατανυκτική φωνή. Επίσης και ο ψάλτης μοναχός έψαλλε το ίδιο σύντομα και κατανυκτικά. Όταν ο Γέροντας έκανε τη Μικρή και την Μεγάλη Είσοδο, σχεδόν ακουμπούσαμε στα άμφιά του. Ήταν μια ανεπανάληπτη εμπειρία!

Αφού γυρίσαμε στο Μοναστήρι και συναντήσαμε αργότερα τον Γέροντα, ο οποίος μετά από παράκλησή μας, μας διηγήθηκε πώς χτίστηκε αυτό το εξωκλήσι. Το εξωκλήσι αυτό κτίστηκε μετά από εντολή της Παναγίας στο σημείο που εμφανίστηκε η Χάρη Της και έδωσε το φλουρί στον πεινασμένο προσκυνητή (είναι γνωστό το ιστορικό του θαύματος). Μέχρι να χτιστεί το εξωκλήσι, στο σημείο αυτό υπήρχε μια εικόνα της Παναγίας στερεωμένη σε ένα δέντρο. Εγώ πολλές φορές ανηφόριζα το μονοπάτι μέχρις εκεί. Κάτι με “τραβούσε”. Μια φορά, στο σημείο αυτό, άκουσα τη φωνή Της. «Εδώ θέλω να μου χτίσεις ναό». Εγώ σκεπτόμενος ότι δεν υπήρχε οικονομική δυνατότητα, απάντησα: «Δεν δύναμαι». Και η Χάρη Της συνέχισε: «Ξεκίνησε και εγώ θα σε βοηθήσω». Από εκείνη τη στιγμή, άρχισα να μεταφέρω με την πλάτη, άμμο και χαλίκι από τη θάλασσα. Αλλά με τα υπόλοιπα υλικά και τους μαστόρους, τι θα έκανα; Το Μοναστήρι ήταν ιδιόρρυθμο και φτωχό.

Σκέφτηκα μετά από φώτισή Της, να φυτέψω αμπέλια. Έσκαψα κάποια χέρσα και από χρόνια ακαλλιέργητα κομμάτια γης της Μονής και φύτεψα αμπέλια. Γρήγορα μεγάλωσαν και η σοδειά ήταν πολύ μεγάλη. Από τα σταφύλια έβγαζα τσίπουρο το οποίο το διέθετα στα μοναστήρια και στα κελιά. Έτσι οικονόμησε η Παναγία και τα χρήματα να χτιστεί και να αγιογραφηθεί το παρεκκλήσι. Μάλιστα ο μαρμαράς που έστρωσε το δάπεδο, από ευλάβεια, όταν είδε ότι είχα σκάψει και τον τάφο μου δίπλα στην εκκλησία, χωρίς να με ρωτήσει έφερε μάρμαρα να μου κατασκευάσει μνήμα, όπως γίνεται στα νεκροταφεία στον “κόσμο”. Εγώ δεν ήθελα αλλά εκείνος με παρακαλούσε να δεχθώ την προσφορά του. Βλέποντας μερικοί πατέρες τον πολυτελή μαρμάρινο τάφο μου, σκανδαλίστηκαν. Αλλά επειδή δεν ήξεραν το ιστορικό, είπα: «Ας είναι! Ο Θεός γνωρίζει».

Κάποια φορά, συνέχισε ο Γέροντας, σαν με παράπονο είπα: «Πανα(γ)ία μου θα πεθάνω και στους Αγίους Τόπους δεν προσκύνησα». Μετά από λίγες μέρες ήρθε στο Μοναστήρι μας ένας αγιοταφίτης επίσκοπος. Μετά την αρχιερατική Θεία Λειτουργία, όπως συνηθίζεται, προσφέρεται κέρασμα στο επίσημο αρχονταρίκι όπου παρίστανται ιερείς και προϊστάμενοι. Εγώ δεν ήθελα να πάω. Αλλά οι προϊστάμενοι μου επέμεναν ότι οπωσδήποτε, ως ιερέας και πνευματικός, έπρεπε να παρίσταμαι και εγώ. Τους είπα: «Πατέρες εγώ είμαι αγράμματος. Τι να πω στο Δεσπότη; Εσείς που ξέρετε γράμματα, ξέρετε να μιλάτε». Επειδή όμως επέμεναν, πήγα. Κατά τη διάρκεια του κεράσματος έγιναν διάφορες συζητήσεις για διάφορα θέματα αγιορείτικα και εκκλησιαστικά σχετικά με το Πατριαρχείο Ιεροσολύμων. Σε μια στιγμή γυρίζει ο Δεσπότης και μου λέει: «Γέροντα, όλοι μίλησαν εκτός από σένα. Δεν ακούσαμε τη φωνή σου». Του λέω: «Τι να πω, Δέσποτα; Δεν έχω να πω τίποτα». Τότε μου λέει: «Εσύ δεν έχεις να πεις, αλλά έχω εγώ να σου πω κάτι. Τώρα που θα φύγω θα έρθεις μαζί μου να πάμε στους Αγίους Τόπους, στα Ιεροσόλυμα». Του λέω: «Δέσποτα, δεν γίνεται. Δεν υπάρχουν τα οικονομικά. Ούτε διαβατήριο έχω, ούτε τίποτε». Και μου απάντησε: «Αυτά, άστα σε μένα. Εγώ θα τα τακτοποιήσω». Έτσι λοιπόν, με πήρε μαζί του για έναν ολόκληρο μήνα και με τη συνοδεία του προσκύνησα τον Πανάγιο Τάφο και όλα τα προσκυνήματα και τα μοναστήρια. Ο Δεσπότης ήταν συνέχεια μαζί μου. Όπου πηγαίναμε, όλες οι πόρτες ήταν ανοιχτές.

Όταν γύρισα στο Μοναστήρι, πήγα στη Χάρη Της και είπα συγκινημένος: «Ε! Πανα(γ)ία μου! Ένα λόγο σου είπα εγώ και Εσύ τι μου έδωσες! Μεγάλη η Χάρη Σου!»
Άγιε Γέροντα π. Μάξιμε εσύ ήσουν ο πιστός θεράπων της Παναγίας. Σε κάθε παράκλησή σου εύρισκες την ταχεία αντίληψή Της. Και τώρα που βρίσκεσαι κοντά Της παρακάλεσέ Την να ανοίξει και σε μας «τῆς εὐσπλαχνίας τὴν πύλην».

Μπαλδιμτσής Νικόλαος, Ιατρός