Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

Και μεις τι ξέρουμε από τις σιωπές και τα δάκρυα των άλλων.
π.Εφραίμ Παναούση

Και μεις τι ξέρουμε από τις σιωπές και τα δάκρυα των άλλων .Τις πτώσεις τις βλέπουμε μα τις μετάνοιες τους. τις προσπερνούμε. Για να πονέσεις μετανιωμένους πρέπει να έχεις μετανιώσει πρώτα εσύ.
Όχι δεν κρίθηκε ο Φαρισαίος γιατί ήτανε κακός. Μα δεν ήτανε. Κι από αυτά που έπρεπε, έκανε περισσότερα. Σχεδόν τα διπλά και κάτι παραπάνω.
Τα παρουσίαζε στο Θεό και σκεφτόταν πόσο ο Θεός του χρωστά. Νηστεύω δις και κρατώ τον νόμο της δεκάτης. Όχι δεν κρίθηκε για όλα αυτά.
Μα για κύταξε. Τα παρουσιάζει στο θεό σαν ο θεός να τα αγνοεί.
Και λερώνει την ιερή ώρα της προσευχής με λόγια για τον εαυτό του όμορφα, και λόγια που πληγώνουν, για τους άλλους.
Άρχισε να συγκρίνει και να κρίνει. Σε ευχαριστώ λέγει στο θεό γιατί δεν είμαι σαν τους άλλους, όπως αυτός ο τελώνης.
Στο δικό του παράδεισο δεν χωρούν αμαρτωλοί. Σαν να είναι δικός του ο Παράδεισος.
Κι ο τελώνης στην άκρη της σιωπής, χωρίς να μιλά τα λέει όλα.
Ο τελώνης. Τι είπε στο Θεό με τη σιωπή και τα δάκρυά του.
Και μεις τι ξέρουμε από τις σιωπές και τα δάκρυα των άλλων. Τις πτώσεις τις βλέπουμε μα τις μετάνοιες τους. τις προσπερνούμε. Για να πονέσεις μετανιωμένους πρέπει να μετανιώσεις πρώτα εσύ.

Πηγή: Εκδόσεις Χρυσοπηγή

[toula]

Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης: Αν κάποιος δεν μπορεί να κρατήσει Τριήμερο…

– Γέροντα, ποιό είναι το νόημα του Τριημέρου;
– Το Τριήμερο της Σαρακοστής έχει περισσότερο το νόημα να συνηθίσει κανείς στην νηστεία, στην εγκράτεια. Ύστερα, όταν θα κάνει κάθε μέρα ενάτη, θα το θεωρεί πανηγύρι.
Στο Κοινόβιο μετά το Τριήμερο τρώγαμε μια σούπα νερόβραστη στις τέσσερις το απόγευμα και το θεωρούσαμε μεγάλη ευλογία. Μετά το Τριήμερο τι ευλογία να τρώμε κάθε μέρα!
Βοηθάει το Τριήμερο στην αρχή, για να νηστέψει κανείς όλη την Σαρακοστή. Αν όμως κάποιος δεν μπορεί να κρατήσει το Τριήμερο, ας φάει λίγο παξιμάδι το βράδυ ή ας κρατήσει ενάτη.
Είναι καλύτερα να οικονομηθεί, γιατί, αν ζαλίζεται και δεν μπορεί να κάνει τίποτε από πνευματικά, τι πνευματικό κέρδος βγάζει μετά;
Μια Καθαρά Τρίτη ο Γερο-Βαρλαάμ, από την Καλύβη των Οσίων Βαρλαάμ και Ιωάσαφ, πήγε σε ένα Κελλί, όπου μόλις είχαν εγκατασταθεί δύο γνωστοί του νέοι μοναχοί. Χτυπάει την πόρτα· τίποτε.
Ανοίγει και τους βρίσκει και τους δύο ξαπλωμένους. «Τι γίνεται; λέει, άρρωστοι είστε;». «Κάνουμε Τριήμερο!», λένε. «Άντε σηκωθείτε επάνω, τους λέει. Κάντε ένα τσάι, βάλτε δυο κουταλιές ζάχαρη, φάτε και κανένα παξιμάδι, για να πείτε καμμιά ευχή, να κάνετε κανένα κομποσχοίνι. Τριήμερο είναι αυτό; Τι βγάζετε από αυτό;».

Αγίου Παϊσίου Αγιορείτου
Λόγοι Στ’: Περί προσευχής σελ. 198-200

[toula]

Η αισιοδοξία είναι το φάρμακο της λύπης, και η πηγή της αληθινής και αιώνιας χαράς

(Αγ. Νικόλαος Βελιμίροβιτς)

[toula]

"Δριμύς ο Χειμών αλλά γλυκύς ο Παράδεισος. Θα υπομένομε βασάνους μιας νύχτας για να κερδίσουμε την Αιωνιότητα.."
"Δριμύς ο Χειμών αλλά γλυκύς ο Παράδεισος. Θα υπομένομε βασάνους μιας νύχτας για να κερδίσουμε την Αιωνιότητα.."

Αυτά ήταν τα λόγια με τα οποία στήριζε ο ένας τον άλλον, οι Άγιοι Τεσσαράκοντα Μάρτυρες, που ήταν επίλεκτοι στρατιώτες του Ρωμαϊκού Στρατού, από διάφορα μέρη και υπηρετούσαν στη Σεβάστεια της Αγιοτόκου Μικράς Ασίας, στις αρχές του 4ου αιώνα, επί Λικινίου Αυτοκράτορος, ο οποίος εδίωξε τους Χριστιανούς και ζητούσε, μέσω του Επάρχου εκεί της περιοχής, της Σεβάστειας, του Αγρικόλα, ζητούσε να θυσιάσουν οι πάντες τα είδωλα... Αυτό ζητούσαν και απ’ αυτούς τους Σαράντα επίλεκτους στρατιώτες. Εκείνοι όμως του είπαν:
"Είμαστε στρατιώτες του Βασιλέως, ως προς τα στρατιωτικά μας καθήκοντα, είμαστε, όμως ,στρατιώτες του Ουρανίου Βασιλέως, του Χριστού και με την πίστη μας σ’ Εκείνον υπηρετούμε κατά τέτοιον τρόπο την Πατρίδα, που μόνον ωφέλεια προκύπτει στην Πατρίδα από μας, με τον ενάρετο τρόπο, με τον φόβο Θεού που έχομε και υπηρετούμε την Πατρίδα μας. Λοιπόν, ΣΤΑ ΕΙΔΩΛΑ ΔΕΝ ΘΥΣΙΑΖΟΥΜΕ."
Με κολακείες, με επαίνους προσπαθούσε ο Έπαρχος να τους πείσει.

Είδε όμως το αμετάπειστο, στη στερεά τους πίστη, την ακλόνητη, επέμεναν και άρχισαν τα βασανιστήρια. Ώσπου στο τέλος, σε καιρό Χειμώνος και πάγου, τους έριξαν στην παγωμένη Λίμνη της Σεβαστείας. Υπομονή, καρτερία, πίστη, αλληλοβοήθεια...υπέμεναν καρτερικά... Τα σώματά τους πάγωσαν, μελάνιασαν, έγιναν ξύλο..
Ένας από τους Σαράντα ολιγοψύχησε.
«ΟΛΙΓΟΠΙΣΤΕ, ΕΙΣ ΤΙ ΕΔΙΣΤΑΣΑΣ;» ακούμε τη Φωνή του Κυρίου μας προς τον Πέτρο, όταν εκείνος για λίγο έστρεψε την προσοχή του από τον Κύριο, στην ολιγοπιστία του και άρχισε να βουλιάζει στη θάλασσα.

Άνθρωπος ήταν κι αυτός ο στρατιώτης.. ολιγοψύχησε και βγήκε απ’ τα παγωμένα νερά. Στη θέση του ο Αγλαΐος, ο στρατιώτης που είχανε αφήσει οι Ρωμαίοι για να τους φυλάσσει, σαν φύλακας, μην τυχόν και ξεφύγουνε.
Είδε την καρτερία τους,είδε τη δύναμή τους, είδε Στέφανα Ουράνια να κατέρχονται και ο Χριστός να στεφανώνει έναν προς έναν τους μάρτυρες. Αυτό τον έκανε να αρνηθεί τηνειδωλολατρία και να πέσει κι εκείνος στα παγωμένα νερά της Λίμνης της Σεβαστείας. Ώσπου νεκρώθηκαν τα σώματά τους,σχεδόν νεκρά, τους βγάλανε και τουςκατέαξαν τα σκέλη..
Στον Ευεργετινό αναφέρεται ότι εκεί κοντά, δίπλα στη Λίμνη, παρευρίσκετο η μητέρα ενός απ’ τους νεότερους στρατιώτες, σκεπτόμενη μήπως το τόσο νέο
της ηλικίας του ,τον κάνει να δειλιάσει και να θέλει να βγει, να ζήσει τη ζωή.. Καρτερικά στεκόταν εκεί και του ‘λεγε
-Γιε μου, κάνε κουράγιο, κάνε υπομονή, σε λίγο όλα θα περάσουν, με την πίστη σου και την ανδρεία σου..
Ο Χριστός σε βοηθάει, σε λίγο θα είσαι στη Βασιλεία του Θεού και από κει θα πρεσβεύεις για όλο τον κόσμο και για μένα, τη μάνα σου, που σε γέννησα... Και πράγματι παρευρίσκετο μέχρι το τέλος.
Σαράντα οι Μάρτυρες, Σαράντα και πλέον είναι και οι πρεσβείες τους και εμείς τους παρακαλούμε με πίστη, με θέρμη, με ταπείνωση, να ικετεύουν τον Κύριο και σ’ αυτή την περίοδο που ζούμε, με τις τόσες δυσκολίες και τις τόσες δοκιμασίες και να μας βοηθούν κι εκείνοι, κατά τη σειρά τους και ως προς το μέρος τους, να μας προσθέτουν πίστη, δύναμη, υπομονή, καρτερία , να αντέξει ο καθένας το δικό του το Σταυρό, αλλά και το γενικό Σταυρό που σηκώνομε όλοι μας.

Και αν, με τη Χάρη του Θεού, τα καταφέρομε , τότε κι εμείς θα λάβομε ο καθένας μια θέση, εκεί στη Βασιλεία του Θεού, όταν θα ‘ρθει η ώρα για τον καθένα
μας και το ευχόμεθα, με τις πρεσβείες της Παναγίας μας, του Αγίου μας Δαυίδ, του Αγίου μας Ιακώβου, τις ευχές του Αγίου Γέροντός μας Κυρίλλου, να το πετύχετε
όλοι σας και όλοι μας. Αμήν!》

ΓΕΡΩΝ ΓΑΒΡΙΗΛ
ΗΓΟΥΜΕΝΟΣ Ι.Μ.ΟΣΙΟΥ ΔΑΥΙΔ
(Κήρυγμα κατά τον Εσπερινό της εορτής των Αγίων Τεσσαράκοντα Μαρτύρων, την 8/3/2021, στην Ι.Μ.Οσίου Δαυίδ.)
https://youtu.be/reEBwpjtZOk

[toula]

ΛΟΓΟΣ ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ ΑΓΙΟΥΣ ΤΕΣΣΑΡΑΚΟΝΤΑ ΜΑΡΤΥΡΕΣ
ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΥ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΜΗΝΑ

«Τάς ἀλγηδόνας τῶν Ἁγίων, ἅς ὑπέρ σοῦ ἔπαθον, δυσωπήθητι Κύριε· καί πάσας ἡμῶν τάς ὀδύνας, ἴασαι φιλάνθρωπε, δεόμεθα».
Παρακαλοῦμε τούς Ἁγίους, σεβαστοί πατέρες, ἀγαπητοί ἀδελφοί, νά μεσιτεύουν πρός τόν φιλάνθρωπο Θεόν καί ζητοῦμε εὐλαβῶς τήν συμπαράστασή τους, ὥστε νά λάβωμεν δύναμιν ἐξ ὕψους στήν ἁγία μας αὐτήν συνάθροισιν.
Ἔλεος καί χάριν ἰαματικήν καί σωστικήν ἐλπίζουμε νά μᾶς χαρίσουν οἱ ἅγιοι ὄχι μόνο σήμερα πού ἑορτάζουμε τήν ἁγία μνήμη τους, ἀλλά καί πάντοτε ὅσα χρόνια θά ἀνήκουμε στήν στρατευομένη ἐκκλησία. Ταπεινά αἰτούμεθα μέ τήν παρουσία τῶν Ἁγίων στή ζωή μας, καθώς καί μέ τήν δυναμική παρέμβαση τοῦ Σωτῆρος μας Ἰησοῦ Χριστοῦ, τόσο τήν ὑγεία τῶν ψυχῶν καί τῶν σωμάτων μας, ὅσο καί τή λύτρωση τῆς πατρίδος μας ἀπό τούς ἔσωθεν καί ἔξωθεν ἐχθρούς, δηλαδή τούς προδρόμους τοῦ ἀντιχρίστου, οἱ ὁποῖοι στό τέλος καταγέλαστοι θά ἡττηθοῦν σύμφωνα καί μέ τόν λόγο τῆς θείας Ἀποκαλύψεως.

Γιγαντώνεται δέ ἔτι ἡ ἐλπίδα μας αὐτή, διαβάζοντας καί ἀκούγοντας τόν ἐγκωμιαστικό λόγο τοῦ Μ.Βασιλείου πρός τούς ἁγίους τεσσαράκοντα μάρτυρας, πού ἔχει ὡς ἐξῆς: «Μακάρισον γνησίως τόν μαρτυρήσαντα, ἵνα γένῃς μάρτυς τῇ προαιρέσει, καί ἐκβῇς χωρίς διωγμοῦ, χωρίς πυρός, χωρίς μαστίγων, τῶν αὐτῶν ἐκείνοις μισθῶν ἠξιωμένος.Ἡμῖν δέ οὐχ ἕνα πρόκειται θαυμάζειν, οὐδέ δύο μόνους, οὐδέ μέχρι δεκάδος ὁ ἀριθμός πρόεισι τῶν μακαριζομένων· ἀλλά τεσσαράκοντα ἄνδρες, ὡς μίαν ψυχήν ἐν διηρημένοις σώμασιν ἔχοντες, ἐν μιᾷ συμπνοίᾳ καί ὁμονοίᾳ τῆς πίστεως, μίαν καί τήν πρός τά δεινά καρτερίαν, καί τήν ὑπέρ τῆς ἀληθείας ἔνστασιν ἐπεδείξαντο».
Καί ἠ ἐλπίδα μας αὐτή καθίσταται βεβαιότης στό μέτρο πού ἐμεῖς μέ καλήν προαίρεσιν καί μαρτυρικό φρόνημα, ἀκολουθώντας τό παράδειγμα τῶν Ἁγίων, ὡς πρόσωπα κατ’εἰκόνα Θεοῦ μέ πορεία πρός τό καθ’ὁμοίωσιν καί ὡς ἔθνος ἅγιον μέ ὑψηλήν ἀποστολήν στόν κόσμο, διά τῆς μετανοίας, σταυρώσουμε τόν παλαιόν ἄνθρωπον τῆς ἀπάτης καί τοῦ ψεύδους καί ἀναστήσουμε τόν νέον ἐν Χριστῷ τῆς ἀληθείας καί τῆς ἀγάπης ἄνθρωπον, στηριζόμενοι στίς ἅγιες ἐντολές τοῦ Χριστοῦ μας, στίς ἅγιες παραδόσεις τῆς ἁγίας μας ὀρθοδοξίας, ἑνωμένοι πάντοτε διά τῶν μυστηρίων μέ τό θεανδρικό σῶμα τοῦ Μεσσίου Ἰησοῦ, δηλαδή τήν ἁγία μας ἐκκλησία πού κεφαλή της εἶναι ὁ Χριστός καί μέλη ἐκ μέρους, ὅλοι ἐμεῖς οἱ πιστοί πού ὑπομένουμε.

Ρωτᾶμε: Ποιοί κατεδίκασαν τούς Ἁγίους καί γιά ποιόν λόγο; Μά οἱ μιᾶς ἡμέρας ἄρχοντες τοῦ κόσμου τούτου, οἱ ἀλαζόνες, οἱ ψεῦτες καί ἀνθρωποκτόνοι πού λαμβάνουν τήν ἐξουσία,ἀπό τόν ἄρχοντα τοῦ σκότους. Καί ποιό ἦταν τό ἁμάρτημά τῶν Ἁγίων Τεσσαράκοντα; Αὐτό πού καθημερινά βίωναν,δηλαδή τό ὀρθόδοξο φρόνημα τοῦ Χριστοῦ καί ἡ ἄσκηση τῶν ἀρετῶν τῆς εὐσέβειας, τῆς κοσμιότητος, τῆς ἀνδρείας, τῆς φρόνησης, τῆς σωφροσύνης, τῆς ἐν ἁγίῳ Πνεύματι ἀληθείας καί ἡθικῆς.
Ἀπέρριψαν οἱ Ἅγιοι τίς κοσμικές χαρές καί τά ἀξιώματα πού τούς προσέφεραν πλουσιοπάροχα οἱ σατανοκίνητοι ἄρχοντες, γιατί γνώριζαν ὅτι οἱ τιμές αὐτές καί οἱ ἀπολαύσεις μητέρα τους εἶχαν, τήν ἀτιμία. Τήν ἀτιμία αὐτή καί τό δόλο, πού κάρφωσε στόν Σταυρό τόν Σωτῆρα μας Χριστό Ἱησοῦ. Πῶς θά μποροῦσαν λοιπόν νά δεχτοῦν, βραβεύσεις καί τιμές ἀπό ἀπίστους, ἀτίμους καί ψεῦτες; Μή γένοιτο.
Ἔτσι προτίμησαν εἰς τέλος τό μαρτυρικό δρόμο, ἀκολουθώντας κατά πόδας τόν Θεάνθρωπο Χριστό μέ τήν ἀπέκδυση τῶν στρατιωτικῶν στολῶν καί ἀξιωμάτων καί ἐνεδύθησαν τίς στολές τίς ἀθάνατες καί ἄφθαρτες τῆς δικαιοσύνης καί τῆς ἀληθείας, τῆς ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ, τῷ Θεῷ ἡμῶν.
Εὐθαρσῶς καί ἀνδρείως ἀνεκήρυξαν καί ὁμολόγησαν ἑαυτούς χριστιανούς εἶναι, ἀψηφώντας τήν βαρβαρότητα καί τόν θυμό τῶν τυράννων, οἱ ὁποῖοι παρακινούμενοι ἀπό τόν πατέρα τους, τόν σατανᾶ, ἐμηχανεύοντο μαρτύρια τέτοια, ὥστε νά κάνουν τόν θάνατο πιό βασανιστικό, πικρό καί ἐπώδυνο.
Ἐν τούτοις οἱ Ἅγιοι τοῦ Θεοῦ Τεσσαράκοντα, ἀναλαβόντες τήν πανοπλία καί τόν θώρακα καί τήν περικεφαλαία τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ, τήν μάχαιρα τῆς πίστεως καί τήν ὑπομονήν τοῦ Χριστοῦ, ἐστρατήγει δέ πάντων τούτων ἡ οὐράνιος χάρις, ἀμοίφθηκαν μέ παραδείσια γλυκύτητα καί ἐμπειρία ἀκτίστου φωτός. Ἐνάντια στόν δριμύ χειμώνα καί τό ψύχος, καθώς καί τίς ἀπειλές τῆς τοῦ διαβόλου παρατάξεως ἀναφωνοῦν: «Δριμύς ὁ χειμών, ἀλλά γλυκύς ὁ παράδεισος». Εἶχαν καί οἱ Ἁγιοι κατά νοῦν,τόν λόγο τοῦ ἁγ. ἀποστόλου Παύλου: «Ἡγοῦμαι πάντα σκύβαλα εἶναι, ἵνα Χριστόν κερδίσω», ὅπωςἐπίσης, «Τίς ἡμᾶς χωρίσει ἀπό τῆς ἀγάπης τοῦ Χριστοῦ; κίνδυνος, ἤ μάχαιρα, ἤ θλίψις, ἤ στενοχωρία;» καί τά ὑπόλοιπα. Δηλαδή μέ ἄλλα λόγια, κινητήρια δύναμις τῶν Ἁγίων ἦταν ἡ ἀγάπη τους γιά τόν Σωτῆρα Χριστό, τήν ὀρθόδοξον πίστιν καί παράδοσιν, τήν ὑπακοήν στήν ἐκκλησίαν, στό σωτηριῶδες κήρυγμά της.

Ὄντως, παγκόσμιοι εὐεργέτες, παγκόσμια πρότυπα πρός μίμησιν. Ἐδῶ ἄς ἀφήσουμε τόν Ἁγ.Ἱωάννη τόν Χρυσόστομο νά τούς ἐγκωμιάζει θεόπνευστα, ὅπως ἐκεῖνος γνωρίζει:«Ἐπί γῆς ἠγωνίζοντο βασανιζόμενοι, ἐν οὐρανῷ δέ ὡπλίζοντο στεφανούμενοι. Κάτω τάς ὕβρεις ὑπέμενον καί ἄνω τάς τιμάς ἐθησαύριζον. Οὐκ ἀντεμάχοντο τοῖς ξίφεσι πολεμούμενοι, ἀλλ’ὑπέμενον “τῇ πίστει ἐνδυναμούμενοι” οὐ γάρ ἦν αὐτοῖς ἡ μάχη περί γηΐνων πραγμάτων. Οὐ περί χρημάτων φθαρτῶν, οὐ περί πλούτου κενοῦ τά αἴτια τοῦ πολέμου, ἀλλά περί βασιλείας οὐρανῶν, περί “παραδείσου τρυφῆς”, περί ἀφθάρτου ζωῆς. Περί Θεοῦ ὁ ἀγών, περί πίστεως ἡ πάλη, περί ὁμολογίας ἡ νίκη, ἵνα μή ἐκπέσωσι τῶν συνθηκῶν ἀλλ’ ἵνα μείνωσιν εὐσεβεῖς. Καί ἦν ὁ πόλεμος ἔνδοξος καί ἡ μάχη οὐράνιος, θεία ἡ παράταξις καί ἀγγελική ἡ στρατοπεύδεσις, ὅπως συνδοξασθῶσι Θεῷ, ὅπως ἀπολάβωσι τήν ἀρχαίαν τιμήν, ὅπως ἀεί διαμείνωσιν ἐν Χριστῷ, ὅπως ἔχωσιν ἀνώδυνον ζωήν. Διά τοῦτο καί ἠγωνίζοντο περιχαρῶς, οὐ ξίφη βαστάζοντες ἀλλά τόν λόγον κηρύττοντες, οὐ τόξα καί βέλη ἐκπέμποντες ἀλλά τήν τοῦ Χριστοῦ ὁμολογίαν ἐξαγγέλλοντες, οὐχ ὅπλα “ἐνδυόμενοι” ἀλλά τήν πίστιν “θωρακιζόμενοι”».
«Τάς ἀλγηδόνας τῶν Ἁγίων, ἅς ὑπέρ σοῦ ἔπαθον, δυσωπήθητι,Κύριε».

Ἀγαπητοί μου χριστιανοί, ἀνάμεσα στούς ἑορτάζοντες Ἁγίους Τεσσαράκοντα Μάρτυρες, εἴθε νά προσθέσουμε καί τό δικό μας μαρτυρικό φρόνημα καί τήν καλήν ὁμολογίαν ὥστε μέ καλή καί ἀγαθή προαίρεσιν νά τύχομεν τῆς μεσιτείας Των, πρός τόν φιλάνθρωπον Θεόν, γιά βοήθεια καί παρηγορία στόν προσωπικό μας ἀγώνα καί τήν ἐν Χριστῷ μας πορεία πρός τήν ἕνωσή μας μέ τόν Σωτῆρα Χριστό.
Ἄς βάλομε τήν πρίζα τῆς καρδιᾶς μας στήν ἀγάπη Του, νά ἑνωθοῦμε μαζί Του. Αὐτό ζητάει ὁ Κύριος ὄχι γιά τόν ἑαυτό Του, ἀπό ἐγωισμό, ἀλλά γιά μᾶς, γιά νά μᾶς χαρίσει τό πᾶν, τή χαρά, τήν εὐτυχία.Ὅποιος ἀγαπάει λίγο, δίνει λίγο. Ὅποιος ἀγαπάει περισσότερο, δίνει περισσότερο. Κι ὅποιος ἀγαπάει πάρα πολύ, δίνει τόν ἑαυτό του![1]Λέει ὁ ποιητής Βερίτης: «Συντροφιά μέ τόν Χριστό λαχτάρισα νά ζήσω, τήν ἀγάπη Του θερμή στά στήθια μου νά κλείσω». Καί ὁ Ἅγιος Ἀστέριος, ἐπίσκοπος Ἀμασείας, ἐγκωμιάζοντας τούς Ἁγ.Τεσσαράκοντα Μάρτυρες συγκαταλέγει αὐτούς ὡς διδασκάλους τῆς ἀγαθῆς πολιτείας καί κατηγόρους τῆς ἁμαρτίας, προσθέτοντας στό τέλος καί τά ἐξῆς: «Ἤ τοίνυν ὡς διδασκάλους τούς ἁγίους αἰδεσθῶμεν ἤ ὡς κατηγόρους φοβηθῶμεν, δείξομεν δέ τόν ἑαυτῶν βίον τοῖς τιμωμένοις ἀκόλουθον·πεισθῶμεν δέ καί ἡμεῖς οὕτως Θεῷ ὡς οἱ ἅγιοι ταῖς ἐντολαῖς ἐπιθάρχησαν καί τάς ἐπαγγελίας βεβαίως ἤλπισαν».
Ἅγιοι Τεσσαράκοντα Μάρτυρες, πίστει καί πόθῳ τήν πανίερον καί σεπτήν ὑμῶν μνήμην τιμώντας, μέμνησθε πάντων ἡμῶν τῶν ἀγαπώντων Σας.
Γένοιτο Κύριε. Ἀμήν.
[1] Ἅγιος Πορφύριος ὁ Καυσοκαλυβίτης

[toula]

ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΤΕΣΣΑΡΑΚΟΝΤΑ ΜΑΡΤΥΡΕΣ ΤΗΣ ΣΕΒΑΣΤΕΙΑΣ

Οι μάρτυρες της Εκκλησίας μας είναι το καύχημά Της, διότι ομολόγησαν την πίστη τους στο Χριστό και την επισφράγισαν με το αίμα τους. Αντάλλαξαν την πρόσκαιρη γήινη ζωή τους με την αιώνια αληθινή ζωή, που δίνει ο ζωοδότης Χριστός.
Ανάμεσα σ’ αυτούς συγκαταλέγονται και οι Άγιοι Σαράντα Μάρτυρες, οι οποίοι μαρτύρησαν στη Σεβάστεια της Μ. Ασίας στις αρχές του 4ου αιώνα, όταν αυτοκράτορας της Ανατολής ήταν ο ρωμαίος ειδωλολάτρης Λικίνιος (307-324). Ήταν όλοι τους νεαροί έφηβοι στρατιώτες και ανήκαν στο πιο επίλεκτο στρατιωτικό τάγμα της περιοχής.

Οι σκληρότεροι διωγμοί κατά των Χριστιανών, που είχε αρχίσει ο δεισιδαίμων Διοκλητιανός (284-305), συνεχίζονταν και επί Λικινίου. Οι διοικητές των επαρχιών είχαν επιφορτιστεί για την εφαρμογή του διατάγματος, που προέβλεπε την αναγκαστική θυσία στους ειδωλολατρικούς «θεούς» από όλους τους υπηκόους της αυτοκρατορίας, με τη χορήγηση πιστοποιητικού! Όσοι αρνούνταν να θυσιάσουν οδηγούνταν με τη βία μπροστά στα είδωλα, προκειμένου να εξαναγκαστούν είτε με υποσχέσεις, είτε με βασανιστήρια να προσφέρουν τη θυσία. Όσοι δεν υπέκυπταν στους εκβιασμούς οδηγούνταν σε σκληρές ανακρίσεις και υποβάλλονταν σε φρικτά και απάνθρωπα βασανιστήρια, και αν δεν υπέκυπταν, θανατώνονταν με τους πλέον ειδεχθείς τρόπους. Εδώ αξίζει να διευκρινίσουμε, πως οι θανατώσεις, όσων δεν θυσίαζαν στα είδωλα, δε γινόταν τόσο για λόγους εκδίκησης, αλλά είχαν κυρίως χαρακτήρα τελετουργικό. Θυσιάζονταν στους «θεούς» για να κατευναστεί η μήνη τους, διότι αυτό απαιτούσαν οι σκοταδιστές ιερείς των ειδώλων από τους άρχοντες, ως διερμηνείς δήθεν της θέλησης των «θεών»!

Ο έπαρχος της Σεβάστειας Αγρικόλας, εφαρμόζοντας την αυτοκρατορική διαταγή, καλεί τους άνδρες του στρατεύματος να προσφέρουν την προβλεπόμενη θυσία. Σαράντα από αυτούς αρνήθηκαν, δηλώνοντας Χριστιανοί. Ο Αγρικόλας ακολούθησε και εδώ τη γνωστή τακτική, τάζοντάς τους μεγάλα αξιώματα και τιμές αν προσέφεραν τη θυσία. Τότε εξ’ ονόματος όλων ο στρατιώτης Κάνδιδος απάντησε στο φανατικό ειδωλολάτρη έπαρχο: «Ευχαριστούμε για τους επαίνους της ανδρείας μας. Αλλά ο Χριστός, στον όποιο πιστεύουμε, μας διδάσκει ότι στον καθένα άρχοντα πρέπει να του προσφέρουμε ό, τι του ανήκει. Και γι' αυτό στο βασιλέα προσφέρουμε τη στρατιωτική υπακοή. Αν, όμως, ενώ ακολουθούμε το Ευαγγέλιο, δεν ζημιώνουμε το κράτος, αλλά μάλλον το ωφελούμε με την υπηρεσία μας, γιατί μας ανακρίνεις για την πίστη πού μορφώνει τέτοιους χαρακτήρες και οδηγεί σε τέτοια έργα;». Ο Αγρικόλας κατάλαβε ότι ήταν ανώφελο να τους παρακαλεί και διέταξε να τους γδύσουν και να τους ρίξουν σε μια παρακείμενη παγωμένη λίμνη. Ήταν χειμώνας και το κρύο δριμύτατο. Πίστευε ότι το φρικτό αυτό μαρτύριο θα τους έκανε να αλλάξουν γνώμη και να θυσιάσουν στους ανύπαρκτους «θεούς» της αυτοκρατορίας.
Οι ηρωικοί Χριστιανοί υπέμειναν με πρωτοφανή καρτερία το μαρτύριο του ψύχους. Τα κορμιά τους είχαν μελανιάσει, έτρεμαν σύγκορμοι και αγκάλιαζε ο ένας τον άλλο για να μετριάσουν το μαρτύριό τους. Ταυτόχρονα έδινε ο ένας κουράγιο και θάρρος στον άλλο με τα εξής λόγια: «Δριμύς ο χειμώνας, αλλά γλυκύς ο παράδεισος. Ας υπομείνουμε και σε μια νύχτα για να κερδίσουμε ολόκληρη την αιωνιότητα».
Οι δήμιοι τους φρουρούσαν να μη διαφύγουν και διασκέδαζαν με το μαρτύριό τους.

Έξω από τη λίμνη βρισκόταν και μια Χριστιανή γυναίκα, η μητέρα του νεαρότερου Μάρτυρα, η οποία τον εμψύχωνε μη δειλιάσει και θυσιάσει στα είδωλα και αρνηθεί το Χριστό. Άπλωνε τα χέρια της προς το γιό της λέγοντας: «Παιδί μου γλυκύτατο, υπόμεινε για λίγο και θα καταστείς τέκνο του Ουράνιου Πατέρα. Μην φοβηθείς τα βασανιστήρια. Ιδού, παρίσταται ως βοηθός σου ο Χριστός. Τίποτε δεν θα είναι από εδώ και πέρα πικρό, τίποτα το επίπονο δεν θα απαντήσεις. Όλα εκείνα παρήλθαν, διότι όλα αυτά τα νίκησες με τη γενναιότητά σου. Χαρά μετά από αυτά, άνεση, ευφροσύνη. Όλα αυτά θα τα γεύεσαι, διότι θα είσαι κοντά στον Χριστό και θα πρεσβεύεις σε Αυτόν και για μένα που σε γέννησα».
Περί το μεσονύκτιο ένας από τους Μάρτυρες δείλιασε και ζήτησε από τους δημίους να τον βγάλουν από τους πάγους της λίμνης και να συμμορφωθεί με το διάταγμα. Τότε συνέβη το απροσδόκητο: κατέβηκαν από τον ουρανό 39 ολοφώτεινα στεφάνια και τέθηκαν στο κεφάλι του καθενός. Βλέποντάς τα ο δήμιος Αγλάϊος ομολόγησε ότι γίνεται Χριστιανός και όρμησε και πήρε τη θέση του δειλιάσαντος στη λίμνη και συμπληρώθηκε ο αριθμός των τεσσαράκοντα μαρτύρων.

Αφού πέρασε η νύχτα, τους έβγαλαν οι τρομεροί δήμιοι μισοπεθαμένους και τους αποτέλειωσαν συντρίβοντάς τους τα μέλη. Κατόπιν τους έριξαν από παρακείμενο γκρεμό σε δύσβατο μέρος, να μη μπορούν οι Χριστιανοί να συλλέξουν τα τίμια λείψανά τους. όμως οι Χριστιανοί με μεγάλες δυσκολίες τα περιμάζεψαν και τα έθαψαν με μεγάλες τιμές. Το έτος 438 η ευσεβής αυτοκράτειρα Πουλχερία βρήκε, ύστερα από όραμα, τα λείψανά τους στο ναό του αγίου Θύρσου. Τα παρέλαβε και αφού έκτισε περικαλλή ναό έξω από τα τείχη των Τρωαδησίων, τα έκλεισε σε πολύτιμες θήκες και τα τοποθέτησε σ’ αυτόν για την ευλογία των πιστών.

Τα ονόματά τους είναι: Κυρίων, Κάνδιδος (ή Κλαύδιος), Δόμνας, Ευτύχιος (ή Ευτυχής), Σεβηριανός , Κύριλλος, Θεόδουλος, Βιβιανός, Αγγίας, Ησύχιος, Ευνοϊκός, Μελίτων, Ηλιάδης, Αλέξανδρος, Σακέδων (ή Σακέρδων), Ουάλης, Πρίσκος, Χουδίων, Ηράκλειος, Εκδίκιος (ή Ευδίκιος), Ιωάννης, Φιλοκτήμων, Φλάβιος, Ξάνθιος, Ουαλέριος, Νικόλαος, Αθανάσιος, Θεόφιλος, Λυσίμαχος, Γάιος, Κλαύδιος, Σμάραγδος, Σισίνιος, Λεόντιος, Αέτιος, Ακάκιος, Δομετιανός (ή Δομέτιος), Γοργόνιος, Ιουλιανός (ή Ελιανός, ή Ηλιανός), Αγλάϊος ο δήμιος.
Η μνήμη τους εορτάζεται στις 9 Μαρτίου, την ημέρα του μαρτυρίου τους. Αυτοί είναι οι ήρωες της πίστης μας!

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ, Θεολόγου – Καθηγητού
Πηγή: Aktines

[toula]

Γύρω από την τρελή ρόδα

Όσοι άνθρωποι απομακρύνονται από τον Θεό, επόμενο είναι να μη βρίσκουν πουθενά ανάπαυση.
Γι’ αυτό γυρίζουν ανήσυχοι γύρω και από το φεγγάρι ακόμη, γιατί ολόκληρος ο πλανήτης μας δεν χωράει την πολλή τους ανησυχία, και γυρίζουν σαν το λουρί της μηχανής γύρω από την τρελή ρόδα και καταξοδεύουν πολλά (λεφτά στον αέρα).
Για να παίρνουν πολύ ψωμί στα μεγάλα τους αυτά ταξίδια, μένει και πολύς κόσμος νηστικός, και πεινάνε άνθρωποι στον εικοστό αιώνα.

Όσιος Παΐσιος ο Αγιορείτης

[toula]

Οι τριμερήτες

Τα χείλη του μουδιασμένα ζητούσαν νερό. Είχε τρεις μέρες να φάει και να πιει κάτι. Ακολουθίες πολύωρες, μετάνοιες, μελέτη, ο κανόνας στο κελί του, η κατα μόνας αγρυπνία. Όλα μαζί του δίνανε μια μικρή γεύση από την άσκηση των μεγάλων ασκητών της ερήμου που ζούσανε έτσι όχι για μερικές ημέρες αλλά σχεδόν όλη τους την ζωή.
--------------------
Ήταν τυπικό του μοναστηριού του να κρατούνε τριήμερη -απόλυτη- νηστεία οι πατέρες μέχρι την πρώτη Προηγιασμένη. Ήταν παράδοση να κάνουνε ένα γερό ξεκίνημα στην Αγία και Μεγάλη Τεσσαρακοστή.
--------------------
Δίψα. Αυτό το αίσθημα ήταν φοβερό. Ήταν πλέον Τετάρτη απόγευμα. Η Προηγιασμένη έφτανε στο τέλος της. Έφτανε η στιγμή που μετά από σχεδόν τρεις ημέρες πλήρους νηστείας θα άνοιγε το στόμα του για να φάει. Ο ιερέας κάλεσε τους πιστούς. «Μετά φόβου Θεού πίστεως και αγάπης προσέλθετε». Μια μικρή ζαλάδα τον έκανε να πιάσει την κολόνα του ναού. Ένας ένας οι μοναχοί σαν πουλάκια άνοιγαν το στόμα τους περιμένοντας την μάνα τους Εκκλησία να τα ταΐσει. Ήρθε η σειρά του. Άνοιξε το στόμα του.
Ο ιερέας λέγοντας «...εις άφεσιν αμαρτιών και ζωήν την αιώνιον» τον μετάλαβε Σώμα και Αίμα Κυρίου. Το στόμα του γέμισε τροφή ουράνια. Για πρώτη φορά, εκείνη την στιγμή κατάλαβε, σαν να είχε κάποια Θεία επίσκεψη, ότι τρώει τον Θεό. Χρόνια μοναχός, εκείνη η στιγμή όμως άνοιξε ο πνευματικός κόσμος μέσα του, μπροστά του. Εκείνη τη στιγμή κατάλαβε. Πίστευε όμως τότε κατάλαβε. Κατάλαβε χωρίς εξηγήσεις, χωρίς ο ίδιος να μπορεί να καταλάβει πώς κατάλαβε.
--------------------
Ανοιγόκλεισε τα μάτια του γεμάτος φόβο, χαρά, αγωνία, ειρήνη, πλήρη κατανόηση. Κατακλύστηκε από ευγνωμοσύνη. Απομακρυνθήκε από το Άγιο Ποτήριο. Πήγε και κάθισε και πάλι στο στασίδι του. Τα μάτια του ήταν διαφορετικά. Το κορμί του πλέον στεκόταν όπως οι αγιογραφίες του τοίχου. Ήταν και δεν ήταν πλέον εκεί. Όλα είχανε χαθεί πλέον. Η κούραση, η δίψα, η πείνα, οι λογισμοί, όλα χάθηκαν. Ένα πράγμα κυριαρχούσε πάνω στο είναι του. Αυτή η γεύση του Χριστού.
--------------------
Η πρώτη Προηγισμένη Θεία Λειτουργία της Αγίας και Μεγάλης Τεσσαρακοστής μόλις είχε τελειώσει. Καθώς όλοι βγαίνανε από το Καθολικό του μοναστηριού μερικοί πατέρες τον άκουσαν να μονολογεί «πώς είναι δυνατόν να έφαγα εγώ τον Θεό; τί πήρα μέσα μου; έφαγα τον Χριστό, ξεδίψασα από το Αίμα Του, χόρτασα από το Σώμα Του...». Το βήμα του γοργό, λες και βιαζόταν να πάει κάπου.
Πρόλαβε και μπήκε στο κελί του. Εκεί μέσα, μόνος του πλέον, γονάτισε. Ούτε το ράσο έβγαλε, ούτε το καλυμαύχι του, ούτε το κουκούλι. Έτσι όπως ήταν γονάτισε χάμο. Άπλωσε τα χέρια του στο ξύλινο πάτωμα, όπως ένας ζητιάνος που ζητά έλεος.Σιωπή. Είχε βραδιάσει για τα καλά. Έμεινε έτσι ώρα αρκετή. Ξάφνου ανασηκώθηκε.
«Φτάνει Κύριε...φτάνει» είπε ξεσπώντας σε λυγμούς. «Δεν αντέχω την αγάπη Σου...αποτραβήξου γιατί η καρδιά μου δεν αντέχει».
Οι λυγμοί σιγά σιγά σταμάτησαν, έμεινε με τα σιωπηλά του δάκρυα να διασχίζουν το πρόσωπό του. Έμεινε όρθιος με τα ράσα του, το κουκούλι στραβό πάνω στο καλυμαύχι του, τα μάτια του καθάρια, τα γένια του ανακατωμένα, τα χέρια του τρεμμάμενα.
Το κελάκι του να μοσχοβολά ευωδία που πρώτη φορά οσφράνθηκε στην ζωή του. Μα εκεί στα χείλη του ήταν ακόμα αυτή η γεύση του Θεού, αυτή η γεύση που πλέον θα τον συνόδευε για όλη του την ζωή. «Γεύσασθε και ίδετε ότι Χριστός ο Κύριος» ήθελε να βροντοφωνάξει σε όλους τους ανθρώπους της γης.
--------------------
«Ω, Χριστέ μου...θέλω να σε τρώω και να σε πίνω μέχρι να πάψω να υπάρχω», είπε σιγανά και σφράγισε το σώμα του με το σημείο του σταυρού.
-------------------
Ακούστηκαν κάποιες πόρτες να ανοίγουν. Μετά από λίγο άνοιξε και την δική του πόρτα να δει τι γίνεται. Ξημέρωνε, αυτό είχε γίνει. Όλο το βράδυ πέρασε χωρίς να το αντιληφθεί. Δεν ένιωθε κούραση, δεν ένιωθε πείνα. Ένιωθε ταϊσμένος αιωνιότητα, αφθαρσία.
Δυο πατέρες τον συνάντησαν καθώς πήγαιναν στον ναό να τον ετοιμάσουν για την πρωινή ακολουθία. «Τόσο νωρίς πάτερ, ξεκουράστηκες»; τον ρώτησαν πρόσχαροι.Ίσιωσε το κουκούλι του. Τους κοίταξε στα μάτια. Εκείνοι τα χάσανε, σα να βλέπανε κάποιον άλλον άνθρωπο. «Δόξα τω Θεώ, είμαι καλά», είπε και χαμήλωσε το βλέμμα του.
Οι πατέρες κοντοστάθηκαν με απορία, κοιτάχτηκαν αναζητώντας απάντηση σ’αυτό το φωτεινό αλλοιωμένο βλέμμα του αδελφού τους, αλλά δεν συνέχισαν. Πήγανε μέσα στο ναό. Άρχισαν να ανάβουν τα καντήλια. Εκείνος στάθηκε ακίνητος στο μέσο της αυλής. Σήκωσε το βλέμμα του προς τον ουρανό. Έκανε τον σταυρό του. Πήρε μια βαθιά ανάσα και μπήκε κι αυτός στο ναό για την πρωινή ακουλουθία. Άλλη μια μέρα ξεκίνησε, άλλη μια μέρα πιο κοντά προς την Ζωή, την Αγάπη. Άλλη μια μέρα πιο κοντά στο τέλος που θα’ναι η αρχή.
--------------------
Καθώς ανέβαινε στο στασίδι του το σώμα του ανατρίχιασε ολάκερο σα να απεκδυόνταν όλο αυτό το βίωμα. Χαμογέλασε συγκαταβατικά. «Μέχρι την άλλη φορά λοιπόν...» ψέλισε και έβγαλε το κομποσχοίνι από την τσέπη του ζωστικού του. Το τάλανο χτύπησε, η καμπάνα ήχησε. Άρχισαν να εισέρχονται στο Καθολικό οι πατέρες με τάξη και ησυχία. Οι μοναχοί πήρανε τις θέσεις τους. Ο εφημέριος φόρεσε το πετραχήλι του και έβαλε «Ευλογητός».
--------------------
Στεκόταν στο στασίδι του και με το βλέμμα του κοιτούσε έναν έναν τους πατέρες. «Αραγε, πόσοι αδελφοί βίωσαν κάτι τέτοιο που εγώ για πρώτη φορά βίωσα χθες...» αναρωτήθηκε. Εκείνη τη στιγμή, ένας αδελφός περνούσε από μπροστά του. Σταμάτησε. Γύρισε προς το μέρος του, του έπιασε το χέρι. «Μην τα αναλύεις πολύ...αυτά είναι πράγματα του Θεού...» είπε πραεία τη φωνή και πήγε προς το αναλόγιο για να διαβάσει το Κάθισμα του Ψαλτηρίου.
--------------------
Η Μεγάλη Τεσσαρακοστή μόλις είχε αρχίσει. Άλλη μια πορεία για την Ανάσταση που εφέτος ήρθε από την αρχή...
π. Παύλος Παπαδόπουλος

[toula]

«Οι δαίμονες φεύγουν τρέχοντας από τη νηστεία… η νηστεία είναι αφόρητη γι’ αυτούς, είναι ανυ­πόφορη»

Ξεκινάει η Μεγάλη Τεσσαρακοστή και θα σας μιλήσω για τη νηστεία. Θα πείτε: Για ποιο λόγο θα μιλήσει για τη νηστεία, αφού εμείς εδώ και πολύ καιρό πεινάμε, ζούμε μια διαρκή Μεγάλη Τεσσα­ρακοστή; Τι λοιπόν, δεν χρειάζεται να μιλήσω; Και όμως, χρειάζεται πάρα πολύ.
Η νηστεία, κατά την οποία νηστεύατε μέχρι τώρα, ήταν η τιμωρία του Θεού, όμως η νηστεία που ξεκινάει αύριο είναι αγία νηστεία, καθιερωμένη από την Αγία Εκκλησία, δεν είναι τιμωρία του Θεού, αλλά είναι η ευ­λογία του Θεού, το έλεος του Θεού.
Εκείνη η νηστεία, κατά την οποία νηστεύετε ήδη προ πολλού, δεν θα δώσει κανενός είδους ανταμοιβή, γιατί η ανταμοιβή από τον Θεό είναι μόνο για την καλή προαίρεση. Εάν νηστεύετε κατ’ ανάγκη, επειδή δεν μπορείτε να τραφείτε καλύτερα, αυτό δεν είναι η καλή σας προαίρεση.
Ο Θεός δέχεται τα καλά έργα που προέρχονται από τη θέλησή σας, από την καλή σας προαίρεση, δέχεται εκείνα τα καλά έργα που γίνονται από προθυμία με προσπάθειες και δυσκολίες. Όμως στη νηστεία που τηρείτε, ούτε η προσπάθεια σας, ούτε η προθυμία σας, ούτε η δυσκολία έχουν ανταμοιβή για την υποχρεωτική νηστεία, για τη νηστεία που είναι σταλμένη από τον Θεό για τιμωρία. Σε αυτή δεν υπάρχει καμμία τιμή. Σε αυτό να εμβαθύνετε, αυτό να το θυμάστε.

Για ποια αληθινή νηστεία θα μιλήσω; Γι’ αυτή που καθιέρωσε ο Ίδιος ο Κύριος Ιησούς Χριστός, γιατί γνωρίζουμε ότι όταν πήγαν οι γραμματείς και οι φαρισαίοι και άρχισαν να Τον επιτιμούν για το ότι οι μαθη­τές Του δεν νήστευαν, τους απάντησε: «μη δύνανται οι υιοί τού νυμφώνος πενθείν εφ ’ όσον χρόνον μετ’ αυτών εστιν ο νυμφίος; ελεύσονται δε ημέραι όταν απαρθή απ’ αυτών ο νυμφίος, και τότε νηστεύσουσιν» (Ματθ. 9, 15).
Προ πολλού, προ πολλών ετών ο Άγιος Νυμφίος, ο Νυμφίος της Εκκλησίας, ο Χριστός, η Κεφαλή της Εκ­κλησίας, προ πολλού αναλήφθηκε από εμάς στους ου­ρανούς. Οι λόγοι Του είναι αιώνιοι και εάν είπε ότι οι μαθητές Του θα νηστέψουν, τότε πρέπει να νηστέ­ψουν. Αλλά μήπως ο Ίδιος δεν έδωσε το παράδειγμα της νηστείας, μήπως δεν νήστεψε 40 μέρες και 40 νύ­χτες προτού ξεκινήσει το Θεϊκό έργο Του για τη σωτη­ρία της ανθρωπότητας; Μήπως δεν νήστεψαν ο Μωυσής και ο Ηλίας προτού έρθουν σε άμεση επικοινωνία με τον Θεό; Όπως και ο Ίδιος ο Κύριος, νήστεψαν 40 μέρες και νύχτες. Ιδού το παράδειγμά μας. Από το βι­βλίο του αγίου προφήτη Ιωνά επιβεβαιώνεται η δύνα­μη της νηστείας, η μεγάλη σημασία της. Υπήρχε η πόλη της Νινευή που ήταν γεμάτη με αμέτρητους πλουσί­ους, όμως οι αμαρτίες τους, η ακαθαρσία των Νινευϊτών υψώθηκαν στον Θεό, ώστε ο Θεός αποφάσισε τη φοβερή τιμωρία και καταδίκασε τη Νινευή σε εξολόθρευση. Απέστειλε τον προφήτη Του Ιωνά στην πόλη της Νινευή, για να πει στους ανθρώπους ότι τους περι­μένει η φοβερή καταστροφή, η εξολόθρευση του λαού.

Πώς λοιπόν έλαβε ο λαός της Νινευή αυτή την προ­ειδοποίηση του προφήτη; Ο λαός έφριξε και πρώτα από όλους ο βασιλιάς της Νινευή και όλοι κατάλαβαν ότι πρέπει να μετανοήσουν ενώπιον του Θεού για τις βαριές αμαρτίες τους. Σύμφωνα με το βασιλικό διά­ταγμα επιβλήθηκε τριήμερη νηστεία, όχι μόνο σε όλους τους ανθρώπους, αλλά και σε όλα τα κτήνη. Κανένας δεν τόλμησε ούτε να φάει, ούτε να πιει. 0 βασιλιάς αφαίρεσε τα πολύτιμα ενδύματά του, τυλίχτηκε σε σά­κο, κάθισε πάνω σε στάχτη και δακρυσμένος μετανο­ούσε ενώπιον του Θεού, με ποτάμια δακρύων ζητούσε τη συγχώρεση από τον Θεό. Και αυτή η μετάνοια έσω­σε τη Νινευή. Γι’ αυτή τη νηστεία και τη μετάνοια ο Κύριος συγχώρεσε τη Νινευή, ήρε την απόφαση για την καταστροφή της. Βλέπετε, πόσο μεγάλη είναι η δύνα­μη της νηστείας!
Μήπως μπορούμε σε όλα αυτά που καθιέρωσε ο Κύριος να συμπεριφερόμαστε απρόσεκτα, πολύ πε­ρισσότερο με περιφρόνηση, με λησμοσύνη; Δεν μπο­ρούμε, γιατί κάθε λόγος του Χριστού, είναι λόγος Θε­ού, είναι πλήρης Θεϊκής δύναμης, πλήρης απόλυτης αλήθειας. Η νηστεία είναι μεγάλο έργο, έργο σωτη­ρίας, ευάρεστο στον Θεό.

Ακούσατε στο Ευαγγελικό ανάγνωσμα, ότι όταν ο Κύριος Ιησούς Χριστός μετά τη Μεταμόρφωση κατέ­βηκε κάτω, είδε το πλήθος του λαού που ήταν θορυβη­μένο και λογομαχούσε. Έλεγαν ότι οι απόστολοί Του δεν μπόρεσαν να θεραπεύσουν τον σεληνιαζόμενο νέο. Ο Κύριος τον θεράπευσε. Όταν οι απόστολοι Τον ρώτησαν, για ποιο λόγο δεν μπόρεσαν να θερα­πεύσουν τον σεληνιαζόμενο, τους είπε: «τούτο δε το γένος ουκ εκπορεύεται ει μη εν προσευχή και νη­στεία» (Ματθ. 17, 21). Οι δαίμονες φεύγουν τρέχοντας από τη νηστεία. Η νηστεία είναι ενάντια των δαι­μόνων, η νηστεία είναι αφόρητη γι’ αυτούς, είναι ανυ­πόφορη.
Θα πείτε, μήπως είναι λίγοι οι άνθρωποι, για τους οποίους η νηστεία είναι επίσης μισητή, οι οποίοι υπο­δέχονται την αρχή της νηστείας με γογγυσμούς; Πώς θα στερηθούν την τροφή; Υπάρχουν όχι λίγοι ανάμεσά μας που γογγύζουν, που λένε ότι δεν χρειάζεται η νη­στεία, ότι ούτε με τα φαγητά, ούτε με τα ποτά ευχαρι­στούν τον Θεό, αλλά με τα καλά έργα. Αυτό είναι χον­τρή υποκρισία. Αυτοί που δεν νηστεύουν και γενικά δεν επιθυμούν να ευαρεστήσουν τον Θεό, όλοι αυτοί απορρίπτουν τη νηστεία. Οι άπιστοι απορρίπτουν τη νηστεία, οι λουθηρανοί, οι σεχταριστές απορρίπτουν τη νηστεία.

Όμως για εμάς η νηστεία θα πρέπει να είναι η μεγά­λη και αγία εντολή του Χριστού. Είναι δυνατόν κά­ποιος να εξομοιωθεί με τους δαίμονες που φεύγουν τρέχοντας από τη νηστεία, για τους οποίους είναι αφό­ρητη, ανυπόφορη; Η απόρριψη της νηστείας μάς εξο­μοιώνει με τους δαίμονες, με τους ίδιους τους δαίμο­νες. Συλλογιστείτε πάνω σε αυτό! Σκύψτε το κεφάλι σας χαμηλά και μετανοήστε για το ότι δεν τηρήσατε τη νηστεία.
Γνωρίζετε τι συμβαίνει στην πόλη μας. Σχεδόν όλος ο λαός, δίχως εξαίρεση, έχει ξεχάσει τη νηστεία. Μόνο μικρός αριθμός ανθρώπων τη θυμάται και την τηρεί.
Πόσο φοβερό είναι αυτό! Αυτό επομένως δηλώνει την ασέβεια στον Σταυρό του Χριστού.
Έτσι ήταν πάντα στη χώρα μας; Τα παλιά χρόνια δεν ήταν καθόλου έτσι. Όλος ο λαός νήστευε, ξεκινών­τας από τους παλαιούς ευλαβείς βασιλιάδες που δεν απουσίαζαν ούτε από μία εκκλησιαστική ακολουθία. Τότε και τα παιδιά ανατρέφονταν με όλους τους κα­θιερωμένους εκκλησιαστικούς κανόνες, από τα σπάρ­γανα τα νουθετούσαν για τη νηστεία, για την αγιότητά της, για τη σημαντικότητά της και τα μικρά παιδιά νή­στευαν παράλληλα με τους ενήλικες.

Μήπως και τώρα υπάρχει κάτι παρόμοιο; Η νέα γε­νιά που μεγάλωσε άθεη, δεν γνωρίζει για τη νηστεία, δεν θέλει να ακούει για τον Θεό.
Όμως τα παιδιά σας, τα χριστιανικά παιδιά, είναι δυνατόν να μεγαλώσουν όπως εκείνα; Άραγε δεν χρει­άζεται η νέα γενιά να μεγαλώσει, ανατρεφόμενη με φόβο Θεού, με την πίστη του Χριστού, με την υπακοή σε όλα τα καθιερωμένα από την Εκκλησία; Άραγε δεν χρειάζεται τα παιδιά σας να λάμψουν στο σκοτάδι, όπως τα λαμπερά αστέρια; Εάν δεν αναθρέψετε έτσι τα παιδιά σας, θα έχετε φοβερή απολογία ενώπιον του Θεού.
Για ποιο λόγο είναι απαραίτητη η νηστεία; Σε τι συνίσταται η δύναμή της; Νηστεύοντας, εγκρατευόμαστε από εκείνες τις απαιτήσεις που προβάλλει η κοιλιά μας, εγκρατευόμαστε από εκείνο που πάντα επιδιώκει η κοιλιά μας, από το άφθονο και χορταστικό φαγητό.
Όταν ξεκινάμε να νηστεύουμε, αρνούμαστε στην κοιλιά την εκπλήρωση των απαιτήσεών της, ξεκινάμε να τρώμε φτωχά, ξεκινάμε τον πρώτο βαθμό της εγ­κράτειας.
Και όταν ξεκινάμε να εγκρατευόμαστε από τις απαιτήσεις της κοιλιάς, ξεκινάμε να εγκρατευόμαστε και από τις άλλες απαιτήσεις της σάρκας μας. Αφού όλες οι αμαρτίες μας προέρχονται από τη σάρκα. Η σάρκα μάς τραβάει στη γη, εμποδίζει την ψυχή μας να υψωθεί στον Θεό, όπως οι αλυσίδες, μας καθηλώνει στη γη, στα υλικά. Εάν στην αγία νηστεία αποκτήσου­με τη συνήθεια να εγκρατευόμαστε από τις απαιτήσεις της αχόρταγης κοιλιάς μας, ξεκινάμε και κάθε άλλη εγκράτεια. Ξεκινάμε να συγκρατούμε τη γλώσσα μας που είναι έτοιμη για κάθε αισχρότητα, για προσβολή, για κακολογίες, για κατάκριση. Αποκτούμε εξουσία πάνω στη γλώσσα μας, εξουσία πάνω στις σφοδρές και επαίσχυντες επιδιώξεις των υπογαστρίων οργάνων μας. Ξεκινάμε να εγκρατευόμαστε όχι μόνο από τη φανερή αμαρτία, αλλά και από την αμαρτία και τις μοιχείες που είναι στο μυαλό μας. Αρχίζοντας με τη χαλιναγώγηση ενός πάθους, με τη διαρκή άσκηση, βαθμηδόν κατορθώνουμε τον μεγάλο στόχο που είναι η χαλιναγώγηση όλων των παθών, όλων των σαρκικών επιθυμιών. Αυτός άραγε δεν είναι μεγάλος και άγιος σκοπός;

Έχουμε δημιουργηθεί ώστε να γίνουμε όμοιοι με τον Θεό, δημιουργηθήκαμε για να γίνουμε μέτοχοι της θεϊκής μακαριότητας στην αιώνια ζωή. Πώς θα κριθούμε άξιοι αυτής της μακαριότητας, εάν δεν καθαρίσου­με την καρδιά μας, δεν χαλιναγωγήσουμε την αχόρτα­γη σάρκα μας;
Η νηστεία είναι το μεγάλο σχολείο κάθε εγκράτειας, ένα από τα δυσκολότερα και μεγαλύτερα ανθρώπινα έργα. Για κάθε επίπονο και μεγάλο έργο ξεκινάμε βαθμηδόν, με ακατάπαυστες ασκήσεις. Και ιδού, χρειάζεται να ξεκινήσουμε τη χαλιναγώγηση της σάρκας μας με τη χαλιναγώγηση της κοιλιάς μας. Ξεκινάμε βαθμηδόν να πλυθούμε με το άγιο λουτρό της μετάνοι­ας, ώστε στο τέλος της νηστείας, έχοντας καθαρίσει τη σάρκα μας με την αγία μετάνοια, να συναντήσουμε τη μεγάλη ημέρα της Αναστάσεως του Χριστού καθαροί και αγνοί ενώπιον του Θεού.
Η νηστεία αποτελεί τον προθάλαμο της μετάνοι­ας, τον απαραίτητο συνοδοιπόρο της. Όταν νη­στεύουμε, η νηστεία μάς ενθυμίζει την αναγκαιότητα της αγίας μετάνοιας. Εάν καταλάβουμε την ανα­γκαιότητα να τηρούμε τη νηστεία και την τηρούμε όλοι, θα λάβουμε μεγάλες ευλογίες, θα καταλάβουμε πόσο απαραίτητη είναι η νηστεία που παρακινεί για τη μεγάλη μετάνοια.
Πρέπει να γνωρίζουμε ότι όλοι οι καθαροί άνθρω­ποι, αυτοί που αγάπησαν τον Κύριο βαθιά, ποτέ δεν αντιμετώπισαν τη νηστεία με άρνηση. Όλοι οι άγιοι κόπιαζαν στη νηστεία.

Στο ξεκίνημα της νηστείας δεν λυπούνταν, δεν θρηνούσαν, όπως όταν γίνεται αρχή με δυσαρέ­σκεια, αλλά χαίρονταν. Και όταν εκδηλωνόταν στην καρδιά τους τέτοια χαρά, τότε προσκολλούσαν στη νηστεία, νήστευαν και νήστευαν όλη τους τη ζωή, γιατί ένιωθαν τι είδους δύναμη χάριτος δίνει η νη­στεία.
Οι δαίμονες φεύγουν τρέχοντας από τη νηστεία, την τρέμουν, όμως οι άγιοι τρέχουν προς τη νηστεία, σπεύδουν προς αυτή, χαίρονται με αυτή, γιατί η νη­στεία δίνει τη βαθιά χαρά που με τίποτα δεν διακό­πτεται, την χαρά του Κυρίου Ιησού Χριστού, του Αγί­ου Πνεύματος.
Αυτής της χαράς είθε να μας αξιώσει όλους ο Κύ­ριος και Θεός μας Ιησούς Χριστός!
Αμήν.

23 Φεβρουάριου 1947
Πηγή: “Ο Λόγος ο του Σταυρού (Λόγοι και Ομιλίες από τη Συμφερούπολη 1946-1948)” τόμος Β’, Αγίου Λουκά Αρχιεπισκόπου Κριμαίας, εκδόσεις “Επιστροφή”

[toula]

Στρωτές Μετάνοιες – Βοηθούν όχι μόνο στην υγεία της ψυχής, αλλά και στην υγεία του σώματος
– Γέροντα πονάει το σώμα σας;
– Όχι, γιατί κάνω …πνευματική γυμναστική.
– Δηλαδή, Γέροντα;
– Μετάνοιες ευλογημένη! Βλέπεις οι κοσμικοί έχουν τη σουηδική γυμναστική και οι μοναχοί τις μετάνοιες. Οι κοσμικοί με τη γυμναστική κάνουν σώμα υγιεινό και οι μοναχοί με τις μετάνοιες κάνουν ψυχή και σώμα υγιέστατα. Οι καημένοι οι κοσμικοί δεν ξέρουν πόσο βοηθούν οι μετάνοιες, όχι μόνο στην υγεία της ψυχής, αλλά και στην υγεία του σώματος. Κάνουν καλό στα αρθριτικά, διώχνουν τη μαλθακότητα, διώχνουν και τις αφύσικες κοιλιές, σκορπούν γαλήνη και δίνουν μια λεβεντιά. Παράλληλα όμως δίνουν στον άνθρωπο τη δυνατότητα να ανέβει τα πνευματικά υψώματα των αρετών, όπως θα ανεβαίνει και τα υψώματα των βουνών με πολλή άνεση, χωρίς να λαχανιάζει.
Οι μετάνοιες είναι απαραίτητες και για το νέο και για τον ηλικιωμένο και γι’ αυτόν που έχει σαρκικό πόλεμο και για τον απαλλαγμένο από τέτοιον πόλεμο.
Όποιος έχει δυνατή κράση, πρέπει να κάνει περισσότερες μετάνοιες από ένα φιλάσθενο, όπως και μια δυνατή μηχανή δουλεύει περισσότερο. Ιδιαίτερα τους νέους οι μετάνοιες τους βοηθούν να υποτάξουν τη σάρκα. Γι’ αυτό πάντοτε στους νέους λέω: «Να κάνετε όσο περισσότερες μετάνοιες μπορείτε και για τον εαυτό σας και γι’ αυτούς που είναι άρρωστοι, ή ηλικιωμένοι και δε μπορούν να κάνουν μετάνοιες.»
Οι μετάνοιες είναι προσευχή, αλλά συγχρόνως είναι και άσκηση και βοηθούν περισσότερο από όλες τις άλλες πνευματικές ασκήσεις. Εκτός από το ξεκίνημα της πνευματικής μας μηχανής για την προσευχή φέρνουν και πολλά άλλα καλά. Το πρώτο από όλα είναι ότι προσκυνούμε ταπεινά το Θεό και Του ζητούμε το έλεός Του. Το δεύτερο καλό είναι ότι με τις μετάνοιες ταπεινώνεται η άγρια σάρκα και έρχεται η ηρεμία και η απάθεια της σαρκός. Και το τρίτο, μας δίνουν και την υγεία τη σωματική και έρχεται διπλή υγεία στον άνθρωπο.
* * *
Με τις μετάνοιες ζητούμε από το Θεό συγχώρηση και εκδηλώνουμε την ευγνωμοσύνη μας
– Γέροντα, επειδή δυσκολεύομαι να κάνω μετάνοιες δε μου αρέσουν.
– Όταν κάνεις μετάνοιες να σκέφτεσαι ότι είσαι μπροστά στο Θεό και Τον προσκυνάς κι έτσι θα αγαπήσεις τις μετάνοιες. Οι μετάνοιες για τον εαυτό μας, ή για τους συνανθρώπους μας είναι το κυριότερο εργόχειρο από όλα και με ατέλειωτη δουλειά, αρκεί κανείς να έχει φιλότιμο να εργασθεί στη μετάνοια.
* * *
– Γέροντα, βλέπω ότι καθώς τα χρόνια περνούν το κουράγιο λιγοστεύει και δε μπορώ να κάνω πολλές μετάνοιες.
– Είναι φυσικό, όσο περνάει η ηλικία οι σωματικές δυνάμεις να ελαττώνονται σιγά – σιγά. Συνέχισε φιλότιμα τον αγώνα σου και όταν δε μπορείς να κάνεις πολλές μετάνοιες, να τις αντικαταστήσεις με μικρές, ή με την ευχή. Μπορείς όμως και τις μεγάλες μετάνοιες να μην τις κάνεις όλες μαζί. Κάνε στην αρχή ένα κατοστάρι κομποσκοίνι και ύστερα κάνε πέντε μετάνοιες. Μετά από δέκα κομποσκοίνια θα έχεις κάνει πενήντα μετάνοιες.
* * *
– Γέροντα, αυτές τις μέρες πονούν πολύ τα πόδια και η μέση μου.
– Αν κάνεις λίγες μετάνοιες θα σε βοηθήσουν.
– Κι όταν πονάω, Γέροντα;
– Μόνη σου θα βρεις τι σε βοηθάει δοκιμάζοντας λίγο – λίγο. Εγώ, όταν έχω δυσκολία με τη μέση, δεν ορίζω στον εαυτό μου πόσες μετάνοιες θα κάνω, αλλά κάνω, μέχρι να ανάψει… κόκκινο φως. Τότε σταματώ και σε λίγο συνεχίζω, μέχρι να ξανανάψει κόκκινο φως. Θυμάμαι ο Παπα-Τύχων, όταν είχε γεράσει και δε μπορούσε να σηκωθεί όταν έπεφτε και έκανε μεγάλες μετάνοιες, έδεσε ένα χοντρό σκοινί ψηλά στο ταβάνι και τραβιόταν απ’ αυτό για να σηκωθεί. Με αυτό τον τρόπο συνέχισε να κάνει μετάνοιες και να προσκυνάει το Θεό με ευλάβεια μέχρι τις τελευταίες σχεδόν ημέρες της ζωής του. «Ο αγωνιστής, λέει ο Αββάς Ισαάκ, τρόπους μηχανεύεται.»
ΠΗΓΗ: ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΑΪΣΙΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ ΛΟΓΟΙ ς’ ΠΕΡΙ ΠΡΟΣΕΥΧΗΣ
* * *
– ΓΕΡΟΝΤΑ, γιατί στο Άγιον Όρος κάνετε τόσες πολλές μετάνοιες;
– Για να αδυνατίσουμε! Τί είναι αυτά, που ρωτάς, ευλογημένε; Τόσα χρόνια μέσα στην Εκκλησία και δεν ξέρεις;
Οι μετάνοιες γίνονται για πολλούς λόγους. Προσπίπτουμε με το σώμα μας στη γη για να δηλώσουμε τη συντριβή μας και τη μετάνοιά μας.
Μας βοηθά άλλωστε να ακουμπούμε το μέτωπο χάμω, να μην ξεχνάμε ότι γη και σποδός είμαστε. Πάλι στη γη αυτή θα επιστρέψουμε.
Κατόπιν σηκωνόμαστε και με αυτόν τον τρόπο διακηρύττουμε ότι έτσι θα αναστηθούμε, στεκάμενοι στα δύο μας πόδια κατά την εσχάτη ημέρα, στην Δεύτερα Παρουσία του Χριστού μας.
Επίσης προσπίπτουμε στη γη για να γίνουμε και εμείς πνευματική γη αγαθή, κατάλληλη γιά να δεχτεί τον Χριστό και να καρποφορήσει εκατονταπλασίονα.
Επίσης, οι μετάνοιες είναι και απόδοση τιμής και δόξας προς τον Ύψιστο Θεό. Πάντως από την εμπειρία μου έχω διαπιστώσει πως οι μετάνοιες πολύ βοηθούν στο να κάμπτεται το αλαζονικό και επηρμένο πνεύμα μας και να συστέλλεται όπως του τελώνη.
Αχ, αν γνώριζαν οι Χριστιανοί, πόσο ευεργετικές είναι οι μετάνοιες στην ψυχή και στο σώμα, δεν θα ασχολούνταν με τη γιόγκα και όλα αυτά τα Ινδουιστικά και νεοεποχίτικα τεχνάσματα, που βλάπτουν μακροπρόθεσμα όλο τους το είναι αφήνωντας στο τέλος μία δαιμονική αποφορά και μπόχα στην ψυχή τους…