Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

Δεν νιώθουμε , δεν ανήκουμε στον Χριστό, Τον διώξαμε από τη ζωή μας και την καρδιά μας την ξεχάσαμε.
Βιώνουμε τα γεγονότα των εορτών της Εκκλησίας εξωτερικά και ψεύτικα και όχι πραγματικά, αληθινά και πνευματικά. Δυστυχώς το ίδιο ψεύτικο και υποκριτικό βίωμα μεταφέρουμε και στα παιδιά μας. Τα Χριστούγεννα , το Πάσχα, η εορτή της Παναγίας ξεχνιούνται αμέσως μετά το κοσμικό γλέντι. Το δάκρυ στον Εσταυρωμένο έχει γίνει παρελθόν. Το Θείο βρέφος το κάνουμε έκτρωση από την καρδιά και τη ζωή μας. Μόνο όταν έρθει ο πόνος και η αρρώστια υπάρχει μία περίπτωση να κοιτάξουμε λιγάκι στον Ουρανό και να μαλακώσουμε την καρδιά μας.
Η ζωή καθορίζεται από τα άλογα πάθη και τις επιθυμίες μας και όχι σύμφωνα με τον πραγματικό προορισμό που έχουμε ως ψυχοσωματικές οντότητες από τον ίδιο τον δημιουργό μας.
Δεν αναρωτιόμαστε, δεν ακούμε και ο προβληματισμός (αν υπάρχει) τοποθετείται σε γήινες καταστάσεις και σε εξωτερικά πράγματα και όχι σε πνευματικά. Όσα χρόνια μας μένουν να περάσουμε καλά αδιαφορώντας για τον συνάνθρωπο.
Χορεύοντας με τον Χάρο . . . χαμογελώντας . . .

Δεν χρειάζεται να ακούσουμε από τον γιατρό για τον πόνο ή την αρρώστια και πόσο μας έχει μείνει ακόμα στη ματαιότητα του φθοροποιού κόσμου. Μήπως είμαστε ήδη νεκροί και δεν το ξέρουμε ; Μήπως τελικά πίσω από τα χαμόγελα υπάρχουν πληγές που δεν θέλουμε να τις δούμε και να τις θεραπεύσουμε; Ζούμε μέρες πνευματικού προσανατολισμού και γενικά εσωτερικών προβληματισμών.
Για τους πατέρες της Εκκλησίας ένας άνθρωπος χωρίς σχέση με τον Χριστό χαρακτηρίζεται νεκρός, μια νεκρή ύπαρξη μόνο με βιολογικές ανάγκες. Χωρίς Χριστό ο άνθρωπος χάνει τον πραγματικό προορισμό του που είναι η κατά χάριν θέωση, σε μια συγκλονιστική σχέση μαζί Του. Γεννιέται όμως και ένα άλλο ερώτημα. Τί είναι για μένα η ορθόδοξη πίστη και ο Χριστός ; Μήπως τελικά βιώνουμε μια επιφανειακή θρησκευτικότητα και τίποτα περισσότερο; Λέμε ότι είμαστε Ορθόδοξοι, αλλά έχουμε κρατήσει μόνο τη λαϊκή παράδοση ενώ την ουσία της Ορθόδοξης οντολογίας και ασκητικής την έχουμε αφήσει στα ράφια.

Μας πήρε ο τροχός της ύλης και της τεχνολογίας και μας παρέσυρε σε δρόμους σκοτεινούς.
Έγγαμα ζευγάρια, κάθονται ο ένας απέναντι τον άλλον στους καναπέδες με τα tablet αγκαλιά, χωρίς επαφή, καμιά κουβέντα ουσιαστική παρά μόνο για τα καθημερινά ζητήματα. Τι θα φάμε και πότε.
Παιδιά χωρίς νόημα στη ζωή που το αναζητούν λανθασμένα σε ουσίες, αλκοόλ, internet, πορνεία και άλλους δρόμους σκοτεινούς.
Τί συμβαίνει τελικά ; Γιατί χαθήκαμε έτσι; Γιατί χάσαμε το χαμόγελο της καρδιάς που είχαμε παιδιά;
Η επιστροφή στον δρόμο του Χριστού ως βίωμα μέσα από τα μυστήρια της Εκκλησίας, είναι η μόνη λύση, όταν κάθε λεπτό που περνάει ο θάνατος έρχεται πιο κοντά.
Όποτε βρεθούμε σε μια Εκκλησία, ακόμα και αν δεν πήγαμε επειδή μας έσπρωξε η καρδιά μας, ας αναρωτηθούμε: Ποιος είμαι ; Από πού ήρθα; Πού πηγαίνω ; Τί είναι αυτή η ζωή και γιατί μου δόθηκε και εκείνη την ώρα ας κραυγάσω :
«Κάνε Χριστέ μου σπήλαιο την Καρδιά μου, ας γίνει η ύπαρξη μου ο τόπος της γεννήσεως Σου. »

Χριστός Ανέστη χαρά μου! (Όπως έλεγε και ο Όσιος Σεραφείμ του Σαρωφ)! Με το καλό η προσωπική μας Ανάσταση μέσα από το Φως της μετανοίας.
Μέρες Παναγιάς που ζούμε, ας αναρωτηθούμε για το προσωπικό μας πνευματικό gps που θα έλεγαν και οι νεολαίοι μας. Πού βρίσκομαι και πού πάω τελικά καθώς κυλάει ο χρόνος εναντίον μου λόγω της φθοράς. Όπως βάζουμε στην εφαρμογή του gps στο πεδίο προορισμός το μέρος που θέλουμε να κατευθυνθούμε, ας βάλουμε και στο πνευματικό μας gps ως προορισμό τη Βασιλεία των Ουρανών. Και σε αυτή τη διαδρομή δεν χρειαζόμαστε wifi ή δεδομένα για να μας δείχνουν το δρόμο, έχουμε τον Κύριο και αυτό μας αρκεί. Ας γεννήσουμε γόνιμους προβληματισμούς και ας τους γονιμοποιήσουμε πνευματικά με τη χάρη του Θεού.
Καλή Παναγιά !

π.Σπυρίδων Σκουτής – euxh.gr
Πνευματικό GPS και προορισμός η Βασιλεία των Ουρανών - ΕΥΧΗ.gr

[toula]

Μαμά, μαζί με τα άλλα που θα με στείλεις, να με στείλεις και ένα καθρεφτάκι.
Το ήθελε η κόρη για να φτάχνει το μαλλί της και να περιποιείται το πρόσωπο της. Πράγματι η μητέρα της έστειλε έναν διπλωμένο καθρέφτη. Και όταν η κόρη ξεδίπλωσε το καθρέφτη, είδε την Παναγία , και της έγραφε η μάνα της: Με βάση αυτόν τον καθρέφτη να φτιάχνεσαι, παιδί μου! Να καθρεφτίζεσαι πάντα με βάση και πρότυπο την Παναγία μας.

Από τον Αείμνηστο Δημήτριο Παναγόπουλο

[toula]

Δεκαπενταύγουστος. Καθημερινές παρακλήσεις. Κοιτάω το πρόσωπο της Παναγίας και σκέφτομαι τις τρεις γυναίκες που έφυγαν σε τρείς μέρες τόσο άδικα από τα χέρια των ανδρών και συντρόφων τους. Μαζί με αυτές σκέφτομαι τις Δεκαεφτά μέσα μόνο στο 2021, δώδεκα μέσα στους εφτά πρώτους μήνες του 2022, οι δύο σε λιγότερες από 48 ώρες.

Εμείς στην εκκλησία λέμε την παράκληση, ψάλλουμε ύμνους και προσευχές αιώνες τώρα σε μια Γυναίκα. Τι πήγε λάθος και δεν μάθαμε ακόμη να αγαπάμε τις γυναίκες μας; Την μάνα, την αδελφή, την φίλη, την σύντροφο, την γυναίκα και μάνα των παιδιών μας;
Σίγουρα δεν είναι όλοι οι άνδρες έτσι. Όχι δεν είναι. Υπάρχουν υπέροχοι άνδρες που αγαπάνε και σέβονται τις γυναίκες. Γενικά το πρόσωπο και την αξία της Γυναίκας. Ξέρουν τι θα πει άνδρας και τι σημαίνει αγαπώ την απίστευτη ομορφιά μιας Γυναίκας. Ομως το κακό έχει παραγίνει. Δεν αντέχετε πλέον και απαιτεί αντίδραση.

Μην ακούτε σας παρακαλώ τις ανοησίες που λένε «θόλωσε το μυαλό μου, δεν ήξερα τι έκανα…». Ούτε θόλωσαν, ούτε δεν ήξεραν τι έκαναν. Μια χαρά γνώριζαν τι έπρατταν. Διότι πριν βγάλουν το μαχαίρι ή πνίξουν τις γυναίκες αυτές με τα ίδια τους τα χέρια, επι χρόνια τις σκότωναν καθημερινά.
Ο Χριστός είναι ξεκάθαρος. Φόνος δεν είναι να βγάλεις μαχαίρι να σκοτώσεις. Αλλά να δολοφονείς τον άλλον κάθε μέρα με λόγια και πράξεις. Πολύ πριν σκοτώσουν αυτές τις γυναίκες, είχαν ασκήσει πάνω τους βία σωματική και λεκτική. Βία συναισθηματική. Έλεγχος, εξουσία, αυταρχικότητα, ενοχές, φόβος, χειριστικότητα, απειλές, αποκλεισμός και πολλά άλλα αποτελούσαν την καθημερινότητα αυτών των γυναικών και όχι μόνο. Γιατί αυτές είναι οι δολοφονημένες τώρα το πόσες είναι οι καθημερινά κακοποιημένες σε γάμους και σχέσεις δεν το συζητάμε γιατί θα σοκαριστείτε.
Κανένα λοιπόν μυαλό δεν θόλωσε εκείνη την στιγμή. Το μυαλό τους είναι άρρωστο χρόνια πριν. Εκείνη την ώρα της δολοφονίας απλά έβγαλαν όλο το σκοτάδι και την κόλαση που κουβαλούσαν χρόνια μέσα τους. Και πλέον στην εποχή μας δεν υπάρχει καμία δικαιολογία. Εάν δεν είσαι καλά αντί να σκορπάς το θάνατο καθημερινά πήγαινε και ψάξου. Υπάρχουν δεκάδες τρόποι να θεραπεύσεις τα μέσα σου αντί να τα περιφέρεις και να δηλητηριάζεις την ζωή των άλλων. Και όπως πολύ σωστά έλεγε ένας φίλος συγγραφέας «αν και οι γονείς δεν είναι επ' ουδενί άμοιροι ευθυνών σ' ό,τι αφορά τη διαμόρφωση χαρακτήρα μας, μετά από κάποια ηλικία οι δικαιολογίες δεν πείθουν καθόλου. Ακόμα και για τους πλέον τραυματισμένους, υπάρχει πάντα και η ψυχοθεραπεία. Και καμιά φορά το καθίκι είναι απλώς καθίκι...»

π. Λίβυος

[toula]

Καλό μήνα.
Κάθε απόγευμα τελείται η παράκληση της Παναγίας μας στους ορθόδοξους ναούς μας, ας μη χάσουμε καμιά παράκληση προς τη Μητέρα μας.
Καλή Παναγία!

Αρχιμ. Paulos Papadopoulos

[toula]

Ο θυμός γεννιέται από:
-Την κενοδοξία.
-Την έπαρση.
-Την φιλαργυρία.
-Την γαστριμαργία.
-Και μερικές φορές και από την πορνεία.
Ο θυμός προκαλεί:
-Την μνησικακία.
-Την έχθρα.
-Την δικαιολογία.
-Και το μίσος.
Ο θυμός καταπολεμείται με:
-Την αοργησία!
-Την πραότητα!
-Και την ταπεινοφροσύνη!

Άγιος Ιωάννης ο Σιναΐτης

[toula]

«Όταν ανακαλύπτεις την πόρτα της καρδιάς σου, ανακαλύπτεις την πύλη του ουρανού.»

Αγ. Ιωάννης ο Χρυσόστομος

[toula]

Ν’ αγαπάς κάθε άνθρωπο αδιάκριτα. Μη λογαριάζεις αν είναι αδύναμος και αμαρτωλός. Μη σκέφτεσαι την αμαρτία, αλλά την προέλευση του ανθρώπου, που είναι η ίδια η εικόνα του Θεού.
Να μη σε ενοχλούν οι αδυναμίες των άλλων, η κακία, η υπερηφάνεια, ο φθόνος, η απληστία κι η κοιλιοδουλεία τους. Και σε σένα όμως δεν λείπουν οι κακίες.
Στο κάτω-κάτω σε σχέση με την αμαρτία όλοι οι άνθρωποι είναι ίδιοι.

Άγιος Ιωάννης της Κροστάνδης

[toula]

Νὰ ζοῦμε ὅπως θέλει ὁ Θεός. Αὐτὸ καὶ ἐμᾶς θὰ ὠφελεῖ καὶ τὶς ψυχές τους θὰ ἀναπαύει
Ἔφυγαν ἀπὸ τὴ ζωὴ οἱ δικοί μας ἄνθρωποι. Τερμάτισαν τὴν ἐπίγεια πορεία τους. Τοὺς συνοδεύσαμε στὴν τελευταία ἐπὶ γῆς κατοικία τους.
Ἄλ­λοι σὲ ὥριμη ἡλικία, ἄλλοι νεότεροι, ἄλ­λοι μὲ αἰφνίδιο θάνατο καὶ ἄλλοι μετὰ ἀ­πὸ χρόνια δοκιμασία, ὅπως ἔκρινε ὁ Θε­ὸς γιὰ τὸν καθένα.
Ἀναμένουν τώρα τὴ Δευτέρα Παρουσία τοῦ Κυρίου, τὴν τελικὴ Κρίση.
Ἡ Ἐκκλησία μας πάντοτε τοὺς θυμᾶται, τοὺς μνημονεύει σὲ κάθε θεία Λειτουργία καὶ τελεῖ τὶς εἰδικὲς Ἀκολουθίες – τὰ Μνημόσυνα, τὰ Τρισάγια – «ὑπὲρ ἀναπαύσεως» τῶν ψυχῶν τους, καὶ ἡ ὠφέλεια εἶναι μεγάλη γιὰ τοὺς κεκοιμημένους ἀδελφούς μας.
Πολλοὶ ἀπὸ τοὺς συγγενεῖς καὶ φίλους τῶν κεκοιμημένων ἐπιθυμοῦν νὰ τελέσουν τὰ ἱερὰ Μνημόσυνα, γιὰ νὰ τιμήσουν τοὺς προσφιλεῖς νεκρούς τους. Ξοδεύουν χρήματα πολλὰ γιὰ διακόσμηση μὲ ἄνθη, γιὰ χορωδίες, γιὰ κεράσματα καὶ φθάνουν σὲ ὑπερβολή.
Θέλουν νὰ κάνουν τὸ καλύτερο Μνημόσυ­νο καὶ πιστεύουν πὼς ἔτσι ἀναπαύεται ἡ ψυχὴ τοῦ νεκροῦ, καὶ ἠρεμοῦν τὴ συνείδησή τους.
Εἶναι ὅμως αὐτὸ τὸ καλύτερο Μνημόσυνο; Ἀναπαύουν ἔτσι τὴν ψυχὴ τοῦ κεκοιμημένου; Τιμοῦν τὴ μνήμη του;
Ὁ ὅσιος Παΐσιος, ἐκτὸς ἀπὸ ὅλα τ᾿ ἄλλα ποὺ ὠφελοῦν τὴν ψυχὴ τοῦ νεκροῦ – ἐλεημοσύνες, προσευχές, μνημόνευση ὀνομάτων κατὰ τὴ θεία Λειτουργία – ζητοῦσε καὶ κάτι περισσότερο καὶ συμβούλευε σχετικά:
«Τὸ καλύτερο ἀπὸ ὅλα τὰ Μνημόσυνα ποὺ μποροῦμε νὰ κάνουμε γιὰ τοὺς κεκοιμημένους εἶναι ἡ προσεκτικὴ ζωή μας, ὁ ἀγώνας ποὺ θὰ κάνουμε γιὰ νὰ κόψουμε τὰ ἐλαττώματά μας καὶ νὰ λαμπικάρουμε τὴν ψυχή μας.

Γιατὶ ἡ δική μας ἐλευθερία ἀπὸ τὰ ὑλικὰ πράγματα καὶ ἀπὸ τὰ ψυχικὰ πάθη, ἐ­κτὸς ἀπὸ τὴν δική μας ἀνακούφιση, ἔ­­χει ὡς ἀποτέλεσμα καὶ τὴν ἀνακούφιση τῶν κεκοιμημένων προπάππων ὅλης τῆς γενιᾶς μας.
Οἱ κεκοιμημένοι νιώθουν χαρά, ὅταν ἕνας ἀπόγονός τους εἶναι κοντὰ στὸν Θεό. Ἂν ἐμεῖς δὲν εἴμαστε σὲ καλὴ πνευματικὴ κατάσταση, τότε ὑποφέρουν οἱ κεκοιμημένοι γονεῖς μας, ὁ παππούς μας, ὁ προπάππος μας, ὅλες οἱ γενεές.
“Δὲς τί ἀπογόνους κάναμε!”, λένε καὶ στενοχωριοῦνται. Ἂν ὅμως εἴμαστε σὲ καλὴ πνευματικὴ κατάσταση, εὐφραίνονται, γιατὶ καὶ αὐτοὶ ἔγιναν συν­εργοὶ νὰ γεννηθοῦμε, καὶ ὁ Θεὸς κατὰ κάποιον τρό­πο ὑποχρεώνεται νὰ τοὺς βοηθήση.
Αὐτὸ δηλαδὴ ποὺ θὰ δώση χαρὰ στοὺς κεκοιμημένους εἶναι νὰ ἀγωνισθοῦμε νὰ εὐαρεστήσουμε στὸν Θεὸ μὲ τὴ ζωή μας, ὥστε νὰ τοὺς συναντήσουμε στὸν Πα­ράδεισο καὶ νὰ ζήσουμε ὅλοι μαζὶ στὴν αἰώνια ζωή.

Ἑπομένως, ἀξίζει τὸν κόπο νὰ χτυπήσουμε τὸν παλαιό μας ἄν­θρωπο, γιὰ νὰ γίνη καινὸς καὶ νὰ μὴ βλάπτη πιὰ οὔτε τὸν ἑαυτό του οὔτε ἄλλους ἀνθρώπους, ἀλλὰ νὰ βοηθᾶ καὶ τὸν ἑαυτό του καὶ τοὺς ἄλλους, εἴτε ζῶντες εἶναι εἴτε κεκοιμημένοι».
Νά λοιπὸν ποιὸ εἶναι τὸ καλύτερο Μνημόσυνο γιὰ τοὺς κεκοιμημένους μας: ἡ μνημόνευσή τους κατὰ τὴ θεία Λειτουργία, ποὺ συνοδεύεται ἀπὸ τὴ δική μας ἀ­γωνιστικὴ ζωὴ, τὴ σύμφωνη μὲ τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ. Αὐτὸ εἶναι τὸ πιὸ δύσκολο.
Εὔκολα προετοιμάζει κανεὶς ἕνα Μνημόσυνο, μάλιστα μὲ τὴ βοήθεια τῶν εἰδικῶν Γραφείων Τελετῶν ποὺ ὑπάρχουν σήμερα.
Ὀφείλουμε ὅμως νὰ σκεφθοῦμε τί πραγματικὰ θ’ ἀ­νέπαυε τὸν ἄνθρωπό μας, τί θὰ ἤθελε νὰ κάνουμε ἐμεῖς μετὰ τὸν θάνατό του, κατὰ τὴν τέλεση τοῦ Μνημοσύνου του;

Στὴν Παραβολὴ τοῦ πλουσίου καὶ τοῦ πτωχοῦ Λαζάρου, ποὺ δίδαξε ὁ Κύριός μας, φαίνεται ἡ διάθεση τοῦ πλουσίου νὰ βοηθήσει τὰ ὑπόλοιπα πέντε ἀδέλφια του, καὶ παρακαλεῖ τὸν Ἀβραὰμ νὰ στείλει τὸν Λάζαρο νὰ τοὺς συστήσει νὰ μὴ ζοῦν τὴ ζωὴ ποὺ εἶχε καὶ αὐτὸς ἐπὶ τῆς γῆς, ἀλλὰ τὴ ζωὴ τὴ σύμφωνη μὲ τὸ νόμο τοῦ Θεοῦ:
«εἶπε δέ· ἐρωτῶ οὖν σε, πάτερ, ἵνα πέμψῃς αὐτὸν εἰς τὸν οἶκον τοῦ πατρός μου· ἔχω γὰρ πέντε ἀδελφούς· ὅπως διαμαρτύρηται αὐτοῖς, ἵνα μὴ καὶ αὐτοὶ ἔλθωσιν εἰς τὸν τόπον τοῦτον τῆς βασάνου» (Λουκ. ιστ΄ [16] 27, 28).
Αὐτὸ θέλουν οἱ κεκοιμημένοι ἀδελφοί μας ἀπὸ μᾶς: Νὰ ζοῦμε ὅπως θέλει ὁ Θεός. Αὐτὸ καὶ ἐμᾶς θὰ ὠφελεῖ καὶ τὶς ψυχές τους θὰ ἀναπαύει.

askitikon.eu

[toula]

Η υπερηφάνεια είναι η αρχή του κακού, η ρίζα κάθε τραγωδίας

Η υπερηφάνεια είναι σκοτάδι απαίσιο, ο αντίποδας της Θείας Αγαθοσύνης. Η υπερηφάνεια είναι η αρχή του κακού, η ρίζα κάθε τραγωδίας, ο σπορέας του μίσους, ο αφανιστής της ειρήνης, αντικείμενη στην τάξη που θέσπισε ο Θεός. Σε αυτή βρίσκεται η ουσία του άδη.
Η υπερηφάνεια είναι εκείνο το «σκότος το εξώτερον», στο οποίο διαμένοντας ο άνθρωπος αποχωρίζεται από τον Θεό της αγάπης. «Οι άνθρωποι ….ηγάπησαν το σκότος» (Ιωάνν. γ᾽ 19). Η σωτηρία από τον άδη αυτό είναι δυνατή μόνο με τη μετάνοια.
Η μετάνοια είναι ανεκτίμητο δώρο προς την ανθρωπότητα. Η μετάνοια είναι Θείο θαύμα για την αποκατάστασή μας μετά την πτώση. Η μετάνοια είναι έκχυση Θείας εμπνεύσεως πάνω μας με την δύναμη της οποίας ανεβαίνουμε προς τον Θεό, τον Πατέρα μας, για να ζήσουμε αιώνια στο φως της αγάπης Του.
Με τη μετάνοια συντελείται η θέωσή μας. Αυτό είναι γεγονός με ασύληπτο μεγαλείο. Η δωρεά αυτή έγινε δυνατή με την προσευχή του Χριστού στη Γεσθημανή, με τον θάνατό Του στον Γολγοθά, και την Ανάστασή Του.
Η υπερηφάνεια είναι η σκοτεινή εκείνη άβυσσος στην οποία βυθίστηκε ο άνθρωπος με την πτώση. Αφού υπέκυψε σ᾽αυτήν εκούσια, έγινε πνευματικά τυφλός και ανίκανος να διακρίνει την παρουσία της στις κινήσεις της καρδιάς και του νού.
Μόνο το άκτιστο Φως που συγκαταβαίνει σε μας με την πίστη στη θεότητα του Ιησού Χριστού μας δίνει την δυνατότητα να διακρίνουμε τη μεταφυσική ουσία της υπερηφάνειας.
Η χάρη του Αγίου Πνεύματος φωτίζει την καρδιά του ανθρώπου, κι αυτός ανακαλύπτει μέσα του την παρουσία ενός κακοήθους όγκου, που επιφέρει θάνατο.

Όσοι έλαβαν πείρα της θείας αγάπης, είναι φυσικό να αποστρέφονται τη χαρακτηριστική δηλητηριώδη οσμή με την οποία είναι εμποτισμένο το πάθος της υπερηφάνειας. Αυτή αποσπά τον άνθρωπο από τον Θεό και τον κάνει να απομονωθεί στον εαυτό του.
Ο υπερήφανος- ακόμη και ο πιο προικισμένος διανοητικά- θα παραμείνη πάντοτε έξω από την αγάπη του Χριστού που αγκαλιάζει τα πάντα. Στον παράδεισο ο άνθρωπος, μεθυσμένος από την θανατηφόρα ηδονή της εωσφορικής αυτοθεώσεως, έγινε παράφρων και δέσμιος του άδη.
Στραμμένος στον εαυτό του ως προς κέντρο, αργά η γρήγορα θα συναντήσει το καταθλιπτικό κενό, από το οποίο μας κάλεσε ο Δημιουργός στην ζωή.
Όταν ο άνθρωπος στραφεί προς τα έξω αναζητώντας κάποιο αντιστάθμισμα στον κόσμο που τον περιβάλλει, υπόκειται σε κάθε είδους διαστροφή, και μπορεί να αποβεί ικανός για οποιοδήποτε έγκλημα.

Αναρίθμητες είναι οι μορφές με τις οποίες εμφανίζεται η υπερηφάνεια, αλλά όλες αλλοιώνουν την εικόνα του Θεού στον άνθρωπο. Έξω από τον Χριστό, χωρίς τον Χριστό, δεν υπάρχει λύση στην τραγωδία της επίγειας ιστορίας της ανθρωπότητος. Η γήινη ατμόσφαιρα αποπνέει οσμή αίματος.
Ο κόσμος όλος τρέφεται καθημερινά με ειδήσεις για φόνους ή βασανισμούς αυτών που νικήθηκαν σε αδελφοκτόνες συγκρούσεις. Τα μαύρα σύνεφα του μίσους κρύβουν από τα μάτια μας το Ουράνιο Φως. Οι άνθρωποι μόνοι τους δημιουργούν την κόλασσή τους.
Χωρίς την ολοκληρωτική αλλαγή μας με την μετάνοια, δεν θα έρθει η απολύτρωση του κόσμου• «απολύτρωση» από τη φοβερότερη από όλες τις κατάρες, τον πόλεμο. Για τον ταπεινό φορέα της αγάπης είναι προτιμότερο να φονευθεί παρά να φονεύσει.

Άγιος Γέροντας Σωφρόνιος Σαχάρωφ του Έσσεξ
Αρχιμανδρίτου Σωφρονίου (Σαχάρωφ): ΟΨΟΜΕΘΑ ΤΟΝ ΘΕΟΝ ΚΑΘΩΣ ΕΣΤΙ,
έκδοση, Ιεράς Μονής Τιμίου Προδρόμου, Έσσεξ Αγγλίας, Τετάρτη ἔκδοσις

[toula]

Όταν λέμε την ευχή, δεν είμαστε μόνοι ...

Όταν λέμε την ευχή, δεν είμαστε μόνοι. Έχουμε πάντα μαζί μας τον Χριστό, την Παναγία και όλους τους Αγίους, αρκεί να λέμε την ευχή.

Γερο-Χαράλαμπος ο κομποσχοινάς.
Ανεπαύθη εν Κυρίω στις 18-2-1998
********
Όταν θα δείτε τα δάκρυα στην προσευχή, τότε είναι επίσκεψη Θεού. Όταν υπάρχει ο φόβος του Θεού, δίδεται η σοφία.

Γέροντας Αμφιλόχιος Μακρής
*********
Είπε Γέρων: Αυτοί που ΣΕ ΝΟΙΑΖΟΝΤΑΙ δεν σκαλίζουν το παρελθόν σου ούτε τις πληγές σου…
Όσοι ΣΕ ΝΟΙΑΖΟΝΤΑΙ αληθινά γίνονται ίαση και όχι οδυνηρή υπενθύμιση...!
********
Έχουμε ανάγκη να προσευχόμαστε μ’ όλη μας την καρδιά να μας χορηγήσει ο Θεός έστω και ένα ελάχιστο μέρος από την ανεξάντλητη πηγή ευλογιών και πνευματικής βοήθειας.
Το πρώτο πράγμα που πρέπει να ζητήσουμε είναι η πίστη κι η ελπίδα πως θα τα λάβουμε όλα απ’ Αυτόν που είναι πολυεύσπλαχνος και αληθινός.

Άγιος Ιωάννης της Κροστάνδης