Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

Όσιος Αμφιλόχιος Μακρής, ο εν Πάτμω.

Ο Όσιος Γέροντας μια ημέρα που βρισκόταν στο κελλί του ακούει μια άγνωστη φωνή να τον καλεί στην Ικαρία να την σώσει.
Του είπε ότι ονομαζόταν Ελένη.
Όπως καλός ποιμήν που σπεύδει να σώσει το «απολωλός» πρόβατο, δεν χάνει καιρό, κατεβαίνει στο λιμάνι του νησιού και, ως εκ θαύματος, ευρίσκει ιστιοφόρο που έφευγε για την Ικαρία.
Θαλασσοδαρμένος φθάνει στον προορισμό του και αμέσως ρωτάει αν υπάρχει κάποια Ελένη που είχε άποιο πρόβλημα και πληροφορείται ότι είναι μία χήρα που προ ημερών έχασε τον άνδρα της.
Αμέσως ρώτησε να μάθει τον δρόμο που οδηγούσε στο σπίτι της.
Δεν ζήτησε να ξεκουράσει το κουρασμένο σαρκίο του από το ταξίδι, αλλά έσπευσε χωρίς καθυστέρηση.
Άκουγε την φωνή της Ελένης επιτακτικά να τον καλεί. Εκεί που βάδιζε βλέπει μια έξαλλη γυναίκα να τρέχει απελπισμένη. Χωρίς να την γνωρίζει την φωνάζει με το όνομα της και λέγει:
-Ελένη που πηγαίνεις; Για σένα ήλθα!
Και η πονεμένη γυναίκα συνέρχεται, βλέπει τον πνευματικό, σκέπτεται αυτό που θα έκανε και εξομολογήθηκε ότι εκείνη την στιγμή πήγαινε να πνιγεί στην θάλασσα. Η γυναίκα σώθηκε, το θαύμα έγινε, όπως η ίδια αργότερα το εξιστόρησε.
Σύμφωνα με άλλη μαρτυρία της κ. Μαρίκας Κουφάκη, συνέβη κάποτε να δημιουργηθεί ένα απόστημα στο πόδι του Οσίου Αμφιλόχιου. Βρισκόταν τότε στην Πάτμο.
Τον εξέτασε ένας γιατρός και του είπε ότι έπρεπε να χειρουργηθεί επειγόντως. Αυτό, όμως, θεραπεύθηκε θαυματουργικά, όπως της διηγήθηκε ο ίδιος, όταν τον συνάντησε αργότερα στην Αθήνα. Τον ρώτησε:
–Γέροντα, πως εξαφανίσθηκε το απόστημα;
–Ο Άγιος Νεκτάριος με έκανε καλά, απάντησε.
–Τον είδατε τον Άγιο Νεκτάριο εσείς; Πως έγινε;
–Ευλογημένη! Φθάνουν τα δικά μου μάτια ως εκεί; Τα γυαλιά μου βλέπουν αυτά τα πράγματα;
Εκείνη επέμεινε:
Πείτε μου· πως έγινε το θαύμα;
–Να, όταν ο γιατρός έκανε την διάγνωση, το βράδυ που έμεινα μόνος μου, ζήτησα από τις αδελφές να μου ανεβάσουν στον Πύργο το λείψανο του Αγίου. Και όταν μείναμε μόνοι, του είπα:
–Φίλοι, δεν είμαστε; Σε παρακαλώ, τώρα να με βοηθήσεις!
Και το πρωί δεν υπήρχε τίποτε. Μόνο μια μελανή κηλίδα. Έτσι, είδα και το πόδι του εκείνη την στιγμή. Είδα την μελανή κηλίδα που δεν είχε ούτε ερεθισμό ούτε φλεγμονή.
Το νερό εκπλύσεως των ιερών λειψάνων του Οσίου από την ημέρα της ανακομιδής του έχουν θαυματουργική δύναμη. Με αυτό θεραπεύθηκε από παγκρεατίτιδα η νύμφη του πνευματικού της Μονής, πατρός Ηλία, το 1991.
Με αυτό πολλά θαύματα έχει δει και το πνευματικό τέκνο του Οσίου, ο πατήρ Αμφιλόχιος, στο Αλιβέρι της Ευβοίας. Αλλά και μόνο η επίκληση του ονόματος του Οσίου τον θεράπευσε από ισχυρό κολικό των νεφρών ρίχνοντας αμέσως τις πέτρες που είχαν σε αυτό δημιουργηθεί.
Ο Γέροντας δεν ήταν μόνο ιατρός των σωμάτων ήταν και των ψυχών.
Μια ημέρα βρισκόμενος στην Αθήνα για παρηγοριά θλιβομένων τον σταματάει ένας νέος και με θράσος τον πιάνει από τον ώμο και του λέει:
-Παπά, εσύ πιστεύεις στον Θεό;
Ο Γέροντας τον κοίταξε με έκπληξη και με συγκίνηση και του απαντάει:
-Παιδί μου, η χάρη του Θεού είναι για όλους τους ανθρώπους.
-Παπά μου, χάνομαι! Βοήθησέ με! του είπε εκείνος με αγωνία.
Τότε ο Γέροντας εξασφαλίζοντας χώρο για εξομολόγηση παρέμεινε πολύ ώρα μαζί του.
Στο τέλος, όταν άνοιξε η πόρτα και βγήκαν, ήταν και οι δύο τους κατασυγκινημένοι και με την ιλαρότητα διάχυτη στα πρόσωπό τους.
Ο άγνωστος, στό πρόσωπο του Οσίου είδε κάτι το ξεχωριστό και αγκιστρώθηκε από αυτόν, για να βρει τελικά τον Χριστό.
Ο Γέροντας, φιλοξενούσε ακόμη και τους εχθρούς.
Και στην μεγαλύτερη στεναχώρια γελούσε εφαρμόζοντας το Παύλειο « ευχάριστοι γίνεσθε» (Κολοσ. γ 19). Μετά έπαιρνε στάση σοβαρότητος και έλεγε:
–Με τον παραστρατημένο άνθρωπο, ποτέ να μην έλθεις σε διένεξη, γιατί θα τον χάσεις. Άφησέ τον να σκεφθεί καλύτερα, ηρεμότερα.

Δρ Χαραλάμπης Μ. Μπούσιας, Μέγας Υμνογράφος της των Αλεξανδρέων Εκκλησίας.

[toula]

Ο Αγιος Νεκτάριος στη Κύμη το 1892.

...«η ευέλπιδα της Κύμης νεολαία» είχε «την πρωτοβουλίαν και το θάρρος όπως... θέση πρώτη το βήμα προς τα πρόσω και δώση την πρώτην ώθησιν προς την πρόοδον», έλεγε στους νέους της Κύμης ο άγιος Νεκτάριος, ο οποίος υπηρέτησε ως ιεροκήρυκας στην Εύβοια, Περιερχόταν τις πόλεις και τα χωριά του μεγάλου νησιού και έπειθε με το κήρυγμά του τους πιστούς. Αγαπήθηκε πολύ από τον Ευβοϊκό λαό, ο οποίος λυπήθηκε για τη μετάθεσή του.
"Η ευτυχία βρίσκεται μέσα στον ίδιο σας τον εαυτό, και μακάριος είναι ο άνθρωπος που το κατάλαβε αυτό, Εξετάστε την καρδιά σας και δείτε την πνευματική της κατάσταση.
Μήπως σας κατηγορεί για αδικίες, για ψέμματα, για παραμέληση των καθηκόντων προς το Θεό και τον πλησίον; Ερευνήστε μήπως κακίες, ψέμματα και πάθη γέμισαν την καρδιά σας, μήπως γλίστρησε αυτή σε δρόμους στραβούς και δύσβατους" , έλεγε κάποτε ο άγιος του 20ου αιώνα.

Πηγή. Πανευβοϊκός Σύλλογος
evoias.blogspot.gr

[toula]

Όσιος Δαυίδ , Εμφανίσεις και θαύματα στην Ιερά Μονή

Κατάκοπος ο Μοναχός, π Σεραφείμ της Ιεράς Μονής Οσίου Δαυίδ Ευβοίας κάποια μέρα από τα πολλά διακονήματα δέχτηκε την επίσκεψη του Οσίου Δαυίδ στο κελλί του, και ο οποίος προστατευτικά τον σκέπασε, σαν να ήταν μικρο παιδί.
Άλλοτε παραμονή της Μεταμορφώσεως, που πανηγυρίζει η Μονή, ενισχύθηκε από τον Όσιο, που του εμφανίστηκε με την μορφή του εν ζωή ευρισκοµένου Αγίου Γέροντος του π. Ιάκωβου.
Θαυµαστές οι εξιστορήσεις του π. Κυρίλλου προς τους πατέρες.
– Ο γέροντας Ιάκωβος ανέθεσε κάποτε στον π. Σεραφείμ να συνοδεύσει την τιμία κάρα του Αγίου Δαυίδ στο χωριό Παύλος της Βοιωτίας.
Η σφοδρή χιονόπτωση δεν πτόησε τον π. Σεραφείμ, οποίος επιβιβάστηκε στο φορτηγάκι και ξεκίνησε. Κάποια στιγμή ο οδηγός σταμάτησε απογοητευμένος, καθώς ήταν αδύνατο να προχωρήσει.
Ο π. Σεραφείμ βγήκε τότε από το αυτοκίνητο και σηκώνοντας την αγία Κάρα φώναξε ικετευτικά:
«Όσιε Δαυίδ, βρες μία λύση να περάσουμε αυτό το εμπόδιο και να πάμε στο χωριό, γιατί οι χριστιανοί σε περιμένουν να τους δώσεις τις ευλογίες σου».
Αυτό ήταν!
Το αυτοκίνητο γλιστρούσε πάνω στο χιόνι χωρίς μάλιστα να αφήνει ίχνη και έφτασαν στον προορισμό τους.
Στο ίδιο χωριό συνέβη και το εξής:
Ένας βοσκός παρακάλεσε τον π. Σεραφείμ να μεταφέρει την αγία Κάρα στο μανδρί του, για να γιατρευτούν τα ζώα του, που δεν μπορούσαν να σηκωθούν ούτε για να φάνε.
Ο π. Σεραφείμ μετέφερε την αγία Κάρα στο ποιμνιοστάσιο και παρακάλεσε τον Όσιο Δαυίδ με πίστη και απλότητα, όπως τα έχει βιώσει δίπλα στον Άγιο Γέροντα μας Ιάκωβο.
Διηγόταν μετά ότι ο βοσκός χοροπηδούσε από τη χαρά του βλέποντας τα ζώα να σηκώνονται, λες και δεν είχαν τίποτε, καθώς περνούσε δίπλα τους η Αγία Κάρα.
«Από σεβασμό στον Άγιο σηκώθηκαν και γιατρεύτηκαν», του έλεγε χαριτολογώντας ο π. Σεραφείµ!

Από το βιβλίο, ο «Όσιος Δαυίδ (Τσαλίκης), Ένας σύγχρονος άγιος, Ηγούμενος της Ιεράς Μονής Οσίου Δαυίδ του Γέροντος», έκδοση των Πατέρων της Ιεράς Μονής Οσίου Δαυίδ του Γέροντος, Λίμνη Ευβοίας, 2018.

[toula]

Η Παναγία η Μεγαλομάτα, στον Κτικάδο της Τήνου από πρόσφατο προσκύνημα μας.

Στον Ναό βρίσκεται η θαυματουργή εικόνα της Παναγίας της Μεγαλομάτας.
Ο Ιερός Ενοριακός Ναός της Παναγίας της «Μεγαλομάτας» βρίσκεται στο χωριό Κτικάδο της Τήνου. Χαρακτηριστικό γνώρισμα του Ναού είναι η επιβλητική μαρμάρινη είσοδος του.
Τον 18ο αιώνα μ.Χ., έφτασαν στο Κτικάδο Κρήτες έποικοι οι οποίοι μετέφεραν την εικόνα της Παναγίας Μεγαλομάτας. Ο ομώνυμος ναός ήταν αρχικά αφιερωμένος στον Άγιο Γεώργιο η εικόνα του οποίου χρονολογείται τον 17ο αιώνα μ.Χ. Από τον 18ο αιώνα μ.χ. ξεκίνησαν εργασίες επέκτασης ενώ τοποθετήθηκαν μαρμάρινα θυρώματα που αναπαριστούν τον Άγιο Γεώργιο και την Θεοτόκο.
Εορτάζει στις 2 Φεβρουαρίου εκάστου έτους.

[toula]

Θαυμαστή στιγμιαία αερομεταφορά από την Πάρο στη Θεσσαλονίκη του π.Φιλοθέου Ζερβάκου.
(συνομιλούν ο μητροπολίτης Λεμεσού Αθανάσιος (Μ.Α.) με τον Κλείτο Ιωαννίδη (Κ.Ι.)

Μ.Α… Ο πατήρ Φιλόθεος Ζερβάκος έκαμε τάμα στον Άγιο Δημήτριο, κάθε χρόνο στις 26 Οκτωβρίου, που είναι η μνήμη του, να πηγαίνει στον Άγιο Δημήτριο και να παρίσταται και να λειτουργεί εκεί στην πανήγυρη του αγίου. Μια χρονιά –περίπου 10 χρόνια από τότε που μας διηγήθηκε το γεγονός- είχε πάρα πολύ μεγάλη κακοκαιρία στην Πάρο και δεν υπήρχαν πλοία.
Δεν μπορούσε κανένα πλοίο να αποπλεύσει. Ήταν αδύνατον για τον πατέρα Φιλόθεο να φύγει από το νησί και να πάει στον Πειραιά και μετά στη Θεσσαλονίκη, για να εκπληρώσει το τάμα του και την επιθυμία που είχε για να παρευρεθεί στην πανήγυρη του Αγίου Δημητρίου, στο ναό του.
Και παρέμεινε στο Μοναστήρι. Ήταν πάρα πολύ θλιμμένος. Έκαναν τον Εσπερινό κάτω στο καθολικό της μονής τους κι επέστρεψε ο πατήρ Φιλόθεος στο κελλί του λυπημένος, αισθανόμενος, τρόπον τινά μια αδυναμία, γιατί δεν μπορούσε να εκπληρώσει τον λόγο που είχε δώσει στον άγιο.
Μόλις πήγε στο κελί του όμως και κάθισε στην καρέκλα του, άρχισε να προσεύχεται και να λέει:
«Άγιε Δημήτριε, δυστυχώς, δεν μπόρεσα να εκπληρώσω αυτό το τάμα, σε παρακαλώ συγχώρεσέ με, βοήθησέ με»,
ξαφνικά, χωρίς να το καταλάβει βρέθηκε στο ναό του αγίου Δημητρίου.
Από την Πάρο βρέθηκε στο ναό του αγίου Δημητρίου στη Θεσσαλονίκη.
Κ.Ι.: Εν σώματι ή εν πνεύματι;
Μ.Α.: Εν σώματι, κανονικά.
Χαιρέτησε όλους τους παρόντες, χωρίς να πει σε κανέναν τίποτα. Ήξεραν όλοι ότι πήγαινε κάθε χρόνο και δεν απόρησε κανείς. Έλαβε μέρος στον Εσπερινό, έμεινε το βράδυ στη Θεσσαλονίκη, έλαβε μέρος, την άλλη μέρα, στην τελετουργία, τελείωσαν οι γιορτασμοί και τότε, ο πατήρ Φιλόθεος επέστρεψε πίσω στο μοναστήρι του.
Στο μοναστήρι οι μοναχοί είχαν ανησυχήσει, γιατί η πόρτα του ήταν κλειστή από μέσα και νόμιζαν ότι πέθανε.
Κ.Ι.: Είναι εκπληκτικό, θαυμαστό.
Μ.Α.: Ναι. Μετά, θυμάμαι, όταν τον ρώτησα:
«Πάτερ Φιλόθεε, πώς επιστρέψατε;» - νόμιζα ότι ήρθε πίσω κατά τον ίδιο τρόπο– μού λέει: «Ρε παιδάκι μου, μετά, πήρα το καράβι και επέστρεψα.
Την πρώτη φορά με πήρε ο άγιος αεροπορικώς και μετά ήρθα με τα δικά μου μέσα».
Κ.Ι.: Είναι συγκλονιστικό.
Μ.Α.: Ναι, αυτό μου το είπε ο ίδιος. Κι εκτός που μου το είπε ο ίδιος, οι ίδιοι οι πατέρες της μονής μάς το είπαν και ήταν παρόντες αυτοί που έσπασαν την πόρτα του, η οποία ήταν κλειδωμένη από μέσα και δεν βρήκαν τον πατέρα Φιλόθεο.

(Γεροντικό του 20ου αιώνος, Κλείτου Ιωαννίδη, εκδ. Μεταμόρφωση του Σωτήρος, Μήλεσι, σελ. 167-168)

[toula]

Όποιος θέλει να προβάλλει τον εαυτό του, τελικά γελοιοποιείται...
Αγίου Παισΐου Αγιορείτου.

Πόσο συμπαθής είναι ο ταπεινός άνθρωπος και πόσο αποκρουστικός ο υπερήφανος!
Τον υπερήφανο κανείς δεν τον αγαπάει, ακόμη και ο Θεός τον αποστρέφεται. Βλέπεις, και τα μικρά παιδιά, αν δουν κανένα παιδί λίγο υπερήφανο, το κοροϊδεύουν, ενώ ένα παιδί σιωπηλό, συνετό, πόσο το εκτιμούν!
Ή, αν δουν κανέναν να περπατάει καμαρωτός – καμαρωτός, τον παίρνουν μυρωδιά και τον κοροϊδεύουν.
…
Όποιος θέλει να προβάλλει τον εαυτό του, τελικά γελοιοποιείται.
Θυμάμαι, όταν ήμουν στο Σινά, είχε έρθει ένας παπάς που τον έλεγαν Σάββα. Ήταν λίγο κενόδοξος, είχε και μεγάλη ιδέα για τον εαυτό του.
Μια μέρα οι Βεδουΐνοι ανέβαζαν στο μοναστήρι ένα βαρύ πράγμα με το βίντσι και, καθώς το σήκωναν, φώναζαν, για να συγχρονισθούν, “σάουα-σάουα”, δηλαδή “όλοι μαζί”. Τους άκουσε ο παπα-Σάββας κι έτρεξε αμέσως έξω.
-“Βρε, ακόμη δεν ήρθα, λέει, καί “Σάββα” φωνάζουν! Και εδώ όλοι με έμαθαν!”
Νόμιζε ότι οι Βεδουΐνοι φώναζαν “Σάββα, Σάββα”!
Μόλις το άκουσα, με έπιασαν τα γέλια! Είναι να μη γελάσεις;
Όπως δουλεύει το μυαλό του ανθρώπου, έτσι τα ερμηνεύει όλα…
Άμα ο άνθρωπος είναι λίγο φαντασμένος, όλα φαντασμένα τα ερμηνεύει…

Από το βιβλίο “Πάθη και Αρετές”

[toula]

Γέροντας, π. Φιλόθεος Ζερβάκος:
Οι αμνοί που τον συνόδευαν ίσως να ήταν Άγγελοι της Γεννήσεως!

(…Όταν το 1924) επήγα σε προσκύνηση των Αγίων τόπων, μου συνέβη το εξής γεγονός. Κάποια ημέρα, που ελειτούργησα στο Σπήλαιο της Βηθλεέμ όπου γεννήθηκε ως νήπιο ο Βασιλεύς όλων, ο συνέχων διακρατών και διακυβερνών τα πάντα, ενώ κατέβαινα μετά την λειτουργία, προς το μετόχι της Μονής του Αγίου Σάββα προς συνάντηση του οικονόμου της Μονής· και από εκεί θα επισκεπτόμεθα την ιστορική Μονή του Αγίου Σάββα.
Βγαίνοντας από την πόλη της Βηθλεέμ είχα ως βοηθό κάποιον μοναχό του Ναού, ο οποίος, αφού με συνώδευσε λίγο, μου έδωσε σχετικές οδηγίες, για να μη παρεκλίνω. Ενώ όμως κατέβαινα κάποιον ομαλό δρόμο, γύρισα πίσω το βλέμμα μου μήπως δω κάποιον και τον πάρω ως συνοδοιπόρο και ασφαλή οδηγό, βλέπω ξαφνικά σε απόσταση 20-30 μέτρων, δύο ωραιότατα και χαριέστατα αρνιά, τα οποία μου εκίνησαν τον θαυμασμό.
Στην αρχή υπέθεσα πως θα έφυγαν από κάποια κοντινή ποίμνη. Παρατήρησα δεξιά αριστερά, για να φωνάξω τον ποιμένα να έλθη να τα παραλάβη, αλλά πουθενά δε φάνηκε ποίμνη. Άρχισα να προχωρώ και εκείνα, τα ευλογημένα, με ακολουθούσαν και εβάδιζαν με τόση ευταξία, ωσάν να ήσαν στρατιώται. Όσες φορές καθόμουν, κάθονταν και εκείνα, και όσες φορές εβάδιζα, προχωρούσαν και εκείνα.
Αυτό δε συνέβη όχι μια φορά και δύο αλλά πολλές φορές, ώστε άρχισα να απορώ και να θαυμάζω.
Αφού απομακρύνθηκα αρκετά από την Βηθλεέμ περιβλέποντας δε δεξιά και αριστερά και ουδένα θεασάμενος, υπέθεσα ότι τα αρνιά θα ήσαν κάποιου από την πόλι της Βηθλεέμ και ανεχώρησαν από την μάνδρα του.

Τότε γύριζα προς τα ωραιότατα και χαριέστατα εκείνα δύο αρνιά, ωσάν να ήσαν λογικά, και τα λέγω: «Καλή είναι και μου αρέσει η συντροφιά σας και η συνοδεία σας, αλλά μου αρκεί στην συνοδοιπορία μου ο φύλακας της ψυχής μου Άγγελος. Λοιπόν, σας παρακαλώ, να επιστρέψετε εις εκείνον από τον οποίον αναχωρήσατε»· και τα ευλογημένα εκείνα ωραιότατα αρνιά, τα οποία μου φαίνεται ωσάν να τα βλέπω και τώρα που σας γράφω αυτές τις γραμμές, με εκοίταξαν με γλυκό βλέμμα και χαρωπό πρόσωπο, υποκλίθηκαν, εκτύπησαν τα πόδια τους, γύρισαν πίσω και, ως αστραπή, εξαφανίσθηκαν.
Αυτό με εξέπληξε και αγνοώ που να το αποδώσω.
Ίσως να ήσαν άγγελοι οι παρά Θεού εντεταλμένοι στο Σπήλαιο της Βηθλεέμ, ως φύλακες, φρουροί και βοηθοί των πιστών. Ίσως και από εκείνους που εφάνησαν στους ποιμένες την νύκτα κατά την οποία εγεννήθηκε ο Αμνός του Θεού ο αίρων την αμαρτία του κόσμου, ψάλλοντες το «δόξα εν υψίστοις Θεώ και επί γης ειρήνη…».
Όσες φορές ενθυμηθώ, το γεγονός αυτό, οι οφθαλμοί μου πληρούνται δακρύων και η καρδία μου χαράς και πνευματικής αγαλλιάσεως.

Απόσπασμα από ομιλία του Θεολόγου, συγγραφέα και εκδότη, Στυλιανού Κεμεντζετζίδη στη Νάξο για τον οσιακό βίο του μακαριστού Γέροντα, π. Φιλοθέου Ζερβάκου.
Από Πεμπτουσία

[toula]

Η θεραπεία της μητέρας του Γέροντα Φιλοθέου από την Παναγία την Γιάτρισσα!

Εορτάζει στις 8 Σεπτεμβρίου εκάστου έτους.
[Γράφει ο Γέροντας, π. Φιλόθεος Ζερβάκος (1884-1980)]:

Πριν αναχωρήσω από την πατρίδα μου [Πακιά Λακωνίας] ασθένησε βαριά η μητέρα μου και έφθασε στα πρόθυρα του θανάτου.
Βλέποντας την να κινδυνεύει να πεθάνει σκεφτόμουν πως “εάν η μητέρα μου μείνει ασθενής, εγώ δεν θα μπορέσω να ακολουθήσω τον Χριστόν, διότι έμεινε μόνος ο πατέρας μου, με την μικρή μου αδελφή και κατά συνέπεια δεν θα μπορούσα να τους εγκαταλείψω” [Ο π. Φιλόθεος Ζερβάκος (κατά κόσμο Κωνσταντίνος Ζερβάκος) αναφέρεται στον πόθο του να γίνει μοναχός].
Την προηγούμενη ημέρα της ασθένειας της μητέρας μου, κάποιος συγχωριανός μου μού έδωσε και διάβασα ένα βιβλίο, το οποίο περιείχε θαύματα της Υπεραγίας Θεοτόκου της επονομαζομένης “Παναγία η Γιάτρισσα”.
Ο ναός της βρίσκεται στις πλαγιές του Ταϋγέτου, όπως και η θαυματουργός της εικόνα. Στην αρχή του βιβλίου, στην πρώτη σελίδα, υπήρχε αντίτυπο της Ιεράς εικόνας της Παναγίας.
Όταν είδα ότι η μητέρα κινδύνευε να πεθάνει και κάθε ελπίδα είχε χαθεί, πήρα το βιβλίο και αφού το άνοιξα εκεί που ήταν η εικόνα της Θεοτόκου, βγήκα ήσυχα από το σπίτι, χωρίς να με αντιληφθεί κανείς, και αφού γονάτισα, κρατώντας το βιβλίο ανοικτό και κοιτώντας την εικόνα, σαν να έβλεπα αυτήν την ίδια την Θεοτόκο, την παρακαλούσα με πίστη και θερμά δάκρυα να δώσει ίαση και υγεία στην μητέρα μου.
“Παναγία μου, έλεγα, Βασίλισσα ουρανού και γης, πιστεύω ότι εάν θέλεις και είναι προς το συμφέρον, δύνασαι να θεραπεύσεις την μητέρα μου. Διότι είσαι πράγματι και αληθώς Μήτηρ Θεού και ό,τι ζητήσεις από Αυτόν το λαμβάνεις. Σε παρακαλώ θερμά, δώσε την υγείαν στην μητέρα μου και σου υπόσχομαι ότι, όταν θεραπευθεί εντελώς, ευθύς θ’ αναχωρήσω να γίνω δούλος σου”.
Για μια ώρα προσευχόμουν γονατιστός και αφού ανέβηκα στο σπίτι βρήκα την μητέρα μου να βρίσκεται στην ίδια και χειρότερη κατάσταση, οπότε βγήκα ξανά έξω και έμεινα προσευχόμενος πιο θερμά επί δύο ώρες.
Όταν επέστρεψα στο σπίτι τους βρήκα όλους να κοιμούνται και άκουσα την μητέρα μου να μου λέει από το κρεβάτι της με σιγανή φωνή:
– Παιδί μου, ησύχασε δεν έχω τίποτε, είμαι καλά, η Παναγία με βοήθησε.
Η συγκίνηση μου και η χαρά μου ήταν απερίγραπτη.
Καθ’ όλη τη διάρκεια της νύχτας έμεινα σαν εκστασιασμένος, δοξάζοντας και ευλογώντας τον Θεό και ευχαριστώντας την πολυύμνητο Θεοτόκο Μαρία, η οποία άκουσε την δέηση μου, εμένα του ευτελούς και αμαρτωλού.
Το παράδοξο ήταν ότι η μητέρα μου σηκώθηκε πολύ νωρίς και μου ετοίμασε φαγητό, επειδή θα έφευγα σε κάποιο χωριό, το οποίο ονομαζόταν Φοινίκιο, στο οποίο ήμουν δάσκαλος.
Εορτάζει στις 8 Σεπτεμβρίου εκάστου έτους.

Απόδοση στην νεοελληνική, επιμέλεια Στέλιος Κούκος.
Απόσπασμα από την αυτοβιογραφία του οσίου Γέροντος, π. Φιλοθέου Ζερβάκου, όπως δημοσιεύεται στον τόμο, ο “Γέρων Φιλόθεος Ζερβάκος, Ο ουρανοδρόμος οδοιπόρος, (1884-1980), των εκδόσεων Ορθόδοξος Κυψέλη.

[toula]

Το μπαστούνι του Αγίου Γερασίμου και ο Γέροντας Πορφύριος.

Στα Τουρκοβούνια πού μέναμε, ή τοποθεσία ήταν πολύ κατηφορική. Σηκωνόμουν πολύ πρωί, έφευγα για την εκκλησία, τον Άγιο Γεράσιμο, και γύριζα το βράδυ.
Ό δρόμος έξω άπ’ το σπίτι μας ήταν ένας δρόμος δύσκολος κι είχε μεγάλη κατωφέρεια. Κάποιο πρωινό έπεσα κάτω κι έσπασα το πόδι μου.
Ήταν Κυριακή πρωί, δεν είχε καλά καλά ξημερώσει κι υπήρχε ησυχία. Έτσι άκουσαν τα βογγητά μου κάποιοι άνθρωποι, βγήκαν έξω κι αμέσως κάλεσαν ασθενοφόρο. Ήλθε το ασθενοφόρο, με πήγε στο νοσοκομείο. Είχα σπάσει το αριστερό μου πόδι στην κνήμη. Όλα τα κόκαλα είχαν γίνει θρύψαλα. Οι πόνοι μου ήταν αφόρητοι. Όταν μ’ έφθασαν στην Πολυκλινική, με κατέβασαν άπ’ το ασθενοφόρο και μ’ έβαλαν σ’ ένα κρεβάτι. Οι γιατροί απεφάσισαν να βάλουν το πόδι μου στο γύψο. Ό κόσμος περίμενε να λειτουργήσω. Αναγκάσθηκαν να φύγουν.
Μετά δεκαπέντε ημέρες, πού έμεινα ξάπλα στο κρεβάτι, ενώ έκανα την προσευχή μου, έριξα αυθόρμητα και μια ματιά στο πόδι μου. Βλέπω λοιπόν, με την χάρι του Θεού, ότι το πόδι μου το είχαν βάλει στραβά στο γύψο.
Τότε ζήτησα άπ’ τους γιατρούς να ανοίξουν το γύψο. Ό καθηγητής, πού το έμαθε, είπε γελώντας:
— Ό παπάς αντί να κοιτάξει την εκκλησία του, για την οποία είναι αρμόδιος, θέλει εμάς να μας ελέγξει, τη στιγμή πού εμείς κάναμε τη δουλειά μας σωστά και περάσαμε το πόδι του από ακτίνες. Τι θέλει, τώρα, να μας παιδεύει;
Δεν έδειξε κανείς ενδιαφέρον. Εγώ επέμεινα να δούνε το πόδι μου. Εκείνοι τίποτα. Όποτε φέρνουν φαγητό το μεσημέρι, δεν το έφαγα, λέγοντας ότι ζητώ να με πάνε στις ακτίνες. Επιμένω να γίνει αυτό, διότι θα δέσει το πόδι μου στραβά και θα μείνει έτσι για πάντα. Ό καθηγητής έστειλε μήνυμα:
— Να κοιτάξει την ιεροσύνη του! Το πόδι του είναι καλά.
Ήλθε το βράδυ. Μου φέρανε φαγητό, πάλι δεν το έφαγα, επιμένοντας να δούνε το πόδι μου. Την άλλη μέρα το πρωί ήλθε ο καθηγητής και λέει θυμωμένος:
— Τι είναι αυτά, βρε παπά; Τι είναι αυτά, να μας παιδεύεις εδώ πέρα;
Με τα πολλά με κατεβάζουν στις ακτίνες. Βλέπουν ότι όντως το πόδι μου το είχαν βάλει στραβά κι είχε θρέψει κιόλας. Ό καθηγητής έβαλε τα γέλια.
— Ρε παπά, λέει, είσαι πολύ αμαρτωλός. Τώρα το κατάλαβα κι εγώ. θα δεις τώρα Τι θα τραβήξεις! Πρέπει να σου το σπάσομε το πόδι και να το ξαναβάλουμε καλά.
Άρχισαν με δύναμη να χτυπούν το γύψο, για να σπάσει. Εγώ δεν μιλούσα, μόνο έκανα την ταπεινή μου προσευχή.
Α, δεν μιλάεις τώρα, μου λέγει. Άλλα τώρα εγώ θα σου συγχωρέσω τις αμαρτίες σου.
Σε μια στιγμή τραβούνε, βγάζουνε το γύψο. Εγώ πονούσα πολύ. Δύο γιατροί μου τραβούσανε το πόδι κι ο καθηγητής με τη γροθιά του το χτυπούσε στην κνήμη δυνατά, για να σπάσει.
Ε, ρε παπά, έλεγε, θα σου συγχωρέσω όλες τις αμαρτίες, αλλά κοντά σ’ εσένα θα μου συγχωρεθούν κι οι δικές μου.
Μου σπάγανε το κόκαλο· είχε λίγο θρέψει κι εγώ πονούσα αφόρητα. Έσφιγγα τα χείλη μου. Τέλος μου το σπάσανε. Με ξάπλωσαν πάλι κάτω άπ’ τις ακτίνες, τεντώσανε το πόδι και το έφεραν στον άξονα του. Μετά μου έβαλαν πάλι το γύψο προσεκτικά και μ’ έστειλαν στο κρεβάτι.
Επί δύο-τρεις μήνες —δεν θυμάμαι ακριβώς— έμεινα ξάπλα στο κρεβάτι. Μετά άπ’ αυτό το διάστημα με σήκωσαν καθιστό και μου έδωσαν να κρατώ δυο πατερίτσες, για να περπατώ. Εγώ δεν τις ήθελα. Μου λέει ο καθηγητής:
Να τις πάρεις, για να σηκωθείς, γιατί σ’ έφαγε η ξάπλα.
Δεν κράτησε πολύ αυτό με τις πατερίτσες, γιατί άρχισα να ισορροπώ μόνος μου. Φοβόμουνα τις πατερίτσες, μήπως συνηθίσω και μετά δεν μπορέσω να τις αφήσω.
Τότε ο καθηγητής μου λέει:
— Να φροντίσεις ν’ αγοράσεις ένα μπαστούνι.
— Όχι, του λέω, δεν το θέλω.
— είσαι και παπάς, μου λέει, κι είσαι ανυπότακτος;
Να ακούσεις, γιατί θα πέσεις και θα σπάσεις όλα τα κόκαλά σου.
Αναγκάσθηκα τότε να πω στην αδελφή μου:
— Να μου αγοράσετε ένα μπαστούνι. Φτωχοί είμαστε, αλλά πρέπει να μου αγοράσεις ένα μπαστούνι. Να πετάξω τούτα, γιατί στενοχωρούμαι.
Ήταν ένδεκα ή ώρα πρωινή και κατέβηκα με τις πατερίτσες στην εκκλησία του νοσοκομείου.
Αμέσως ή αδελφή μου ετοιμάσθηκε για την οδό Αιόλου, για ν’ αγοράσει το μπαστούνι. Ενώ ξεκινούσε, να σου μία κυρία, κρατώντας ένα μπαστούνι στο χέρι, μπήκε μες στην εκκλησία.
— Ό Άγιος Γεράσιμος είναι εδώ; λέει.
— Ναι, παιδί μου, εδώ είναι, της λέει ή νεωκόρος.
— και που βρίσκεται ή εικόνα του Αγίου;
— Να την, απαντάει και της δείχνει την εικόνα.
Τότε αυτή ή άγνωστη κυρία πέφτει κάτω στην εικόνα του Αγίου και με δάκρυα του έλεγε δυνατά κι ακούγαμε όλοι:
— Άγιε μου, εγώ δεν σε ήξερα. Ούτε είχα ακούσει ποτέ για σένα. Ούτε το όνομά σου είχα ακούσει κι όμως με τίμησες και μ’ επισκέφθηκες και μου ζήτησες το μπαστούνι πού αγόρασα άπ’ τα Ιεροσόλυμα να το φέρω στο σπίτι σου. και να, το έφερα, Άγιε μου. Μου είπες: «Το μπαστούνι το θέλω αύριο το πρωί να μου το φέρεις»! Εγώ δεν ήξερα που βρίσκεσαι και ρωτώντας έμαθα και σε βρήκα.
Εγώ με την αδελφή μου και την νεωκόρο καθόμασταν στα στασίδια δίπλα στο παγκάρι. Μας πλησίασε και μας είπε:
– Τι πράγμα ήταν αυτό; Γιατί μου ζήτησε ο Άγιος το μπαστούνι; Τι το ήθελε; Κι ή νεωκόρος είπε:
—Άκουσε να δεις Τι το θέλει ο Άγιος το μπαστούνι.
Ό ίδιος δεν το χρειάζεται, αλλά ο Άγιος έχει και τον υπηρέτη του κι ο υπηρέτης του είναι από δω ο παπάς πού βλέπεις. Είχε σπάσει το πόδι του και μήνες υπέφερε πολλά, αλλά σήμερα σηκώθηκε κι οι γιατροί του είπαν να κρατήσει μπαστούνι. και να, ή αδελφή του ήταν έτοιμη να πάει στην οδό Αιόλου, να του αγοράσει το μπαστούνι. Έλα, λοιπόν, πάρε το μπαστούνι από τον Άγιο και φέρε το εδώ στον υπηρέτη του.
Συγκινημένη ή κυρία μου έφερε το μπαστούνι και μου φίλησε το χέρι.
Πάρε το, μου λέγει, πάτερ μου, και συγχώρεσε μου τις αμαρτίες.
Το αγόρασα στα Ιεροσόλυμα. Είναι άπ’ τον Πανάγιο Τάφο. Έρχομαι, μου λέγει, άπ’ το συνοικισμό Προμπονά, τέρμα Πατήσια. Εκεί πέρα μένω. Εκεί είδα τον Άγιο στον ύπνο μου.
Την ευχαρίστησα. Πήρα το μπαστούνι και το χρησιμοποίησα αμέσως, αφού πέταξα τις πατερίτσες. Αυτό το μπαστούνι τ’ ονόμασα «του Αγίου Γερασίμου» και τ’ αγάπησα πολύ. Το προσέχω να μην το χάσω. Άλλα είναι και πολύ θαυμαστό, γιατί, όταν κανείς πονάει κάπου στο σώμα του, τον χτυπώ λίγο με το μπαστούνι και γίνεται καλά. Πράγματι, είναι πολύ θαυμαστό. Τι ήταν αυτό το πράγμα! Ό Άγιος να φροντίσει για μένα τον ελάχιστο!
Ολοζώντανος παρουσιάστηκε στην κυρία, ή οποία ούτε για τον Άγιο Γεράσιμο είχε ακούσει ούτε για μένα. Πολύ θαυμαστά έργα κάνουν oι άγιοι, γι’ αυτό πρέπει να τους τιμάμε. Κι εγώ προσκυνώ τον Άγιο Γεράσιμο, πού είναι ή βακτηρία των ασθενών με την αγιοσύνη και την χάρι του.

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ ΒΙΟΣ ΚΑΙ ΛΟΓΟΙ ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΟΡΦΥΡΙΟΥ.
Αποσπάσματα από το διαδίκτυο.

[toula]

Ο άγιος Πατήρ ημών Ιωάννης Καλαΐδης. - ΘΑΥΜΑΣΤΗ ΕΝΥΠΝΙΑ ΕΜΦΑΝΙΣΗ του Αγίου Πατρός ημών Ιωάννη Καλαΐδη!

Πέρυσι τον Σεπτέμβριο, δέχθηκα ένα τηλεφώνημα από την νότια Ελλάδα, από έναν ευλαβή χριστιανό, ο οποίος μου ανέφερε τα στοιχεία του, ότι είναι ιατρός σε νοσοκομείο, το οποίο μου κατονόμασε και συγκινημένος, κατέθεσε την παρακάτω μαρτυρία:
" Όνειρο... Σε ένα μονοπάτι περπατούσα. Ξαφνικά έρχεται προς το μέρος μου ένα γεροντάκι τελείως άγνωστο. Πλησιάζοντας μου λέει: Να βάλεις μετάνοια από μένα στην Παναγία την Οδηγήτρια. Τον ρωτώ: Ποιος είσαι Γέροντα; Μου απαντά: Ο Παπα-Γιάννης από τις Σέρρες. Τίποτε άλλο δεν είπε και κατευθύνθηκε σε αντίθετη κατεύθυνση. Προσωπικώς δεν γνωρίζω κανέναν ιερέα από Σέρρες. Ξύπνησα αμέσως. Μπήκα στο διαδίκτυο και πέφτω επάνω στον Πατέρα Ιωάννη τον Καλαΐδη. Όπως φαντάζεσθε τα έχασα. Ήταν ο Γέροντας στο Όνειρό μου! Θέλημα της Θεοτόκου, καθώς φυλάττουμε ένα χαριτωμένο εικόνισμα της Παναγίας, της Οδηγήτριας, ως οικογένεια, με πολλά θαυμαστά γεγονότα. Έτσι λοιπόν έγινε η γνωριμία μου με τον Γέροντα στις 3-9-2021 ξημερώματα με την μορφή ονείρου. Ας έχω ως αμαρτωλός την ευχή του. "
Αγαπητοί φίλοι της Ομάδας μας ( Ο ΑΓΙΟΣ ΠΑΤΗΡ ΙΩΑΝΝΗΣ ΚΑΛΑΪΔΗΣ ), προσωπικά αισθάνομαι μεγάλη συγκίνηση γιατί μέρα με τη μέρα, ο άγιος Πατέρας μας Ιωάννης δίνει θαυμαστά σημεία και μας φανερώνει ότι βρίσκεται σε " Χώρα Ζώντων και Αγίων"!
Να έχουμε την αγία ευχή του και την προστασία του πάντοτε! Ας δοξάσουμε τον Κύριό μας Ιησού Χριστό, που ανέδειξε τέτοιους ιερείς στα δύσκολα αυτά χρόνια που περνούμε, εμείς και η Πατρίδα μας!
Αυτά καταθέτουμε στην αγάπη σας, με την προσωπική μας εγγύηση, ως προς την αξιοπιστία αυτής της δημοσίευσης.

Τσεσμετζής Μιλτιάδης - εκπαιδευτικός
( Τα στοιχεία του πνευματικού μας αυτού αδερφού, που μας κατέθεσε την θαυμαστή αυτή εμφάνιση του Αγίου Πατρός, θα παραμείνουν αδημοσίευτα, προς το παρόν, σύμφωνα με την επιθυμία του.)