Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

Άγιος Πορφύριος Καυσοκαλυβίτης: Ν’ αγαπάμε πολύ την Εκκλησία
.
Για να διατηρήσομε την ενότητά μας, θα πρέπει να κάνομε υπακοή στην Εκκλησία, στους επισκόπους της. Υπακούοντας στην Εκκλησία, υπακούομε στον ίδιο τον Χριστό. Ο Χριστός θέλει να γίνομε μία ποίμνη μ’ έναν ποιμένα.
Να πονάμε για την Εκκλησία. Να την αγαπάμε πολύ. Να μη δεχόμασθε να κατακρίνουν τους αντιπροσώπους της.
Στο Άγιον Όρος το πνεύμα που έμαθα ήταν ορθόδοξο, βαθύ, άγιο, σιωπηλό, χωρίς έριδες, χωρίς καυγάδες και χωρίς κατακρίσεις.
Να μην πιστεύομε τους ιεροκατηγόρους. Και με τα μάτια μας να δούμε κάτι αρνητικό να γίνεται από κάποιον ιερωμένο, να μην το πιστεύομε, ούτε να το σκεπτόμαστε, ούτε να το μεταφέρομε. Το ίδιο ισχύει και για τα λαϊκά μέλη της Εκκλησίας και για κάθε άνθρωπο. Όλοι είμαστε Εκκλησία.
Όσοι κατηγορούν την Εκκλησία για τα λάθη των εκπροσώπων της, με σκοπό δήθεν να βοηθήσουν για τη διόρθωση, κάνουν μεγάλο λάθος. Αυτοί δεν αγαπούν την Εκκλησία. Ούτε, βέβαια, τον Χριστό.
Τότε αγαπάμε την Εκκλησία, όταν με την προσευχή μας αγκαλιάζομε κάθε μέλος της και κάνομε ό,τι κάνει ο Χριστός. Θυσιαζόμαστε, αγρυπνούμε, κάνομε το παν, όπως Εκείνος, ο οποίος «λοιδορούμενος ουκ αντελοιδόρει, πάσχων ουκ ηπείλει».

Βίος και Λόγοι Γέροντος Πορφυρίου σελ. 196
https://www.porphyrios.net/%E1%BD%91%CF%80%CE%B1%CE%BA.../

[toula]

Ο Άγιος Ιάκωβος θυμάται από τον στρατό..

Στον στρατό, συνεχώς με δοκίμαζαν.
Κάποια Παρασκευή προσπάθησαν να μου δώσουν να φάω ψητό κατσίκι, να πιω κρασί.
Μου πρότειναν να με παντρέψουν στην Αθήνα, (άλλοτε) να με κάνουν ιερομόναχο στην Αθήνα. Εγώ όμως είχα από μικρός την κλίση για την έρημο. Όχι τιμές, αξιώματα και θέσεις, όπως τώρα. Ήθελα μόνο να ‘μαι κοντά στον Θεό με την προσευχή μου και να κάνω το θέλημα το αρεστό σε Αυτόν. Ούτε σε σπίτια πήγαινα, ούτε κουβέντες και παρέες είχα με αγόρια και κορίτσια. Δοκίμασαν να με κουρέψουν γουλί και να μου φορέσουν κοντά παντελονάκια για αισχύνη. Τότε εμένα μου ήρθε, χωρίς να έχω διαβάσει βιβλία, και τους λέω: «Μη φοβού από των αποκτεινόντων το σώμα, την ψυχήν σου ουδόλως θέλουν βλάψει».
Όταν ήμουνα στρατιώτης στην Αθήνα, όποιον έβλεπα στον δρόμο, έλεγα “Καλημέρα”, “Καλησπέρα”, (αλλ’ αυτοί) δεν με μιλούσαν. Το είχα παράπονο, γιατί λέω «εμείς στο χωριό μας λέμε “Καλημέρα”, “Καλησπέρα”, “Χαίρετε”, “γεια σας”, εδώ;»
Είπα, λοιπόν, στον συνταγματάρχη μου, αυτός ήταν άγιος άνθρωπος, και μου λέει: «Άκουσε να σου πω, παιδί μου. Εδώ, παιδί μου, δεν λένε “Χαίρετε”, εκτός αν είναι κανένας γνωστός, όπως είμαστε εμείς γνωστοί, κανένας Ιερέας, κανένας γνωστός μας άνθρωπος».
Κάποτε, εκεί στην Αγία Τριάδα Πειραιώς, απέναντι, βλέπω από μακριά έναν παπά και του κάνω υπόκλιση, αυτός μου κάνει νόημα “έλα εδώ, έλα εδώ”. «Πάτερ μου, πώς να ‘ρθω; εδώ είναι λεωφόρος, θα με κόψουν τα αυτοκίνητα» –έρχονταν από τον Άγιο Βασίλειο απάνω, έρχονταν απ’ την Τερψιθέα τα τραμ και τα αυτοκίνητα– «θα με κόψουν τα αυτοκίνητα». «Μη φοβάσαι», λέει, «έλα». Τελικά με δυσκολία πέρασα, κόντεψαν να με κόψουν, ένα με πάτησε στο παπούτσι. Πήγα, λοιπόν, έβαλα μετάνοια, του φίλησα το χέρι. Μου λέει:
– Όταν βλέπης παπά, να του φιλήσης το χέρι, για να παίρνης ευλογία. Του λέω:
– Πάτερ, και εμείς είμαστε από οικογένεια πνευματική και το σόι μας από γενεές γενεών ήταν όλο ιερομόναχοι στην Μικρά Ασία.
Κάποτε, ερχόμουνα από την Ανωτέρα Στρατιωτική Διοίκηση, είχα πάει κάτι έγγραφα, και κάτω στον ηλεκτρικό στο Μοναστηράκι βλέπω τον μακαρίτη, τον αείμνηστο τον Δεσπότη των Καλαβρύτων τον Γεώργιο. Εγώ τον γνώρισα, είχε αυτός το εγκόλπιο από μέσα, αλλά εγώ τον γνώρισα, γιατί πήγαινα στην εκκλησία στο Ιερό και τον γνώρισα όταν ήταν στον Πειραιά πριν γίνη Δεσπότης. Λέω, «θα μπω και εγώ στο τραίνο να πιάσω μια θέση, να την προσφέρω στον Δεσπότη», αν και ντρεπόμουνα να σπρώξω τον κόσμο να μπω μέσα στο τραίνο. Μπήκα τελικά μέσα, βρήκα μια θέση, κάθομαι, ο Δεσπότης πήγε να πιαστή από κάτι λουριά που είχε εκεί και κόντεψε να πέση πάνω στον κόσμο και λέει ο εισπράκτωρ: «Μία θέση για τον Δέσποτα». Μία κυρία είχε δύο μικρά, το ένα από δεξιά το άλλο από αριστερά. Λέει (ξανά ο εισπράκτωρ) :
– Μαντάμ, μαντάμ, σε παρακαλώ, μια θέση για τον Δέσποτα.
– Την πληρώνω εγώ, κύριε εισπράκτορ, την θέση, του απάντησε.
– Ε! βάλτο το ένα το παιδάκι πάνω στην ποδιά σου, της λέει, να καθήση και ο Δέσποτας.
– Δεν πειράζει, δεν πειράζει, είπε ο Δεσπότης.
– Ορίστε, λέω τότε εγώ, Σεβασμιώτατε, καθήστε.
Με κοίταξε αυτός καλά-καλά, μετά μου λέει:
– Βρε, στρατιώτα, εσύ είσαι αδύνατος, λεπτός άνθρωπος και κουρασμένος, κάθησε στρατιώτα μου εσύ.
– Σεβασμιώτατε, την θέση την πήρα για σας. Την ευχή σας, ορίστε καθήστε.
Έβαλα μια μετάνοια, του φίλησα το χέρι και κάθησε ο Δεσπότης.
Έτσι έμαθα από τους γονείς μου. Έτσι πέρασα στην Αθήνα, με τους παπάδες και με την Εκκλησία, τίποτα άλλο, και την υπηρεσία μου ως στρατιώτης. Αλλά δεν μ’ αδίκησε ο Θεός· 36 μήνες με φύλαγε το χέρι του Θεού.
Το δακτυλάκι του Διοικητή μου το ‘χω (μέχρι) σήμερα και το θυμιάζω, (επειδή) έγραφε τις άδειες εξόδου μου, για να πηγαίνω στην Εκκλησία να κοινωνώ και να εξομολογούμαι. Ο Διοικητής μου ‘λεγε: «Σε υποστηρίζω από συμφέρον, για να με μνημονεύης, όταν πεθάνω». Έπαιρνε φτωχοκόριτσα, τους έβαζε λεφτά στην Τράπεζα, τα μάθαινε δουλειά, τα καλοτάιζε, τα καλοπάντρευε, τα αποκαθιστούσε. Τέτοια έκανε.
Να σας πω τώρα τι απλότητα είχαμε εκείνα τα χρόνια; Θα γελάσετε. Μου λέει κάποτε ο Διοικητής μου –ήταν Συνταγματάρχης– «δεν μου λες, παιδί μου, Ιάκωβε, τι ώρα είναι;» Τώρα εγώ που δεν ήξερα την ώρα τι να του πω; Για να μην του πω ότι δεν ξέρω, σκέφθηκα ας του πω μια ώρα (και) αυτός θα κοιτάξη το ρολόι. Κοιτάζω, βλέπω δύο δείχτες. Ο μεγάλος (που) λέει την ώρα και ο μικρός (τα λεπτά).
– Η ώρα είναι τέσσερις.
– Πάρε το κορίτσι, μου λέει, να μας πη την ώρα.
– Με κορίτσια εγώ δεν μιλάω, κύριε Συνταγματάρχα. Εγώ έχω προορισμό, θα πάω στο Μοναστήρι, εγώ από παιδί με κορίτσια δεν μιλάω.
– Καλά, μου λέει, πάρε το 14 στο τηλέφωνο. (Αυτός ήταν ο αριθμός για την ώρα).
Παίρνω και λέει από μέσα μια λεπτή κοριτσίστικη φωνή είκοσι. Το παρατάω αμέσως κάτω.
– Τι είπε, μου λέει ο Διοικητής, το κορίτσι;
– Με συγχωρείτε, κύριε Διοικητά, μια κοπέλλα φώναξε είκοσι.
Κατάλαβε αυτός ότι η ώρα ήταν 8.00′. Και πόσα και πόσα (άλλα τέτοια γεγονότα)!
Αλλά εκείνα τα χρόνια μπορεί να ήμασταν απλά παιδιά και φτωχοί άνθρωποι αλλά είχαμε τιμή και ηθική. Ό,τι μας λέγαν οι γονείς μας το κάναμε.

Από το βιβλίο: “Ο Γέρων Ιάκωβος (Διηγήσεις – Νουθεσίες – Μαρτυρίες)”. Α’. Διηγήσεις (ι’-ιγ’). Έκδοση «Ενωμένη Ρωμηοσύνη» 2016.
Πηγή
Κοινωνία Ορθοδοξίας

[toula]

Εμπειρίες από την Γερόντισσα Μαρία Μαγδαληνή του Σινά, Ένα κρυμμένο διαμάντι, ένα λουλούδι που ευωδίασε με τις αρετές του την έρημο του Σινά.
Από τις διηγήσεις της Γερόντισσας Δωροθέας, Ρουμάνας μοναχής που διακόνησε την Γερόντισσα Μαρία Μαγδαληνή στο Σινά για μεγάλο χρονικό διάστημα στο ασκητήριό της στην έρημο ….

«Διηγείται μια κυρία, που έπειτα έγινε μοναχή, για την πρώτη της συνάντηση με την Γερόντισσα Μαρία Μαγδαληνή του Σινά :
Κάποια φορά που ήταν στα Ιεροσόλυμα, όπου έζησε και εργάστηκε για κάποια χρόνια, πηγαίνοντας να προσκυνήσει στον Πανάγιο Τάφο, όπου πήγαινε συχνά, είδε σε ένα δρομάκι εκεί κοντά κάποιους Εβραίους να χτυπούν μια ορθόδοξη μοναχή που ήταν πεσμένη κάτω και δεν έλεγε τίποτα, ούτε φώναζε, ούτε προσπαθούσε να προστατευθεί από τα χτυπήματά τους. Χωρίς να σκεφτεί ότι μπαίνει κι εκείνη σε κίνδυνο, η κυρία αυτή όρμηξε πάνω στους Εβραίους, που ευτυχώς έκαναν πίσω, και βοήθησε την μοναχή να σηκωθεί .
Την ρώτησε:
– Γιατί δεν κάνατε τίποτε για να γλυτώσετε από τα χτυπήματα;
Η μοναχή η Μαρία Μαγδαληνή απάντησε:
– Γιατί κι ο Χριστός δέχτηκε τα χτυπήματα σιωπηλά.
Από κει ξεκίνησε μια ωραία φιλία, η κυρία όσο μπορούσε την πρόσεχε καλύτερα, όχι μόνο τότε αλλά και χρόνια μετά. Κάθε φορά που ερχόταν η μοναχή στα Ιεροσόλυμα, που ήταν κι ο πνευματικός της μοναχής τότε, της έφτιαξε μέχρι και τα δόντια, γιατί ήταν γιατρός, οδοντίατρος, η κυρία αυτή, και την έφερε μετά από καιρό στην Ρουμανία να μιλήσει με τον πνευματικό μας, κι έτσι την γνώρισε και με έστειλε εκεί.»
«Και το μυαλό μου πάει πάλι στην μακαριστή μοναχή Μαρία Μαγδαληνή από την έρημο του Σινά …
Έζησε σε συνθήκες που σε πολλούς θα προκαλούσαν φόβο, κι όχι για λίγο αλλά πάνω από 30 χρόνια, κι όχι που δεν είχε να πάει, γιατί ήταν πλούσια και μορφωμένη γυναίκα.
Θα μπορούσε με πολλή επιτυχία να ζήσει και να κάνει κάποια ποιο εύκολη ζωή έξω στον μοντέρνο κόσμο, αλλά επειδή αγάπησε τον Θεό πάνω από όλα, επέλεξε την ζωή στην έρημο.
Κατάλαβε όμως πολύ καλά αυτό που εμείς αργούμε να καταλάβουμε, Εφόσον έβαλλες τη ζωή σου στα χέρια του Θεού μην την παίρνεις πίσω.
Ο Θεός θα τα οικονομήσει όλα. Δεν έχεις τι να φοβηθείς, και κάτι κακό να πάθεις θα βρεις μέσα σε αυτό την δικαιοσύνη του Θεού που απομάκρυνες με τις αμαρτίες σου.
Αυτή είναι η ουσία της χριστιανικής ζωής.

Αποσπάσματα από το διαδίκτυο και από βίντεο μαρτυρίες της Γερόντισσας Δωροθέας.

[toula]

Αγία Βαρβάρα
- «Να έρθετε να με πάρετε για να διώξω την αρρώστεια».

Σύμφωνα με τις μαρτυρίες των κατοίκων του Πολυδενδρίου, τις οποίες συνέλεξε το 1986 ο εφημέριος του χωριού, στα 1917 έπεσε επιδημία ευλογιάς στο χωριό. Πολλοί αρρώστησαν κι οχτώ απ’ αυτούς πέθαναν ενώ ήσαν κι άλλοι ετοιμοθάνατοι. Δύο από τους νεκρούς ήσαν απ’ το Γραμματικό γι’αυτό όλοι υποθέσανε ότι η αρρώστεια ήρθε από κει. Όλοι πανικοβλήθηκαν. Πολλοί πήραν τά βουνά. Η χωροφυλακή απέκλεισε τά σπίτια στα οποία υπήρχαν άρρωστοι, καθώς και τους γύρω δρόμους, για να εμποδίσουν την εξάπλωση της επιδημίας. Άλλοι έπιασαν το πηγάδι της πλατείας και τις βρύσες του χωριού για να εμποδίσουν τους αρρώστους να μολύνουν το νερό. Οι δυστυχείς άρρωστοι πήγαιναν στη δεξαμενή έξω από το χωριό για να πάρουν νερό. Τους νεκρούς δεν τους διάβαζαν στην Εκκλησία. Ο εφημέριος του χωριού ο παπα-Γιάννης ο Τσάκας κρυφά διάβασε μερικούς. Κάποιος γέροντας διηγείται: «Κάποιον από τους νεκρούς τον πήγα εγώ σέρνοντας από το σπίτι στην Εκκλησία, νύχτα και τον θάψαμε. Μετά εγώ πήρα την κάπα του και κοιμήθηκα αλλά δεν κόλλησα την αρρώστεια».Πάνω στα μνήματα ρίχνανε ασβέστη για να μη μεταδοθεί η επιδημία.
Μέσα σ’αυτή την κατάσταση της απελπισίας και του πανικού, όπως διηγήθηκε η Άννα Βασιλάκου, ένα μικρό παιδί, ίσαμε 10 χρονών, ο Παναγιώτης Σπυρ. Σωτήρχος είδε σε όραμα στο εικονοστάσι την Αγία Βαρβάρα, η οποία του είπε:
«Να έρθετε να με πάρετε για να διώξω την αρρώστεια».
Τότε ο παπα-Γιάννης με τους επιτρόπους της εκκλησίας πήγαν στο Αιγάλεω, στο ναό της Αγίας Βαρβάρας κι από κει με αυτοκίνητο έφεραν την θαυματουργή εικόνα της μέχρι τη διασταύρωση του χωριού.
Εκεί οι χριστιανοί την υποδέχθηκαν με ευλάβεια, συγκίνηση και κλάμματα, ενώ όλος ο δρόμος ήταν στρωμένος με δάφνες. Πέφτανε στην εικόνα και φώναζαν: «Βοήθησέ μας Αγία Βαρβάρα! Διώξε την αρρώστεια.» Έπειτα λιτάνευσαν την εικόνα γύρω απ’ το χωριό κι αμέσως-Θαύμα φοβερό!-η επιδημία έπαυσε. Όχι μόνο δεν αρρώστησαν άλλοι, αλλά και όλοι οι άρρωστοι έγιναν καλά.
Από τότε, αυθόρμητα κι από ευγνωμοσύνη καθιερώθηκε στο Πολυδένδρι η γιορτή της Αγίας Βαρβάρας σαν αργία. Έφτιαξαν εικόνα της Αγίας και οι κάτοικοι του Πολυδενδρίου πανηγυρίζουν με λαμπρότητα το θαύμα αυτό στις 15 Ιουλίου, την ημέρα δηλαδή που κατέφθασε στο χωριό τους η εικόνα της Αγίας, σαν απεσταλμένη του Σωτήρος Χριστού.
Ταις της αθληφόρου Βαρβάρας πρεσβείαις, Χριστέ ο Θεός, ελέησον κ σώσον ημάς.
Ο Θεός να φωτίσει τους κυβερνώντες και να ανοίξει τα μάτια τους και να δουν ότι καταδικάζουν το λαό στην πανδημία με την αποχή από τις παρακλήσεις και τις λιτανείες των αγίων.
Επλανήθημεν πάντες...
λαός και κυβερνώντες.
Ο Θεός να μας Ελεήσει!!!

https://www.ekklisiaonline.gr/.../i-ikona-tis-agias.../

[toula]

Η Τηλεμεταφορά του Αγίου Πορφυρίου στην Μονή Οσίου Δαυίδ στον Άγιο Ιάκωβο!!!.

Ο Άγιος Ιάκωβος ήταν όπως περιγράφει αυτός εδώ ο άνθρωπος του Θεού, μυστικός, ησυχαστής, δεν μπορέσαμε να τον καταλάβουμε, ούτε και εμείς που είμαστε κοντά του, ήταν πολύ μόνος του, όπως οι περισσότεροι Άγιοι έπασχαν από πνευματική μοναξιά, και αναζητούσαν τρόπους αγιοπνευματικούς να μετακινούνται δια του αγγέλου τους, και να κάνουν παρέα, να συνομιλήσουν.
Ενα περιστατικό που έπρεπε να το πει ο Άγιος Κεφαλληνίας Δημήτριος,
ο οποίος όμως νομίζω το ανάφερε, και έτσι δικαιούμαι να το πω, δεν μου το είπε εμένα ο Άγιος Πορφύριος, πόσο μάλλον ο μυστικός Ιάκωβος.
Πήγαινε ο Δημήτριος τότε φοιτητής και αυτός, εξομολογούταν μεν στο Γέροντα Ιάκωβο αλλά πήγε να δει τον Άγιο Πορφύριο, και του λέει ο Άγιος.
Ποιός είναι ο γέροντας σου?
Του λέει ο Γέρων Ιάκωβος,
α, με τον Γέροντα σου τα λέμε τακτικά..
πως τα λέτε του λέει..
Να πηγαίνω επάνω και κουβεντιάζουμε..
Ποιός σας παίρνει, πότε, πως πηγαίνετε?
Δεν το ακούσαμε καμιά φορά..
Με τον πνευματικό τον τρόπο , αλλά πάει και το σώμα μην νομίζεις γίνομαι κανένα φάντασμα....
Καλά πως γίνεται αυτό?...
Κοίταξε, τώρα που θα πας, επειδή ο Ιάκωβος δεν τα λέει αυτά, και μου απαγορεύει να μιλώ, αλλά δεν ξέρω γιατί, κάποτε ίσως χρειαστεί να το πεις, πήγαινε στο νεκροταφείο της Μονής του Οσίου Δαβίδ είναι η εκκλησία του Αγίου Γεωργίου, έχει ένα πεύκο, κάτω από το πεύκο θα δεις δύο στίβες από κροκάλες, από πέτρες, στην μια κάθεται ο Ιάκωβος και στην άλλην κάθομαι εγώ, όταν το πνεύμα το Άγιον του ζητήσω να πάω και εγώ να βρω έναν άνθρωπο μου, φίλο ομότροπον, να συνομιλήσουμε...
Και πηγαίνετε Γέροντα τακτικά και ομιλείτε?..
Τουλάχιστον μία φορά την εβδομάδα, όποτε το αισθανθώ ανάγκη, ο Ιάκωβος να σκεφτείς του λέει, δεν το αισθάνεται αναγκαίο αυτό, αλλά, κάνει αγάπη για την δική μου ανάγκη...
Πηγαίνει ο Δημήτριος εις τον Γέροντα Ιάκωβο και του λέει, έχετε ευχές Γέροντα, από τον πατέρα Πορφύριο..
Ευχαριστώ...
έτσι όπως μιλούσε αρχοντικά ο Γέροντας.
Μου είπε ότι έρχεται εδώ,
Που έρχεται?
Ότι έρχεται εδώ και τα λέτε,
Σου είπε αυτό το πράγμα?
Ναι έτσι μου είπε..
Οχι παιδί μου δεν έρχεται...
Μα Γέροντα, είναι δυνατόν να λέει εμάς ψέματα ο Πορφύριος?
Μου είπε ακόμη και που συνομιλείτε...
Τι σου είπε δηλαδή?
Εδώ στον Άγιο Γεώργιο, πίσω στο πεύκο...
Σου είπε και αυτό?
Και του είπα να μην μιλά....
Αυτός ήταν ο μυστικός Ιάκωβος,
μπορούσε να ήταν ο πιο οικείος σε σένα, να μιλά για ώρες, για θαύματα, αλλά τα θαύματα είναι η φανέρωση, η έξωθεν φανέρωση της άλλης φυσικής του Θεού.

Από ομιλία Μητροπολίτου Μόρφου.
Πληκτρολόγηση.
Δημήτρης Προσκυνητής

[toula]

ΌΣΙΟΣ ΙΑΚΩΒΟΣ ΤΣΑΛΙΚΗΣ,

Κάθομαι στο πλάι, δίπλα στην αγία Τράπεζα. Μα πώς να κάτσω στο κέντρο!! Αφού βλέπω εκεί τον όσιο Δαβίδ.
Γνώρισα τον π. Ιάκωβο Τσαλίκη, με μια παρέα φίλων μου.
Εκεί στο μοναστήρι του οσίου Δαβίδ.
Είχα μείνει το βράδυ εκεί
Έλεγε συνέχεια ¨με συγχωρείτε, τέκνο μου¨, σε κάθε τρεις προτάσεις το έλεγε, και δημιουργούσε γύρω του ένα κλίμα ταπείνωσης, εμπιστοσύνης και οικειότητας.
Είχε επίσης χιούμορ, έλεγε πολύ όμορφα αστεία, ευχάριστα λόγια, που σου έπαιρναν το ψυχοπλάκωμα.
Οι γιαγιάδες των γύρω περιοχών που ήταν επίσκεψη, τον έπιαναν απ’ τον ώμο, λες κι ήταν ένας απλός ιερέας.
Ήταν καταδεκτικός.
Λίγοι καταλάβαιναν ότι ο άνθρωπος αυτός είναι ξεχωριστός και άγιος.
Διότι ήταν απλός στο φέρσιμο.
Με πήρε στο ναό, στο καθολικό, μπροστά στο κάθισμά του, όρθιος αυτός, όρθιος κι εγώ.
Με πλησίασε πολύ, έφερε το πρόσωπό του πολύ κοντά στο δικό μου, σχεδόν άγγιξε τη μύτη του κοντά στη μύτη μου, και μου είπε, ¨κι αν, παιδί μου, εξομολογείσαι τις αμαρτίες σου – με συγχωρείτε- να μην τις θυμάσαι πάλι.
Αυτά που λες, τα παίρνει ο Θεός και σε καθαρίζει.
Μη τα σκέφτεσαι πάλι και στεναχωριέσαι¨.
Εγώ, έκανα αυτό ακριβώς: εξομολογιόμουν, μα πάλι τα σκεφτόμουν και τα ανακύκλωνα, με αποτέλεσμα να θλίβομαι.
¨Εγώ, τέκνο μου, με συγχωρείτε, όταν ήμουν μικρός, έκανα πολλή προσευχή.
Πήγαινα στο βουνό, και άναβα τα καντήλια και μίλαγα πολύ στην αγία Παρασκευή, και την έβλεπα. ¨
Κείνη την ώρα που μου είπε αυτά, σκέφτηκα από μέσα μου, ¨Θα εννοεί νοερά, ο άνθρωπος. Ότι μιλούσε νοερά στην αγία Παρασκευή¨.
Και με κόβει απότομα ο π. Ιάκωβος και μου λέει ¨Όχι νοερά, ούτε φαντασίες, τέκνο μου!
Μα όπως σε βλέπω και με βλέπεις! Της μιλούσα και την έβλεπα, όπως βλέπω τώρα εσένα¨.
¨Πέρασα πολλά στη ζωή μου, μα με τη βοήθεια του οσίου Δαβίδ, όλα πήγαν καλά.
Και χρειάστηκε να ταπεινωθώ στη ζωή μου.
Με πήρε στο ιερό, πίσω απ’ την αγία Τράπεζα, και μου ζήτησε να του πω τα ονόματα των γονέων μου. Τα έγραψε, και μου είπε θα μας μνημονεύει όλους.
Και μου έδειξε κάτω στο έδαφος λέγοντας ¨να εδώ, βάζουν σκοινιά οι δαίμονες όταν λειτουργώ, για να πέσω κάτω.
Μα έρχεται ο όσιος Δαβίδ, και τα διαλύει όλα. Και τον βλέπω να λειτουργεί κι αυτός.
Και τότε κάθομαι εγώ στο πλάι, δίπλα στην αγία Τράπεζα. Και μου λένε εδώ οι πατέρες, γιατί δεν κάθεσαι στο κέντρο; Μα πώς να κάτσω στο κέντρο!! Αφού βλέπω εκεί τον όσιο Δαβίδ – με συγχωρείτε!¨
Με σταύρωνε συνέχεια με το χέρι του.
Έβγαζε μια γλύκα. Μια πνευματικότητα ξεκούραστη, ήρεμη, χωρίς άγχος και πνίξιμο.
Λέξεις όπως, αγρυπνία, νηστεία, κόπος, θυσία, κλπ, ηχούσαν απ’ τα χείλη του τόσο αγαπητές και φιλικές προς το ψυχικό μου περιβάλλον.
Δεν απωθούσαν καθόλου.
Δεν είχε καθόλου φανατισμό, ταραχή, δεν ανήκε σε παρατάξεις, ομάδες, δεν ήταν κανενός, παρά μόνο της Εκκλησίας και του Χριστού, και όλου του κόσμου. Ένας παγκόσμιος άγιος, που σε κέρδιζε με την ταπείνωση του ήθους του.
¨Και σε όλα να έχεις διάκριση, για να μη τα εκμεταλλευτεί ο εχθρός μας, τέκνο μου.
Να, κι εμείς εδώ έχουμε τον πάτερ.....
που από πολύ ζήλο, κοιμάται κάτω αυτό τον καιρό, στο πάτωμα και όχι στο κρεβάτι του, για άσκηση, και τελικά αρρώστησε, και τώρα δεν μπορεί να κάνει πολλά πράγματα αυτές τις μέρες! Όλα με διάκριση, τέκνο μου, όσο μπορείς, για να αντέχεις¨.
¨Και να μη φοβάσαι να μιλάς για το Χριστό! Θα σέβεσαι όλους, θα τιμάς όλους, γονείς, μεγαλύτερους, μα δεν θα πάψεις να μιλάς για το Χριστό πάντα!¨
Ήταν ένας άγιος άνθρωπος πράγματι.
Και πάντα άφηνε κάτι ιερό στην ψυχή σου. Λόγια όμορφα, μετρημένα και φωτισμένα.
Ο Θεός τον άγγιζε.
Ο ίδιος δεν άγγιζε άτσαλα την ψυχή σου, μα όσο άντεχες, όσο του έλεγε ο Θεός, όσο θα σου έκανε καλό.
Μετέδιδε όχι απλά λόγια, μα μια αίσθηση γλυκασμού, χορτασμού, πληρότητας, σιγουριάς, ελπίδας.
Γι’ αυτό δεν σε τάραζε, δεν σε πρόσβαλλε, δεν έμπαινε αδιάκριτα σε θέματά σου, αν δεν ήσουν έτοιμος να δεχτείς μια συμβουλή.
Στο γυρισμό η καρδιά όλων μας ένιωθε πολύ όμορφα.
Για χρόνια τον θυμόμουν. Και μέχρι σήμερα τον αγαπώ.
Και για πάντα.
Όταν έμαθα ότι πέθανε, ήμουν στην εκκλησία της γειτονιάς μου, και ένιωσα πολύ παράξενα. Διότι τον είχα δει πριν λίγο καιρό, κι ο άνθρωπος αυτός έφυγε. Κι άφησε μέσα μου αυτή την άγια πνοή των λόγων του, τόσο ευγενικά, τόσο διακριτικά.
Ηχούσε συνέχεια στα αυτιά μου η φράση του ¨με συγχωρείτε, τέκνο μου¨, που κράταγε τον εαυτό του ταπεινό, και έδινε αξία σε κάθε προσκυνητή, ακόμα και σ’ ένα φοιτητή όπως ήμουν εγώ τότε.
Άλλοι άνθρωποι αυτοί οι άγιοι.
Χωρίς βιτρίνες, φινέτσα, φιγούρα,
δήθεν πνευματικότητες και διαφήμιση.
Άγιε Ιάκωβε πρέσβευε υπέρ ημών.

Αποσπάσματα από διηγήσεις διαφόρων προσκυνητών της Ιεράς Μονής Οσίου Δαβίδ του Γέροντος Λίμνη Ευβοίας.

[toula]

Άγιος Ιάκωβος Τσαλίκης.

Όταν του εμφανίστηκε η Παναγία κρατώντας τον Χριστό αγκαλιά!!!
Μητροπολίτη Σισανίου και Σιατίστης κ. Παύλου..

Εγώ έτυχε να πάω μια φορά να τον επισκεφθώ τον άγιο Ιάκωβο Τσαλίκη όταν νοσηλευόταν στο νοσοκομείο ΝΙΜΤΣ και τόσο πολύ μ’ ευχαριστούσε γι’ αυτό, που μνημόνευε την επίσκεψή μου σχεδόν μέχρι που πέθανε.
Εκεί στο νοσοκομείο ΝΙΜΤΣ ήταν που είχε δει και την Παναγία.
Και μου είπε:
– Παιδί μου, ήρθε η Παναγία μας.
Είδα μια νοσοκόμα να μπαίνει και κρατούσε κι ένα μωρό στα χέρια της.
Κι εγώ ξαφνιάστηκα.
Είπα, “εδώ οι νοσοκόμες έχουν και τα μωρά τους μαζί”;
Η Θεοτόκος τού μίλησε, του είπε να μην ανησυχεί, θα γίνει καλά (είχε κάποια προβλήματα στα πόδια του νομίζω τότε) κι όταν έφυγε από τον θάλαμο, ο π. Ιάκωβος γύρισε στο διπλανό κρεβάτι και ρώτησε:
Δεν μου λέτε, εδώ οι νοσοκόμες έχουν και τα παιδάκιά τους μαζί;
Ο διπλανός του ασθενής απόρησε:
Ποια νοσοκόμα εννοείτε;
Να αυτή που ήταν τώρα εδώ μαζί με το παιδάκι.
Ποια νοσοκόμα;
Ποιο παιδάκι;
Δεν είδα κάτι τέτοιο.
Τότε, παιδί μου, κατάλαβα, αφηγούνταν ο Γέροντας, ότι αυτή ήταν η Παναγία μας!

Από το βιβλίο του Μητροπολίτη Σισανίου και Σιατίστης κ. Παύλου, “Άνθρωπος που δεν είναι ταπεινός δεν μπορεί να αγαπήσει, Ο άγιος Τσαλίκης όπως τον έζησα”, των εκδόσεων Εν πλω.

[toula]

Τι έπαθε ο προσκυνητής που έδειξε δυσπιστία σε κάποια παράδοση στο σπήλαιο του οσίου Δαυίδ!

Κάποιος από το χωριό μας είχε έναν γιο αξιωματικό και το καλοκαίρι που είχαμε πάει στον Όσιο Δαυίδ, του Αγίου Κοσμά του Αιτωλού [ανήμερα της γιορτής του αγίου 24 Αυγούστου], εμείς είχαμε μείνει, μία παρέα, εκεί στο Μοναστήρι και αυτός με το γιο του, μία άλλη παρέα, είχαν πάει με τα πόδια στο ασκητήριο του Οσίου Δαυίδ.
Αυτός ο συγχωριανός μας ήταν μεγάλος στην ηλικία.
Του εξήγησαν, όταν πήγανε στο ασκητήριο, ότι εδώ έμενε ο Γέροντας Ιάκωβος [όσιος Ιάκωβος Τσαλίκης] τα βράδια, διάβαζε την Παράκληση, κρεμούσε το ρασάκι του εκεί σε ένα καρφί, υπήρχε ένα καρφάκι από τα καρφιά τα παλαιά μες στις πέτρες της σπηλιάς.
Και όπως έλεγε και ο Γέροντας Ιάκωβος κρεμούσε εδώ το ράσο του ο Γέροντας Δαυίδ και έκανε τις μετάνοιές του και έκανε τις διάφορες αγρυπνίες του.
Τότε αυτό ο κυρ-Νίκος ο συγχωριανός μας είπε:
– Άντε καημένε που αυτό το έβαλε ο Όσιος Δαυίδ εδώ, και είναι τόσα χρόνια εδώ και δεν το έχει πειράξει κανένας; Το έβαλαν οι καλόγεροι για να λένε ότι αυτό το είχε βάλει ο Όσιος Δαυίδ.
Έπιασε το καρφί να το κουνήσει να το βγάλει.
Και την ώρα εκείνη το χέρι του έμεινε επάνω στο καρφί. Με δυσκολία μεγάλη του τράβηξαν το χέρι, το οποίο δεν μπορούσε να το κινήσει καθόλου.
Ήρθαν στο Μοναστήρι, τον είδανε σε αυτήν την κατάσταση, έτρεξαν στον Γέροντα Ιάκωβο, του είπαν αυτό και αυτό.
Έπεσε τότε στα πόδια του Γέροντα ο Νίκος και τον παρεκάλεσε.
Λέει:
– Είχα μεγάλη δυσπιστία δεν πίστευα ότι το καρφί αυτό δεν ήταν από τον Όσιο Δαυίδ και έπιασα να το βγάλω.
– Γιατί παιδί μου, του είπε ο Γέροντας, είχες αυτή τη δυσπιστία; Τόσα χρόνια που έρχεσαι στο Μοναστήρι δεν έχεις καταλάβει ακόμα πώς πρέπει να συμπεριφερόμαστε και δεν παίζουμε με τα θεία και όλα αυτά.
Τον παρακάλεσε τον Γέροντα να διαβάσει μία ευχή και πραγματικά ο Γέροντας προσευχήθηκε, παρεκάλεσε τον Όσιο Δαυίδ και αφού του σταύρωσε με το χεράκι του Αγίου Δαυίδ, αμέσως το χέρι του άρχισε να επανέρχεται, να κινείται και να έρχεται στην θέση του.
Και από τότε μέχρι την ημέρα που έφυγε από τον κόσμο αυτό, πάντα τιμούσε τον Άγιο, πάντα έλεγε για τα θαύματα του Αγίου και πάντα έλεγε για τον Γέροντα τον Ιάκωβο ότι είναι ένας άγιος άνθρωπος πραγματικά.

Μαρτυρία του Πρωτοπρεσβυτέρου, π. Ιωάννου Μάρκου, εφημερίου Ιερού Ναού Αγίου Ιωάννου Θεολόγου, Μαντουδίου Ευβοίας, όπως δημοσιεύεται στο βιβλίο, ο “Όσιος Ιάκωβος (Τσαλίκης), Ηγούμενος της Ιεράς Μονής οσίου Δαυίδ Γέροντος, Ένας σύγχρονος άγιος”, έκδοση των Πατέρων της Ιεράς Μονής οσίου Δαυίδ Γέροντος, Λίμνη Ευβοίας, 2018.

[toula]

Άγιος Ιάκωβος Τσαλίκης.

Εγώ, παιδί, τα λέγω στο αυτί του αγίου Δαβίδ, και αυτός ανοίγει γραμμή με τον Χριστό μας!
Ο Όσιος Δαβίδ εξεπλήρωσε τις υποσχέσεις, που έδωκε στον γέροντα, όταν πρωτοεισερχόταν στη μονή, στο ακέραιο.
Πολλές φορές έκπληκτοι ακούαμε από τον διορατικό γέροντα την αμαρτία ή το πρόβλημά μας, πριν ακόμα το εκφράσουμε.
Όλα αυτά τα διηγιόταν με ιδιαίτερη χάρη -αφού τον χαρίτωνε το Άγιο Πνεύμα– παραστατικότητα, με τις ανάλογες κινήσεις και φωνές, που απαιτούσε η κάθε διήγηση.
Είχε μιμητική ικανότητα, που τον καθιστούσε χάρμα ακοής και οφθαλμών.
Αυτός ήτο ο γέροντας Ιάκωβος πριν την ακολουθία, απλούς και χαριέστατος.
Μέσα στο ναό, στη λατρεία, γινόταν άλλος άνθρωπος. Επίγειος άγγελος «συλλειτουργών», όπως ο ίδιος, έλεγε, «με Χερουβίμ και Σεραφίμ».
Χωρίς να είναι ιδιαίτερα ψηλός, έδινε την αίσθηση ενός μεγαλοπρεπούς άρχοντα, που με ύψος υψηλού κηρύγματος κατά την ανάγνωση του εξάψαλμου και ευαγγελίου αναγγέλλει την παρουσία του Κυρίου στην κάθε λειτουργία.
Κατά το προφητικό λόγιο του Οσίου Δαυίδ δεν άγγιξε χρήματα.
Τα πήρε, για να τα σκορπίσει, ως άλλος Ιωάννης Ελεήμων, σε φτωχούς και άπορους.
Αυτό όμως, που πλούσια έδωσε σ’ εμάς τους φτωχούς τότε φοιτητές, είναι η ζωντανή πίστη ότι -όπως τακτικά ο ίδιος ομολογούσε- «ζει Κύριος ο Θεός μου», ποιών στις δύσκολες μέρες μας στο πρόσωπο του αγιασμένου θεράποντα Του ένδοξά τε και εξαίσια.
Ήταν τέτοιας θέρμης η ζέση της πίστεώς του, που το Πάσχα πήγαινε στο κοιμητήριο της μονής και έλεγε: «Χριστός Ανέστη» στους κεκοιμημένους πατέρες, τα δε Χριστούγεννα η ευαίσθητη καρδία του συνέχιζε τον εορτασμό και την πανήγυρη της ημέρας μέσα στο γειτονικό δάσος.
Εκεί όλως τυχαία και ξαφνικά ακούσαμε φωνή να ψάλλει:
Χριστός γεννάται δοξάσατε, Χριστός εξ ουρανών απαντήσατε… Άσατε τω Κυρίω πάσα η γη…
Ήταν η φωνή του γέροντα, που έψαλλε με τα χέρια αναπεπταμένα στον εορτάζοντα ουρανό ανάμεσα στα γέρικα πλατάνια, ενώ σμήνος πουλιών συνεόρταζε τριγύρω του.
Αυτές τις καταβασίες έψαλλε την ημέρα των Εισοδίων της Παναγίας κατά το παρελθόν έτος 1991.
Μετά εξομολόγησε τον αδελφό Γεννάδιο και τον παρεκάλεσε να μείνει, γιατί «το απόγευμα θα χρειαστεί», όπως είπε, «να τον αλλάξει».
Πράγματι το απόγευμα εκοιμήθη, για να κάνει μαζί με τα Εισόδια της Θεοτόκου τη δική του είσοδο στον εορτάζοντα ουρανό.
Ο γέροντας Πορφύριος, που ετοίμαζε εκείνες τις μέρες τη δική του έξοδο από αυτό τον κόσμο, είπε:
Εκοιμήθη ο γέρο-Ιάκωβος, ένας από τους μεγαλύτερους αγίους του αιώνα μας. Είχε μέγα διορατικό και προορατικό χάρισμα το οποίο έκρυβε επιμελώς, για να μη δοξάζεται.
Κύριε Παντοκράτορα, ο Θεός των πατέρων ημών Ιακώβου και Πορφυρίου, «γένου ίλεως επί τας αμαρτίας ημών».

Αποσπάσματα από το διαδίκτυο

[toula]

Η συντροφιά του Ερημίτη Παϊσίου στο Σινά.

Η ανθρώπινη συντροφιά στο ερημικό κελάκι του και στη Σπηλιά ήταν σπάνια. Μερικά πουλιά και κάποια ποντικάκια. Συνήθως δύο πέρδικες έρχονταν και του έκαναν συντροφιά στις ατελείωτες ώρες που ήταν μόνος στην έρημο, στο βουνό της προσευχής. Οι πέρδικες και τα άλλα άγρια πουλιά τον παρηγορούσαν. Συχνά, όταν σκάλιζε εικόνες, έρχονταν κοντά του και ανέβαιναν στους ώμους του.
Οι «φτερωτοί φίλοι» έμπαιναν και μέσα στο μικρό κελί του από την πόρτα που την είχε συνέχεια ανοιχτή, επειδή δεν υπήρχε παράθυρο.
Κάποτε πήγε να σηκώσει μία μεγάλη πέτρα, πιάστηκε η μέση του και έμεινε για είκοσι ημέρες ξαπλωμένος στο πεζούλι που είχε για κρεβάτι. Τότε πολλά πουλάκια έμπαιναν στο κελί, του έκαναν παρέα και κελαηδούσαν γλυκά για ώρες. Έλεγε μετά στους μοναχούς του Σινά: «Να είσαι άρρωστος, να σε επισκέπτονται πουλιά, να μη δίνουν σημασία στο φαγητό, μόνο να κελαηδούν γλυκά!» Ακόμα όμως και μακριά από το Ασκητήριό του, τον ακολουθούσαν πουλιά στα βράχια και στις σπηλιές που πήγαινε για να ψάλλει και να προσευχηθεί.
«Μια φορά έκανα χυλό με ρύζι και την άλλη μέρα καθάρισα το κονσερβοκούτι που είχα βράσει το ρύζι και πέταξα τα ξερά απομεινάρια στα ποντικάκια. Από τότε, κάθε φορά που σκάλιζα εικόνες και πετιόνταν κομματάκια ξύλου, αυτά, ακούγοντας το θόρυβο και βλέποντας το ξύλο, νόμιζαν ότι είναι ρύζι και μαζεύονταν. Ακόμα και τα άγρια ζώα ημερεύουν κοντά μας, όταν ζούμε σωστή ζωή» και συνεχίζει ο Άγιος την αναφορά του: «Τα άγρια ζώα είναι πολύ φιλότιμα. Συνάντησα φιλότιμο περισσότερο στα άγρια ζώα, παρά σε πολλούς ανθρώπους. Καλύτερα να έχουμε φιλία με αυτά, παρά με κοσμικούς ανθρώπους. Αν θέλεις φίλο αληθινό, μετά τον Θεό, πιάσε φιλία με τους Αγίους. Αλλιώς με τα άγρια ζώα.»
Ο Γέροντας, έξω από το κελλάκι του, ειδικά τον χειμώνα, έτριβε παξιμάδι και το έριχνε στην αυλή του να φάνε τα πουλιά, μικρά και μεγάλα, άγρια και ήμερα. Κάποια κάθονταν και στην παλάμη του Γέροντα και συνέχιζαν να τρώνε. Ένιωθαν τα πουλιά, ακόμα και τα άγρια, ασφάλεια κοντά στον Γέροντα.
Η άγια ασκητική ζωή του, η απλότητα και η ηρεμία του έκαναν τα πτηνά του ουρανού να βρίσκουν φωλιά στο κελί του, στα γύρω βράχια, στην απεραντοσύνη της καρδιάς του.

«Μυστικοί ασκητικοί αγώνες του Αγίου Παϊσίου» (σελ. 110, 111, 112)