Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

Η εμπάθεια μας χωρίζει από τον Θεό.
Ο χωρισμός αυτός δεν συνεπάγεται
παρά την τελειωτική καταστροφή μας.

Όσιος Θεοφάνης ο Έγκλειστος

[toula]

Παναγία Βηματάρισσα: Η λαμπάδα που ήταν αναμμένη 70 χρόνια.

Η Θαυματουργή εικόνα της Παναγίας της Βηματάρισσας ή Κτητόρισσας βρίσκεται στην Ιερά Μονής Βατοπαιδίου.
Η εικόνα της Παναγίας της Βηματάρισσας ή Κτητόρισσας είναι η «εφέστιος» εικόνα της Μονής Βατοπαιδίου και είναι τοποθετημένη στο σύνθρονο του Ιερού Βήματος του καθολικού της Μονής.
Η εικόνα της Παναγίας της Βηματάρισσας, κατά την παράδοση, ο Αρκάδιος, γιός του Μεγάλου Θεοδοσίου του αυτοκράτορα, βρισκόμενος σε ναυάγιο, μεταφέρθηκε στην στεριά κάτω από μία βάτο, με θαυματουργική επέμβαση της Θεοτόκου, στην περιοχή όπου αργότερα θα κτιζόταν η Μονή Βατοπαιδίου, και εκεί βρήκε αυτήν την εικόνα της Παναγίας.
Με την εικόνα αυτή σχετίζεται ένα θαύμα που έγινε τον 10ο αιώνα.

Όταν κάποτε έγινε επιδρομή των Αράβων στην Μονή, ο ιεροδιάκονος και βηματάρης (επιμελητής του ιερού βήματος και συνεπώς, υπεύθυνος για τα άγια λείψανα και λοιπά κειμήλια που φυλάσσονται εκεί) Σάββας πρόλαβε και έριξε την εικόνα της Παναγίας στο πηγάδι του Ιερού Βήματος μαζί με τον σταυρό του Μεγάλου Κωνσταντίνου και μία λαμπάδα αναμμένη που πάντοτε έκαιγε μπροστά στην εικόνα της Παναγίας.
Το μοναστήρι λεηλατήθηκε και ο Σάββας με τους άλλους μοναχούς οδηγήθηκαν αιχμάλωτοι στην Κρήτη.Όταν μετά εβδομήντα χρόνια ελευθερώθηκε η Κρήτη από τους πειρατές, επί Νικηφόρου Φωκά του αυτοκράτορα, ελευθερώθηκε και ο όσιος Σάββας και επέστρεψε υπέργηρος στην Μονή.
Εκεί υπέδειξε στον τότε ηγούμενο της Μονής Νικόλαο να ανοίξουν το πηγάδι, όπου – ω του θαύματος! – βρήκαν την εικόνα και τον σταυρό όρθια πάνω στο νερό και την λαμπάδα αναμμένη όπως την είχε ανάψει πριν από εβδομήντα χρόνια!
Συνέβηκε δηλαδή διπλό θαύμα· τα ιερά αντικείμενα που είχαν πέσει μέσα στο νερό δεν καταστράφηκαν, από θαύμα και πρόνοια της Παναγίας, και η λαμπάδα έκαιγε εβδομήντα χρόνια χωρίς να εξαντλείται!

Έκτοτε σε ανάμνηση του θαύματος, ψάλλεται Παρακλητικός Κανόνας προς την Υπεραγία Θεοτόκο κάθε Δευτέρα απόγευμα, και κάθε Τρίτη τελείται στο καθολικό Θεία Λειτουργία, ενώ σε όλες τις λιτανείες της Μονής πρωτοστατεί αυτή η εικόνα της Παναγίας.
Εορτάζεται ιδιαίτερα την Τρίτη της Διακαινησίμου, όπου και γίνεται μεγάλη λιτανεία γύρω από την Μονή προς τιμή της εικόνας.
Η εικόνα αυτή βρίσκεται σήμερα στο σύνθρονο του ιερού βήματος, λέγεται δε και “Κτιτόρισσα”, από το γεγονός ίσως ότι η ανεύρεσή της σχετίζεται με την ανοικοδόμηση της μονής από τους τρείς αδελφούς και κτίτορες της μονής, Αθανάσιο, Νικόλαο και Αντώνιο, που μόνασαν περί τα τέλη του Ι’ αιώνα.

Πηγή: ieramonopatia.gr

[toula]

Να σηκώνεται το πρωί ο πιστός, να γονατίζει και να λέει: ''Κύριε φύλαξέ με από την περιέργεια και την αργολογία.
Θέλω να είμαι οικοδομητικός και για τον εαυτόν μου και για τους άλλους.
Να οικοδομούμαι και να οικοδομώ.
Με την εμφάνιση μου, με τα λόγια μου, με την προβολή μου, με τη γλώσσα μου να οικοδομούμαι και να οικοδομώ τους άλλους''.
Πόσο ωραίο θα ήταν!
Τί κοινωνία θα είχαμε.
Τί Εκκλησία θα είχαμε!!

Όσιος Φιλόθεος Ζερβάκος

[toula]

Το θαύμα της θεραπείας του σεληνιαζομένου νέου.

Ἡ ἀδυναμία τῶν Μαθητῶν τοῦ Χριστοῦ νὰ θεραπεύσουν τὸν νέο τοῦ σημερινοῦ Εὐαγγελίου, ποὺ ταλαιπωρεῖται ἀπὸ τὴν ἐπίδραση τοῦ διαβόλου ἐπάνω του, κρύβεται στὴν ἔλλειψη δύο βασικῶν παραγόντων· τῆς προσευχῆς καὶ τῆς νηστείας, κατὰ τὸν λόγο τοῦ Χριστοῦ.
Ἐτοῦτοι οἱ παράγοντες εἶναι καθοριστικοὶ τῆς πνευματικῆς ζωῆς καὶ πιστοποιοῦν τὴν ὕπαρξη τοῦ ἀγῶνος γιὰ ἀναγέννηση. Ὁ ἕνας παράγων στηρίζεται στὸν ἄλλο καὶ ἡ σύνδεσή τους εἶναι τόσον ἀρραγής, ὥστε ἡ ἔλλειψη τοῦ ἑνὸς ἀδυνατίζει τὴν παρουσία τοῦ ἄλλου.
Γιατί, δὲν μπορεῖ νὰ ὑπάρχει ζῶσα καὶ διαρκὴς προσευχή, ὅταν λείπει ἡ νηστεία. Πῶς εἶναι δυνατὸν νὰ προσευχηθεῖ ὁ ἄνθρωπος, ὅταν αἰσθάνεται βάρος ἀπὸ τὰ φαγητὰ καὶ τὰ ποτὰ; Εἶναι δυνατὸν νὰ σηκωθεῖ γιὰ προσευχὴ καὶ νὰ συμμετέχει στὸν προσευχητικὸ λόγο, ὅταν δὲν ἔχει προηγηθεῖ ἡ νηστεία;
Ὁ Ζιγαβηνός, σχολιάζοντας, ἀναφέρει σχετικά πὼς «ὁ νοῦς τοῦ ἀνθρώπου ἐνεργεῖ ἀπερίσπαστα, ὅταν δὲν βαρύνεται ἀπὸ τὸ φορτίο τοῦ στομάχου, βιαιότερα ὅμως ἀπὸ τὸ πῦρ καὶ φοβερώτερο παντὸς ἀνέρχεται ἡ προσευχή, γι᾿ αὐτὸ πρέπει νὰ συνυπάρχουν καὶ οἱ δύο πάντοτε».
Καὶ πάλι, ὅταν λέμε νηστεία, δὲν ἐννοοῦμε μόνο τὴν ἐναλλαγὴ τῶν τροφίμων, μήτε πάλι τὴν ποσότητά τους ἀλλὰ τὴν ἐγκράτεια τοῦ ἀνθρώπου ἔναντι τῶν ὑλικῶν ἀγαθῶν. Νὰ μπορεῖ ὁ ἄνθρωπος νὰ κρατᾶ τὸν ἑαυτόν του, νὰ γίνεται δηλαδὴ αὐτοκράτοράς του καὶ νὰ τὸν ὁδηγεῖ ἐκεῖ ποὺ πρέπει καὶ ὅσο πρέπει.

Ἔτσι, ἡ ἐγκράτεια εἶναι μιὰ βασικὴ ἀρχὴ πνευματικῆς ὡριμότητας καὶ ἐκφράζει μιὰ ποιότητα τῆς ἀνθρώπινης ὑπάρξεως. Μέσα σ᾿ αὐτὴ τὴν ποιότητα ὁ ἄνθρωπος, ξεπερνώντας κάθε εἴδους ποσότητες καὶ τὶς ἐναλλαγὲς τῶν τροφίμων, αἰσθάνεται καὶ ἐλεύθερος καὶ αὐτεξούσιος. Μπορεῖ μὲ τὴν ἐλευθερία του καὶ τὴν αὐτοκυριαρχία νὰ καθοδηγεῖ τὴν ὕπαρξή του στὸ δρόμο τῆς ὑπέρβασης, πλησιάζοντας βῆμα μὲ βῆμα καθημερινῶς πρὸς τὴν τελειότητα καὶ τὴ θέωση μὲ τὴ χάρη τοῦ Θεοῦ.
Ὅλη αὐτὴ ἡ διαδρομὴ, ποὺ ἐκφράζει μιὰ προσπάθεια καὶ ἕναν ἀγώνα πνευματικῆς συγκρότησης, ἔχει ὡς βοηθὸ καὶ στήριγμα τὴν προσευχή. Ἀλλιῶς θὰ ἔμενε ἀνεκπλήρωτη καὶ στὴ διαδρομὴ ὁ ἄνθρωπος θὰ ἐκάμπτετο.
Τώρα ὅμως μπορεῖ νὰ εἶναι σίγουρος πὼς τίποτε δὲ θὰ μείνει στὴ μέση, δίχως νὰ ἐκπληρωθεῖ. Ἐπειδὴ γνωρίζει πὼς «αὐτὸ τὸ γένος τῶν δαιμόνων δὲν ἀντιμετωπίζεται ἀπὸ τὸν ἄνθρωπο... παρὰ μὲ προσευχὴ καὶ νηστεία».

Προτάσσοντας δὲ ὁ Χριστὸς τὴν προσευχή, δηλώνει πώς ἀποτελεῖ φοβερὸ ὅπλο ἐναντίον τοῦ διαβόλου καὶ παίρνει δύναμη ἀπὸ τὴ νηστεία. Στὸ σημεῖο αὐτὸ ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος προσθέτει τὰ ἀκόλουθα: «ὄχι μόνο ἡ νηστεία, ἀλλὰ πρέπει νὰ ὑπάρχει καὶ ἡ προσευχὴ καὶ μάλιστα πρωταρχικά». Ὁ δὲ ἱερὸς ὑμνωδὸς τοῦ βιβλίου τοῦ Τριωδίου, μεταξὺ τῶν ὑπέροχων ὕμνων του, γράφει γιὰ τὴ νηστεία: «σὲ ὅλη τὴ διάρκεια τοῦ χρόνου ἡ νηστεία εἶναι ὠφέλιμη σ᾿ αὐτοὺς βεβαίως ποὺ τὴν προτιμοῦν καὶ σηκώνουν τὸ βάρος της. Καὶ ἔτσι στὸ νηστεύοντα δὲν τολμάει νὰ ἐπιδράσει ὁ διάβολος, ἀλλὰ ἀντιθέτως οἱ φύλακες τῆς ζωῆς μας Ἄγγελοι μοχθοῦν καὶ κοπιάζουν γι᾿ αὐτόν».

Ὥστε ἡ ἀξία καὶ ἡ σημασία τῆς νηστείας εἶναι πολὺ μεγάλη γιὰ τὸν ἄνθρωπο. Ὠφέλιμη καὶ ὑποβοηθητικὴ τῆς πνευματικῆς ζωῆς· ἐπειδὴ δὲν μπορεῖ νὰ ταυτιστεῖ μὲ τὴν οἰνοποσία ἢ τὴν πολυφαγία, μήτε συμβαδίζει μὲ τὴν ἀκράτεια καὶ τὴν ἀχαλίνωτη ζωή.
Ἀγαπητοὶ ἀδελφοί, μὴ νομίσουμε πὼς μιλώντας σήμερα γι᾿ αὐτὰ τὰ θέματα, μπορέσαμε νὰ τὰ ἐξαντλήσουμε. Κάθε ἄλλο, γιατί τὰ θέματα αὐτὰ εἶναι καὶ μεγάλα καὶ πλούσια. Μόνο λίγα λόγια εἴπαμε καὶ ἐκεῖνα ἀδύναμα.
Ὅμως, ἀξίζει τελειώνοντας γιὰ σήμερα, ν᾿ ἀκούσουμε τὸ πνεῦμα τοῦ Θεοῦ τὶ λέγει διὰ τοῦ προφήτου Ἡσαΐα ἰδιαίτερα γιὰ τὴ νηστεία: «Ἐγώ, λέγει ὁ Θεός, δὲν ἐπεθύμησα τέτοιου εἴδους νηστεία, νὰ διέρχεται δηλαδὴ ὁ ἄνθρωπος τὴν ἡμέρα του ταλαιπωρημένος... Ἐκεῖνο ποὺ διέταξα, συνεχίζει ὁ Θεός, εἶναι νὰ σπάσεις τὰ δεσμὰ τῆς βίας καὶ τῆς καταπίεσης, νὰ ἐλευθερώνεις ἀνθρώπους συντετριμμένους, ἕνεκα τῆς καταπιέσεως καὶ ἐκμεταλλεύσεως. Νὰ κόβεις ἀπὸ ἐσένα τὸν ἄρτο σου καὶ νὰ τὸ δίνεις στοὺς πεινώντας πτωχούς. Νὰ εἰσάγεις στὸ σπίτι σου τοὺς ἀστέγους. Ἂν δεῖς κάποιο δίχως ἐνδύματα, νὰ τὸν ἐνδύσεις. Μὴν παραβλέψεις αὐτοὺς ποὺ πονοῦν καὶ δυστυχοῦν...».

Σ᾿ αὐτὸν λοιπὸν ποὺ βλέπει τὴ νηστεία ὡς τύπο καὶ ἀποφυγὴ κάποιων τροφίμων καὶ τίποτε ἄλλο, τί θὰ μπορούσαμε νὰ ποῦμε; Ἆραγε ἀρκεῖ μονάχα αὐτό; Καὶ αὐτὸ εἶναι ποὺ ζητεῖ ὁ Θεὸς ἀπὸ ἐμᾶς; Βεβαίως, οὔτε τὸ ἕνα οὔτε τὸ ἄλλο ἀπ᾿ αὐτὰ ἰσχύει. Γιατὶ καὶ τὸ ἕνα καὶ τὸ ἄλλο βρίσκονται ἔξω καὶ πέραν τῆς ἐντολῆς τοῦ Θεοῦ καὶ τῆς ζωῆς τῆς Ἐκκλησίας.

Ἀρχιμ. Ν.Π.
Πηγή: imml.gr

[toula]

ΚΥΡΙΕ, ΕΛΕΗΣΟΝ ΜΟΥ ΤΟΝ ΥΙΟΝ

«Κύριε, ἐλέησόν μου τὸν υἱόν, ὅτι σεληνιάζεται καὶ κακῶς πάσχει» (Ματθ. 17, 15)
«Κύριε, σπλαχνίσου τὸν γιό μου, γιατὶ εἶναι ἐπιληπτικὸς καὶ ὑποφέρει»

Η καταφυγή των ανθρώπων σε περιπτώσεις μεγάλων δοκιμασιών είναι η πίστη. Το βλέπουμε αυτό στα μεγάλα προσκυνήματα, ιδίως κατά τις εορτές. Χιλιάδες άνθρωποι, σε πείσμα των καιρών, των ειρωνευόμενων τον Θεό και την παρηγοριά της πίστης, πηγαίνουν για να εναποθέσουν ελπίδες, να ευχαριστήσουν, να πάρουν δύναμη από τον Χριστό, την Παναγία, του αγίους.
Συνήθως τα αιτήματα είναι συγκεκριμένα για τον καθέναν. Ό,τι μας λείπει, ζητάμε. Ό,τι φοβόμαστε μήπως μάς συμβεί, παρακαλούμε να αποτραπεί. Αλλά και η ανάγκη για αιωνιότητα περνά από τις ψυχές μας, η έγνοια ότι έχουμε σφάλει έναντι του Θεού λειτουργεί ως στοιχείο που μας ωθεί να απευθυνθούμε στην πίστη.

Η πίστη, άλλωστε, είναι βαθιά ανάγκη του ανθρώπου. Ακόμη και οι σοβαροί ορθολογιστές σέβονται την επιθυμία του πιστού να έχει καταφύγιο και παρηγοριά. Μόνο οι μισαλλόδοξοι, εντός και εκτός δογμάτων, οι επηρμένοι δεν δέχονται αυτή την ανάγκη.
Υπάρχει ένα αίτημα όμως το οποίο δεν περνά από την σκέψη των πολλών. Είναι αυτό που διατυπώνει ο πατέρας του σεληνιαζόμενου παιδιού στον Χριστό, όταν ο Κύριος κατεβαίνει από το όρος της Μεταμορφώσεως και συναντά έναν λαό που περιμένει το θαύμα, όπως επίσης και διαπιστώνει την αποτυχία των μαθητών Του να το πράξουν. Σε άλλες περιπτώσεις, όταν ο Χριστός δεν ήταν παρών και είχε στείλει τους μαθητές Του σε μέρη της Παλαιστίνης για να κηρύξουν στα απολωλότα πρόβατα του οίκου Ισραήλ τον ερχομό της βασιλείας του Θεού, οι μαθητές έκαναν θαύματα.
Εδώ, όχι. Άλλαξε η πίστη τους; Λιγόστεψε; Όχι. Έχασαν την χάρη; Θα έλεγε κάποιος ότι εν όψει των παθών του Κυρίου που πλησιάζουν, ο Χριστός θέλει να δείξει στους μαθητές Του ότι όσα θα δούνε στο εξής και αφορούν στον Ίδιο θα γίνουν με την θέλησή Του. Ο Χριστός γιατρεύει, ανασταίνει, διδάσκει, υπομένει, παραδίδει το μυστήριο της Ευχαριστίας, είναι αποφασισμένος να πιει το ποτήριο του πάθους όχι από αδυναμία, αλλά από δύναμη. Θέλει ακόμη να δείξει στους μαθητές Του ότι τα θαύματα δεν γίνονται για επίδειξη, ούτε είναι η πεμπτουσία της πίστης.

Ότι τους περιμένει ένας αγώνας εναντίον των δυνάμεων του κόσμου τούτου που κείται εν τω πονηρώ, στον οποίο αγώνα δεν χωρά εγωισμός, επίδειξη, απουσία μέτρου, αλλά μόνο προσευχή, δηλαδή εμπιστοσύνη στον Θεό, και νηστεία, δηλαδή ταπείνωση.
Ο πατέρας διατυπώνει αυτό το εξαιρετικό αίτημα, το οποίο έχει να κάνει με τον καθέναν από εμάς: «Κύριε, ελέησόν μου τον υιόν». Το «ελέησον» ξεκινά από το να ρίξει ο Χριστός το βλέμμα Του στο παιδί, να το σπλαχνισθεί, να μπει στην θέση του πατέρα, να το γιατρέψει, να το γλιτώσει από τον επαπειλούμενο θάνατο, να νικήσει στο πρόσωπο του παιδιού τις δυνάμεις του κακού. Δεν ζητά τον οίκτο του Χριστού ο πατέρας. Δεν είναι κακομοίρης. Ζητά την συμπάθεια, την ευσπλαχνία, την αγάπη, διότι ως πατέρας αγαπά τον υιό του.

Και από τον Θεό ζητά ένα σημάδι ότι αυτή η αγάπη δεν μπορεί να νικηθεί από το κακό. Ο οίκτος είναι επίδειξη ανωτερότητας από τον δυνατό προς τον αδύναμο, που δεν καταλήγει στο να κινητοποιήσει τις δυνάμεις του αδύναμου, αλλά απλά ικανοποιεί αιτήματα, κυρίως επιβίωσης. Η συμπάθεια, η ευσπλαχνία, το νοιάξιμο είναι αφετηρία αλλαγής. Και αυτό κάνει ο Χριστός, ανταποκρινόμενος στο «ελέησον». Στη διήγηση για το ίδιο περιστατικό του ευαγγελιστή Μάρκου ο Χριστός ζητά από τον πατέρα να έχει πίστη και εκείνος ανταποκρίνεται ζητώντας με την σειρά του από τον Κύριο να τον βοηθήσει στην ολιγοπιστία του.
Ο Χριστός κινητοποιεί την δύναμη της πίστης, την οποία ο πατέρας έχει στην καρδιά του. Κινητοποιεί την δύναμη της πίστης που εκφράζεται ως προσευχή και νηστεία, την οποία οι μαθητές έχουν αφήσει στην άκρη, εντυπωσιασμένοι από το χάρισμα της θαυματουργίας που έλαβαν. Και υπενθυμίζει σε όλους μας ότι η ευσπλαχνία Του, το έλεός Του, δεν είναι μαγεία, αλλά προτροπή για αλλαγή εντός μας.

Όσοι ειρωνεύονται την πίστη, λησμονούν ότι η πίστη είναι δύναμη που αλλάζει τις καρδιές μας. Κινητοποιεί τον εσωτερικό μας κόσμο. Μάς οδηγεί σε αυτοκριτική και αυτογνωσία. Μας κάνει να διαπιστώνουμε τα μέτρα μας. Να εμπιστευόμαστε τον Χριστό, καταβάλλοντας τον δικό μας κόπο, ακόμη και σε καταστάσεις δοκιμασίας που μοιάζουν απελπιστικές. Κυρίως όμως η πίστη είναι επίγνωση ότι υπάρχει ανάσταση και αιωνιότητα, διότι ο Θεός μας αγαπά.
Μ’ αυτό το ήθος καλούμαστε οι χριστιανοί να βλέπουμε τον πλησίον μας, όταν έχει την ανάγκη μας. Όχι του οίκτου, αλλά της συμπάθειας και της αγάπης που γίνεται ευκαιρία για συν-κίνηση, συν-οδοιπορία, συνάντηση εν Χριστώ. Αυτό είναι το πρώτο θαύμα στην ζωή της Εκκλησίας, που οδηγεί τους ανθρώπους να παρακαλούν για τα δικά τους πολύ προσωπικά αιτήματα. Και ο Θεός δεν λησμονεί.

π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός

[toula]

"Η ατομική προσευχή δεν είναι προκαθορισμένη. Είναι η προσωπική συνομιλία και επικοινωνία του ανθρώπου με τον ουράνιο Πατέρα του, του πλάσματος με τον πλάστη του.
Αυτή η προσευχή, διδάσκει ο άγιος Ιωάννης της Κλίμακος, ως προς την ποιότητά της είναι συνουσία και ένωσις ανθρώπου και Θεού· και ως προς την ενέργειά της, έχει τέτοια και τόση δύναμη, ώστε συντηρεί και διατηρεί τον κόσμο, συμφιλιώνει με τον Θεό, σβήνει πλήθος αμαρτημάτων, σώζει από τους πειρασμούς, συντρίβει τα τεχνάσματα των δαιμόνων, γεννά όλες τις αρετές, χορηγεί τα χαρίσματα του Αγίου Πνεύματος, τρέφει την ψυχή, φωτίζει τον νου, διαλύει τη λύπη και την ακηδία, σβήνει τον θυμό, καλλιεργεί την ελπίδα, καθρεπτίζει την πνευματική πρόοδο, αποκαλύπτει τα μέλλοντα."

Άγιος Δημήτριος του Ροστόφ

[toula]

"Η καλόγρια αυτή, όταν έλεγε τη λέξη Χριστός, έτρεχαν ουρές δακρύων από τα μάτια της.."
- Γνώρισα κάποτε μια καλόγρια, η οποία είχε θείο έρωτα.
Αυτή η καλόγρια με βοήθησε με τον τρόπο της, ώστε το 1951 να επιστρέψω στο δρόμο του Θεού.
Η καλόγρια αυτή, όταν έλεγε τη λέξη Χριστός, έτρεχαν ουρές δακρύων από τα μάτια της, σαν να άνοιγε κάποιος από μέσα της μια βρύση.
Δεν το έχω ξαναδεί αυτό το πράγμα σε άλλον άνθρωπο (το είδα και στον γέροντα Ιερώνυμο της Αίγινας).
Η καλόγρια αυτή με έλεγε χαρακτηριστικά:
«Να ‘ξεραν οι άνθρωποι, Δημήτρη μου, πόσο πολύ μας αγαπάει ο Χριστός!»
Και τα δάκρυα έτρεχαν ασταμάτητα!
Εμείς δεν έχουμε τέτοια πράγματα και το μόνο που μας ενδιαφέρει είναι, αν χτύπησε η τρίτη καμπάνα για να πάμε τελευταία στιγμή στην Εκκλησία..

Δημήτριος Παναγόπουλος

[toula]

Πρόσεχε καλά, αν προσφέρεις τον εαυτόν σου στο Θεό, δεν πρέπει να είσαι προσκολημμένος στα κτίσματα (η καρδιά σου πρέπει να είναι ξεκολημμένη από την αγάπη κάθε κτίσματος), διαφορετικά δεν προσφέρεις τον εαυτόν σου, αλλά τα κτίσματα στα οποία είναι προσκολημμένη η θέλησή σου, πράγμα που δεν είναι αρεστό στον Θεό και είναι το ίδιο, σαν να Τον κοροϊδεύεις.

Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης

[toula]

Όταν ελεγχόμαστε από τη συνείδηση μας, νιώθομε αηδία. Τότε η μοναδική μας παρηγοριά είναι η ελπίδα της μετανοίας μας. Αλλά ενώ πάντοτε λέμε πως θα μετανοήσωμε, ουδέποτε μετανοούμε. Ξεγελιόμαστε από τον ολέθριο λογισμό, που μας λέει. «Έχεις καιρό».

Άγιος Εφραίμ ο Σύρος

[toula]

Νιώθεις οργή, θυμό, νεύρα για κάποιον; Θέλεις να τον υβρίσεις, διότι σου προξένησε λύπη, πόνο, κακό, σε αδίκησε;
Κάνε ένα κομποσχοίνι εκατοστάρι γι' αυτόν και θα δεις πως θα ελαφρύνεις και θα νοιώσεις αγάπη γι' αυτόν.
Προσευχήσου με θέρμη γι' αυτόν.
Χτύπα το κακό με το καλό.
Χτύπα το κακό με την προσευχή και τη δοξολογία προς τον Θεό.

Γέροντος Σεραφείμ του Σαβαΐτου (1900 - 2002),ηγουμ.της Ι.Μ.Αγιου Σάββα.