Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

Μεγάλο αγαθό να έχεις άνθρωπο που σε παρασύρει στα ανώτερα, στα πνευματικά, στα θεία και όχι στα επίγεια, στα μάταια και κοσμικά.

Μεγάλο αγαθό να έχεις άνθρωπο που η ζωή του είναι παράδειγμα για σένα και για τον καθένα.

Μακάριοι αυτοί που είναι τέτοιοι άνθρωποι, άνθρωποι απαλοί, διακριτικοί, πρόσχαροι, ειρηνικοί.

Και ευλογημένοι όσοι τους έχουνε στην ζωή τους.

Μην ψάχνεις απλά έναν οποιονδήποτε άνθρωπο στην ζωή σου που σου προσφέρει πρόσκαιρη χαρά. Να ψάχνεις άνθρωπο που να σε βοηθά να προοδεύεις πνευματικά.

Αγιος Γέροντας Εφραίμ Αριζόνας

[toula]

Να μάθουμε να ξυπνάμε με τον Κύριο και να πηγαίνουμε για ύπνο μαζί Του, να τρώμε, να εργαζόμαστε και να βαδίζουμε μαζί Του...

Ερώτηση:
–Ποιο είναι το σημαντικότερο πράγμα για την πνευματική ζωή ενός ανθρώπου;

Απάντηση:
–Το να κρατήσουμε στην καρδιά μας την ειρήνη.
Μην αφήσετε αυτήν την ειρήνη να διαταραχθεί για κανένα λόγο. Η ειρήνη πρέπει να βασιλεύει στην καρδιά μας-η ειρήνη και η ησυχία.
Η κατάσταση των πεπτωκότων πνευμάτων αποτελείται από χαοτικούς λογισμούς. Ο δικός μας ο νους όμως πρέπει να μείνει συγκεντρωμένος, αδιάσπαστος και νηφάλιος. Ο Θεός μπορεί να εισέλθει μονάχα σε ένα νου που είναι αδιάσπαστος.

Παράλληλα με τη διαφύλαξη της ειρήνης στην καρδιά σας, εξασκηθείτε και στην ακινησία κατενώπιον του Θεού. Αυτό σημαίνει να έχουμε αδιαλείπτως τη συνείδηση ότι στεκόμαστε ενώπιον της παρουσίας του Κυρίου και ότι Εκείνος μας βλέπει συνεχώς. Πρέπει να μάθουμε να ξυπνάμε με τον Κύριο και να πηγαίνουμε για ύπνο μαζί Του, να τρώμε, να εργαζόμαστε και να βαδίζουμε μαζί Του. Ο Κύριος είναι πανταχού παρών σε όλα τα πράγματα.

Μπορούμε να βρούμε τη βασιλεία του Θεού μέσα μας. “Κατέλθετε στην καρδιά σας κι εκεί θα βρείτε την κλίμακα που οδηγεί στη Βασιλεία του Θεού”, λέει ο Άγιος Ισαάκ ο Σύρος.
Η Αγία Γραφή μας διδάσκει ότι “η βασιλεία του Θεού εστί… δικαιοσύνη και ειρήνη και χαρά εν Πνεύματι Αγίω” (Ρωμ. 14:17). Το πρώτο σκαλοπάτι στο δρόμο προς την κοινωνία με τον Θεό είναι το ολοκληρωτικό δόσιμο του εαυτού μας σ’ Εκείνον. Κατόπιν αυτού, είναι η ενέργεια του Θεού που ενεργεί μέσα μας.

Κοινωνία με τον Θεό σημαίνει ότι ο Θεός ενοικεί μέσα μας, και ότι η ενέργειά Του λειτουργεί μέσα μας. Το πνεύμα μας ενδύεται τον Θεό κι Εκείνος κυβερνά όλα μας τα συναισθήματα, το θέλημα και τον νού μας. Κι είμαστε έτσι σαν ένα εργαλείο στα χέρια Του. Κινεί τους λογισμούς, τις επιθυμίες και τα συναισθήματά μας, και κατευθύνει τα λόγια και τα έργα των χειρών ημών.

Γέροντας Θαδδαίος Βιτόβνιτσας

https://iconandlight.wordpress.com
https://agiospatrokosmas.gr/

[toula]

“Ο Ιησούς Χριστός έχει τον τελευταίο λόγο στην Ιστορία. Και γι’ αυτό όσο και αν ο Ουρανός συννεφιάζει, εμείς πάντα ελπίζουμε…”

Μακαριστός Γέροντας Γεώργιος Καψάνης,
Καθηγούμενος Ι. Μ. Οσίου Γρηγορίου Αγίου Όρους.

[toula]

Τι σκότος, τι παράκρουση, τι αδυναμία και τι φοβερή
νεκρική δύναμη είναι η αμαρτία.
Φταίει το γεγονός ότι ο άλλος έχει διαφορετικό χαρακτήρα από το δικό μας
που τον μισούμε, το ότι δεν συμφωνεί μαζί μας, ή το ότι
δεν ικανοποιεί τον εγωισμό μας και δεν κολακεύει τα πάθη μας;
Δεν έχει ο καθένας μας τη δική του ελεύθερη βούληση, τη δική του ιδιοσυγκρασία,
το ταμπεραμέντο, τις συνήθειες και τους τρόπους του;
Πρέπει να είμαστε επιεικείς με όλους και να σεβόμαστε την ελευθερία
του άλλου, που δεν την παραβιάζει ούτε ο ίδιος ο Θεός.

Άγιος Ιωάννης της Κροστάνδης

[toula]

Στον ΑΓΙΟ ΝΕΚΤΑΡΙΟ - Αίγινα 2013 -«...Νεκτάριο με ονομάζουν και κοίτα κακομοίρη μου να μην πετάξεις το παξιμάδι που σου έδωσα, σε λίγο και αυτό θα είναι δυσεύρετο!!!»

Απρίλιος του 2013 , είχαμε μπει στα μνημόνια για τα καλά, έτρεχαν όλα τα προγράμματα των τοκογλύφων στην ραχοκοκαλιά του Έλληνα. Τότε μας υποσχόταν, ότι θα βγούμε σύντομα από αυτά και μας έλεγαν υπομονή.
Σήμερα ουδείς γνωρίζει τι έπεται , η οπτική γωνία μας θόλωσε από υποσχέσεις , ψέματα και κοροϊδία.
Ένας καλός φίλος πήγαινε εκείνες τις μέρες για προσκύνημα στην ΑΙΓΙΝΑ.
Τότε μας περιέγραψε αυτά που έζησε. Εμείς τα μεταφέραμε στις 5 Απριλίου του 2013 όπως μας τα είπε, έστω και ασύντακτα.

Γράφει ο Δρ. Κωνσταντίνος Βαρδάκας

-Δεν άντεχα άλλο φίλε μου αυτή την κατάσταση, ένας μόνιμος κόμπος έχει σταθεί στο λαιμό μου και πνίγει την αναπνοή μου. Δεν ζούμε πλέον στις μεγαλουπόλεις, περπατάς και βλέπεις ζωντανούς- νεκρούς, κάποιοι φρόντισαν και μας άνοιξαν τους τάφους μας. Έτσι πριν μπω... στο δικό μου τάφο... αποφάσισα ένα πρωινό να δραπετεύσω να πάω στη Αίγινα, να προσκυνήσω τον Τάφο του ΑΓΙΟΥ ΝΕΚΤΑΡΙΟΥ.
Άκουγα αποσβολωμένος τον φίλο μου που μας ένωναν καλές στιγμές από τον Στρατό. Πήγα να τον παρηγορήσω με τα... ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα...αλλά μάλλον με παρηγόρησε αυτός με τα παράδοξα που έζησε και άκουσε σε αυτό το μυροβόλο νησί του Αργοσαρωνικού.
-Αγουροξυπνημένος μου λέει βρέθηκα στο σαλόνι του πλοίου του πρώτου πρωινού δρομολογίου για την Αίγινα.
-Κουβαλούσα τους εφιάλτες τις προηγούμενης νύκτας και ούτε την ματιά μου άφηνα να κοιτάζει τα φωτεινά αιγαιοπελαγίτικα χρώματα της θάλασσας και του ουρανού, αλλά το βλέμμα μου έπεσε πάνω σε ένα απλό γεροντάκι που μασουλούσε αμέριμνα το παξιμαδάκι του. Και αυτός ακόμα ο θόρυβος με ενοχλούσε, το πλησίασα και πριν ακόμη το μιλήσω αυτό έβγαλε ένα παξιμάδι και μου το έδωσε...
-«κάνει καλό, θα σου χρειασθεί για την ναυτία που έχεις», μου είπε...
-που να εξηγήσω στο παππού ότι την μόνη ναυτία που είχα ήταν η αηδία που αισθανόμουν για αυτά που συμβαίνουν γύρω μας.
-Εκείνο που με πλήγωνε περισσότερο ήταν τα μεγάλα πατριωτικά λόγια δίχως πράξη, ο ψευτοσυνδικαλισμός από τα κομματικά κουφάρια της μεταπολίτευσης και οι αγαπητικοί λόγοι εν μέσω κοινωνικής διάλυσης κάποιων δημοφιλών εκκλησιαστικών ταγών μας.
(που να ζούσε αυτά τα κατακλυσμιαία που βιώνουμε σήμερα και όπως φαίνεται πρόκειται να βιώσουμε)
-«...πάρε παλληκάρι μου το παξιμάδι θα το χρειασθείς, αυτό σε λίγο θα ικανοποιεί την πείνα μας!!»
-Είπα ένα ξερό ευχαριστώ και ασυναίσθητα το πήρα και από τότε έγινε βάρος στην τσέπη μου. Το πλοίο έφτασε στην ώρα του και στην ανηφοριά του δρόμου για το μοναστήρι ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΤΡΙΑΔΟΣ δίπλα στις καστροεκκλησιές της Παλαιοχώρας δεν περίμενα και άφησα το συγκινησιακό μου φορτίο να μετασχηματισθεί σε προετοιμασία παράκλησης και προσευχής στον ΑΓΙΟ ΝΕΚΤΑΡΙΟ. Και τι δεν έλεγα μέσα μου... όμως ο λογισμός μου είχε επικεντρωθεί σε πονεμένες σκέψεις που έβγαιναν με τον αναστεναγμό μου...
-Εσύ Άγιε μπορείς να καταλάβεις την αδικία, την εξαθλίωση και τον κατατρεγμό που συμβαίνει σε μένα, στην οικογένεια μου και στη πατρίδα μου, γιατί ΕΣΥ τα ένιωσες όλα αυτά μαζί με την αχαριστία και τον διωγμό που εξαπέλυσε το τότε κατεστημένο της εποχής γιατί δεν άντεχε την ταπεινή Αγιότητα ενός κατασυκοφαντημένου Ιεράρχη. Είναι τόση άραγε δυσβάστακτη η αμαρτία μας Άγιε που μας κατάντησε άνευρη κρεάτινη μάζα που δεν αντιδρά στα κελεύσματα ακόμη και αυτού του ένδοξου ηρωικού παρελθόντος μας; Που άλλοι το διαφημίζουν και άλλοι το πολεμούν φυσικά προς ίδιον όφελος, δίχως να τους ενδιαφέρει ότι η ΕΛΛΑΔΑ μας έγινε ένα απέραντο πνευματικό νεκροταφείο; Μήπως Άγιέ μου τα οικονομικά πακέτα τα εκπορευόμενα εκ της Ευρώπης ταπώσανε πνευματικά στόματα σε τέτοιες δύσκολες στιγμές που το Ορθόδοξο κατασκανδαλισμένο Ποίμνιο προσμένει με λαχτάρα να αντικρύσει αναστήματα σαν το δικό ΣΟΥ;
-Και φυσικά ΑΓΙΕ μου δεν παρακαλάμε για συνηθισμένους Εθνοσωτήρες αλλά για ζωντανούς Αγίους Ηγέτες που θα ξαναζεστάνουν το παγωμένο αίμα του ταλαιπωρημένου γένους μας.
-Μέχρι να φτάσω στο Προσκύνημα και στον Τάφο του ΑΓΙΟΥ ΝΕΚΤΑΡΙΟΥ τα είχα πει σχεδόν όλα. Ήταν καθημερινή και ο κόσμος στην Ιερά Μονή ήταν λιγοστός. Από την είσοδο άρχισα να αισθάνομαι πιο ανάλαφρος, αν και με ενοχλούσε το παξιμάδι του παππού στην τσέπη μου. Πολλές φορές στο παρελθόν ζήτησα την βοήθεια του Αγίου και πολλές φορές τον επισκέφθηκα, όμως αυτή την φορά όταν πλησίασα στον μαρμάρινο τάφο του άνοιξα όσο δυνατόν τα χέρια μου και τον αγκάλιασα.
-«Βρε παλληκάρι μου πως κάνεις έτσι , σκέπτεσαι να μπεις μέσα;»
-Ακούσθηκε μια φωνή από πίσω μου, τρόμαξα και γύρισα να δω ποιος αθεόφοβος δεν υπολόγιζε την προσωπική μου αυτή στιγμή της κατάνυξης. Ποίον άραγε αντίκρισα; Τον παππού που μασουλούσε το πρωί τα παξιμάδια στο πλοίο. Τι να του πω από σεβασμό προς το χώρο του Προσκυνήματος, σιώπησα, αλλά δακρυσμένος του είπα...
-παππού χάνεται η πατρίδα μας ...
-έκανα τον Σταυρό μου και πήγα να φύγω. Ο παππούς κάθισε μπροστά μου και με εμπόδισε να απομακρυνθώ λέγοντας μου αυστηρά.
-«Ποία Πατρίδα ρε χάνεται; Η βλακεία και η προδοσία μας θα χαθούν στο τέλος. Και αν χαθεί κάτι θα είναι αυτό το βρωμοσύστημα μέσα στο οποίο ζήσαμε όλοι μας και ήταν αυτό το σύστημα που κατηγόρησε άδικα αυτό τον ΑΓΙΟ που ήρθαμε σήμερα να προσκυνήσουμε. Άκου να σου πω, εγώ έχω ρίζα από την Αίγινα και η γιαγιά μου εξομολογιότανε στον ΑΓΙΟ ΝΕΚΤΑΡΙΟ και γνώριζε καλά τους κατατρεγμούς του.
-Όταν ήμουν παιδάκι αυτή η καλή γιαγιά μου έλεγε ότι θα έρθει καιρός που η πατρίδα μας θα περάσει αυτά που πέρασε αυτός ο Άγιος δηλ. την προδοσία, την συκοφαντία και την αδικία και μετά θα ζήσει τρείς συνεχόμενες ΠΑΣΧΑΛΙΕΣ μέσα στην ίδια χρονιά.»
-Τι είναι αυτά που λες παππού του είπα έκπληκτος. Άντε για την συκοφαντία και την αδικία τα καταλαβαίνω αλλά που κολλάνε οι τρείς συνεχόμενες Πασχαλιές;
-«Άκου να δεις πρώτα θα κάνουμε Πασχαλιά στις Εκκλησιές μας, μετά θα κάνουμε Πασχαλιά στους δρόμους από την χαρά μας που θα ξεκουμπισθεί αυτό το βρωμοσύστημα που ταλαιπωρεί τις ζωές μας εδώ και χρόνια και μετά όταν λειτουργηθεί η ΑΓΙΑ ΣΟΦΙΑ θα αισθανόμασθε πάλι μέσα στις ψυχές μας Πασχαλιά.»
-Φίλε μου έμεινα κάγκελο από αυτά που μου είπε ο παππούς και τα έλεγε μάλιστα αυστηρά. Μόλις πρόλαβα να τον ρωτήσω πως τον έλεγαν και μου απάντησε κοφτά
-«...Νεκτάριο με ονομάζουν και κοίτα κακομοίρη μου να μην πετάξεις το παξιμάδι που σου έδωσα, σε λίγο και αυτό θα είναι δυσεύρετο!!!»
Ο παππούς κατηφόρισε προς τον κάτω μεγαλοπρεπή Ιερό Ναό προς τιμήν του ΑΓΙΟΥ ΝΕΚΤΑΡΙΟΥ, εκεί τον έχασα. Στάθηκα και έβγαλα μια φωτογραφία με τα ανθισμένα λουλούδια για να θυμάμαι αυτό το θρύλο που έμαθα με τις ΤΡΕΙΣ ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΠΑΣΧΑΛΙΕΣ.

Δρ. Κωνσταντίνος Βαρδάκας

[toula]

΄΄Ο Κύριος και Θεός με την άπειρη σοφία Του
τα ρυθμίζει όλα σύμφωνα με την αγάπη Του
για το ανθρώπινο γένος
και χαρίζει σε όλους αυτό, που τους ωφελεί.
Εμάς δεν πρέπει να μας απασχολεί,
γιατί το ένα γίνεται έτσι και το άλλο αλλιώς,
αλλά ν' αφοσιωνόμαστε με παιδική υποταγή
στο θέλημα του ουρανίου Πατέρα μας
και να λέμε από τα βάθη της ψυχής μας:
«Πάτερ ημών... γεννηθήτω το θέλημά Σου».΄΄

Στάρετς Αντωνίου της Όπτινα

[toula]

΄΄Η ταπεινή ψυχή έχει μεγάλην ανάπαυσιν,
η υπερήφανος όμως βασανίζει η ιδία εαυτήν.
Ο υπερήφανος δεν γνωρίζει την αγάπην του Θεού
και ευρίσκεται μακράν Αυτού.
Όστις όμως αγωνίζεται κατά της υπερηφανίας,
εις αυτόν ο Κύριος γίνεται βοηθός,
ίνα νικήση τούτο το πάθος.΄΄

ΦΙΛΟΚΑΛΙΚΕΣ ΡΗΣΕΙΣ ΟΣΙΟΥ ΣΙΛΟΥΑΝΟΥ.

[toula]

«Όπου υπάρχει αίσθηση πνευματικής πτωχείας,
εκεί υπάρχει και το χαρμόσυνο πένθος,
εκεί και τα αδιάκοπα χυνόμενα δάκρυα,
τα οποία καθαρίζουν την ψυχή
και την καθιστούν φωτεινοτάτη!»!

Όσιος Συμεών ο Νέος Θεολόγος

[toula]

"Ο Θεοφόρος πατήρ Γερβάσιος, γιά το σιωνιστικό κατασκεύασμα του Μασσωνισμού, που αρνείται την Θεότητα του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού και πριονίζει το ταλαίπωρο Ελληνικό Έθνος μας, γράφει:
«Ο Μασσωνισμός δεν είναι αγαθοεργόν Ίδρυμα όπως κολακεύεται να διαφημίζει εαυτό... Είναι παγίς, ήτις συλλαμβάνει ευκόλως πάντα μυόφθαλμον υλιστήν, επιστήμονα και αφελή…
Είναι αυτός ούτος ο αντίχριστος, του οποίου οι οπαδοί πάντες φέρουσι το χάραγμα ή την σφραγίδα του Θηρίου της Αποκαλύψεως, το οποίον, “καὶ μέλλει ἀναβαίνειν ἐκ τῆς ἀβύσσου καὶ εἰς ἀπώλειαν ὑπάγειν· καὶ θαυμάσονται οἱ κατοικοῦντες ἐπὶ τῆς γῆς, ὧν οὐ γέγραπται τὸ ὄνομα ἐπὶ τὸ βιβλίον τῆς ζωῆς ἀπὸ καταβολῆς κόσμου” (Αποκάλ.ΙΖ’8’)!!!».
Εις ένα κήρυγμά του ο αγιασμένος γέροντας Γερβάσιος είπε, μεταξύ άλλων:
«Οι ασχολούμενοι με τα διάφορα είδη της μαντείας, χαρτομαντείας, μασσωνίας, στοιχήματα κ.τ.τ., υφίστανται την διανοητικήν τύφλωσιν και πώρωσιν... Μάλιστα, τοσαύτης αναισθησίας και πωρώσεως, ώστε να αγνοούν τας Γραφάς, ώστε δι’ αυτούς αι Άγιαι Γραφαί να είναι βιβλία εσφραγισμένα...»"!!

Πηγή: «Ο Άγιος Γερβάσιος των Πατρών» Τόμος Α’ – Παναγιώτου Αντ. Λόη

[toula]

"Ω Αγία Παρθένε.."
Παλιότερα οι Άγγελοι κατηγορούσαν την Εύα, τώρα όμως δοξάζουν την Μαρία, που ανύψωσε την αδυναμία της γυναικείας φύσεως, που ανόρθωσε την Εύα, που έπεσε στην παρακοή, που έστειλε στους ουρανούς τον Αδάμ, ο οποίος εκδιώχθηκε από τον Παράδεισο, που άνοιξε τον Παράδεισο που ήταν κλεισμένος, και μέσω του ληστή επανέφερε τον Αδάμ σ’ αυτόν. Ω Αγία Παρθένε, εσύ κατάργησες την έχθρα μεταξύ των ανθρώπων και του Θεού, γκρεμμίζοντας τον τοίχο, που τους χώριζε. Εσύ έγινες αιτία να δωρηθεί στον κόσμο η ουράνια ειρήνη, να φωτιστούν τα πέρατα της οικουμένης, να γίνουν οι άνθρωποι άγγελοι και να ονομαστούν φίλοι και δούλοι και παιδιά του Θεού. Έγινες αιτία ουράνιας γνώσεως και για να αναπέμπεται από τη γη στους ουρανούς δοξολογία. Έγινες αιτία οι άνθρωποι να έχουν παρρησία στους ουρανούς προς τον Ύψιστο Θεό. Έγινες αιτία να λάμψει ο Σταυρός σε όλη την οικουμένη, πάνω στον οποίον κρεμόταν το Βρέφος σου, ο Χριστός ο Θεός μας...

Άγιος Επιφάνιος Κύπρου