Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

Μεγάλο και θείο δώρο η ελπίδα!
Άγιος Νεκτάριος «Περί ελπίδος»

Η ελπίδα τονώνει τις καρδιές και τις αναδεικνύει ισχυρές και αντρείες για να αντιμετωπίσουν τις συμφορές.
Η ελπίδα στο Θεό, δίνει ζωή σ’ αυτόν που ήδη έχει αποκάμει από την κούραση και με νέες δυνάμεις αναζωογονεί τα καταπονημένα νεύρα του.
Η ελπίδα στο Θεό απομακρύνει τη μαύρη και φρικτή απελπισία και
αποσπά το Θείο Έλεος και τη σωτηρία.
Η ελπίδα στο Θεό λυτρώνει αυτούς που έπεσαν στην αμαρτία, ανορθώνει τους πληγωμένους.
Αυτή λύνει τα δεσμά τον αιχμαλωτισμένων.
Η ελπίδα καταυγάζει σαν τη ροδαυγή στο ηθικό στερέωμα και φωτίζει τις σκοτεινιασμένες από τη μαυρίλα ημέρες της θλιμμένης ψυχής και καρδιάς, ρίχνει βάλσαμο παρηγοριάς στα τραύματα της καρδιάς που πενθεί.
Αυτή φροντίζει για τα ορφανά και προνοεί για τις χήρες.
Η ελπίδα της ανταπόδοσης είναι αυτή που στηρίζει τον αδικημένο και ανακουφίζει τον καταπιεσμένο.
Η ελπίδα ενισχύει τους γέροντες, ώστε να σηκώνουν χωρίς γογγυσμό το βάρος των γηρατειών.
Αυτή ενθαρρύνει τις εγκαταλειμμένες παρθένες να ζήσουν με σωφροσύνη και τους νέους για να αναδειχθούν αγαθοί άντρες.
Αυτή σφουγγίζει τα άφθονα δάκρυα από τα μάτια αυτών που δυστυχούν.
Η ελπίδα στην αιώνια ζωή καθιστά ανώδυνο το θάνατο εκείνου που βαδίζει προς αυτόν.
Αυτή και τον απογοητευμένο που καταρρέει παρηγορεί και τον ανδρείως μαχόμενο ενισχύει και αυτόν που έχει καταδικαστεί σε θάνατο καταπραΰνει και εκείνον που ζει σε ελεεινή κατάσταση στηρίζει και τον αγωνιζόμενο για την αρετή, την αλήθεια, το δίκαιο, το καλό και το αγαθό, τον καθιστά ανυποχώρητο και ανίκητο.
Η ελπίδα είναι πρόοδος, ανάπτυξη και εξέλιξη.
Αν αποσύρεις την ελπίδα από τον κόσμο, ο κόσμος θα αφανιστεί.
Η ελπίδα είναι η αρχική δημιουργική δύναμη όλων των αγαθών.
Η ελπίδα καθοδηγεί τον σοφό και επιστήμονα στις έρευνές του και του δίνει δύναμη να αντέχει χίλιους κόπους και αγώνες.
Η ελπίδα επιβιβάζει τους ναυτικούς πάνω σε ξύλινη σχεδία για να πλεύσουν στη σκοτεινιασμένη θάλασσα.
Η ελπίδα παρακινεί τους πάντες στις κάθε είδους ενέργειες τους .
Η ελπίδα τρέφει και ζωογονεί.
Αυτή αναγεννά τον άνθρωπο που έχει διαφθαρεί από την αμαρτία και τον αναδεικνύει αληθινά ενάρετο και χρήσιμο άνθρωπο.
Μεγάλο πράγματι και θείο δώρο η ελπίδα!
πηγή: « Το Γνώθι Σαυτόν – Αγίου Νεκταρίου Πενταπόλεως », εκδόσεις Άθως
«Κείμενα αυτογνωσίας από τον μεγάλο σύγχρονο Άγιο της Εκκλησίας μας, για πρώτη φορά στην δημοτική. Ο άγιος Νεκτάριος, ακολουθώντας την παράδοση των φιλοκαλικών Πατέρων της Εκκλησίας μας, παρουσιάζει σε βάθος όλες τις πτυχές της ανθρώπινης ψυχής, περιγράφοντας με ενάργεια τα πάθη και τις αρετές που εμφωλεύουν στο βάθος της…»

Πηγή: Ορθόδοξη Μαθητεία
oikohouse

[toula]

Μια πληγωμένη καρδιά,
είναι μια καρδιά
που εμπιστεύτηκε,
που ονειρεύτηκε,
που υπέμεινε,
που συγχώρεσε,
που αγάπησε…
Μα δεν πέρασε ποτέ στην Κυριακή.
Παρέμεινε στης ζωής της, την Μεγάλη Παρασκευή.
Εκεί που κανείς πια δεν μπορεί να την πληγώσει άλλο…
Πάνω στο σταυρό…
Μα άκου καρδιά μου…
Να φανείς θαρραλέα και δυνατή, όπως ήσουν πάντα.
Μην πάψεις να ελπίζεις.
Μην αφήσεις ποτέ την πίστη σου να ξεθωριάσει…
Θα ξημερώσει και για σένα Κυριακή.
Και ίσως δεν είναι μόνο για μια ημέρα.
Αλλά μια αιωνιότητα.

Αρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος

[toula]

Γιατί νά μή ἔχουμε γιά κάθε ἄνθρωπο ἀγάπη; Γιά τό θέμα τῆς ἀγάπης πρός τόν πλησίον, πού μέ ἐρωτᾶς, εἶναι γραμμένο κάπου: «Μετά πάντων ἔχε ἀγάπην καί ἀπό πάντων ἀπέχου». Τί σημαίνει αὐτό; Σημαίνει ὅτι ἡ ἀγάπη δέν ἐνεργεῖται μόνο μέ τήν ἐξωτερική της ἐκδήλωση. Ἡ ἀγάπη ἐνεργεῖται κυρίως μέσα στήν ψυχή τοῦ ἀνθρώπου. Αὐτό σημαίνει νά ἔχης ἀγάπη γιά κεῖνον πού σοῦ θυμώνει, γιά κεῖνον πού σέ κατηγορεῖ, γιά κεῖνον πού σέ ἐξευτελίζει. Νά πῆς ὅτι αὐτός εἶναι ὁ γιατρός μου. Καί ναί μέν τά φάρμακα, πού μοῦ δίνει, εἶναι πολύ πικρά, ἀλλά ἐγώ μέ αὐτά ὠφελοῦμαι. Αὐτό ἐξ ἄλλου εἶναι καί ἡ ἐφαρμογή τῶν λόγων τοῦ Κυρίου «ἀγαπᾶτε τούς ἐχθρούς ὑμῶν, καλῶς ποιεῖτε τοῖς μισοῦσιν ὑμᾶς, εὐλογεῖτε τούς καταρωμένους ὑμῖν, προσεύχεσθε ὑπέρ τῶν ἐπηρεαζόντων ὑμᾶς» (Λουκ. στ’ 27-28). Δέν εἶναι ἀπαραίτητο νά τοῦ εἰπῶ μέ λόγια πώς τόν ἀγαπῶ. Ἐκεῖνο, πού ἔχει σημασία, εἶναι νά ἔχω μέσα μου τήν ἀγάπη γι’ αὐτόν, ἔστω κι ἄν φέρθηκε ἔτσι. Καί ἐπειδή μπορεῖ νά κολαστῆ μέ τόν ἄσχημό του τρόπο, γι’ αὐτό παρακαλῶ τόν Θεό νά τόν ἐλεήση, νά τόν φωτίση, νά τόν συγχωρέση, γιά νά μή κολασθῆ. Γιατί νά ἔχω κάτι μαζί του; Ἀφοῦ δέν μέ θέλει, θά ἀπέχω. Ὅμως κατ’ οὐδένα τρόπο δέν θά ἀφήσω μέσα μου τόν λογισμό, τόν πειρασμό νά μέ πειράζη ἐναντίον του, ἀλλά θά παρακαλῶ τόν Θεό νά τόν ἐλεήση, νά τόν φωτίση, νά τόν συγχωρέση, νά τόν σώση.

Ὅσο περισσότερο ἀγωνίζεσαι νά ἀγαπᾶς τό Θεό, τόσο περισσότερο αὐτός σοῦ ἀποκαλύπτεται!
Ἐκεῖνος, πού ἐπιθυμεῖ τό κακό τοῦ συνανθρώπου του, κάνει τελικά κακό στόν ἴδιο τόν ἑαυτό του. Καί ἐκεῖνος, πού ἀγαπᾶ ἀκόμα καί τόν ἐχθρό του, στήν πραγματικότητα εὐεργετεῖ τόν ἴδιο τόν ἑαυτό του.
Δέν ἔχει τόση ἀξία τό νά ἀγαποῦμε ὅσους μᾶς ἀγαποῦν «ποία ὑμῖν χάρις ἐστι;» (Λουκ. στ’ 32). Ἀξία ἔχει τό νά ἀγαποῦμε αὐτούς, πού μᾶς ἐχθρεύονται, κι αὐτούς, πού μᾶς μισοῦν!
Ἡ ἀληθινή ἀγάπη εἶναι συνυφασμένη μέ πνεῦμα ταπείνωσης, θυσίας καί προσφορᾶς. Αὐτός, πού ἀγαπᾶ σύμφωνα μέ τό θέλημα τοῦ Θεοῦ, θυσιάζει τίς ἐπιθυμίες του καί τήν ἀνάπαυσή του χάριν αὐτοῦ πού ἀγαπᾶ. Ἡ ἀγάπη, πού δέν εἶναι σύμφωνη μέ τό θέλημα τοῦ Θεοῦ, συνδέεται μέ πνεῦμα ἐγωϊσμοῦ καί αὐτός πού ἔχει τέτοια «ἀγάπη», ἀντί νά θυσιάζεται γιά τόν ἄλλο, ὅλο ζητᾶ νά θυσιάζεται ὁ ἄλλος γι’αὐτόν.
Ἡ ἀγάπη πρός τόν ἐχθρό μας κρύβει μεγάλη σοφία. Ὅταν ἀνταποδίδουμε καλό ἀντί κακοῦ, γινόμαστε μιμητές τοῦ Χριστοῦ. Τότε ἔρχεται καί μᾶς ἐπισκιάζει ἡ Χάρις Του!

Θέλεις νά ἀνακαλύψης τί εἴδους ἀγάπη ἔχεις μέσα σου; Στάσου μπροστά στόν καθρέφτη τοῦ ιγ’ κεφαλαίου τῆς Α’ πρός Κορινθίους ἐπιστολῆς τοῦ Ἀποστόλου Παύλου καί κοίταξε μέ εἰλικρίνεια να ’δῆς, ἄν ἐφαρμόζωνται σέ σένα αὐτά, πού λέγει ὁ Ἀπόστολος Παῦλος: «Αὐτός, πού ἀγαπᾶ, ἔχει μακροθυμία στίς ἀδυναμίες τοῦ ἄλλου. Ἔχει καί καλωσύνη. Δέν ζηλοφθονεῖ. Δέν ὑπερηφανεύεται, δέν ἀσχημονεῖ, δέν ζητᾶ τό δικό του συμφέρον, δέν εἶναι εὐερέθιστος, λησμονεῖ τό κακό, πού τοῦ ἔχουν κάνει. Λυπᾶται, ὅταν ἀδικῆται ὁ πλησίον του, καί χαίρεται μαζί του στή χαρά του. Ἔχει σέ ὅλα ἀνεκτικότητα, ἐμπιστοσύνη, ἐλπίδα, ὑπομονή» (Α’ Κόρ. ιγ’ 4-7).

Γέροντας Γερμανός Σταυροβουνιώτης

[toula]

Πριν χρόνια, όταν χειροτονήθηκα, είχα στην Αθήνα μια συζήτηση με ένα παλικάρι ροκά-μεταλλά που είχε αναζητήσεις.
Ήταν μια φοβερή κουβέντα που δεν κάνεις ούτε καν στα πιο τρελά σου όνειρα με ανθρώπους «της Εκκλησίας», ξέρετε τους ανθρώπους των τύπων «απ’έξω κούκλα και από μέσα πανούκλα».
Φτάσαμε στο θέμα της μουσικής και η κουβέντα πήρε φωτιά όπως καταλαβαίνετε. Όταν λοιπόν του είπα ότι έπαιζα πιάνο από μικρός, και είχα πολλά ακούσματα από λαϊκά μέχρι ροκ άρχισε να γουρλώνει τα μάτια του. Ενώ λοιπόν η κουβέντα ξεκίνησε με Μανώλη Χιώτη , Χατζηδάκη, Yanni και Σπανουδάκη φτάσαμε στους Scorpions, κλπ. Το παλικάρι τα είδε όλα στην κυριολεξία και αναφώνησε «Τι λες ρε πάτερ! Σοβαρά μιλάς;;;;;»
Του υπενθύμισα λοιπόν ότι και εμείς οι παπάδες ήρθαμε στον κόσμο όπως όλοι οι άνθρωποι, παίζαμε όταν ήμασταν παιδιά με playmobil και playstation, φάγαμε παίζοντας τα γόνατα μας στις πλατείες , και παλεύαμε στα κύματα της ζωής, μέχρι να έρθει αυτή η στιγμή να γίνει πραγματικότητα ο κρυμμένος μας πόθος, με τη βοήθεια του Θεού να ενδυθούμε την Ιεροσύνη του Κυρίου, σε μια διακονία που ούτε οι άγγελοι έχουν, αλλά δόθηκε σε ανθρώπους.

Κάναμε πολλές συζητήσεις. Τελικά πήγε και εξομολογήθηκε σε έναν φίλο ιερέα. Η πρώτη του εξομολόγηση έγινε μετά δακρύων και κράτησε αρκετή ώρα. Όταν τον ρώτησα πως βίωσε την εξομολόγηση, μου απάντησε ότι ήταν σαν να ένιωθε ότι πρόδωσε κάποια αγάπη και τώρα τη θέλει πίσω. Του απάντησα ότι βρίσκεται σε σωστό δρόμο και να συνεχίσει έτσι με τη βοήθεια του Κυρίου.
Τελικά, διαπίστωσε ότι ο εξομολόγος δεν ήταν εξωγήινος, αλλά ο ιερέας-πατέρας που με τη διαχείριση της χάριτος τον οδηγεί σιγά σιγά στον δρόμο της θεραπείας, με προορισμό την σωτηρία της ψυχής. Η εξομολόγηση δεν ήταν τελικά κάποιο "μαστίγωμα" αλλά μια αγκαλιά της χάριτος.
Αγαπητά μου παιδιά, μην φοβάστε την εξομολόγηση και τους ιερείς. Δείτε το ότι είμαστε οι γιατροί με τα μαύρα:). Ελάτε στην Εκκλησία έστω με προβληματισμούς και αμφισβητήσεις και θα βρείτε τον κρυμμένο θησαυρό στα βάθη της καρδιά σας με την βοήθεια του Κυρίου. Ελάτε να δείτε, να ψάξετε εκεί που πήρατε το Άγιο βάπτισμα , και μέσα σε αυτή την σιωπή της αναζήτησης θα ανατείλει ο ήλιος της δικαιοσύνης Χριστός ώστε να φωτίσει την ύπαρξη σας. Στην Εκκλησία τα ερωτήματα θα γίνουν απαντήσεις.

Οι ιερείς δεν είμαστε εξωγήινοι ούτε εξωκοσμικά όντα. Προσπαθούμε να είμαστε πιστοί μαθητές του Χριστού γιατί μας δόθηκε η παρακαταθήκη στο δρόμο της διακονίας των Αποστόλων και αυτή την αποστολή θα την πάμε μέχρι τέλους ένεκεν του Ονόματος Του. Μην βλέπετε λοιπόν παιδιά μου τους Ιερείς με μισό μάτι διότι φοράμε και μαύρα και ίσως σας έχουν πει ότι ο παπάς συμβολίζει την θανατίλα και σπέρνει το θάνατο. Δυστυχώς έτσι το έχουν συνδυάσει πολλοί. Βλέπουν ένας Ιερέα να μπαίνει σε ένα σπίτι και ο κόσμος λέει "Ποιός πέθανε;" ιδιαίτερα αν ο Παπάς κρατάει το Άγιο Ποτήριο να κοινωνήσει κάποιον πάει σου λένε τον χάσαμε. Ο Ιερέας δίνει ζωή και όχι θάνατο. Ας μην αφήσουμε λοιπόν το χρώμα του ράσου να μας δημιουργήσει και μαύρες αντιλήψεις σχετικά με τους ιερείς.
Όχι μόνο οι νέοι αλλά γενικότερα ο κόσμος βλέπει τον Ιερέα με ακραίες οπτικές θα μπορούσαμε να πούμε. Από την μία κάποιοι τον βλέπουν πολύ χαλαρά ίσως πολλές φορές σε σημείο ασέβειας και άλλοι από μεγάλη απόσταση.
Θυμάμαι ακόμα ένα περιστατικό όταν ήμουν για καφέ με έναν συνταξιούχο ιερέα μεγάλης ηλικίας και όταν ήρθε μια κυρία να μας χαιρετίσει χαιρέτισε μόνο τον ηλικιωμένο ιερέα. Ο παππούλης μου χαμογέλασε και μου εξήγησε ότι ο κόσμος αν δεν δει παπά με μακριά άσπρη γενειάδα σου λέει μικρός είναι οπότε τι να χαιρετίσω. Αγαπητοί μου ο ιερέας είτε ειναι 20 χρονών είτε 90 έχει την ιεροσύνη του Χριστού και κάνει τα Ιερά Μυστήρια της Εκκλησία μας οπότε ας αφήσουμε την κρίση προς τους ιερείς διότι είναι σαν να πιάνουμε κάρβουνο όπως λένε οι πατέρες. Πιάνοντας το κάρβουνο ή θα καείς ή θα λερωθείς.
Σεβόμαστε τον Ιερέα διότι έχει εξουσία που δεν έχουν ούτε οι άγγελοι αλλά από την άλλη οφείλουμε να αναγνωρίσουμε ότι ο ιερέας είναι άνθρωπος και αυτός και να μην μας σκανδαλίζουν κάποιες συμπεριφορές όπως ο Παπάς να κάνει ποδήλατο με τα παιδιά του , ή να κάνει μπάνιο στη θάλασσα ή να παίζει ποδόσφαιρο με κάποια παιδιά ή να παίζει κάποιο μουσικό όργανο. Και από την άλλη πλευρά δεν πρέπει να μας σκανδαλίζουν ακόμα και άσχημες συμπεριφορές διότι ο ιερέας θα δώσει λόγο για τον εαυτό του όπως φυσικά και για το ποίμνιό του. Θα κάνει και αυτός το λάθος, έχει τις αδυναμίες του , παλεύει με τα πάθη του οπότε δεν πρέπει να τον περιμένουμε με τη διόπτρα στη γωνία για να τον εκτελέσουμε.
Λέει πολλές φορές ο κόσμος ότι ο Ιερέας πρέπει να είναι άγιος. Αυτή είναι λάθος άποψη. Ο Αγιασμός του ανθρώπου είναι ένας αγώνας μια προσπάθεια που δεν σταματάει πότε και όχι μία στατική κατάσταση που πρέπει κάποιος να είναι και τελείωσε.

π.Σπυρίδων Σκουτής - euxh . gr

[toula]

Μου αρέσει πολύ αυτή η φωτογραφία ! Μόλις την είδα με πλημμύρισαν ανάμεικτα συναισθήματα , καθώς μου ήρθαν στο μυαλό κάποιες κωμικοτραγικές καταστάσεις που είναι δυστυχώς συχνές στα ιερατικά ζευγάρια.
Υπήρχε μια συνήθης τακτική όταν κάποιος ήθελε να γίνει Παπάς, έπρεπε να του βρούμε κάποια που να «ΚΑΝΕΙ» για Παπαδιά. Ήθελε λοιπόν ένα παλικάρι να γίνει έγγαμος κληρικός, του βρίσκανε μια παπαδιά απλά για να τον παπαδήσουν, όπως λένε και σε πολλά χωριά. «Να βρούμε κάποια να ΚΑΝΕΙ και να ΘΕΛΕΙ να γίνει Παπαδιά, για να το παπαδήσουμε το παλικάρι μας !!!» Σας να λέμε, να βρούμε σέλα για το άλογο.

Το αποτέλεσμα; Το ζευγάρι αυτό να μην έχει ερωτευτεί και να μην έχει αγαπηθεί ποτέ. Η παπαδιά κλεισμένη μέσα στο σπίτι με πολλά παιδιά, ο παπάς όλη μέρα στην Εκκλησία. Οι δυο τους στην ουσία είχαν μια εταιρεία Α.Ε. Ο καθένας να κάνει τη δουλειά του και προς τα έξω να δείχνουμε ότι είμαστε ένα πρότυπο ιερατικής οικογένειας. Δυστυχισμένοι άνθρωποι. Υπάρχουν φυσικά εξαιρέσεις και εύχομαι να είναι πολλές, αλλά φοβάμαι ότι δεν είναι. Το αποτέλεσμα είναι τα τελευταία χρόνια να έχουμε πολλά ιερατικά διαζύγια. Φυσικό είναι! Δυο άνθρωποι δεν ερωτεύτηκαν, δεν αγαπήθηκαν, απλά παντρεύτηκαν για να γίνει Παπάς ο άντρας. Είναι τραγικό να κουβεντιάζεις με ιερέα και να σου λέει : «Την παντρεύτηκα για να γίνω Παπάς, ήθελα να γίνω έγγαμος οπότε έπρεπε να μου βρούνε κάποια για να γίνει η δουλειά». Εν τω μεταξύ σε «πνευματικές παρεούλες» ακούμε το εξής: «Έχουμε και την Ελένη που ΚΑΝΕΙ για παπαδιά, οπότε να βρούμε κάποιον που θέλει να γίνει παπάς για να γίνει η δουλειά».
Το «ΚΑΝΕΙ ΓΙΑ ΠΑΠΑΔΙΑ» που λέει η άγραφη «παράδοση», σημαίνει ότι έχει το κεφάλι κάτω, δεν μιλάει, θα κάνει πολλά παιδιά του παπά και δεν θα έχει πρόβλημα να είναι κλεισμένη μέσα στο σπίτι ενώ ο άντρας της θα απουσιάζει συνέxεια.

(Για να μην παρεξηγηθώ, τα παιδιά είναι ευλογία και ιδιαίτερα η πολυτεκνία είναι τεράστια ευλογία και χάρισμα, εδώ όμως είχαμε μια κατάσταση εντολής –ΠΡΕΠΕΙ- το ιερατικό ζευγάρι να κάνει πολλά παιδιά είτε θέλει, είτε δεν θέλει, είτε αντέχει, είτε δεν αντέχει, ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΣΗΜΑΣΙΑ!) Έχει και άλλα ο κατάλογος ! Να έχει συγκεκριμένη ενδυμασία (Παπαδίστικη), και αλλοίμονο αν τη δούμε σε καφετέρια ή κάπου να πίνει κανένα ποτάκι με καμιά φίλη της! Στην κόλαση με 1000!!.Εν τω μεταξύ όταν μπαίνει η παπαδιά μέσα στον Ναό κάποιες ηλικιωμένες κυρίες γυρνάνε αμέσως το κεφάλι, όπως το πρόσταγμα στο στρατό «κεφαλή δεξιά!» για να κάνουν μαγνητική ενδυματολογική τομογραφία! «Υλικό» για τον καφέ στο αρχονταρίκι!
Υπάρχουν βέβαια και οι όμορφες εξαιρέσεις με ιερατικά ζευγάρια που ερωτεύτηκαν, παντρεύτηκαν από έρωτα και αγάπη, βλέπεις πραγματικά να λιώνει ο ένας για τον άλλον και να βαδίζουν μαζί πνευματικά προς τη Βασιλεία και όχι ο καθένας μόνος του.
Για όσους θέλουν να γίνουν έγγαμοι κληρικοί: Μην πέσετε παιδιά μου στην παγίδα με προξενιά του τύπου «Για να γίνει η δουλειά». Η οικογένεια , η συζυγία και τα παιδιά δεν είναι ούτε δουλειά, ούτε εταιρεία. Να βρείτε έναν άνθρωπο να σας αγαπήσει πρώτα ως άνθρωπο και ως προσωπικότητα και μετά θα έρθει και η ιεροσύνη. Να αγαπήσετε αυτή την κοπέλα και να την ερωτευτείτε. Όχι απλά να θέλετε κάποια να γίνει υπηρέτρια ή δούλα στο λειτούργημά σας διότι το διαζύγιο και η καταστροφή θα είναι κοντά. Φυσικά όλες αυτές οι διαγνώσεις και οι συμβουλές κοντά στο πετραχείλι του πνευματικού με αγάπη και ελευθερία.

ΥΓ. Ξέρω πολλοί κληρικοί ίσως με μισήσουν. Δεν πειράζει αδέρφια, έχω συνηθίσει πια.
Τα γράφω από πόνο και αγάπη διότι όταν ακούω ότι ένα ιερατικό ζευγάρι διαλύθηκε, νιώθω ένα πόνο που μοιάζει με μαχαιριά στην καρδιά.
ΥΓ.2 Η φώτο είναι αφιερωμένη σε όλους τους έγγαμους κληρικούς με πολλή αγάπη!.
Την ευχή του Κυρίου μας και να με συγχωρείτε.

π.Σπυρίδων Σκουτής - euxh . gr

[toula]

Ο Κύριος φωτίζει κάθε άνθρωπο ερχόμενο στον κόσμο.

Κάθε άνθρωπος είναι μοναδικός, κάθε παιδί είναι ξεχωριστή μοναδική προσωπικότητα , του οποίου η διαπαιδαγώγηση κατά τους Αγίους Πατέρες ξεκίνα από την ημέρα της συλλήψεως. Η πνευματική κατάσταση των γονέων είναι το Α και το Ω όσον αφορά αργότερα την πνευματική πορεία του παιδιού. Ο Άγιος Ιωάννης της Κροστάνδης έλεγε ότι τα παιδιά πρέπει να έχουν αίμα προσευχομένων γονέων.
Η Ευθύνη είναι τεράστια. Δεν κάνουμε παιδιά για να ολοκληρώσουμε κάποιο ροζ συννεφάκι κοσμικής φαντασιακής ολοκλήρωσης , ούτε απλά για να ολοκληρώσουμε κάποια προσωπική επιθυμία «Να γίνω μάνα, πατέρας». Τα παιδιά είναι του Θεού και απλά μας να εμπιστεύεται για να γίνουμε συνεργοί και οδοιπόροι μαζί τους στον δρόμο του Αγιασμού. Ας αγωνιστούμε λοιπόν αδερφοί μου , να γίνει ο Χριστός η ζωή μας και όλα τότε θα μεταμορφωθούν. Ας αφήσουμε τους Αγίους να μας μιλήσουν….
Απάντηση σε κάποια θλιμμένη μητέρα, για τα "κακά" παιδιά.
Παραπονείστε, αλίμονο, για τα ίδια σας τα παιδιά! Εκτός από το σχολείο τους, πληρώνατε ιδιαίτερους δασκάλους για να τα διδάξουν να παίζουν πιάνο και να μιλούν γαλλικά. Και τώρα σας έχουν πάρει το κεφάλι με το πιάνο. Και όταν μεταξύ τους μιλάν τα γαλλικά, κοροϊδεύουν.
Νοιώθετε ότι συζητούν άσχημα για το πρόσωπό σας. Κάποιο Σάββατο θελήσατε να πάτε στο κοιμητήριο για να κάνετε τρισάγιο στο μεγαλύτερο γιό σας που σκοτώθηκε στον πόλεμο. Το ανακοινώσατε στα παιδιά σας μα εκείνα δεν ακολούθησαν στο τρισάγιό σας αλλά από το κρεββάτι κάθισαν στο πιάνο και άρχισαν να παίζουν.

-Παιδιά, τους είπατε, σήμερα δεν τραγουδάμε, σήμερα έχουμε το μνημόσυνο του μακαρίτη του Μίρκο.
-Μα να, εμείς του παίζουμε το πένθιμο εμβατήριο! Απάντησαν και γέλασαν δυνατά.
Και εσείς πήγατε μόνη, όπως γράφετε από το ένα νεκροταφείο στο άλλο νεκροταφείο, κλαίοντας και θρηνώντας σε όλο το δρόμο.
Ας είχατε φροντίσει στον καιρό τους, να πάρετε για τα παιδιά σας, ιδιαίτερο παιδαγωγό που θα τα δίδασκε να συμπεριφέρονται κατά το νόμο του Θεού!
Θα είχατε τώρα παιδιά και όχι μαϊμούδες και παπαγάλους. Γιατί και οι μαϊμούδες μαθαίνουν να παίζουν πιάνο και οι παπαγάλοι να μιλούν, αλλά αγωγή κατά το νόμο του Θεού μπορούν να μάθουν μόνο οι υιοί και οι θυγατέρες των ανθρώπων.
Λέγεται ότι κάποτε μια μητέρα, σύζυγος βογιάρου, ήρθε στον Άγιο Σεραφείμ του Σάρωφ και του παραπονέθηκε ότι οι δάσκαλοι δεν μαθαίνουν καλά στα παιδιά της τη γαλλική γλώσσα, ρωτώντας τον τι να κάνει. Τότε ο άγιος εκείνος άνθρωπος της είπε: «εσύ μανούλα μου, μάθε καλλίτερα τα παιδιά σου πώς να προσεύχονται στο Θεό και εκείνα θα μάθουν αργότερα πιο εύκολα τα γαλλικά».

Στα παιδιά λοιπόν, πρέπει να διδάσκουμε πρώτα εκείνο που είναι το πιο σπουδαίο επειδή, ότι μαθαίνουμε στα νιάτα μας, δύσκολα το ξεχνάμε. Δευτερεύοντα πράγματα μπορούμε να μάθουμε και ύστερα, μα και αν ακόμα ξεχαστούν, δεν είναι μεγάλη η ζημία. Αν όμως δεν διδαχτούμε τα σημαντικότερα πράγματα, ή τα διδαχτούμε ελλιπώς, ή τα μάθουμε και ύστερα τα ξεχάσουμε, τότε, οι ήχοι του πιάνου πνίγουν την προσευχή και η γαλλική προφορά χρησιμοποιείται για να κοροϊδέψουμε τους γονείς!
Ο αγαθός Θεός ας είναι βοηθός σας. Τώρα είναι δύσκολο να σας δώσω συμβουλή. Όταν η καρδιά θολώσει, είναι δυσκολότερο να την καθαρίσεις ακόμη και από το πιο θολωμένο χείμαρρο. Υπομείνετε και προσεύχεσθε στον Θεό για τα παιδιά σας. Με την υπομονή, λίγο-λίγο ίσως καταφέρετε να τα φέρετε σε ντροπή και με την προσευχή θα ζητήσετε τη βοήθεια του Παντοδυνάμου να καθαριστεί η καρδιά των παιδιών σας. Μα πριν απ' όλα, να μετανοήσετε ενώπιόν Του, επειδή πρωτίστως στα παιδιά σας δεν μάθατε το νόμο Του.

Άκουε ουρανέ και ενωτίζου γη, ότι Κύριος ελάλησεν, υιούς εγέννησα και ύψωσα, αυτοί δε με ηθέτησαν (Ησ. 1, 2).
(Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς, Επισκόπου Αχρίδος 1956, "ΕΜΠΝΕΥΣΜΕΝΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΟΡΘΟΔΞΟΞΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΤΗΤΟΣ", ΕΚΔΟΣΕΙΣ "ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΚΥΨΕΛΗ"
Προσευχή για τα παιδιά και παράδειγμα απο τους γονείς. . . συμβουλές απο τον Γέροντα Ζωσιμά...
Όταν έρχονταν γονείς και ζητούσαν από τον Γέροντα να κάνει προσευχή για τα παιδιά τους για να τα φωτίσει ό Θεός, γιατί ήταν πολύ ανυπάκουα, αμέσως ό Γέροντας καταλάβαινε πώς πρώτα πρέπει να κάνει προσευχή να γίνουν καλοί χριστιανοί οι ίδιοι οι γονείς και βλέποντας τον αγώνα τους ό Θεός θα φωτίζει και θα καθοδηγεί και τα παιδιά τους Πάντα συμβούλευε τούς γονείς λέγοντας τους:

– Για να γίνει αυτό πού θέλουμε, δηλ. τα παιδιά μας να είναι υπάκουα και φρόνιμα αυτό εξαρτάται από τον δικό μας αγώνα. Όταν φέρουμε παιδιά στον κόσμο, δεν τα φέρουμε μόνο και μόνο για να τα φέρουμε και ή υποχρέωση μας δεν είναι μόνο να φροντίσουμε να μην τούς λείπει τίποτα και να τούς παρέχουμε τα υλικά αγαθά και την κοσμική μόρφωση. Έχουμε μεγάλη ευθύνη για την διαπαιδαγώγηση της ψυχής τους. Ό κάθε γονιός είναι υπεύθυνος για την ψυχή του παιδιού του και, όταν θα πάει στον άλλο κόσμο, θα δώσει λόγο στον Θεό για το αν αγωνίστηκε να μάθει στο παιδί του να είναι καλός χριστιανός. Τα παιδιά είναι του Θεού και οι γονείς λειτουργούν σαν εκπαιδευτές της ψυχής τους και αυτό πρέπει να γίνει από την μικρή ηλικία των παιδιών. Στους βίους των Αγίων συναντάμε πολλά παραδείγματα πού μικρά παιδιά μαρτύρησαν για την αγάπη του Χριστού, γιατί από βρέφη γαλουχήθηκαν πάνω από όλα να αγαπάνε τον Χριστό. Τα παιδιά μοιάζουν με τα μικρά δεντράκια πού, όταν τα φυτεύσεις, είναι αδύνατα και χρειάζονται να τα στηρίξεις. Με το πότισμα και την κατάλληλη φροντίδα, όσο μεγαλώνουν, δυναμώνουν και γίνονται γερά. Έτσι και τα μικρά παιδιά πρέπει με το πού θα γεννηθούν και σαραντίσουν να βαπτίζονται και με την συχνή Θεία Κοινωνία να δυναμώνουν. Δεν πρέπει να στερούμε τον Χριστό από τα παιδιά, είναι μεγάλη αμαρτία αυτό. Από μωρά πρέπει να τα έχετε κοντά στον Θεό με νηστεία, εξομολόγηση και τακτικό εκκλησιασμό. Φέρουμε παιδιά στον κόσμο και αντί να τα ετοιμάζουμε για τον Παράδεισο, τα ετοιμάζουμε για την κόλαση.
Όταν οι γονείς του έλεγαν και τι αμαρτίες έχουν τα παιδιά για να εξομολογηθούν; Εκείνος τούς έφερνε το παράδειγμα του Γέροντα Σίμωνα πού, όταν πήγαιναν μικρά παιδιά στο κελάκι του για να εξομολογηθούν, τούς συμπεριφερόταν σαν να ήταν ενήλικες.

Ό π.Σίμωνας διαπαιδαγωγούσε τα παιδιά για να μάθουν πόσο σημαντική είναι ή εξομολόγηση. Τα παιδιά έλεγαν τις αταξίες τους και τις άνυπακοές τους στους γονείς τους κα! μετά τούς έβαζε το πετραχήλι και τα διάβαζε και έτσι τα παιδιά μάθαιναν τι θα πει αμαρτία και τί εξομολόγηση.
Αλλά για να μπορέσουμε να κατηχήσουμε καλά τα παιδιά μας πρέπει και εμείς να κάνουμε αυτό πού θέλει ό Χριστός. Πώς θέλουμε τα δικά μας παιδιά να μας υπακούουν, όταν εμείς δεν κάνουμε υπακοή στο θέλημα του Ουρανίου Πατέρα μας και όταν λέμε να κάνουμε υπακοή, εννοούμε ότι πρέπει και εμείς να γίνουμε καλοί χριστιανοί και να τηρούμε τις εντολές του και είναι σίγουρο ότι τα παιδιά μας θα τα προσέχει και θα τα καθοδηγεί ό Ίδιος ό Θεός.
Όταν τα παιδιά μεγαλώσουν και έχουν διαπαιδαγωγηθεί χριστιανικά και έχουν πάρει τις βάσεις, όσο και να απομακρυνθούν από την εκκλησία ή συνείδηση τους θα τα ελέγχει. ‘Αν πάλι δεν μεγαλώσουν χριστιανικά, τότε είναι πολύ δύσκολα και χρειάζεται μεγαλύτερος αγώνας από τούς γονείς για να τα φωτίζει και να τα καθοδηγεί ό Χριστός μας. Εφόσον τα παιδιά δεν έμαθαν να αγωνίζονται για τον Χριστό, οι γονείς πρέπει να αγωνίζονται μέρα και νύχτα να προσεύχονται για αυτά και να μην εφησυχάζουν, γιατί τα παιδιά τους βρίσκονται μέσα στην δίνη της αμαρ¬τίας και της ζωής. Έλεγε πάντα στους γονείς να μιμηθούν τον αγώνα πού έκανε ή μητέρα του ιερού Αυγουστίνου, ή Αγία Μόνικα.
ΖΩΣΙΜΑΣ ΜΟΝΑΧΟΣ (1937-2010) ΥΠΟΤΑΚΤΙΚΟΣ ΤΟΥ ΓΕΡΟΝΤΑ ΣΙΜΩΝΟΣ ΑΡΒΑΝΙΤΗ
Όταν πάλι έρχονταν γονείς και έκαναν παράπονα και κατηγορούσαν παντού τα παιδιά τους, εκείνος τούς μάλωνε και τούς συμβούλευε λέγοντας τους:
- Οφείλουμε να σκεπάζουμε τα παιδιά μας. Απαγορεύεται να μιλάμε άσχημα για τα παιδιά μας, να τα κακολογούμε παντού και να αγανακτούμε γι’ αυτά. ‘Αν οι γονείς συμπεριφέρονται έτσι, τι καλό θα δει κα! ό Θεός για να τα βοηθήσει. Πρέπει μόνο να προσευχόμαστε με δάκρυα να τα φωτίσει ό Θεός να διορθωθούν και να έρθουν στον δρόμο Του.
Αλλά και στα παιδιά πού ήταν ατίθασα και δεν άκουγαν τούς γονείς τους πολύ τα μάλωνε λέγοντας τους:
- «Ό κακολόγων πατέρα και μητέρα θανάτω τελευτάτω», άλλά και «τίμα τον πατέρα σου και την μητέρα ήτις εστίν εντολή πρώτη εν επαγγελία, Ίνα ευ σοι γένηται και έση μακροχρόνιος επί της γης». Οφείλεται να αγαπάτε κα! να σέβεσθε τους γονείς σας, είναι μεγάλη αμαρτία απέναντι στον Θεό να συμπεριφέρεστε άπρεπα απέναντι τους. Εκείνοι, επειδή σάς αγαπούν, σάς συγχωρούν αυτό όμως δεν σημαίνει πώς δεν είναι αμαρτία ή άσχημη συμπεριφορά σας και τα άσχημα λόγια.

π.Σπυρίδων Σκουτής - euxh . gr
Προσευχή για τα παιδιά μας - ΕΥΧΗ.gr

[toula]

Βγαίνεις έξω και βλέπεις παρέες από αγόρια και κορίτσια μόνα τους κολλημένα στα κινητά τους. Οι γυναίκες λένε ότι πρέπει οι άνδρες να πάνε να κάνουν το πρώτο βήμα , οι άνδρες λένε ότι οι γυναίκες έχουν σηκώσει ανάστημα κλπ κλπ. Βρε παιδιά μου ευλογημένα ! Αφήστε τις αντιπαλότητες και τον εγωϊσμό. Αφήστε στην άκρη τον ανταγωνισμό! Είτε είσαι άνδρας, είτε γυναίκα! Νιώθεις να χτυπάει η κάρδια σου για τον άλλον; Να πας να του το πεις χωρίς φόβο, αλλά με πάθος!
Γεμίσαμε μοναχικούς και ανέραστους ανθρώπους. . . Να ερωτεύεσαι δεν είναι αμαρτία, υγεία είναι ! Να χτυπάει η καρδιά σου και να τρελαίνεσαι για έναν άνθρωπο είναι υγεία ! Μακριά από ανέραστους, υποκριτές και κομπλεξικούς !
Άνθρωπο που έχει χιούμορ, ερωτεύεται και χορεύει μην τον φοβάσαι. Τις χαμηλοβλεπούσες να τρέμεις .
Δυστυχώς ενοχοποιήσαμε τη χαρά , την ευχαριστία και την απλότητα και αντί αυτών επιλέξαμε έναν ενοχικό θρησκευτικό εγκλωβισμό με ένδυμα την ψευτοταπείνωση.
Θεωρώ ότι ο κόσμος θα τελειώσει όταν οι άνθρωποι δεν θα ερωτεύονται πια κι όταν θα μιλάμε για καρκίνο δεν θα εννοούμε μόνο ένα σωματικό νόσημα αλλά και την μοναξιά. Φιλία και έρωτας υπό εξαφάνιση!
Ας σπάσουμε τα δεσμά! Ο Χριστός είναι έρωτας ! Είναι χαρά ! Όχι κακομοιριά !
Μην νιώθετε ενοχές για ό, τι γίνεται μέσα στην καρδιά σας. Υπάρχει λύση ! Καλέστε τον Χριστό και θα τα φτιάξει όλα ! Βάλε τον Χριστό ως φίλο , αδερφό ως γιατρό και συνοδοιπόρο. Ως Μαέστρο στο τραγούδι της ελευθερίας σου ! Let’s Start!

π.Σπυρίδων Σκουτής – euxh . gr

[toula]

Ο π. Ανανίας Κουστενης ήθελε πάντα να γελάμε. Έλεγε:
«… Να γελάτε λίγο, βρε παιδιά. Φεύγει ο διάβολος. Φεύγει η μελαγχολία. Φεύγει η σκουντουφλιά. Φεύγει η απελπισία. Να γελάτε παιδιά. Ο διάβολος είναι εγωιστής και φεύγει και μας αφήνει ήσυχους. Καταλαβαίνετε; Και να επικαλούμεθα τους αγίους. Μην τα αφήνουμε αυτά τα πράγματα. Μην τ’ αφήνουμε!
… Είναι ωραίο πράγμα το χιούμορ, παιδιά. Δεν το ‘χουνε πολλοί. Μερικοί δεν γελάνε. Εγώ δεν λέω να καγχάζουμε. Προσέξτε το αυτό. Αλλά να χαμογελάσεις. Να γελάσεις. Να ξεδώσεις …
… Το χιούμορ είναι ζωή, είναι πνοή. Αν κάνεις τον άλλο να γελάσει, ενώ είναι στεναχωρημένος, είναι όλα τα λεφτά!! Το γέλιο είναι άϋλη φιλανθρωπία»

[toula]

Σκάει το ηφαίστειο με τις αναπάντητες ερωτήσεις. . . .

Ένα παιδί στην εφηβεία ουρλιάζει γιατί τα ερωτήματα που έχει μένουν κενά, ή με αόριστες απαντήσεις. Τα παιδιά θέλουν απαντήσεις, αλήθειες, ξεκάθαρες κουβέντες και όχι μισόλογα. Απάντηση του στυλ «Γιατί έτσι», «Γιατί το λέει ο Παπάς ή η εκκλησία» είναι μια απάντηση που πάσχει. Το παιδί στην εφηβεία καλείται να απαντήσει ερωτήματα που έρχονται στην επιφάνεια μέσα από εξερευνήσεις που αφορούν τα πάντα. Από το σώμα του , την πορεία της ζωής του , την ψυχή του, ακόμα και τα πιο απλά πράγματα.
Xρειάζεται μια προσέγγιση χειρουργική με πολύ διάκριση, λεπτότητα και αγάπη. Όπως όταν πλησιάζεις ένα αιχμαλωτισμένο λιοντάρι για να λύσεις τα δεσμά του ώστε να βαδίσει μόνο του τον δρόμο της ελευθερίας.
Οι νέοι έχουν κενά , διαβάζουν το βιβλίο της ζωής με σκισμένες σελίδες. Θεωρήσαμε να αφαιρέσουμε κάποιες αλλά με αυτόν τον τρόπο τραυματίσαμε την ιστορία τους.
Πάμε να διδάξουμε τα παιδιά αλλά δεν καταλαβαίνουμε ότι πολλές φορές , μας μαθαίνουν περισσότερα με τις δικές τους ερωτήσεις καθώς μας ανοίγουν νέες διεξόδους.
Ένα παιδί στις μέρες μας έχει ανάγκη από κάποιον να το ακούσει. Έχει ανάγκη από αληθινή τοποθέτηση σε κάθε ερώτηση του. Τα δικά του «γιατί» να καλυφτούν με ολοκληρωμένα «διότι».
Οι νέοι νιώθουν μόνοι, χορεύουν τον χορό του Ζαλόγγου με τα πάθη και αιχμαλωτίζονται διότι όταν θέλουν να μας μιλήσουν εμείς έχουμε δουλειές και τρεξίματα και η πληγή συνεχίζει να τρέχει αίμα. Ο τραυματίας θα καταλήξει και μετά θα μας ζώσουν τα "γιατί" σαν δηλητηριώδη φίδια.
Γονιός με "Γ" κεφαλαίο είναι αυτός που θα γίνει ο καθρέφτης της αγιότητας για τον καρπό της αγάπης του . Μέσα από μια πορεία βιώματος, αυθεντικότητας και αγιασμού.
Να βρούμε χρόνο για τα παιδιά. Να μην είμαστε ούτε μπροστά τους , ούτε πίσω τους αλλά πλάι τους. Συνοδοιπόροι στην πορεία που οι ίδιοι θα περπατήσουν με οδηγό τον Χριστό. Εμείς εκεί παρόντες.
Να αγαπήσουμε τα παιδιά όπως αγάπησε ο Πατέρας τον άσωτο Υιό. Να τους δώσουμε μια αγάπη η οποία μακροθυμεί, δεν φθονεί, δεν αυθαδιάζει, δεν επαίρεται, δεν ασχημονεί, δεν ζητεί κάτι για τον εαυτό της, δεν παροξύνεται, δεν διαλογίζεται το κακό, δεν χαίρεται την αδικία, χαίρεται την αλήθεια και πάντα ανέχεται, πάντα πιστεύει, πάντα ελπίζει, πάντα υπομένει και δεν εκπίπτει ποτέ. [Αποστόλου Παύλου: Α’ Επιστολή προς Κορινθίους, (ιβ´ 27 – ιγ´ 13)].

π.Σπυρίδων Σκουτής - euxh. gr
Εφηβικές Εκρήξεις - ΕΥΧΗ.gr
EUXH.GR
Εφηβικές Εκρήξεις - ΕΥΧΗ.gr

[toula]

Αν φύγει κάποιος από μια σχέση, το χειρότερο που μπορείς να κάνεις είναι να τον πυροβολήσεις.
Είναι πολύ εύκολο να πατήσουμε τη σκανδάλη ή να τον μαστιγώσουμε με τη γλώσσα. Είναι δύσκολο όμως να πάρουμε το κομποσχοίνι και να κάνουμε προσευχή, διότι θέλει καρδιά. Δεν ξέρουμε τις μάχες που δίνει ο καθένας μέσα του. Δεν μπορώ να κρίνω την αμαρτία κανενός διότι πολύ απλά δεν είμαι ο Θεός. Δεν γνωρίζουμε το τέλος κάθε ανθρώπου γι’ αυτό και δεν μπορούμε να μιλάμε.
«Ό άναμάρτητος υμών πρώτος λίθον βαλέτω» (Ιωνν. 8,7)
Ας θυμηθούμε στην παραβολή του Ασώτου τη στάση του πατέρα. Αυτή πρέπει να είναι η στάση μας. Σιωπή και προσευχή, με τα χεριά ανοιχτά, σε αναμονή για τη μεγάλη αγκαλιά τη στιγμή της επιστροφής. Υπάρξει δεν υπάρξει επιστροφή, η στάση μας οφείλει να είναι αγαπητική ακόμα και προς τους εχθρούς.
Για κάθε αδερφό μας αυτό που ποθούμε δεν είναι η εξόντωσή του αλλά η επιστροφή του…
Η επιστροφή δεν γίνεται με πυροβολισμούς και κατηγορίες, αλλά με σιωπές και προσευχές.
Όταν κάποιος φεύγει αντί για «Άρον άρον, σταύρωσον αυτόν» . . . η καλύτερη προσευχή είναι τα τελευταία λόγια του Κυρίου «Πάτερ, ἄφες αὐτοῖς˙ οὐ γὰρ οἴδασι τί ποιοῦσι» (Λούκ. 23,34). . . .
Τι άλλο μπορούμε να κάνουμε ; Σεβόμαστε την ελευθερία του προσώπου μέχρι τέλους ακόμα και αν δεν μας αρέσει. Καλύτερα να φεύγει κάποιος, παρά να παραμένει και να πληγώνει ή/και να πληγώνεται…
Ακούμε τις τελευταίες μέρες για επιλογές ελευθερίας, προσωπικούς δρόμους, και μονοπάτια ζωής.
Αν η επιλογή της ζωή μας δεν έχει Χριστό, οδηγεί στην απώλεια. Ξεκάθαρα πράγματα. Εγώ είμαι η οδός και η αλήθεια και η ζωή· ουδείς έρχεται προς τον Πατέρα, ειμή δι' Εμού ” ( Ιωάνν. 14:6 ).
Αμαρτία και Χριστός δεν πάνε μαζί. Φως και σκοτάδι, Χριστός και διάβολος δεν πάνε μαζί. «Oυδείς δύναται δυσί κυρίοις δουλεύειν· ή γάρ τον ένα μισήσει καί τον έτερον αγαπήσει, ή ενός ανθέξεται καί του ετέρου καταφρονήσει. ου δύνασθε Θεώ δουλεύειν και μαμωνά» (Mατθ. 6,24). Δεν μπορούμε να είμαστε Φως όταν επιλέγουμε τα σκοτάδια και τα υπόγεια.
Πολύ ωραία μας αναφέρει συγκεκριμένα ο Ιερομόναχος Διονύσιος Βογλός {Όσο ο άνθρωπος δεν μένει εν Αυτώ, ο Χριστός σεβόμενος απόλυτα την επιλογή του, τον αφήνει να φύγει. Ας μην πιστεύει ο άνθρωπος αυτός πως θα φτάσει σ΄ενα τέλος με Χριστό. Αυτό σημαίνει πως οι αρετές που γίνονται ερήμην του Χριστού, είναι σαν να μην έγιναν ποτέ. Λέει ο Ίδιος: «ὁ μὴ ὢν μετ᾿ ἐμοῦ κατ᾿ ἐμοῦ ἐστι, καὶ ὁ μὴ συνάγων μετ᾿ ἐμοῦ σκορπίζει«. Κι όταν αυτός ο άνθρωπος απαιτήσει ως μισθό τη θέωση για τις αρετές του, ο Χριστός θα απαντήσει: «ἄφρον, ἃ δὲ ἡτοίμασας τίνι ἔσται;«. Πολλοί κάνουν την αρετή για κοινωνικούς λόγους, ή για να στήσουν το είδωλο της αυτοθεοποίησής τους. Έτσι ας ζητήσουν ως μισθό τη θέωση από την κοινωνία ή από τον εαυτό τους. Βέβαια, ούτε οι άνθρωποι, ούτε η κοινωνία ή το κράτος είναι θεοί ώστε να χρίζουν τη θέωση. Συνεπώς αυτός που μαζεύει αρετές χωρίς Χριστό για τον Χριστό, είναι σαν να σκορπίζει. Γι΄αυτό λέει ο ταμίας των θεοειδών δωρημάτων: «Οὕτως ὁ θησαυρίζων ἑαυτῷ, καὶ μὴ εἰς Θεὸν πλουτῶν«.}
Δεν ξέρουμε τον Χριστό και γι’ αυτό πέφτουμε και κατρακυλάμε. Προσπαθούμε να Τον μάθουμε, να Τον γνωρίσουμε αλλά πολλές φορές χάνουμε τον στόχο. Δυστυχώς Τον βιώνουμε θεωρητικά ενώ οι Άγιοι Τον βίωναν όπως η εγκυμονούσα το βρέφος μέσα στην κοιλιά της. Κάνουμε πολλά λάθη και ένα από αυτά είναι ότι δεν υπολογίζουμε τον διάβολο. Χωρίς άσκηση, ταπείνωση, προσευχή και νηστεία θα γίνουμε μαριονέτα του . Νήψη και προσευχή αδέρφια !
Ας κάνουμε μια προσευχή για όσους φεύγουν, και αυτός ο κόμπος προσευχής να είναι ποτισμένος με δάκρυα για μετάνοια και επιστροφή.
Μια ολόκληρη ζωή , μια πορεία να γνωρίσουμε Εκείνον και να αγαπήσουμε τους πάντες……
Καλό αγώνα , καλή μετάνοια σε όλους μας.

π.Σπυρίδων Σκουτής – euxh.gr
Ο Χριστός είναι ο μόνος δρόμος... - ΕΥΧΗ.gr
EUXH.GR
Ο Χριστός είναι ο μόνος δρόμος... - ΕΥΧΗ.gr