Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

π. Βασίλειος Θερμός, Αρθρογράφος
Ψυχίατρος παιδιών καί εφήβων. Δρ. Θεολογικής Σχολής του Παν/μιου Αθηνών. Καθηγητής στην Ανωτάτη Εκκλησιαστική Ακαδημία Αθηνών

Τι ‘ναι παπάς, τι λαϊκός, και τι τ’ ανάμεσό τους;
Οι πρόσφατες απαράδεκτες δηλώσεις του μητροπολίτη Δωδώνης εύλογα προκάλεσαν εκτεταμένη κοινωνική αγανάκτηση. Με αφορμή αυτές αρκετοί επανέλαβαν βαρείς χαρακτηρισμούς κατά του εκκλησιαστικού οργανισμού (”μεσαιωνικός”, ”σκοταδιστικός”), επινόησαν σκίτσα απορριπτικά των κληρικών, επιτέθηκαν κατά της πληρωμής τους από το δημόσιο, ενώ δεν έλειψαν και φωνές οι οποίες ζήτησαν συμμετοχή των λαϊκών στη διοίκηση και ιερωσύνη των γυναικών.

Με άλλα λόγια, περιοδικώς επανερχόμενα γεγονότα που μαρτυρούν αποξένωση του κλήρου από την κοινωνία γίνονται αφετηρία να ανανεωθούν η απέχθεια και το μίσος μερίδας του κοινωνικού σώματος εναντίον του. Σε λιγότερο θορυβώδεις τόνους τα συναισθήματα αυτά διαχέονται καθημερινά ως δηλητηριώδη σχόλια στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Ο αντικληρικαλισμός στη χώρα μας ίσως να διαθέτει Ευρωπαϊκά πρωτεία – μαζί με τα υψηλά ποσοστά θρησκευτικής πίστης!

Πρόκειται για τσουνάμι που δεν κατευνάζεται ούτε και με την σαφή και άμεση αποδοκιμασία των δηλώσεων από την Ιερά Σύνοδο. Επειδή ανήκω σε εκείνους που έχουν καυτηριάσει επανειλημμένα και σε έντονους τόνους τα κακώς κείμενα της εκκλησιαστικής κατάστασης, αλλά και επειδή διατηρώ επαφή με πολλά θρησκευτικώς αδιάφορα άτομα, θα αποπειραθώ να χαρτογραφήσω με συντομία τις επώδυνες σχέσεις των δύο χώρων όπως τίς έχω αντιληφθεί.

Πριν από την εποχή του διαδικτύου κοινωνία και Εκκλησία αποτελούσαν σχεδόν χωριστούς κόσμους. Τα μέλη της δεύτερης, παρόλο που αποτελούσαν και μέλη της πρώτης, συνήθως δεν μάθαιναν τις πιο ”προχωρημένες” πτυχές της εκκοσμικευμένης ζωής. Οι αδιάφοροι, πάλι, είτε αγνωστικιστές είτε υλιστές, δεν είχαν ιδέα για τις νοοτροπίες και πρακτικές των πιστών τους οποίους θεωρούσαν ένα γκέτο.
Με την εμφάνιση ιστότοπων και μέσων κοινωνικής δικτύωσης, όμως, άρχισε η ώσμωση. Στη lifo, για παράδειγμα, μπορεί κανείς να συναντήσει τις τελευταίες εξελίξεις γύρω από το κίνημα κουήρ μαζί με μια συνέντευξη για τη φιλανθρωπική δράση μιας Ορθόδοξης μοναχής στην Ινδία (πραγματικές περιπτώσεις). Στο facebook και στο twitter ανεβαίνουν βίντεο από κινητά με κήρυγμα κάποιου ιερέα που δεν άρεσε στον χρήστη ή με συμπεριφορά του ανάξια για κληρικό. Παράλληλα τα ιδιωτικά κανάλια συχνά καλούν κληρικούς σε πάνελ, όχι για να συμβάλουν στην ουσιαστική προσέγγιση των ζητημάτων αλλά για να ”βγάλουν θέμα” το οποίο μετά θα κάνει το γύρο του διαδικτύου. Χωρίς ίχνος υπερβολής, τα κανάλια ενδιαφέρονται ακριβώς να γίνει ντόρος από μιαν άστοχη δήλωση διότι τούς εξασφαλίζει την πολυπόθητη δημοσιότητα, γι’ αυτό και καλούν τις περισσότερες φορές ”πιασάρικους” κληρικούς και όχι νηφάλιους γνώστες.

Έτσι η ώσμωση κοινωνίας και Εκκλησίας ατύχησε επειδή οικοδομήθηκε με βάση τη λογική της εικόνας, με αποτέλεσμα να γεννιούνται καρικατούρες. Καθώς λοιπόν α) η εικόνα σήμερα είναι παντοδύναμη, β) το κακό κάνει ισχυρότερη εντύπωση από το καλό (το οποίο θεωρείται ανιαρό), και γ) ο θυμωμένος με τον κλήρο έχει ισχυρότερο κίνητρο να ανεβάσει το ερασιτεχνικό του βίντεο από όποιον θέλει να αναδείξει τις καλές πλευρές του κλήρου, η συρροή των τριών αυτών παραγόντων είναι αυτονόητο ότι γεννά στερεότυπα. Έτσι αμφότερα τα μέρη και μαθαίνουν (τα γεγονότα) και δεν γνωρίζουν (την ουσία)!

Η τελική κατάληξη είναι ο εκκοσμικευμένος πολίτης να θεωρεί την Εκκλησία μήτρα κάθε κακού που υπάρχει πάνω στη γη (φανατισμού, λαγνείας, φιλαργυρίας, επιθετικότητας, φιλαρχίας κ.ά.), αλλά και γενικότερα να είναι ανίκανος να διακρίνει μεταξύ υγιούς θρησκευτικότητας και νοσηρής θρησκοληψίας. (Συχνά διαβάζουμε να ονομάζεται κάθε πιστός ”θρησκόληπτος”). Δυστυχώς ούτε οι ψυχίατροι και ψυχολόγοι είναι σε θέση να τά ξεχωρίσουν, με αποτέλεσμα να εμφανίζουν προκατάληψη απέναντι στους πιστούς ασθενείς τους.

Εδραιωμένη εντύπωση μου είναι πλέον πως η πλειονότητα των εκκοσμικευμένων πολιτών αγνοεί τις ποικίλες αποχρώσεις που υπάρχουν στους Χριστιανούς. Πολύ περισσότερο είναι αδαείς γύρω από την πελώρια θεολογική εργασία που έχει γίνει εδώ και δεκαετίες, η οποία έχει αναδείξει την Ελλάδα σε πρότυπο θεολογικό εργαστήρι με πολλές προοδευτικές τάσεις. (Αρκεί να σημειώσω ότι θεολογικά βιβλία Ελλήνων μεταφράζονται σε άλλες γλώσσες – ποιες άλλες εγχώριες επιστήμες μπορούν να καυχηθούν για κάτι τέτοιο;).
Είναι χαρακτηριστικό ανώριμης κοινωνίας να λειτουργεί με στερεότυπα τα οποία γίνονται εύκολος στόχος. Ποτέ δεν κατάλαβα με ποια λογική, μετά από μια ανόητη ή προβληματική δήλωση ή πράξη ενός κληρικού, καλούνται από τα ΜΜΕ να προβούν σε δηλώσεις αποδοκιμασίας ηθοποιοί ή τραγουδιστές! Και όμως, αυτό γίνεται στην ωραία μας χώρα…

Τι γίνεται στην άλλη πλευρά; Δυστυχώς όχι κάτι πιο ενθαρρυντικό. Αν και οι πιστοί παρουσιάζουν μεγάλη ποικιλία, όπως είπα, σημαντική μερίδα τους δείχνει να έχει στοχοποιήσει τις εκκοσμικευμένες εκδηλώσεις και συμπεριφορές. Εφαρμόζοντας το σύνθημα «όποιος δεν είναι μαζί μας είναι εναντίον μας» - σε αντίθεση με τη φράση του Χριστού «όποιος δεν είναι εναντίον μας είναι μαζί μας»! – βλέπουν παντού εχθρούς, ή τουλάχιστον απειλητικές παρουσίες. Δεν έχουν μάθει να ανιχνεύουν την αλήθεια του καθενός και να αναρωτιούνται πώς μπορούν να συμπορευθούν μαζί της.
Η μεγάλη απώλεια έλαβε χώρα με την γενιά της μεταπολίτευσης. Είναι κρίμα που ο Χριστιανικός χώρος δεν απέκτησε επαφή με ένα ρεύμα ανθρώπων μορφωμένων, συνήθως κεντροαριστερών, με ανεπτυγμένη ηθική συνείδηση, με υπαρξιακά ενδιαφέροντα, με διάθεση αλλαγής της κοινωνίας. Η αθεΐα και ο αγνωστικισμός τους αποτέλεσε φόβητρο για πολλούς πιστούς και εμπόδιο για την συνάντηση. Εδώ θεωρώ ότι χάθηκε μια ιστορική ευκαιρία.

Από την άλλη, οι προβολείς της δημοσιότητας έπεσαν ξαφνικά (με την συνέργεια και του αρχιεπισκόπου Χριστοδούλου ο οποίος προφανώς αδυνατούσε να προβλέψει τις συνέπειες) πάνω σε μια Εκκλησία ανέτοιμη. Τι τήν καθιστούσε ανέτοιμη για να τήν αντικρίσει η κοινωνία; Ο ανεπαρκής εκδημοκρατισμός της στο εσωτερικό της, η απουσία των λαϊκών από τα κέντρα λήψης αποφάσεων, αυτοματισμοί άλλων εποχών, αγκυλώσεις και εμμονές, καθώς και η ελλιπής συνάντησή της με τη Νεωτερικότητα. Και όμως, ο Χριστιανισμός δεν είναι ασύμβατος με τον Διαφωτισμό (κάποιοι διανοητές έχουν υποστηρίξει ότι αποτέλεσε πρώιμο προάγγελο της Νεωτερικότητας), απλώς πολλοί Χριστιανοί δεν τό γνωρίζουν!
Παραφράζοντας το σεφερικό δίστιχο στην αρχή του κειμένου θέλησα να δείξω την ανάγκη να αναβαπτισθούμε στις θεολογικές μας πηγές, οι οποίες είναι σε θέση να οριοθετήσουν με υγιέστερο τρόπο την αποστολή και των κληρικών και των λαϊκών.
Αλλά ακόμη περισσότερο έχουμε ανάγκη να εξερευνήσουμε νέες εκδοχές στη σχέση κοινωνίας και Εκκλησίας. Ανατρέχοντας στα χρόνια του Χριστού, κάτι που οι πιστοί έχουν λησμονήσει και οι εκκοσμικευμένοι αγνοούν είναι η διαφορά Γαλιλαίας και Ιουδαίας.

Την ίδια θρησκεία είχαν, τον Εβραϊσμό. Αλλά η Ιουδαία, με επίκεντρο την Ιερουσαλήμ, αποτελούσε την έδρα του ιερατείου, τον πυρήνα της θρησκείας. Ενώ η Γαλιλαία περιείχε και συνόρευε με ειδωλολάτρες, γι’ αυτό και τα Ευαγγέλια τήν ονομάζουν ”Γαλιλαία των εθνών”.
Ο Χριστός γεννήθηκε στην Ιουδαία αλλά μεγάλωσε στη Γαλιλαία. Από την Γαλιλαία διάλεξε τους μαθητές και συνεργάτες του. Και ενώ Χριστιανοί έγιναν από αμφότερα τα μέρη, η Ιουδαία ήταν εκείνη που τόν σταύρωσε. Και την θαυματουργική του δράση δεν τήν περιόρισε σε Εβραίους αλλά τήν επεξέτεινε και σε ειδωλολάτρες (ρωμαίος εκατόνταρχος, συροφοινίκισα γυναίκα). Και όταν αναστήθηκε, στην Γαλιλαία όρισε το ”ραντεβού” με τους μαθητές του, όπου τούς έκανε Αποστόλους στέλνοντάς τους ”σε όλα τα έθνη”.

Εν ολίγοις, από τα γενοφάσκια του ο Χριστιανισμός υπήρξε θρησκεία των συνόρων. Αισθανόταν πιο άνετα με τους διαφορετικούς παρά με τους οικείους. Η Εκκλησία ανέπνεε μέσα στην κοινωνία. Το άνοιγμα ήταν συστατικό της ταυτότητάς της. Ενώ εκείνοι του πυρήνα, που δίδασκαν για τους προφήτες οι οποίοι προανήγγειλαν τον Μεσσία, τελικά σκότωσαν τον Μεσσία…
Απέναντι σε αυτά τα συγκλονιστικά ιστορικά δεδομένα κοινωνία και Εκκλησία θα έπρεπε να είμαστε πολύ πιο προσεκτικοί. Η ώσμωση υπάρχει εξαρχής και θεμελιακά, όχι πρόσφατα και συγκυριακά. Βασίζεται στην ίδια την ανθρώπινη φύση και στην ουσία του Χριστιανικού μηνύματος. Ίσως να αξίζουν και τα δύο μεγαλύτερο σεβασμό και από τις δύο πλευρές. Δικαιούνται μια καλύτερη μεταχείριση από όση τούς επιφυλάσσουν εκείνοι οι οποίοι βγάζουν το παντεσπάνι τους, είτε από την σκανδαλολογία και τον αφρό της επικαιρότητας, είτε παπαγαλίζοντας με φτηνό τρόπο τα ιερά και πολύτιμα...

Κοινωνία και Εκκλησία: Υπάρχει ελπίδα;
HUFFINGTONPOST.GR
Κοινωνία και Εκκλησία: Υπάρχει ελπίδα;

[toula]

●Το καλύτερο, είναι να μη δίνουμε προσοχή στους λογισμούς αλλά να βυθιζόμαστε στην προσευχή, να συνομιλούμε με τον Θεό δια της προσευχής.
●Αν τα πάθη είναι δυνατά και αν κάποιος φοβερός άγριος αμαρτωλός λογισμός δεν θέλει να μας εγκαταλείψει, δεν μας απομένει παρά να παλέψουμε με το κλάμα, όσο το κακό αυτό πνεύμα επιμένει!
●Η νήψη. Να με τι πρέπει να αρχίσουμε ώστε τίποτα αν είναι δυνατόν, να μη γίνεται χωρίς τον Θεό.
●Όταν ομιλούμε για την παρουσία του θεού στο πνεύμα μας, δεν σημαίνει ότι βλέπουμε το Θεό, αλλά ότι ο θεός μας βλέπει.
Ιδού η ορθή στάση: Ενεργούμε ενώπιον του Θεού ο οποίος είναι παρών και μας κοιτάζει.
●Η Καθαρά προσευχή δεν δίνεται σε όσους μελετούν πολύ. Υπό την έννοια αυτή, η οδός της θεολογικής επιστήμης δεν είναι καθόλου αποτελεσματική, και σπάνια οδηγεί στην καθαρά προσευχή.

Αγίου Σοφρωνίου του Έσσεξ
(Περί Πνεύματος και Ζώης)

[toula]

Κάποτε ρώτησε μία κοπέλα τον
Γέροντα Σωφρόνιο:
-"Γέροντα, γιατί είσθε έτσι χαρούμενος;"
-"Παιδί μου γιατί όλη την νύκτα έκλαιγα..!"

Άγιος Σοφρώνιος του Έσσεξ

[toula]

"Προσευχή- μελέτη.."
Μην επιβάλεις όμως στον εαυτό σου, ένα προσευχητικό κανόνα μακρύ και βαρύ, έναν κανόνα που θα υπερβαίνει τα μέτρα των ψυχοσωματικών σου δυνάμεων και θα σε καταβάλει. Καλύτερα είναι να προσεύχεσαι συχνότερα στη διάρκεια της ημέρας και όταν ασχολείσαι με οποιαδήποτε άλλη εργασία, να έχεις το νου σου στο Θεό.
Μετά την προσευχή, διάβαζε για λίγο με αυτοσυγκέντρωση.
Η μελέτη, δεν αποσκοπεί στο φόρτωμα του μυαλού σου με διάφορες πληροφορίες και γνώσεις, αλλά στην ψυχική σου ωφέλεια και εποικοδομή. Γι' αυτό δεν χρειάζεται να διαβάζεις πολλά.
Διάβαζε όμως με μεγάλη προσοχή και με καρδιακή συμμετοχή! "Τι να διαβάζω;" θα με ρωτήσεις. Μόνο πνευματικά βιβλία φυσικά!
Η προσεκτική ανάγνωση τέτοιων βιβλίων, εμπνέει την ψυχή περισσότερο από οτιδήποτε άλλο.
Αν πάντως, στη διάρκεια της μελέτης γεννιέται μέσα σου ο πόθος της προσευχής, να αφήνεις το βιβλίο και να προσεύχεσαι..

Οσίου θεοφάνους του Εγκλείστου
(Ο δρόμος της ζωής)

[toula]

"Άρχισα να κουβεντιάζω με τον Θεό μου, με τον Χριστόν μου.."
Τίποτε δεν είναι τυχαίον εις τον κόσμο.
Την ζωή μας και όλα τα της ζωής μας τα διοικεί ο Δεσπότης Χριστός.
Εις τον πόνον και τας πικρίας μας έρχεται εις συνάντησιν το Άγιο Πνεύμα και εξάγει χαράν θεοδώρητον.
Δεν αντιλαμβανόμεθα πολλάκις την παρουσίαν του,διότι είμεθα απερροφημένοι από την καθημερινότητα των μεριμνών μας.Όμως Aυτό, πνέον όπου θέλει, πνέει και εις την καρδίαν μας και την δροσίζει.
Ως βάλσαμον χύνεται επάνω μας η θεία παράκλησις.
Το έλεος του Θεού κατέρχεται από τον ουρανόν κα πλημμυρίζει την ζωήν μας.
Όσον πιο πολλαί είναι αι οδύναι μας, τόσο περισσότεραι αι επισκέψεις του Θεού.
Ανοίγεις τα πνευματικά βιβλία και βλέπεις να σου μιλά ο Θεός.
Νοιώθεις αμέσως το φτερούγισμα του Πνεύματος..
Νοιώθεις να απαντά ο Θεός στις απορίες σου.
Βλέπεις να διαλύη τα σκοτάδια σου, να ανοίγει τους δρόμους σου, όταν υπάρχει μπροστά σου αδιέξοδο.
Βλέπεις να μην αφήνει κανένα σημάδι σκοτεινό μέσα στο περασμά σου.
Τότε γεμάτος χαρά φωνάζεις “νυν ηρξάμην λαλήσαι προς τον Κύριο μου. Εγώ δε ειμί γη και σποδός”.
Άρχισα να κουβεντιάζω με τον Θεό μου, με τον Χριστόν μου. Και τι είμαι εγώ που μιλάω μαζί του;
Στάχτη είμαι, πηλός είμαι.
Μου κάνει όμως αυτήν την χάρη ο Θεός.

Γέροντας Αιμιλιανός Σιμωνοπετρίτης

[toula]

Παπα-Τύχων ο Ρώσος. (+10 Σεπτεμβρίου)
(Μαρτυρίες Αγίου Παϊσίου Αγιορείτου)

Πάντα τόνιζε την ταπείνωση και έλεγε χαρακτηριστικά:
– Ένας ταπεινός άνθρωπος έχει περισσότερη Χάρη από πολλούς ανθρώπους.
Κάθε πρωΐ ο Θεός ευλογεί τον κόσμο με το ένα χέρι, αλλ’ όταν ιδή κανέναν ταπεινό άνθρωπο, τον ευλογεί με τα δύο Του χέρια.
Πα-πα-πα, παιδί μου! εκείνος που έχει μεγαλύτερη ταπείνωση, είναι ο μεγαλύτερος από όλους..
Εκτός από την ταπείνωση και την μετάνοια τόνιζε πολύ την μελέτη του Θεού, δηλαδή ο νους του ανθρώπου να γυρίζη συνέχεια γύρω από τον Θεό.
Επίσης,τόνιζε την μελέτη της Αγίας Γραφής και των Αγίων Πατέρων: Ευεργετινό,Φιλοκαλία, Άγιο Χρυσόστομο, Μέγα Βασίλειο, Γρηγόριο Θεολόγο, Άγιο Μάξιμο, Συμεών Νέο Θεολόγο, Αββά Μακάριο και Αββά Ισαάκ.
«Η μελέτη, έλεγε ο Γέροντας, θερμαίνει και την ψυχή, καθαρίζει και τον νου και έτσι ασκείται με προθυμία ο άνθρωπος και αποκτάει αρετές, ενώ, όταν δεν ασκήται, αποκτάει πάθη».
Ο παπα Τύχων, το πετραχήλι σχεδόν ποτέ δεν το έβγαζε, γιατί πολλές φορές το σήκωνε από τον έναν άνθρωπο και το άπλωνε στον άλλον και έπαιρνε τις αμαρτίες από τους συνανθρώπους του και τους ξαλάφρωνε με το Μυστήριο της θείας Εξομολογήσεως.
Τις εξομολογήσεις, που του έκαναν οι άνθρωποι, τις ξεχνούσε αμέσως και έτσι έβλεπε όλους τους ανθρώπους πάντοτε καλούς και όλο καλούς λογισμούς είχε για όλους,γιατί είχε εξαγνισθή πια η καρδιά του και ο νους του.Κάποτε τον είχε ρωτήσει ένας Ηγούμενος:‐ Γέροντα, ποιος αδελφός είναι πιο καθαρός μέσα στο Κοινόβιο;
Ο Παπα‐Τύχων απήντησε:‐ Άγιε Καθηγούμενε, όλοι οι αδελφοί είναι καθαροί.
Ποτέ δεν πλήγωνε άνθρωπο, αλλά του θεράπευε τα τραύματα με το βάλσαμο της αγάπης του Χριστού. Έλεγε στην πονομένη ψυχή:‐ Παιδί μου, εσένα ο Χριστός σε αγαπάει, σε συγχώρεσε. Ο Χριστός αγαπάει περισσότερο τους αμαρτωλούς που μετανοούν και ζουν με ταπείνωση.
Την ώρα της Θείας Λειτουργίας έφτανε να μεταρσιώνεται. Έπαιρνε να βραδυάζη, κι απ’ το πρωί που είχε αρχίσει δεν είχε τελειώσει. Με πολλή ευλάβεια διάβαζε τις ευχες της Θείας Λειτουργίας, τις οποίες γνώριζε απ’ έξω από την πολύχρονη και συνεχή τέλεσή της, όχι νοερώς, ούτε μεγαλοφώνως, αλλά έτσι ώστε να ακούγονται στο αυτί του ιερέως. Όλος έξαρση, την ώρα του χερουβικού και του καθαγιασμού, έψαλλε με Αγγέλους τον ύμνο τους στα ουράνια.
Τον ψάλτη τον έβγαζε στον διάδρομο του κελλιού του, έξω από τον ναό, να ψάλη το χερουβικό. Έβλεπε κατόπιν πως ήταν στην αγία Τράπεζα, κοινωνούσε, τελείωνε την Λειτουργία και δεν καταλάβαινε πως πέρασε η ώρα. Μετά, ο Γέροντας αποσυρόταν και έκλαιγε για δυό και τρεις ημέρες.
Το μαξιλάρι του γινόταν μούσκεμα. Την θεία μετάληψη δεν περίμενε να βραδυάση για να την διαβάση, αλλά την διάβαζε από το μεσημέρι. Και όλη την ημέρα προετοιμαζόταν για την Θεία Λειτουργία και θεία κοινωνία της επόμενης ημέρας. Έλεγε, ότι ο πιστός πρέπει να προετοιμάζεται όλο το εικοσιτετράωρο για να μπορή να γίνη μέτοχος στο σώμα και αίμα του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού.
Κατά την προσκομιδή, μνημόνευε επί ώρες όλα τα ονόματα που είχε και στο τέλος ακουμπώντας τα με το χέρι έλεγε ξανά: –Μνήσθητι Κύριε όλου κόσμου…

[toula]

"θα προτιμούσα χωρίς δισταγμό να παραμείνω με το Χριστό παρά να πάω με την αλήθεια.."

"Δεν υπάρχει τίποτε πιο ωραίο, πιο βαθύ, πιο αξιαγάπητο, πιο λογικό, πιο τέλειο από τον Χριστό. Και όχι μόνο δεν υπάρχει τίποτε άλλο, αλλά λέω μέσα μου με μιά ζηλότυπη αγάπη, που οὔτε μπορεί να υπάρξει τίποτε άλλο. Και κάτι ακόμα περισσότερο.
Εάν κάποιος μου αποδείκνυε ότι ο Χριστός είναι έξω από την αλήθεια και εάν πραγματικά η αλήθεια ήταν έξω από το Χριστό, θα προτιμούσα χωρίς δισταγμό να παραμείνω με το Χριστό παρά να πάω με την αλήθεια.."

Φιόρ Ντοστογιέφσκι

[toula]

"Έχετε παρατηρήσει ποιοι άνθρωποι είναι αγαπητοί και περιζήτητοι;"

Οποίος στηρίζεται στη γνώση του και ανατρέπει τη γνώμη του άλλου με επιπολαιότητα, οποίος επίσης είναι πρόθυμος να απαντήσει, να δικαιολογηθεί και να δικαιολογήσει, η έχει θέλημα που είναι βγαλμένο μέσα από τη ζωή του, αυτός απολαμβάνει ως καρπό την έχθρα.
Δεν μπορεί να συμφωνήσει με κανέναν.
Έχετε παρατηρήσει ποιοι άνθρωποι είναι αγαπητοί και περιζήτητοι;
Όσοι διακονούν, όσοι είναι πέρα για πέρα ήρεμοι και πρόθυμοι να αποδεχθούν τη γνώμη του άλλου, την επιθυμία του, την σκέψη του, την ενέργεια του, το αμάρτημα του, το πάθος του, την ευγένειά του, την αγένεια του, που η ευαισθησία τους είναι στραμμένη προς τον Θεό και προς τους ανθρώπους.
Αντιθέτως, αυτοί που θέλουν να υπερασπίζουν τον εαυτό τους, που θέλουν να έχουν θέση, γνώμη, σκέψη, να διεκδικήσουν ένα δικαίωμα, να επιβάλλουν τη γνώμη τους, -άκουσέ με λένε και μετά κάνε ότι θέλεις- γίνονται αντιπαθητικοί.
Γιατί να σε ακούσω, βρε αδελφέ; Εγώ αυτό θέλω να κάνω.
Βέβαια, από ταπείνωση ή εξυπνάδα, -το ίδιο είναι- θα σε ακούσω, αλλά εσύ έχασες..

Γέροντος Αιμιλιανού Σιμωνοπετρίτη
(Ερμηνεία στον Αββά Ησαΐα)

[toula]

1• Όταν προσεύχεσθε, να προσεύχεσθε για όλους και για τον καθένα χωριστά. Και να προσθέτετε: δι' ευχών τους, δι' ευχών του ελέησόν με. Κατ' αυτόν τον τρόπο, σταδιακά η συνείδησή σας θα πλατύνει.
2• "Αγαπάτε τους εχθρούς υμών." Όντως, είναι δύσκολο. Είναι οδυνηρό. Το ηθικό όμως κάλλος του Χριστού μας ελκύει σε τέτοιο σημείο, ώστε να είμαστε έτοιμοι να υπομείνουμε όλες τις δοκιμασίες, προκειμένου να υψωθούμε διά του Πνεύματός Του. Δεν υπάρχει άλλη επιλογή.
3• Οταν βλέπουμε τον Χριστό "καθώς εστιν," αρχίζουμε να βλέπουμε τον ίδιο τον εαυτό μας, να συνειδητοποιούμε πόσο μεγάλη και άθλιοι αμαρτωλοί είμαστε, και να θρηνούμε για τον εαυτό μας. Η αγάπη για όλο τον κόσμο γεννιέται κατά το μέτρο του θρήνου μας. Παύουν τα σχίσματα. Είμαστε όλοι ένα έν τώ Χριστώ.

Οσίου Σωφρονίου του Έσσεξ
(Περί Πνεύματος και Ζωής)

[toula]

Χωρίς το πνεύμα της Mετανοίας, χωρίς την εμπειρία της αληθινής υπακοής, δεν μπορεί να γίνει κανείς αληθινός θεολόγος ή Ιερέας, δηλαδή πρόσωπο ικανό να διδάξει στους άλλους την αληθινή Χριστιανική οδό.

~Όσιος Σωφρόνιος Σαχάρωφ