Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

Σεις οι γονείς είσαστε σαν το δένδρο.
Είναι μια μηλιά που κάνει ξινά μήλα. Εμείς τώρα, τί πρέπει
να κατηγορήσουμε, την μηλιά ή τα μήλα; Την μηλιά.
Λοιπόν, κάμνετε καλά εσείς οι γονείς, που είστε η μηλιά,
για να γίνονται και τα μήλα γλυκά.
Ένα δένδρο, σαν το κόψης, ευθύς ξεραίνονται τα κλαριά τον.
Αμή, σαν ποτίζεις την ρίζα τον, στέκονται δροσερά τα κλωνάρια τον.
Σεις οι γονείς είσαστε σαν το δένδρο.
Όταν λοιπόν ο πατέρας και η μητέρα, που είσαστε η ρίζα των παιδιών,
ποτίζεσθε με νηστείες, προσευχές, ελεημοσύνες, με καλά έργα,
ο Θεός φυλάει τα παιδιά σας.

Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός

[toula]

– Γέροντα, πολλοί ανησυχούν. Τι θα γίνει με το ένα τι θα γίνει με το άλλο…

-Γέροντα, πολλοί ανησυχούν. Τι θα γίνη με το ένα τι θα γίνη με το άλλο.
-Κοίταξε να δεις. Τώρα ο Θεός , και να ήθελε να μας αφήσει, δεν μπορεί.
-Τι εννοείτε, Γέροντα;
-Να, οι γονείς όταν φέρνουν ένα παιδάκι στον κόσμο, όσο αγωνίζονται να το μεγαλώσουν, τόσο περισσότερο το αγαπούν και το πονούν. Έτσι και ο Θεός, μας έφερε στον κόσμο, αγωνίσθηκε κατά κάποιον τρόπο, μας μεγάλωσε, κουράσθηκε να μας κάνη ό,τι μας έκανε.
Τώρα, και να θέλη να μας αφήση, δεν μπορεί, γιατί μας πονάει, αρκεί εμείς να έχουμε λίγο φιλότιμο. Αν έχουμε λίγο φιλότιμο, δεν θα χάσουμε τον Παράδεισο.
-Γέροντα, είπατε ότι ο Καλός Θεός δεν θα μας αφήση…
-Ναι, ο Θεός ποτέ δεν μας αφήνει. Εμείς Τον αφήνουμε. Όταν ο άνθρωπος δεν ζη πνευματικά, δεν δικαιούται την θεία βοήθεια.
Όταν όμως ζη πνευματικά και είναι κοντά στο Θεό, την δικαιούται. Τότε, αν συμβή κάτι και πεθάνη, είναι έτοιμος για την άλλη ζωή, οπότε είναι κερδισμένος και σε αυτή τη ζωή και στην άλλη.
Η βοήθεια του θεού δεν εμποδίζεται ούτε από ανθρώπους ούτε από δαίμονες. Δεν είναι τίποτε δύσκολο για τον Θεό ούτε για έναν Άγιο. Το εμπόδιο σε εμάς τους ανθρώπους είναι η ολιγοπιστία, με την οποία εμποδίζουμε τις μεγάλες δυνάμεις να μας πλησιάσουν.
Και ενώ υπάρχει τόσο μεγάλη δύναμη δίπλα μας, εμείς, επειδή υπάρχει μέσα μας σε μεγάλο βαθμό το ανθρώπινο στοιχείο, δεν μπορούμε να καταλάβουμε το θείο, που ξεπερνάει όλου του κόσμου τις ανθρώπινες δυνάμεις, γιατί οι θείες δυνάμεις είναι παντοδύναμες.
Καθόμαστε πολλές φορές άδικα, ώρες ολόκληρες, για να βρούμε μόνοι μας λύση σε ένα θέμα, χρησιμοποιώντας όλη την απειρία μας. Το κεφάλι μας γίνεται κουδούνι, ο ύπνος δεν μας πιάνει, γιατί μας έχει πιάσει το ταγκαλάκι με επίμονες σκέψεις.
Τελικά βρίσκουμε μια λύση, αλλά μετά ο Θεός μας βρίσκει άλλη, καλύτερη λύση, που δεν την είχαμε σκεφθή εμείς, και μας μένουν ο πονοκέφαλος και τα ξενύχτια.
Όσο και αν είναι σωστή η δική μας σκέψη, όταν δεν είναι ο Θεός μπροστά , το κεφάλι κουράζεται και έρχεται πονοκέφαλος, ενώ η προσευχή με την εμπιστοσύνη στον Θεό ξεκουράζει.
Για αυτό ας αφήνουμε με εμπιστοσύνη στον Θεό τα δυσκολοκατόρθωτα ανθρωπίνως και να μην στηριζώμαστε στις δικές μας ανθρώπινες προσπάθειες και Εκείνος θα κάνει ό,τι είναι καλύτερο.
Και πάντα για καθετί που σκέφτεσθε να κάνετε, να λέτε «αν θέλη ο Θεός», μην πάθετε κι εσείς ό,τι έπαθε κάποιος μια φορά. Είχε αποφασίσει να πάη στο αμπέλι του για δουλειά.
«Αύριο πρωί-πρωί, λέει στην γυναίκα του, θα πάω στο αμπέλι». «Αν θέλη ο Θεός, θα πας» του λέει εκείνη.
«Θέλει – δεν θέλει ο Θεός, λέει εκείνος, εγώ θα πάω». Την άλλη μέρα ξεκίνησε νύχτα. Στον δρόμο εν τω μεταξύ πιάνει τέτοιος κατακλυσμός, που αναγκάσθηκε να γυρίσει πίσω. Δεν είχε φέξει ακόμη. Χτυπάει την πόρτα . «Ποιος είναι;», ρωτάει η γυναίκα του. «Αν θέλει ο Θεός, λέει εκείνος, ο άνδρας σου είμαι» !

Από το βιβλίο “ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΑΦΥΠΝΙΣΗ” ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΑΪΣΙΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ ΛΟΓΟΙ Β’

[toula]

Ὅστις θέλει ὀπίσω μου ἀκολουθεῖν, ἀπαρνησάσθω ἑαυτὸν καὶ ἀράτω τὸν σταυρὸν αὐτοῦ, καὶ ἀκολουθείτω μοι (Μάρκ. 8, 34).

Είναι αδύνατον να ακολουθήσουμε τον αίροντα τον Σταυρό Του Κύριο χωρίς να φέρουμε τον δικό μας σταυρό.
Αλλά τι είναι αυτός ο Σταυρός;
Είναι όλες οι δοκιμασίες, τα εμπόδια και οι θλίψεις -που το μεγάλο βάρος τους ακουμπά στους ώμους μας εσωτερικά και εξωτερικά- καθώς βαδίζουμε το δρόμο της συνειδητής εκπλήρωσης των εντολών του Κυρίου. Ένας τέτοιος σταυρός είναι σε τέτοιο βαθμό αυτονόητος για τον Χριστιανό, ώστε όπου υπάρχει κι Χριστιανός, υπάρχει κι ένας σταυρός, και όπου δεν υπάρχει σταυρός, εκεί δεν υπάρχει και Χριστιανός.
Τα άφθονα προνόμια και μια ζωή γεμάτη απολαύσεις δεν ταιριάζουν στον αληθινό Χριστιανό.
Έργο του είναι να καθαρίσει και να ανακαινίσει τον εαυτό του.
Μοιάζει με τον ασθενή που έχει ανάγκη καυτηριασμού η ακρωτηριασμού.
Πώς γίνεται να μην πονέσει;
Θέλει να απομακρυνθεί από την αιχμαλωσία ενός ισχυρού εχθρού, αλλά πως μπορεί να γίνει αυτό χωρίς αγώνα και πληγές;
Θα πρέπει να βαδίζει κόντρα σε όλες τις πρακτικές που ισχύουν γύρω του, αλλά πώς να το επιτύχει χωρίς να ξεβολευτεί και να περιοριστεί;
Να χαίρεστε, όταν αισθάνεστε το φορτίο του σταυρού επάνω σας, γιατί είναι σημάδι ότι ακολουθείτε τον Κύριο στο δρόμο της σωτηρίας που οδηγεί στον ουρανό.
Κάντε λίγο υπομονή.
Το τέρμα και ο στέφανος της νίκης είναι πολύ κοντά!

panagiamil

[toula]

‘’Βλαστήμησε κάποιος; Μη μισήσεις αυτόν, αλλά την βλασφημία
και το δαίμονα που τόν έκανε να βλαστημήσει.
Αν όμως μισήσεις αυτόν που βλαστήμησε μίσησες άνθρωπο
και έτσι αθέτησες τήν εντολή τής αγάπης.
Ότι έκανε εκείνος μέ το λόγο το κάνεις εσύ με το έργο.
Αν τώρα τηρείς τήν εντολή, δείξε τήν αγάπη σου και όσο μπορείς
βοήθησε τον να απαλλαγεί από το κακό.’’

Οσίου Μαξίμου τού Ομολογητού.

[toula]

ΤΑ ΕΠΤΑ ΣΤΕΦΑΝΙΑ

Κάποιος γέροντας έμενε στη Θηβαΐδα, σ’ ένα σπήλαιο, κι είχε μαζί του έναν υποτακτικό, δόκιμο. Ο γέροντας είχε συνήθεια κάθε βράδυ να λέη διάφορες συμβουλές στον μαθητή του. Μετά του έδινε ευχή και τον έστελνε να κοιμηθή. Μια μέρα έτυχε να έρθουν μερικοί ευλαβείς κοσμικοί, που είχαν ακούσει για τη μεγάλη αρετή του γέροντα. Ήθελαν να τον επισκεφθούν και να του προσφέρουν και κάτι.
Όταν αναχώρησαν οι επισκέπτες, κάθησε πάλι μετά το απόδειπνο ο γέροντας και άρχισε, κατά τη συνήθεια του, να συμβουλεύη τον μαθητή του. Μα καθώς του μιλούσε, κουρασμένος όπως ήταν, τον πήρε ο ύπνος. Ο μαθητής του όμως δεν έφυγε αλλά καθόταν εκεί και τον περίμενε να ξυπνήση, για να του δώση την ευχή του. Η ώρα περνούσε, κι ο γέροντας δεν ξυπνούσε. Οι λογισμοί άρχισαν να ενοχλούν τον υποτακτικό, προτείνοντάς του να φύγη για ύπνο, έστω δίχως την ευχή. Αυτός όμως βίασε τον εαυτό του, αντιστάθηκε στο λογισμό κι έμεινε. Ήρθε πάλι ο ενοχλητικός λογισμός μα πάλι εκείνος δεν έφυγε. Με τον ίδιο τρόπο τον πολέμησε ο λογισμός επτά φορές, μα και τις επτά εκείνος αντιστάθηκε.
Ύστερα, όταν προχώρησε πολύ η νύχτα, ξύπνησε ο γέροντας, βλέπει τον μαθητή του στον ίδιο πάντα τόπο, και του λέει:
-Ακόμη δεν έφυγες για ύπνο;
-Όχι, αποκρίθηκε εκείνος, γιατί δεν μου έδωσες την ευχή σου και δεν με απέλυσες.
-Και γιατί δεν με ξύπνησες;
-Δεν τόλμησα να σε ξυπνήσω, για να μη σ’ ενοχλήσω.

Τότε σηκώθηκαν και άρχισαν την ακολουθία του όρθρου. Μετά ο γέροντας έδωσε την ευχή και έστειλε το μαθητή του ν’ αναπαυθή. Και καθώς καθόταν μόνος του, είδε σε όραμα κάποιον να του δείχνει ένα λαμπρό θρόνο που είχε πάνω του επτά στεφάνια. Τότε τον ρώτησε: « Τίνος είναι ο θρόνος αυτός και τα στεφάνια;». Εκείνος του απάντησε: « Του μαθητού σου. Τον θρόνο, του τον χάρισε ο Θεός από την ώρα που άφησε τον κόσμο και ήρθε στην έρημο. Τα επτά στεφάνια, όμως, πρέπει να ξέρης, τα κέρδισε αυτή τη νύχτα». Απόρησε ο γέροντας ακούγοντας τον και τον έπιασε φόβος. Φωνάζει λοιπόν τον μαθητή και του λέει:
-Πες μου, τί έκανες αυτή τη νύχτα;
-Συγχώρεσε με, γέροντα. Δεν έκανα τίποτε.
Κι ο γέροντας, νομίζοντας πως από ταπεινοφροσύνη δεν ομολογεί, του λέει:
-Δεν θα σ’ αφήσω, αν δεν μου πης τί έκανες.
Κι ο μαθητής, χωρίς να έχη συνείδηση ότι κάτι έκανε, δεν είχε τί να πη. Λέει λοιπόν:
-Συγχώρεσε με, αββά μου. Τίποτε άλλο δεν έκανα παρά τούτο μονάχα: Ήρθε ο λογισμός και μ’ ενόχλησε επτά φορές, να φύγω δίχως την ευχή σου και να πάω για ύπνο. Μα εγώ δεν έφυγα. Μόλις το άκουσε αυτό ο γέροντας εξήγησε μέσα του όσα είχε δει στο όραμα του : Κάθε φορά που πολεμούσε ο υποτακτικός και νικούσε το λογισμό, ο Θεός τού χάριζε κι ένα στεφάνι. Βέβαια, δεν είπε τίποτε στον ίδιο, μα τα διηγήθηκε για ψυχική ωφέλεια στους άλλους πατέρες, για να μάθουνε πως ακόμη και για μικρές μάχες και νίκες ο Θεός μας χαρίζει στεφάνια!

(Έαρ της ερήμου)
(Χαρίσματα και Χαρισματούχοι, Ι. Μονή Παρακλήτου, τόμος Γ΄,σελ.275-277)
sostis

[toula]

Η προσευχή είναι το κανάλι που μας συνδέει απευθείας με τον Θεό.
Μια γυναίκα ρωτήθηκε κάποτε:
Τι κερδίζετε από το να προσεύχεστε στον Θεό τακτικά;
Εκείνη απάντησε:
Συνήθως ′′ δεν κερδίζω τίποτα , αλλά μάλλον χάνω πράγματα ".
Και ανέφερε όλα όσα έχασε προσευχόμενη στον Θεό τακτικά:
Έχασα την περηφάνια μου.
Έχασα την υπεροψία μου.
Έχασα την απληστία.
Έχασα την επιθυμία μου.
Έχασα τον ′′ θυμό ′′ μου.
Έχασα τον πόθο.
Έχασα την ευχαρίστηση να λέω ψέματα.
Έχασα τη γεύση της αμαρτίας.
Έχασα την ανυπομονησία, την απελπισία και
αποθάρρυνση.
Μερικές φορές προσευχόμαστε, όχι για να κερδίσουμε κάτι, αλλά για να χάσουμε πράγματα που δεν μας επιτρέπουν να μεγαλώσουμε πνευματικά.
Η προσευχή εκπαιδεύει, δυναμώνει και θεραπεύει.
Η προσευχή είναι το κανάλι που μας συνδέει απευθείας με τον Θεό."

[toula]

Μην περιγελάς τις τύχες των άλλων...
''Αν καλοταξιδεύεις , μην πεις μεγάλο λόγο προτού να δέσεις. Κοντά στο λιμάνι βούλιαξε καλοτάξιδο πλεούμενο και άλλοι σώθηκαν περνώντας μεγάλη τρικυμία. Να μια ασφάλεια: Μην περιγελάς τις τύχες των άλλων''.

Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος

[toula]

ΕΝ ΠΙΣΤΕΙ ΖΩ ΤΗ ΤΟΥ ΥΙΟΥ ΤΟΥ ΘΕΟΥ.

«Ὅ δὲ νῦν ζῶ ἐν σαρκί, ἐν πίστει ζῶ τῇ τοῦ υἱοῦ τοῦ Θεοῦ τοῦ ἀγαπήσαντός με καὶ παραδόντος ἑαυτὸν ὑπὲρ ἐμοῦ» (Γαλ. 2,20)
«Κι ἡ τωρινὴ σωματική μου ζωὴ εἶναι ζωὴ βασισμένη στὴν πίστη μου στὸν Υἱὸ τοῦ Θεοῦ, ποὺ μὲ ἀγάπησε καὶ πέθανε ἑκούσια γιὰ χάρη μου».

«Ζω με πίστη στον Χριστό που με αγάπησε, σταυρώθηκε και πέθανε με την θέλησή Του για μένα». Ο λόγος του αποστόλου Παύλου στους Γαλάτες δείχνει, σε μια εποχή πρόταξης της εμπιστοσύνης στις δικές μας δυνάμεις, ότι η πίστη στον Χριστό δίνει νόημα ζωής που ξεπερνά το εγώ, το εδώ, το τώρα. Ζω με πίστη στον Χριστό σημαίνει ζω με εμπιστοσύνη στις εντολές του ευαγγελίου που Εκείνος έφερε στον κόσμο.
Και αυτές οι εντολές ξεκινούν από την πρόταξη της αγάπης για τον Θεό και τον συνάνθρωπο, την πρόταξη της αλήθειας και όχι της υποκρισίας, την πρόταξη της καλοσύνης και της συγχωρητικότητας και όχι της εξουσίας και της επικράτησης με κάθε τρόπο και μέσο. Οι εντολές δεν εξασφαλίζουν δόξα στην ζωή αυτή. Προϋποθέτουν κόπο. Απόρριψη από την λογική των πολλών. Δεν υπόσχονται μία πορεία ελκυστική για τα δεδομένα των καιρών.
Γι’ αυτά και, συχνά, μάς κάνουν να πονούμε. Ναι αισθανόμαστε ότι ακολουθούμε πορεία μοναχική. Ότι οι γύρω μας δεν μας καταλαβαίνουν. Όμως η τήρησή τους αφήνει στην καρδιά μία παρηγοριά αναφαίρετη. Ότι δεν είμαστε μόνοι μας, καθώς ο Χριστός μας αγαπά και ζει εντός μας.
«Ζω με πίστη στον Χριστό που με αγάπησε, σταυρώθηκε και πέθανε με την θέλησή Του για μένα». Αυτή η εκούσια σταύρωση του Χριστού για μένα και για όλους μαρτυρεί και κάτι ακόμη. Ότι δεν πλαστήκαμε για να αναγκαζόμαστε, αλλά για να επιλέγουμε.

Και όπως ο Χριστός, με την θέλησή Του και με επίγνωση ότι δεν θα ήταν οι πολλοί αυτοί που θα Τον ακολουθήσουν, προχώρησε στην οδό του σταυρού, δείχνοντας ότι η αγάπη δεν μετριέται με βάση το πόσοι θα την κατανοήσουν και θα την αποδεχτούν, αλλά είναι ελεύθερη επιλογή της ύπαρξης που γνωρίζει ότι δεν της ταιριάζει άλλος δρόμος, έτσι και ο καθένας από εμάς καλείται να διαλέξει με τη θέλησή του τον δρόμο.
Να μη λογαριάσει ανταποδόσεις. Να πάρει αποφάσεις ότι η πίστη είναι για τα δύσκολα. Να μην απαιτήσει καν από τους άλλους να τον συμμεριστούν. Να δείξει ότι αγαπώντας, θυσιάζοντας χρόνο, όνειρα, ακόμη και το δίκιο μας, ζει εν ημίν ο Χριστός. Και αυτός είναι η προτεραιότητα.
«Ζω με πίστη στον Χριστό που με αγάπησε, σταυρώθηκε και πέθανε με την θέλησή Του για μένα». Με αγάπησε ο Χριστός και με αγαπά. Όταν νιώθω την πίεση της ήττας σε ένα κόσμο που φωνάζει ότι επιτυχημένος είναι ο νικητής, όταν νιώθω ότι ανήκω σε μια Εκκλησία που βασανίζεται από τα ανθρώπινα «εγώ», που αδυνατεί να συνδεθεί με την γλώσσα των καιρών, όχι για να μετατρέψει το νόημα της αλήθειας σε συμβιβασμό ή παραίτηση, αλλά για να δείξει ότι τα ανθρώπινα, παρότι, πολλές φορές, έχουν δύναμη και αξία, δεν αρκούν για την σωτηρία και την αιωνιότητα, όταν το περιβάλλον μου μού λέει ότι υπάρχει ή ο δρόμος του συστήματος ή ο δρόμος του φανατικού περιθωρίου, όταν φοβάμαι πως δεν θα ευτυχήσω, η πίστη ότι ο Χριστός με αγαπά γίνεται συνεχώς η καινούργια αρχή. Παίρνω δύναμη, σηκώνω τον σταυρό μου και Τον ακολουθώ, στην οδό της αληθινής αγάπης, εκείνης που βιώνει η Εκκλησία, πέρα από τα ανθρώπινα.
Σταυρός η ζωή. Όχι αυτός με τα λουλούδια, τα πολύτιμα πετράδια, ως σύμβολο βεβαιότητας της πλειοψηφίας. Εκείνος, ο ταπεινός, ο βαρύς, ο της ήττας που νικά όμως το θάνατο, γιατί είναι ζυμωμένος με το Αίμα του Θεού.

π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός

[toula]

-Γέροντα, εάν την ώρα που προσευχόμαστε έχει φασαρία στο σπίτι, τι κάνουμε;

-Τι να κάνουμε; Δεν μπορούμε να εξαναγκάσουμε τους άλλους να κάνουν αυτό που εμείς θέλουμε, όσο Άγιο έργο κι αν είναι. Δεν μπορούμε να τους εξαναγκάσουμε. Θυμάμαι είχαμε ένα απλό γεροντάκι στο Άγιο Όρος, ο οποίος μόλις έβγαινε έξω από το Όρος και έμπαινε μέσα στο λεωφορείο έλεγε: "Κλείστε το ραδιόφωνο!"
Οι υπόλοιποι επιβάτες διαμαρτύρονταν διότι ήθελαν ραδιόφωνο.
Εκείνος ο παππούς αμέσως έδινε διαταγή: "Κλείστε το ραδιόφωνο!". Εντάξει, το έκλεινε ο οδηγός, τι να κάνει.
Οι άλλοι μοναχοί σιωπούσαν.
Σε λίγη ώρα άμα μιλούσε κανένας από τους διπλανούς: "Σταματήστε! Εγώ τώρα κάνω Εσπερινό!". Παππούλη, εδώ δεν είναι η Νέα Σκήτη! Εδώ είναι το λεωφορείο που μας παίρνει στη Θεσσαλονίκη. Αν θες να κάνεις Εσπερινό κάμε τον μόνος σου, οι άλλοι δεν είναι υποχρεωμένοι. Τον άκουγαν όμως συνήθως.

Δεν μπορούμε να επιβάλουμε εμείς αυτό που θέλουμε μέσα στο σπίτι μας. Να σεβόμαστε την ελευθερία των άλλων ανθρώπων.
Τελικά, ξέρετε, δεν μας εμποδίζει κανένας. Ούτε οι θόρυβοι ούτε οι φασαρίες. Κανένας δεν μας εμποδίζει. Αυτά όλα είναι αδυναμίες δικές μας. Εμείς είμαστε αδύναμοι. Εάν θέλω να προσευχηθώ και να επικαλεστώ το όνομα του Χριστού τίποτα δεν μπορεί να με εμποδίσει. Σίγουρα η ησυχία είναι βοηθητικό εργαλείο. Αλλά δεν εμποδίζει τίποτα την καρδιά μας να στραφεί και να μιλήσει και να επικαλεστεί το όνομα του Κυρίου. Και μάλιστα όσο πιο πολλές δυσκολίες έχουμε την ώρα της προσευχής μας τόσο πιο πολύ η Χάρις βοηθάει τον προσευχόμενο άνθρωπο.
Όσο πιο πολλές δυσκολίες ανθρώπινες έχουμε τόσο πιο πολλές ευκολίες θεϊκές θα απολαμβάνουμε κατά την ώρα της προσευχής μας.
Γι' αυτό δεν πρέπει να αιτιώμαστε ότι "δεν προσεύχομαι διότι στο σπίτι έχει φασαρία". Όταν θέλω να προσευχηθώ δεν με ενοχλεί τίποτα. Μπορώ να πάω στο δωμάτιό μου, να κάτσω στον οποιονδήποτε χώρο κι εκεί να μπω μέσα στην καρδιά μου και να επικαλεστώ το όνομα του Χριστού. Και αμέσως θα αισθανθώ αυτή την παρουσία του Θεού μέσα μου.

Καλή είναι η ησυχία και ωφέλιμη αλλά η ησυχία αρχίζει από την καρδία μας. Εάν η καρδιά μας είναι ακατάστατη και θορυβώδης και μέσα στην έρημο να πάμε δεν θα βρούμε ησυχία. Εαν η καρδιά μας έχει ησυχία και έχει ειρήνη και επικαλείται το όνομα του Χριστού -το οποίο είναι πανάγιο και φέρνει όλα τα αγαθά του Αγίου Πνεύματος- και μέσα στο χειρότερο πόλεμο να βρεθούμε δεν θα μας ενοχλήσει καθόλου.
Τίποτα δεν μπορεί να μας ενοχλήσει αν έχουμε εσωτερική ειρήνη.
Άρα λοιπόν όταν στο σπίτι μας δεν υπάρχουν οι απαραίτητες προϋποθέσεις και δεν μπορούμε να κάνουνε τίποτα άλλο, δεν μπορούμε να φύγουμε από το σπίτι, δεν μπορούμε να εξαναγκάσουμε τους άλλους να κάνουν αυτό που θέλουμε αλλά εμείς θα συνεχίσουμε να αγωνιζόμαστε προσευχόμενοι και επειδή είναι Χάρις Θεού, ενέργεια Θεού η προσευχή, και τον εαυτό μας θα βοηθήσουμε αλλά και στους άλλους ανθρώπους θα επιδράσει σιγά-σιγά η προσευχή επάνω τους και θα αλλοιωθούν και θα γίνουν και αυτοί πνευματικοί άνθρωποι.

π. Αθανάσιος Μητρ. Λεμεσού

[toula]

Έλεγε ο παπά-Εφραίμ Κατουνακιώτης:
"Έχει μεγάλη δύναμη η μικρή προσπάθεια, που γίνεται όμως πάντοτε.." (Αββά Ισαάκ Σύρου)
-Θα σου δείξω εγώ πως να προσεύχεσαι, και μετά μου λες αν μπορείς ή όχι.
Ακούμπησε το εργόχειρό του δίπλα, σηκώθηκε, τίναξε τα ξυλαράκια απ’ την ποδιά του, και ψηλός, λευκογένειος, ιεροπρεπής πλησίασε τον νιπτήρα λέγοντας:
– Είναι πρωί και σηκώθηκες από τον ύπνο.. Άνοιξε ο Γέροντας το νερό και άρχισε με απλές κινήσεις να πλένει τα χέρια και το πρόσωπό του επαναλαμβάνοντας γλυκά και παρακλητικά, «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με».
Πλησίασε την πετσέτα και σκουπίστηκε συνεχίζοντας και την ευχή. Μετά στράφηκε με το φωτεινό του πρόσωπο στον νέο και ρώτησε επιτακτικά:
– Αυτό μπορείς να το κάνεις;
– Ε, μπορώ, Γέροντα, ομολόγησε αφοπλισμένος εκείνος.
– Πρόσεχε, όμως, συνέχισε ο Γέροντας. Θα το κάνεις κάθε μέρα. Όχι μια ναι, μια όχι. Διότι, όπως γράφει ο αββάς Ισαάκ ο Σύρος, "Μεγάλη δύναμις η μικρά πολιτεία η αεί διαμένουσα"(λογ.Ισαάκ ΟΓ)
(Έχει μεγάλη δύναμη η μικρή προσπάθεια, που γίνεται όμως πάντοτε).
Και σε άλλους όμως που προφασίζονταν οικογενειακά βάρη, πολλές ασχολίες και άλλα, έλεγε επανειλημμένως: «Εάν εγώ μέσα στην ησυχία των Κατουνακίων λέω εκατό ευχές τη μέρα και σεις μέσα στην τύρβη της πόλεως και τις υποχρεώσεις της εργασίας και της οικογένειας λέτε τρεις ευχές, είμαστε ίσα».
«Εάν ο άνθρωπος συνηθίσει να λέει κάθε μέρα, έστω από λίγο, όσο μπορεί, αλλά κάθε μέρα την ευχή, η καρδιά του σιγά-σιγά γλυκαίνεται και περιμένει πότε θα έρθει εκείνη η ώρα.
Και όταν γλυκαθεί η καρδιά, από μόνος του κανείς ζητάει περισσότερο».

Όσιος Εφραίμ Κατουνακιώτης