Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

Τὴν φιλοξενία παιδί μου νὰ τὴν ἀγαπᾶς γιατί αὐτὴ εἶναι ποὺ ἀνοίγει τὶς πύλες τοῦ Παραδείσου. Μὲ αὐτὴ φιλοξενεῖς κι᾿ Ἀγγέλους «Ξένους ξένιζε ἵνα μὴ τῷ Θεῷ ξένη γένῃ».

Όσιος Αμφιλόχιος Μακρής της Ιεράς Νήσου Πάτμου

[toula]

Εμείς πρέπει να προσευχόμαστε για όλους που μας κακολογούν και να ζητούμε από τον Θεό να τους δίνει μετάνοια, φωτισμό και υγεία και να μην αφήνουμε μέσα μας ούτε ίχνος μίσους γι' αυτούς. Να κρατούμε μόνον την πείρα από τον πειρασμό, να πετούμε όλα τα φαρμάκια.

Άγιος Παϊσιος

[toula]

«Κάθε ιερός ναός είναι και ένα κομμάτι του ουρανού επάνω στην γη. Και όταν είσαι μέσα στον ναό, ή­δη βρίσκεσαι στον ουρανό. Έτσι, όταν η γη σε συν­θλίβει με την κόλαση της, τρέξε στον ναό, μπες μέσα και να, είσαι μέσα στον παράδεισο. Αν οι άνθρωποι σε ενοχλούν με την κακία τους, να προσφεύγεις στον ναό, να γονατίζεις μπροστά στον Θεό και Εκείνος θα σε προσλάβει κάτω από την γλυκιά και παντοδύναμη προστασία Του. Αν πάλι συμβεί να πέσουν επάνω σου ολόκληρες λεγεώνες δαιμόνων, εσύ τρέξε στον ναό, ανάμεσα στους Αγγέλους, επειδή ο ναός είναι πάντοτε γεμάτος από Αγγέλους και οι Άγγελοι του Θεού θα σε προστατεύσουν από όλα τα δαιμόνια του κόσμου αυτοί και τίποτα δεν μπορούν να σου κάμουν»

(Άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς)

[toula]

Γνώρισα έναν υπέργηρο ιερέα με 70 χρόνια στην ιεροσύνη. Χή­ρεψε από πολύ νωρίς, υστέρα από 12 χρόνια γάμου.

Από την έγγα­μη του ζωή απέκτησε 7 παιδιά, τα οποία μεγάλωσε με πολύ μεγάλο κόπο, χωρίς να βάλη άνθρωπο στο σπίτι του ούτε συγγενή για να βοηθήσει στη μαρτυρική ανατροφή τους.
Ταυτόχρονα έπρεπε να αντιμετωπίζει όλα τα προβλήματα πού έχει μια ενορία με την πληθώρα των λειτουργικών και ποιμαντικών καθηκόντων.
Παράλληλα έπρεπε να αντιμετωπίζει με ηθική αξιοπρέπεια και το οξύ πρόβλημα της προσωπικής του χηρείας, διότι ήταν νέος στην ηλικία άνθρωπος. Έτσι είχε βαθύτατο πόνο στην καρδιά, πού τον έβγαζε πολλές φορές όταν λειτουργούσε.
Τα χρόνια κυλούσαν… κάποια όμως Κυριακή μηνός Ιουλίου, καθ’ όν χρόνον λειτουργούσε και είχε φθάσει στον Χερουβικό ύμνο, τη στιγμή πού έκλινε το κεφαλάκι του
και άρχισε να διαβάζει την ευ­χή,
πού ανήκει αποκλειστικά
και μόνο στον λειτουργό ιερέα:
«Ου­δείς άξιος των συνδεδεμένων ταίς σαρκικαίς επιθυμίαις και ηδοναίς…»
εντελώς απροσδόκητα άστραψε ο τόπος σαν να έγινε ένας δυνατός σεισμός,
του οποίου ή φωτοπλημμύρα εξαφάνισε τα πάντα γύρω του:
την κόγχη, τους τοίχους του αγίου Βήματος και όλον τον Ναό.
Κατακλύσθηκε από τόσο υπερκόσμιο φως, πού δεν μπορούσε πλέον να το δη και έκλεισε τα μάτια του, πέφτοντας συγχρόνως στα γόνατα μπροστά στην αγία Τράπεζα.
Δεν μιλούσε.
Βουβάθηκε και δεν μπορούσε να άνοιξη πλέον τα μάτια του από την εκτυφλωτική λαμπρότητα αυτού του φωτός των χιλίων ήλιων…
Ψυχοσωματικά όμως μου δώρισε τόση γαλήνη, τόση ειρήνη και τόση θεία ευφροσύνη, πού την απολάμβανε κάθε κύτταρο της υπάρξεως μου…
Πολλά συναισθήματα ουράνια και πέρα από κάθε λογική πλημμύρισαν την ψυχή μου, την καρδιά μου, το είναι μου, όλες μου τις αισθήσεις, όλους τους πόρους του σώματος μου,
μέχρι και στα κόκαλα μου εισήλθε η υπέρλογη αυτή ειρήνη και μακαριότητα, πού δεν ήθελα άλλο να ζήσω, αλλά να πεθάνω μέσα σε αυτή την ακατάληπτη ευτυχία πού ζούσα.
Δεν ξέρω πόση ώρα πέρασε…και να πού όλα πέρασαν, έφυγαν κι εγώ ήμουν ακόμη γονατιστός μπροστά στην αγία Τράπεζα, εκστατικός και τρισευτυχισμένος!
Σαν αστραπή πέρασε ένας λο­γισμός και μου είπε:
«Ένα λεπτό ακόμη και θα πέθαινες..
Η θεία μακαριότητα της Τριαδικής Βασιλείας του Θεού δεν βαστάζεται α­πό το ανθρώπινο σαρκίον»
και τότε σηκώθηκα κατασυγκινημένος.
Άλλωστε έξω ο ιερο­ψάλτης είχε τελειώσει το Χερουβικό.
Τελείωσα την ευχή, θυμιάτι­σα και με φόβο, συντριβή και συγκίνηση πολλή έκανα την Μεγάλη Είσοδο.
Τα βήματα μου όχι σταθερά, αλλά και ή εκφώνησης «Πάντων η­μών μνησθείη Κύριος ο Θεός…» ήταν σαν την κραυγή του ληστού πά­νω στο σταυρό».
Τόσο δυνατή, συντετριμμένη και ικετευτική ήταν η κραυγή του λειτουργού αυτού ιερέως, αλλά και τόση συγχρόνως η έκφρασης της μεγάλης του ευγνωμοσύνης.
Από τότε δόξαζε τον Θεό:
Και για τη χηρεία του
και για τα ορφανά παιδιά του
και για την ανθρώπινη μοναξιά
και για τις αρρώστιες
και για τα βάσανα
και για τις ιερατικές του ταλαιπωρίες
και για κάθε θλίψη της ζωής του.

π. ΣΤΕΦ. ΑΝΑΓΝΩΣΤΟΠΟΥΛΟΣ, "ΓΝΩΣΙΣ ΚΑΙ ΒΙΩΜΑ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΠΙΣΤΕΩΣ"
askitikon

[toula]

«Η Ἐκκλησία δέν βρίσκεται ἐκεῖ πού εἶναι οἱ διοικοῦντες, οἱ πατριάρχες, οἱ ἐπίσκοποι, οἱ σύνοδοι, ἡ Ἱεραρχία, ἀλλά ἐκεῖ πού ὑπάρχει ἡ σωτήρια ὁμολογία τῆς Πίστεως.»

Άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής ( PG 90,93)

[toula]

Επειδή ότι λάμπει δεν είναι ούτε χρυσός ούτε Χριστός να εξηγήσουμε μερικά πράγματα που ίσως αυτές τις ημέρες τάραξαν την καρδιά μας.
Κατ΄ αρχάς όποιος πάει στην εκκλησία ή βγάζει φωτογραφίες με παπάδες δεν σημαίνει αυτομάτως ότι είναι «άνθρωπος του Θεού». Μπορεί να σημαίνει και το εντελώς αντίθετο. Η θρησκεία δηλαδή να είναι η μεγάλη του κρυψώνα. Το μεγάλο του ψέμα απέναντι στο εαυτό του, την οικογένεια, την κοινωνία, ακόμη και στον ίδιο τον Θεό.
Ο Γιούγκ έλεγε ότι η θρησκεία για πολλούς είναι η μεγαλύτερη άμυνα απέναντι στην ζωντανή παρουσία του Θεού. Χρειάζεσαι νόμους και τύπους όταν δεν αντέχεις την αλήθεια της ουσίας.
Εχει ένα φοβερό στίχο ο μεγάλος ποιητής μας Τάσσος Λειβαδίτης όπου λέει «Φυσικά προσπαθούσε να κρύψει το σακατεμένο χέρι του, έτσι κρατούσε πάντα μια σημαία..»
Ξέρετε πόσες τέτοιες «σημαίες» κρατάμε για να μην φανεί το τραύμα μας; Υποδυόμαστε ρόλους για να ξεγελάσουμε τους πάντες ακόμη και τον ίδιο το εαυτό μας.
Ψέματα και ψεύτικοι παντού. Άλλος κρατάει την «σημαία» του καλού οικογενειάρχη, του πατριώτη, του ανθρώπου της εκκλησίας, του τίμιου και εργατικού, του ηθικού και άμεμπτου και πίσω από αυτές τις μάσκες κρύβεται σκοτάδι που ποτέ δεν συναντήθηκε με το φως. Υπόγεια που ποτέ δεν φωτίστηκαν. Κολάσεις που ποτέ δεν πόθησαν τον παράδεισο.
Τέλος θα ήθελα να ξεκαθαρίσω κάτι ακόμα. Είναι άλλο πράγμα ο αμαρτωλός άνθρωπος κι άλλο ο διεφθαρμένος. Άλλο εκείνος που έχει συνείδηση του λάθους του και παλεύει πολλές φορές στα όρια του θανάτου κι άλλο εκείνος που την αμαρτία την έχει κάνει τρόπο ζωής, αντίληψης και σκοπιμότητας. Ο αμαρτωλός είναι συμπαθής όπως ένας άρρωστος ο διεφθαρμένος είναι απωθητικός γιατί μας θυμίζει τις οσμές της κολάσεως.
Ίσως αυτές τις δύσκολες ημέρες ηχούν όσο ποτέ άλλοτε αναγκαία και σημαντικά τα λόγια του Γερμανού θεολόγου, θύμα των Ναζί, Μπονχέφερ που έλεγε, "το να είσαι Χριστιανός δεν σημαίνει να είσαι θρησκευόμενος αλλά να είσαι Άνθρωπος".
Διότι πολλοί διερωτήθηκαν "μα τι γονείς είναι αυτοί..; ", Το ερώτημα όμως είναι λάθος. Γιατί πολλοί πριν φτάσουμε να ρωτάμε τι "γονείς είναι αυτοί" πρέπει να ρωτήσουμε "ΜΑ ΤΙ ΆΝΘΡΩΠΟΙ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟΙ". Πρώτα πρέπει να γίνουμε άνθρωποι και μετά γονείς και χριστιανοί.

π. Χαρ. λίβυος Παπαδόπουλος

[toula]

Θα το λέω μέχρι να πεθάνω. Δεν κάνουν όλοι για γονείς.

Δεν το λέω μόνο για τους γονείς της 12χρονης αλλά γενικά. Πρέπει το παραμυθάκι του στυλ «Άντε να παντρευτείς να κάνεις παιδάκια και σε μένα εγγονάκια για να περνάμε καλά!» να τελειώσει. Δεν κάνουν όλοι για όλα. Τελεία και παύλα. Πρέπει στα παιδιά να μιλάμε για τον γάμο και την τεκνογονία ως κάτι πολύ σημαντικό, να μπαίνουν σε μία παιδαγωγία και φυσικά σε επιλογές. Αυτό το αδιάκριτο αφήγημα «Κάνε παιδιά είναι ευλογία» πρέπει επιτέλους να λάβει τέλος.
Τα παιδιά είναι ευλογία όταν κι εσύ είσαι σε ένα επίπεδο, ώστε αυτή η ευλογία να καρποφορήσει και να μην πάει στον γκρεμό. Το ότι κάποιος έχει γεννητικά όργανα λειτουργικά, δεν σημαίνει ότι μπορεί να μεγαλώσει και να πάρει την ευθύνη κάποιου ανθρώπου. Δεν ξέρω ποιος θα του το πει αυτό.

Συνεχίζω…. Τα παιδιά είναι ευλογία όταν εσύ και ο άνθρωπός σου είστε σε μια ευλογημένη πνευματική, ψυχολογική κατάσταση και ο γάμος έχει γερές βάσεις και θεμέλια. Αν τα πράγματα δεν ξεκινήσουν έτσι και ξεκινήσουν με το στυλ «Έλα μωρέ, αφού παντρευτήκαμε ας κάνουμε 2 – 3 παιδάκια, χαρά είναι !» τότε στο μέλλον θα μαζεύουμε πολλά διαλυμένα κομμάτια από όλη την οικογένεια. Υπάρχουν κάποια ζευγάρια που δεν θέλουν να κάνουν παιδιά συνειδητά, όχι επειδή θέλουν να πηγαίνουν διακοπές και να γλεντάνε, αλλά έχουν ένα βάθος και επίγνωση της αναξιότητάς τους και έστω έχουν διαπιστώσει μέσα τους κάποια πράγματα που ξέρουν ότι θα είναι μεγάλο αγκάθι για μια τέτοια ευθύνη. Τους αγαπάμε και αυτούς. Μην ξεχνάμε, κάνω παιδί σημαίνει ότι είμαι έτοιμος να μεγαλώσω έναν Άγιο και όχι να έχω ένα προϊόν για να βγάζω φωτογραφίες στο Instagram.

Όταν ήμουν μικρός σε μια από τις διάφορες συζητήσεις με τον πατέρα μου, του έλεγα ότι πρέπει να γίνει μια επιτροπή που να δίνει ένα χαρτί στα ζευγάρια σαν πρόταση-συμβουλή αν κάνουν για γονείς ή όχι. Μου είπε ο πατέρας μου ότι είμαι ακραίος. Ήμουν μικρό παιδί και δεν ήξερα τι σημαίνει ακρότητα, αλλά του απάντησα ότι έτσι θα αποφεύγεται το γεγονός τα παιδάκια που θα γεννιούνται να έχουν κακούς γονείς.
Κακός γονιός δεν είναι αυτός που βιάζει μόνο το σώμα αλλά και αυτοί που βιάζουν και την ψυχή με διάφορους τρόπους. Με τρόπους τοξικούς, όπως στάζει ένα δηλητήριο σε μια πληγή. Γονείς που θεωρούν ότι έχουν πάντα δίκιο, που θέλουν να ελέγχουν τις ζωές των παιδιών τους. Γονείς που ταϊζουν τα παιδιά τους σανό και θεωρούν καμάρι ένα χαρτί Πανεπιστημίου στον τοίχο, έναν καλό γάμο, και το όνομά τους στο εγγονάκι τους. Γονείς που κάνουν τα πάντα για το σώμα των παιδιών τους αλλά αδιαφορούν για την ψυχή τους. Και αυτό ΒΙΑ ΕΙΝΑΙ! Βασικά, σύμφωνα με κάποιους πατέρες της Εκκλησίας, είναι ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ.

Ως Ιερέας, κουβέντιασα με πολλά ζευγάρια, μέσα από τα μυστήρια του γάμου και της βαπτίσεως αλλά και γενικά σε παρέες. Πολλά ζευγάρια ήθελαν ψυχίατρο στην καλύτερη των περιπτώσεων. Μόλις μου έλεγαν κάποιες περιπτώσεις ότι θέλουν παιδιά, με έπιανε τρόμος με τις απόψεις που είχαν, τις αντιλήψεις για τη ζωή και τη συμπεριφορά του ενός προς τον άλλον. Να σου λέει ο μέλλων σύζυγος «Πάτερ εγώ αν κάνω αγόρι με τη σύζυγο θα το πηγαίνω σε γυναίκες από μικρό παιδί για να μην μου γίνει γκέι». ΟΧΙ φίλε ΔΕΝ κάνεις για πατέρας.
Ο άνθρωπος λέει τη φράση «θα παντρευτώ και θα κάνω παιδιά» αδιάκριτα, όπως λέει ένας νέος «Όταν θα πάω 18 θα πάρω δίπλωμα και αμάξι». Κάτσε ρε φίλε, έκατσες να σκεφτείς ΑΝ ΚΑΝΕΙΣ για γονιός;
Δεν έχω ακούσει μέχρι τώρα κανέναν να πει «Πάτερ μου δεν ξέρω αν κάνω για γονιός, δεν ξέρω, ψάχνω λίγο το μέσα μου», «Έχω κάποια ψυχολογικά πάτερ, φοβάμαι μήπως τα μεταβιβάσω στα παιδιά μου και δεν μπορώ όλο αυτό να το διαχειριστώ, δεν ξέρω αν κάνω για γονιός», «Πάτερ παντρεύτηκα, αλλά θέλω να δω αν με τη σύζυγο αν μπορούμε να σηκώσουμε κάτι τέτοιο, βλέπω ότι η γυναίκα μου δεν μπορεί, έχει θέματα πολλά, ίσως να δούμε κάποιον ειδικό».

Πουθενά αυτογνωσία, πουθενά επίγνωση. Όλοι κάνουν για όλα. «Ξερολίαση» παντού, αξιότητα παντού και σε όλα αυτά κολλάμε και ένα «θα βοηθήσει ο Θεός» έτσι για την «ευλογία» του πράγματος.
Κι από όσους γίνονται γονείς, ελάχιστοι ψάχνονται και αναρωτιούνται : «Καλά, είναι ένα θέμα που δεν το γνωρίζω. Μήπως πρέπει να αποκτήσω κάποια γνώση ή να πάρω βοήθεια από ειδικούς;». ΟΧΙ ΒΕΒΑΙΑ ! Θα ρωτήσουμε την πεθερά και τη γιαγιά! Και να λέμε ότι το παιδί μας είναι το καλύτερο και ότι είναι μια χαρά, άσχετα αν χρειάζεται ίσως κάποια ψυχιατρική βοήθεια.

Ξέρω οικογένειες που έκαναν πολλά παιδιά επειδή απλά το «είπε ο γέροντας» και τώρα άλλοι είναι με ψυχοφάρμακα ή άλλοι είναι σε διάλυση. Φυσικά υπάρχουν και ευλογημένες πολύτεκνες οικογένειες, αλλά είπαμε, δεν κάνουν όλοι για όλα. Εξάλλου η πολυτεκνία είναι χάρισμα. Κι επειδή πολλοί θα επιτεθούν για τα περί τεκνογονίας που λένε οι πατέρες της Εκκλησίας , έχω να συμπληρώσω ότι οι πατέρες τα έλεγαν αυτά σε ζευγάρια συνειδητοποιημένα που μπήκαν συνειδητά στον Εκκλησιαστικό γάμο, την πνευματική ζωή κλπ. Όχι σε ζευγάρια του «ό,τι να ΄ναι». Και φυσικά αν δεν κάνεις παιδιά για τον χ, ψ λόγο, έχεις το σόϊ και τις θείτσες να στο κοπανάνε κάθε λεπτό λες και το ζευγάρι είναι καταραμένο, άσε που σου δίνουν και ένα κιλό μαντζούνια να δοκιμάσεις για να πετύχει η «συνταγή».

Το αν θα παντρευτείς, αν θα κάνεις παιδιά, πόσα παιδιά θα κάνεις, τι επάγγελμα θα ακολουθήσεις είναι ΑΥΣΤΗΡΑ ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ ΕΠΙΛΟΓΗ, μέσα φυσικά από διαδικασίες που οφείλουμε να εξετάσουμε σε βάθος. Μια επιλογή σύμφωνα με τις δυνάμεις και άλλες προϋποθέσεις, ανάμεσα στο ζευγάρι ως ζευγάρι και ξεχωριστά στις προσωπικότητές τους. Δεν είναι επιλογή της υπακοής στον γέροντα. Να συνέλθουμε κάποια στιγμή.
Με μια απλή φράση, αν και το θέμα είναι τεράστιο και έχει βάθος: «Άνθρωπος που δεν θέλει να βλέπει τα λάθη μέσα του ώστε να τα διορθώνει, δηλαδή να λειτουργεί μέσα του ή μετάνοια και η αυτομεμψία, δεν θα μπορέσει να μεγαλώσει σωστά ένα παιδί και να πάρει τέτοια ευθύνη.». Τελεία και Παύλα. Θα γίνει ένας γονιός που απλά θα ταϊζει μεγαλώνοντας ένα φίλαυτο τέρας όπως είναι ο ίδιος ο γονιός οπότε θα πάει τρένο το βασίλειο. Ευτυχώς όμως υπάρχει και το πετραχείλι που μέσα απο εκεί γίνονται μεταμορφώσεις.
Ζητούνται άνθρωποι με επίγνωση και αυτογνωσία. Αγγελία με χρυσά γράμματα !!!!
Καλά μυαλά που έλεγε και η γιαγιά μου !

π.Σπυρίδων Σκουτής – euxh . gr

[toula]

Φοβερές καταστάσεις ταλανίζουν τον σημερινό άνθρωπο. Από τη μία η άνεση με τη διαχείριση της ύλης και της τεχνολογίας και από την άλλη πνευματική φτώχεια και άρρωστες καταστάσεις.
Κατάθλιψη, ανορεξίες, bulling, βία, τρέλα.... Όλα αυτά τα αποτελέσματα έχουν το αίτιό τους. Είναι οι αδιέξοδοι δρόμοι στους οποίους μας οδήγησε η σπασμένη πυξίδα. Σπάσαμε την πυξίδα του υπαρξιακού προσανατολισμού και αντί να απευθυνθούμε στον Κύριο απευθυνόμαστε στο είδωλο του άρρωστου εαυτού μας, με αποτέλεσμα να μην βρίσκουμε λύσεις αλλά αδιέξοδα.

Τι λύση να βρεις όταν μιλάς με τον άρρωστο εαυτό σου, και αντί να πας στον γιατρό, κάνεις τον γιατρό χωρίς γνώση ;
Ζούμε στην εποχή του ναρκισσισμού : “Βρές τη δύναμη μέσα σου , είσαι τα πάντα, αξίζεις τα πάντα, ΕΓΩ τα κατάφερα όλα, είμαι ο καλύτερος κλπ”. Πού οδηγούν όλα αυτά τα νυχτοπερπατήματα με την μύτη του εγωϊσμού ψηλά; Με βεβαιότητα στον όλεθρο.
Η λύση στα προβλήματα είναι να φτιάξουμε την εσωτερική μας πυξίδα που οδηγεί στη σωτηρία της ψυχής,μέσα από την εκκλησία και τη σχέση με τον Χριστό και να εγκαταλείψουμε την εγωϊστική εμπιστοσύνη στον εαυτό μας. Να απευθυνόμαστε σε Εκείνον ! Για να το κάνουμε όμως αυτό πρέπει να βγούμε από την αιχμαλωσία του ναρκισσισμού που μας κρατάει γερά. Ας σπάσουμε τα δεσμά, και ας κάνουμε την ηρωϊκή έξοδο....
Ο Χριστός μας καλεί σε σχέση... Ας πούμε το μεγάλο ΝΑΙ... Πώς όμως; Με υπακοή, με μαθητεία, με αγαπητική ορμή, σαν τον άσωτο που έχασε τον δρόμο και τώρα γύρισε. Δεν πρόκειται ποτέ να βρούμε απαντήσεις μέσα μας, εκεί βασιλεύει ακόμα το χάος, ο όνειδος και η αμαρτία σύμφωνα με τα δικαιώματα που έχουμε δώσει. Είμαστε έρμαιο των παθών.

Ας κάνουμε την έξοδο και ας πάμε στον Χριστό. Φτιάχνοντας την πυξίδα να δούμε πού είναι η ανατολή και να τρέξουμε να μας λούσει το άκτιστο φως του ήλιου της δικαιοσύνης του Κυρίου μας.
Ένα μικρό βηματάκι για την θεραπεία.....
Ας ξεκινήσουμε με εκκλησιασμό, και σιγά σιγά με την εξομολόγηση, χωρίς ντροπή, αλλά με ντομπροσύνη, να κάνουμε το διαζύγιο και πάλι γάμο, με τη χάρι του Παναγίου Πνεύματος. Στην αρχή σαν κουβέντα,, μετά θα γίνει το βαθύτερο σκάψιμο για να βρεθεί η πληγή και να προχωρήσουμε στην θεραπεία.
Μην ψάχνουμε αδιέξοδους προσανατολισμούς , η λύση υπάρχει στην ανατολή, εκεί που είναι το νοσοκομείο, η Εκκλησία ! Ας τρέξουμε συνειδητά και τότε η αμαρτία θα υποχωρήσει, το σκοτάδι θα δώσει τη θέση του στο φως. Στην εσωτερική έρημος θα αρχίσουν να φυτρώνουν οι καρποί του Παραδείσου....
Ας πάρουμε απόφαση , ας τρέξουμε σε αυτή την αγκαλιά , εκεί στην Εκκλησία είναι στο σπίτι Του, είναι το σπίτι μας . Ήρθε η ώρα να γυρίσουμε πίσω...
Καλή επιστροφή αδερφέ...

π. Σπυρίδων Σκουτής - euxh . gr
Σπασμένη πυξίδα.... - ΕΥΧΗ.gr

[toula]

"Μη νομίσεις ότι Μάρτυρες είναι μόνο εκείνοι που τους έκοψαν το κεφάλι μια φορά, επειδή δεν αρνήθηκαν το Χριστό. Είναι και άλλοι, που δεν αρνούνται την αρετή και την υπομονή. Οι πρώτοι μια φορά μαρτύρησαν, ενώ οι δεύτεροι κάθε λίγο μαρτυρούν. Είναι οι αναίμακτοι Μάρτυρες τη προαιρέσει. Είναι οι αφανείς Μάρτυρες στον κόσμο, αλλά φανεροί στον Θεό.

Aγιος Εφραίμ Κατουνακιώτης (+27 Φεβρουαρίου 1998)

[toula]

Άγνωστο το τέλος της ζωής γι' αυτό μην τρέχεις χωρίς να ξέρεις. Την Αρετή κυνήγησε, εκεί να βρεις ευτυχία!
Η ζωή δεν είναι για να μείνει. Είναι χλόη που μαραίνεται.

Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος.