Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

Οι αιρετικοί δεν δέχονται τις Αγίες Εικόνες και τις θεωρούν είδωλα, δεν τις παραδέχονται και τις κατηγορούν.
Εδώ ο Απόστολος Λουκάς όταν ζωγράφισε 3 εικόνες της Παναγίας και τις προσκόμισε στην Θεοτόκο, η Παναγία τις ευλόγησε τις Εικόνες και είπε: ”η Χάρις του εξ εμού τεχθέντος, είναι μετ΄αυτών”.
Ακόμα και ο ίδιος ο Χριστός άφησε την εικόνα του προσώπου Του σε μαντήλι που παραδόθηκε στον βασιλιά Άβδαρο.
Επειδή ο διάβολος είδε την τεράστια ωφέλεια από τις Άγιες Εικόνες, ξεσήκωσε τους αιρετικούς να διαστρεβλώνουν την αλήθεια, περί των Αγίων Εικόνων.

Γέροντας Εφραίμ της Αριζόνας

[toula]

Ὁ διπλανός μου!
Αὐτός πού περπατᾶ στό πλάι μου. Αὐτός μέ τόν ὁποῖο συναντηθήκαμε μιά μέρα κι ἀπό τότε διανύουμε μαζί ἕνα μεγάλο μέρος ἀπό τό μῆκος τοῦ δρόμου τῆς ζωῆς. Αὐτός μέ τόν ὁποῖο μοιράζομαι τό πλάτος τοῦ δρόμου, στήν πορεία τῆς ζωῆς. Δίπλα-δίπλα…
Ὁ διπλανός μου! Ὁ σύζυγος, ὁ συγγενής, ὁ συνάδελφος. Ἄραγε πόσο τόν γνωρίζω; Πόσο ἀφουγκράζομαι τόν πόνο του, πόσο συμμετέχω στήν χαρά του;
Ποιά θέσι τοῦ ἔχω δώσει στήν ζωή μου; Εἶναι φίλος ἤ ἐχθρός; Ξένος ἤ ἀδελφός; Μήπως στέκομαι δίπλα του ἁπλῶς ἀπό τόν φόβο τῆς μοναξιᾶς;
Ὁ διπλανός μου…! Τί τέλος πάντων σημαίνει γιά μένα; Ἄν εἶναι ὁ πλησίον τοῦ Εὐαγγελίου, τότε ἀναγνωρίζω τίς εὐθύνες μου. Ὀφείλω νά δείξω συμπαράστασι, νά προσφέρω ὑπηρεσίες, νά σκύψω γιά νά τόν σηκώσω, ἄν κάποιο ἐμπόδιο τόν κάνη νά σκοντάψη καί νά πέση…
Καί μόνο αὐτά; Ὁ πλησίον εἶναι εἰκόνα τοῦ ἴδιου τοῦ Θεοῦ. Στά χέρια του κρατᾶ τό εἰσιτήριο γιά τήν Οὐράνια Βασιλεία. Δέν εἶναι τό δικό του. Εἶναι τό δικό μου εἰσιτήριο!
Ὁ διπλανός μου, λοιπόν, δέν εἶναι πρόσωπο ἀδιάφορο γιά μένα καί τό μέλλον μου. Ἀντίθετα. Εἶναι τό σημαντικότερο κομμάτι τῆς ζωῆς μου. Ἀπό αὐτόν ἐξαρτᾶται ἡ εὐτυχία μου σέ τοῦτον τόν κόσμο. Ἀπό αὐτόν ἐξαρτᾶται καί ἡ σωτηρία μου…
Μακάρι σύντομα νά ἐκτιμήσω τόν ρόλο του. Θά ἔχω κάνει τήν ἐξυπνότερη κίνησι…

Πηγή: Περιοδικό «ΑΓΙΑ ΛΥΔΙΑ», τεῦχος 473.

[toula]

Μᾶς τό βεβαιώνει ὁ Μ. Βασίλειος· ὅταν ρωτήθηκε ὁ ῞Αγιος, πῶς θά πληροφορηθῆ ἡ ψυχή, ὅτι συγχώρησε ὁ Θεός τά ἁμαρτήματα, ἀπάντησε, ὅτι αὐτό θά τό πληροφορηθῆ, ἄν, αὐτός, πού μετανοεῖ, ἔχει τήν διάθεσι ἐκείνου, πού εἶπε· Ἐμίσησα τήν ἀδικία καί τήν συχάθηκα' (Οροι κατ' ἐπιτ. ιβ΄). Τήν ἴδια ἀπάντησι ἔδωσε καί ὁ ἀββᾶς Ἰσαάκ, πού ρωτήθηκε γιά τό ἴδιο θέμα, ὅτι δηλαδή τότε θά καταλάβη κάποιος, ὅτι συγχωρέθηκαν οἱ ἁμαρτίες του, «Οταν αἰσθανθῆ μέσα στήν ψυχή του, ὅτι τίς ἔχει μισήσει τελείως μέσα ἀπό τήν καρδιά του» (Λόγος πδ΄, σελ. 48).

~ Ἁγιου Νικοδήμου τοῦ Ἁγιορείτου
(Ἐξομολογητάριον - Λόγος ψυχωφελής περί Μετανοίας σελ. 370)

[toula]

Ἡ ὑπομονή εἶναι ἡ γῆ πού γονιμοποιεῖται ἀπό τή βροχή τῆς Θείας Χάριτος...

~ Ἀρχιμ. Ἀντώνιος Ρωμαῖος

[toula]

Μην γιορτάζετε το Halloween!!!

Τὰ τελευταῖα χρόνια, τέτοιες ἡμέρες, παρατηρεῖται στὰ Δημοτικὰ Σχολεῖα τῆς χώρας, Ἰδιωτικὰ καὶ Δημόσια, μία προσπάθεια γνωριμίας τῶν παιδιῶν μὲ μία νέα «γιορτή» ἐναρμονισμένη στὸ πνεῦμα τῆς Νέας Ἐποχῆς. Πρόκειται γιὰ τὸ Halloween(Χάλοουιν), ὅπως προβάλλεται μὲσα ἀπὸ τὸ μάθημα τῶν Ξένων Γλωσσῶν, εἰδικὰ στὶς πρῶτες τάξεις τοῦ Δημοτικοῦ.
Παραφθορὰ τῆς φράσης AllHallows’ Εve, δηλ. «Παραμονὴ τῶν Ἁγ. Πάντων»,τὸ Χάλοουιν βρίσκεται στὸ Ρωμαιοκαθολικὸ ἑορτολόγιο, ἑορτάζεται στὶς 31 Ὀκτωβρίου καὶ ἔχει χαρακτῆρα νεκρώσιμο - μνήμης κεκοιμημένων. Οἱ κοσμικὲς ἐκδηλώσεις τῆς ἡμέρας ὡστόσο, ἕλκουν τὴν καταγωγή τους ἀπὸ τὸν ἀρχαῖο κέλτικο παγανισμὸ (Samhain) σύμφωνα μὲ τὸν ὁποῖο, κατὰ τὴν συγκεκριμένη ἡμέρα «χαλαρώνουν» τὰ στεγανὰ μεταξὺ τῶν δύο κόσμων (ζωντανῶν - νεκρῶν) καὶ τὰ «πνεύματα» γίνονται πιὸ «δραστήρια».
Σήμερα, εἶναι ἕνα πλήρως ἐμπορευματοποιημένο νεανικὸ ἔθιμο ὅπου δεσπόζουν οἱ μορφὲς τῆς μάγισας, τῆς σκαλισμένης κολοκύθας, τῶν φαντασμάτων καὶ ξωτικῶν, μέσα ἀπὸ μεταμφιέσεις, παιχνίδια, τραγούδια καὶ συναφεῖς δραστηριότητες.
Ἱστοσελίδες Δημοτικῶν σχολείων ἀπὸ ὅλη τὴν Ἑλλάδα προβάλλουν ἀφιερώματα καὶ ἀναμνηστικὲς φωτογραφίες ἀπὸ ἐκδηλώσεις τῶν τάξεων ἀφιερωμένες στὸ Χάλοουιν. Παράλληλα, ἀρκετὰ κοσμικὰ κέντρα διασκεδάσεως ὑπόσχονται «ξεχωριστὲς» βραδιὲς καὶ πάρτι, μὲ κορύφωση τὴν 31η Ὀκτωβρίου. Ἀξιοσημείωτος πράγματι συγχρονισμός· τὸ Χάλλοουιν εἰσάγεται δυναμικά.
Τὶ ἄραγε ἀποκομίζει τὸ παιδὶ ἀπὸ ἕνα τέτοιο ἑορτολογικὸ κομφούζιο καὶ μάλιστα στὶς ἡμέρες τῆς Ἐθνικῆς μας Ἐπετείου καὶ τῆς Ἑορτῆς τῆς Ἁγ. Σκέπης;
Τὸ Γραφεῖο ἐπὶ τῶν αἱρέσεων προειδοποιεῖ τὸ χριστεπώνυμο πλήρωμα τῆς Μητροπόλεώς μας ὅτι ἡ ὡς ἄνω ἑορτὴ μόνο ὡς ἀθώα δὲν μπορεῖ νὰ χαρακτηριστεῖ καὶ τοῦτο διότι:
Ἀποτελεῖ, διὰ τῆς ἐξ ἁπαλῶν ὀνύχων ἐξοικείωσης μὲ τὸ μαγικὸ στοιχεῖο, σταθερὸ προθάλαμο τοῦ Νεοπαγανιστικοῦ κινήματος (Wicca) ποὺ στὴν Ἀμερικὴ κάνει θραύση στὶς νεανικὲς ἡλικίες. Γιὰ δὲ τοὺς νεοπαγανιστὲς τὸ Χάλοουιν εἶναι ἐπίσημη ἑορτὴ καὶ συνοδεύεται μὲ ποικίλες τελετὲς.
Δὲν εἶναι λίγες οἱ περιπτώσεις ποὺ τὰ παιδιὰ ἀποκομίζουν τὴν ἐντύπωση ὅτι ἡ ἐπικοινωνία μὲ τοὺς νεκροὺς εἶναι ἐφικτή.
Φέρνει στὸ προσκήνιο ρωμαιοκαθολικὲς ἑορτὲς (Ἁγ. Πάντων, ἑορτὴ τῶν Ψυχῶν) μὲ τὴν ἀνάλογη, μὴ ἀποδεκτὴ ὀρθοδόξως θεολογία τους (περὶ καθαρτηρίου πυρός, μακαρίων & εὐλογημένων ὁράσεων, ἁγιότητος κ.λπ.)
Καλλιεργεῖται μία αἴσθηση ὁμοιότητας μὲ τὴν ὀρθόδοξη Ἑορτὴ τῶν Ἁγ. Πάντων μὲ ἐπακόλουθη συνέπεια νὰ δημιουργεῖται ἡ ἐντύπωση ὅτι ἀφοῦ ἔχουμε κοινὲς ἑορτὲς, ἔχουμε καὶ κοινοὺς ἁγίους.
Ἔτι περαιτέρω πρέπει νὰ τονιστεῖ καὶ ὁ ἀντιπαιδαγωγικὸς χαρακτῆρας τοῦ σχολικοῦ ἑορτασμοῦ τοῦ Χάλοουιν, τόσο ἀπέναντι στοὺς σκοποὺς τῆς ἑλληνορθόδοξης παιδείας μας, ἐφόσον ὑποβιβάζεται ἡ Ἐθνική μας ἐπέτειος, ὅσο καὶ στὶς πρακτικὲς της ἀφοῦ μὲ τὴν ἑορτολογικὴ συμφόρηση ἐπέρχεται σύγχυση στὰ παιδιὰ ποὺ ἀδυνατοῦν νὰ ἀντιληφθοῦν τὶ ἀκριβῶς γιορτάζεται.
Ὀφείλουμε νὰ ἐξετάζουμε τέτοια φαινόμενα προπαγάνδας καινοφανῶν ἑορτῶν στὴ γενικότερη Νεοεποχίτικη πανθρησκειακή τους προοπτική. Ὑπ’ αὐτὴν τὴν ἔννοια, μὴν ἀπομονώνουμε τὸ Halloweenἀπὸ τὴν ἄρτι ἀφιχθεῖσα παγκόσμια ἡμέρα Γιόγκα στὶς 21 Ιουνίου ἢ τὸ Φεστιβὰλ τῶν Χρωμάτων, ποὺ φέρνουν καὶ τὸ ἰνδουιστικὸ ἐορτολόγιο στὸ προσκήνιο.
Ὡς ἐκ τούτου καλοῦνται οἱ γονεῖς νὰ ἀποτρέπουν τὰ παιδιά τους ἀπὸ τὴ συμμετοχὴ στὸ Halloween, ἐνθαρρύνοντάς τα νὰ συμμετέχουν ἐνεργὰ στοὺς ἑορτασμοὺς τῆς 28ης Ὀκτωβρίου ἢ ἐμπνέοντας τὴ φιλανθρωπία τῶν Ἁγίων Ἀναργύρων, ποὺ ἑορτάζουν τὴν ἑπομένη (1η Νοεμβρίου).

Ἐκ τοῦ Γραφείου ἐπὶ τῶν Αἱρέσεων

[toula]

Για κάποιους όσο κι αν προσπαθούμε δεν θα γίνουμε αρκετά καλοί, αρκετά έξυπνοι, αρκετά πνευματώδεις, αρκετά αρεστοί, γενικά αρκετοί για τα γούστα τους.
Δεν γίνεται όμως να προσπαθούμε για μια ολόκληρη ζωή να ικανοποιούμε τις προσδοκίες, τις απαιτήσεις και τα γούστα των άλλων.
Άλλο είναι να προσπαθείς για το καλύτερο, να εξελιχθείς και να καλλιεργείς τα τάλαντα που έχεις και άλλο να γίνεις κάποιος που δεν είσαι.
Ο χαρακτήρας και η προσωπικότητα του καθενός μας είναι διαφορετική ή έχει σίγουρα κάποιες διάφορες με τους άλλους. Δεν πρέπει να νιώθουμε ενοχές που δεν ταιριάζουμε ή δεν συμφωνούμε σε όλα με τους άλλους.
Να λυπηθούμε εάν φανήκαμε άκαρδοι ή άδικοι και να μετανοήσουμε. Άλλο όμως αυτό και άλλο να φορτωνόμαστε ενοχές διότι κάποιοι μας θεωρούν «λίγους» ή «ανεπαρκείς», όχι διότι όντως είμαστε, αλλά διότι δεν είμαστε όπως εκείνοι θα θέλαμε να είμαστε.
Αυτός είναι ο ορισμός της τοξικής σχέσης.
Και χρειάζεται να δούμε την πραγματικότητα χωρίς να αδικούμε τον εαυτό μας αλλά και χωρίς να περνάμε και στην απέναντι όχθη του εγωισμού που έχει ως σύνθημα «αυτός είμαι σε όποιον αρέσω».
Η πραγματικότητα ίσως βρίσκεται κάπου στη μέση. Να δούμε λίγο κι εμείς τα λάθη μας με αυτοκριτική αλλά και ο άλλος να κάνει τον αυτοέλεγχο του και να πάψει να είναι τόσο ελεγκτικός, αυστηρός και απαιτητικός μαζί μας.
Αλλιώς δεν έχει νόημα η σχέση μας, η συναναστροφή μας, η επικοινωνία μας, η παρέα μας…
Το θέμα είναι να γίνομαι καλύτερος με τον άλλον, για τον άλλον. Όχι να γίνομαι άλλος με τον άλλον, για τον άλλον!

Αρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος

[toula]

Μετά ανάβει.
Οι αδυναμίες υποβόσκουν.
Όπως, όταν μια φωτιά υποβόσκει, και σε μια στιγμή βλέπουμε
το σπίτι να καίγεται, έτσι είναι και οι αδυναμίες.
Οι σοφοί Πατέρες λέγουν ότι είναι τα τσαχαλάκια,
τα φρύγανα που ανάβουμε τη φωτιά στο τζάκι ή στη σόμπα.
Δεν βάζουμε μόνο κούτσουρα στο τζάκι.
Βάζουμε ψιλά-ψιλά ξυλαράκια, και μετά ανάβει η φωτιά.

Γέροντας Ευσέβιος Γιαννακάκης

[toula]

Δεν έγινε και τίποτα.
Αν δεν προσέξεις στα μικρά, θα την πατήσεις στα μεγάλα.
Το ‘’έλα μωρέ, δεν έγινε και τίποτα’’, έχει κάψει πολύ κόσμο. Να το ξέρεις.
Ο άνθρωπος από τη φύση του δε θέλει το κακό.
Αρχίζει και κάνει εκπτώσεις όμως. Κάνει εκπτώσεις σε πάθη και λαθάκια.
Σε πράγματα ασήμαντα. Μικρά. Και αφήνει ανοικτές τις πόρτες της ψυχής του.
‘’Δεν έγινε και τίποτα’’, λέει στον εαυτό του και πάει παρακάτω.
Ξημερώνει όμως μια μέρα, που τα πολλά ‘’μικρά’’, αυτές οι απροσεξίες, δημιουργούνε μεγάλα αδιέξοδα.
Και τότε, ο άνθρωπος, βρίσκεται με τη πλάτη στο τοίχο κολλημένη.
‘’Έλα μωρέ, δεν έγινε και τίποτα…’’.
Και όμως. Έγινε.
Να ‘ξερες πόσα σπίτια κλείσανε, πόσα δάκρυα χυθήκανε, πόσες ψυχές χαθήκανε, με τέτοιες μικρές ‘’αθώες’’ απροσεξίες.

Ελευθεριάδης Γ. Ελευθέριος,Ψυχολόγος M.Sc.

[toula]

ΑΙΣΙΟΔΟΞΙΑ - ΑΠΑΙΣΙΟΔΟΞΙΑ

Όλα όσα ακούμε σήμερα, ζητούν να μας πείσουν ότι δεν υπάρχει διέξοδος. Προσπαθούν να μας αφαιρέσουν την πίστη, την ελπίδα και την αγάπη, να φέρουν στις ψυχές απόγνωση. Η μεγάλη επιτυχία, η νίκη του κακού είναι το ότι έχει φέρει σε πολλές ψυχές την απαισιοδοξία. Αν η πατρίδα μας βρίσκεται σε μία δυσχερή θέση, το επέτρεψε ο Θεός όχι για να απελπισθούμε αλλά για να εργασθούμε σωστά. Αν έχει επικρατήσει ένα πνεύμα απαισιοδοξίας σε πολλούς είναι διότι η διαπαιδαγώγηση που ασκείται σήμερα με όλους τους τρόπους και κυρίως την τηλεόραση αφαιρεί από τις ψυχές, ιδίως των νέων, τις τρεις αυτές αρετές, την πίστη, την ελπίδα, και την αγάπη. Και εκεί ακόμη που έχουν βλαστήσει, οι ρίζες τους είναι τόσο επιφανειακές ώστε, με όσα ακούει κανείς, εύκολα ξεριζώνονται.

Και η ίδια η οικονομική κρίση στην Ελλάδα πρώτα εμπεδώθηκε σε ψυχολογικό επίπεδο απελπισίας και έπειτα εκδηλώθηκε σε οικονομικά μεγέθη. Πρώτα έγινε η επέλαση του φόβου ότι επέρχεται οικονομική κρίση και ύστερα αρχίσαμε να την ζούμε σαν μια ανεξέλεγκτη κατάσταση. Πρώτα κατέρρευσε το ηθικό και έπειτα ακολούθησαν όλες εκείνες οι διεργασίες οι οποίες όχι μόνο δεν ανέστειλαν την κρίση αλλά και έφεραν το αντίθετο αποτέλεσμα, την έκαναν να μοιάζει σαν ένα καταρράκτη που ήταν προετοιμασμένος για να οδηγήσει την Ελλάδα στην άβυσσο.

Από την ώρα που κυριεύεται κάποιος από την μελαγχολία, απομονώνεται εσωτερικά από τους άλλους, και ενώ βλέπει επερχόμενη την λαίλαπα του κακού, παραδίδεται σ' αυτό αμαχητί. Δεν διακρίνει τι θα μπορούσε να κάνει. Δεν αισθάνεται ότι έχει άλλους δίπλα του, για να συνεργασθεί μαζί τους και από κοινού να κάνουν τις σωστές ενέργειες για να αποτραπεί το κακό, για να σβήσει η φωτιά, που απειλεί το σπίτι του, την πατρίδα του, και την ζωή του. Χρειάζεται να αναπτυχθεί ένα πνεύμα ενδιαφέροντος του ενός για τον άλλο, μεταξύ όλων εκείνων που σκέπτονται φιλάδελφα, που σκέπτονται χριστιανικά, που σκέπτονται πνευματικά. Χρειάζεται να έρθουμε σε αληθινή κοινωνία μεταξύ μας για να νιώσουμε την πνευματική ζεστασιά, που απομακρύνει την παγωνιά της απαισιοδοξίας. Αν η ελληνική κοινωνία είναι αυτήν την στιγμή ένας μεγάλος ασθενής, μια ασθένειά της που χρήζει αμέσου φροντίδος και θεραπείας είναι η ασθένεια της απαισιοδοξίας.

Ο Ιωάννης Καποδίστριας, εμπνεόμενος από πνεύμα φιλάδελφο, καθώς έπρεπε να λειτουργήσει η παιδεία αλλά δεν υπήρχαν μετά την απελευθέρωση αρκετοί δάσκαλοι, ενεπνεύσθη την λεγόμενη αλληλοδιδακτική μέθοδο, όπου ο μαθητής μετέδιδε σε έναν άλλον ό,τι έμαθε από τον δάσκαλο. Αυτό που πήρε κανείς δίνοντας το σε έναν άλλο, όχι μόνο δεν μειώνεται αλλά και αυξάνεται και εμπεδώνεται και διασφαλίζεται. Έτσι είναι η αγάπη: Την ώρα που δίδεται και δίδει, δεν ελαττώνεται ούτε στερεύει ποτέ. Όπως ένα αναμμένο κερί: η φλόγα του δεν ελαττώνεται, όταν με αυτήν ανάψει ένα άλλο κερί, αλλά και αν πάει να σβήσει το άλλο κερί που άναψε δεύτερο θα βοηθήσει να μείνει αναμμένο το πρώτο.

Η βαθύτερη αιτία της κρίσεως είναι ότι κάποιοι θέλουν τα αγαθά της γης να τα στερήσουν από άλλους για να τα νέμονται αυτοί. Η αιτία δηλαδή του κακού βρίσκεται στην απόρριψη του λόγου του Χριστού: Μακάριόν εστι διδόναι μάλλον ή λαμβάνειν. Τότε γίνεται αληθινά ευτυχισμένος ο άνθρωπος, όταν δίνει παρά όταν παίρνει. Αυτό ο Χριστός το κήρυξε όχι μόνο με το ευαγγέλιό του αλλά και το επεβεβαίωσε με την ζωή του, διότι έδωσε τον εαυτό του θυσία για χάρη μας. Και όταν εμείς δεχόμαστε μέσα μας αυτόν τον Χριστόν, την αγάπη του δεχόμαστε, δεχόμαστε αυτό το πνεύμα, που μας κάνει κι εμάς ευτυχισμένους και άρα όχι απαισιόδοξους. Όταν υπάρχει κάποιος που σε αγαπά με μια τέτοια αγάπη από την οποία δεν υπάρχει μεγαλύτερη και όταν κι εσύ γίνεσαι αποδέκτης αυτής της αγάπης, πώς μπορεί έπειτα να έχει τόπο μέσα σου η απαισιοδοξία;

Ας υπάρχει κρίση. Αν λειτουργήσει μεταξύ μας η αγάπη, το καλό που θα βγει θα είναι ασύγκριτα μεγαλύτερο από τα ψευτοαγαθά που είχαμε πριν την κρίση, τα οποία χωρίς την αγάπη και την μεταξύ μας κοινωνία, έκαναν τη ζωή να μοιάζει με νεκρή φύση, όπως όταν βλέπεις ένα πλαστικό τριαντάφυλλο που δεν έχει ζωή ούτε ευωδία. Έτσι και η ευμάρεια αφαιρεί το νόημα της ζωής, που βρίσκεται στην αγάπη του Θεού για τον άνθρωπο, την οποία αγάπη προς τον Θεό όταν μέσα μας την ζούμε, την μορφοποιούμε σε μεταξύ μας αγάπη. Η κρίση θα βγει σε καλό, αν την ώρα που στερούμαστε τα χρήματα, βρούμε το εν ου εστί χρεία, το ένα αυτό του οποίου έχουμε πραγματική ανάγκη, την αγάπη του Θεού. Την οποία αποδεχόμαστε όταν συμμορφωνόμαστε προς το θέλημά Του, προς την δικαιοσύνη Του. Ο Θεός αναλαμβάνει τότε να μας προσθέσει και ό,τι άλλο μας χρειάζεται.

Όταν η κοινωνική ζωή θεωρείται ως έκφραση των οικονομικών σχέσεων, όταν η ιδιοτέλεια και το χρήμα αναγνωρίζονται σαν ο θεός της σημερινής κοινωνίας, όταν οι νόμοι και οι θεσμοί αγνοούν το πνεύμα της ανιδιοτελούς αλληλοβοήθειας, αυτή η άρνηση του Θεού και της αγάπης του στη ζωή μας, συνιστά τη βιοθεωρία εκείνη που γεννά σήμερα την απαισιοδοξία και τις αυτοκτονίες. Είναι ανάγκη να υπερβούμε το απάνθρωπο και ασφυκτικό πλαίσιο το οποίο αναγκάζει τους ανθρώπους να ζουν σαν οικονομικές μονάδες εξαρτώμενες από ένα ηλεκτρονικό παγκόσμιο σύστημα το οποίο ελέγχει και προσδιορίζει τις ενέργειές μας, και να ζήσουμε μέσα στο πνεύμα της εν Χριστώ κοινωνίας και αγάπης, μέσα στο οποίο θα ανακαλύψουμε την χαρά και το νόημα της αληθινής ζωής, που ξεκινά από δω και συνεχίζεται στην αθανασία της αναστάσεως. Για να βοηθηθούμε όλοι να αποδοκιμάσουμε την απαισιοδοξία σαν ασθένεια παράλογη, και για να γνωρίσουμε το μυστικό της θεραπείας της κυκλοφορούμε το τεύχος αυτό με εξαίρετα κείμενα που βρήκαμε κατάλληλα για τον σκοπό αυτό.

Έχουν γραφεί από έναν άνθρωπο που έζησε μέσα στις φυλακές του Νταχάου και γνώρισε την απογοήτευση σαν μια απειλή για την ψυχή από την οποία όμως απειλή δεν επηρεάσθηκε. Αυτό το μυστικό που γνώριζε, αυτόν τον θησαυρό που είχε μέσα του, και ο οποίος τον κράτησε αισιόδοξο μέσα στις δυσμενέστερες συνθήκες, μας αποκαλύπτουν τα κείμενα του αυτά.

Σ' αυτά θα ανακαλύψουμε και εικόνες της σημερινής κοινωνίας και το πώς οι γονείς και το σχολείο με την διαπαιδαγώγηση που προσφέρουν διαμορφώνουν την απαισιόδοξη διάθεση. Τα λόγια του αποκτούν μια εξαιρετική επικαιρότητα όταν μεταξύ αυτών που διαμορφώνουν την απαισιόδοξη διάθεση προσθέσουμε την τηλεόραση που δεν υπήρχε στα χρόνια του, η οποία μεταφέρει τα μηνύματα ακριβώς εκείνα, τα οποία διαμορφώνουν τον απαισιόδοξο τύπο ανθρώπου. Η ανάλυση την οποία κάνει είναι εξαιρετικά απαραίτητη για να δούμε το πρόβλημα και να το αντιμετωπίσουμε τόσο προληπτικά όσο και θεραπευτικά. Αν εκείνοι που μπορούν να μας επηρεάσουν ψυχολογικά, δεν θέλουν να διορθώσουν την στάση τους μέσω της οποίας διαδίδεται σαν επιδημία η απαισιοδοξία, ο ίδιος όμως ο εαυτός μας, ο οποίος δέχεται τα επιβλαβή ερεθίσματα, αν έχει γνωρίσει τον τρόπο με τον οποίο τον επηρεάζει μέσα του το κακό, μπορεί να αντιληφθεί τον κίνδυνο και να τον αποφύγει.

Έχουμε την εντύπωση ότι αυτός ο οποίος θα διαβάσει τα κείμενα που ακολουθούν είναι αδύνατον να μην επηρεασθεί από τον φλογερό λόγο του σοφού και Αγίου επισκόπου Αχρίδος Νικολάου.

Τα κείμενα προέκυψαν από σύμπτυξη του βιβλίου «Αγίου Νικολάου Αχρίδος: Ομιλίες για την απαισιοδοξία και την αισιοδοξία», ως και λίγες προτάσεις από το μικρό βιβλίο του «Για την μετάνοια και την εμπιστοσύνη στον Θεό» των εκδόσεων «Ορθόδοξος Κυψέλη», Θεσ/νίκη 2012.
Αγίου Νικολάου Αχρίδος
ΝΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΑΙΣΙΟΔΟΞΟΙ ΟΤΙ ΚΑΙ ΑΝ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ
Εκδόσεις "Ορθόδοξος Κυψέλη"

[toula]

Αγίου Ισαάκ του Σύρου, περί Αρετής και περί πίστεως και γνώσεως

Ο Θεός αγαπά τόσο πολύ τους ταπεινούς, όπως τα Σεραφείμ!...
Ω αγάπη! Μακάριος είναι εκείνος, που βρήκε εσένα, το λιμάνι κάθε χαράς!...
Μη κάνεις φίλους αυτούς που αγαπούν τους γέλωτες και αυτούς που θεατρίζουν τους άλλους.
Σ' αυτόν, που κατηγορεί τους άλλους, σκυθρώπαζε!...
Στον υπερήφανο και φθονερό μη μιλάς καθόλου ή μίλα με πολλή προσοχή!...
****
Στ' αλήθεια μεγάλη αρετή είναι να λυπάσαι για τους κακούς και να ευεργετείς τους αμαρτωλούς περισσότερον και από τους δικαίους!...
Δίνε με χαρωπό πρόσωπο την ελεημοσύνη σου και παρηγόρει πάντοτε τους θλιβομένους!...
Τη μέρα που θα λυπηθείς για κάποιον άρρωστο, να βλέπεις τον εαυτό σου σαν μάρτυρα για το Χριστό!...
Σ' όλα σου τα έργα, έχε αγαθή συνείδηση!... Η δικαιολογία δεν είναι για τους Χριστιανούς!...
Κατηγόρησα κάποιον, είμαι νεκρός κι εγώ και τα έργα μου εκείνη τη μέρα!... Κάνε συντροφιά με λεπρούς, παρά με υπερήφανους!...
Πένθησε μετά των αμαρτανόντων και χαίρε μετά των μετανοούντων!... Γίνε φίλος όλων και άπεχε απ' όλους!...
Σκέπασε τον αμαρτάνοντα και βλέπε όλους σαν αγίους!...
Αν δεν είσαι άγιος κατά την καρδιά, γίνε καθαρός κατά το σώμα, δηλαδή, μη κάνεις σαρκικές αμαρτίες.
Αν δεν είσαι πράος, ειρήνευε τουλάχιστον με τον εαυτό σου.
Ναός της Θείας Χάριτος είναι όποιος ενθυμείται πάντοτε το Θεό!...
Το να θέλεις το καλό, είναι δικό σου. Το να πράξεις όμως το καλό είναι του Θεού...
Η ανάπαυση του σώματος βλάπτει μόνον τους νέους. Η μη προσοχή των αισθήσεων και τους γέροντες!...
Να μη λυπούμεθα όταν σφάλουμε σε κάτι, αλλ' όταν επιμένουμε στο σφάλμα μας!...
Μη μισείς τον αμαρτωλό, αλλά την αμαρ¬τία. Αφού νομίζεις τον εαυτό σου δίκαιο, που είναι η αγάπη σου προς τον αμαρτωλό;
Νεκρός είναι όποιος δεν αγαπά τους τιμώντας, ουδέ καταφρονεί τους ατιμάζοντας αυτόν. Όταν έχω την ευχή δεν θυμώνω, δεν είμαι γαστρίμαργος!...
*****
Αγάπησε, άνθρωπε, το Θεό όχι για τα μέλλοντα αγαθά, που υπόσχεται να σου δώσει στην άλλη ζωή, αλλά για όσα σου δίνει σ' αυτή τη ζωή. Διότι η Θεία Χάρη με την οποία μας αναγεννά, «νεκρωθέντας εκ της αμαρτίας», είναι κατά πολύ ανώτερη εκείνης της Χάριτος με την οποία μας έφερε «εκ του μη όντος εις το είναι» σωματικά.
Ο ζήλος είναι ο σκύλος που φυλάσσει το νόμο του Θεού, που είναι η αρετή. Ο ζηλωτής, ως καιόμενος φούρνος θερμαίνεται, σαν τα Χερουβείμ και προσέχει κάθε στιγμή τις πανουργίες και τις εφόδους των πονηρών πνευμάτων.
Εξασθενεί ο ζήλος, όταν ο άνθρωπος απιστεί στη Θεία Πρόνοια και λησμονεί το Θεό.
Ο αγωνιστής, όταν βγει στον κόσμο, αγαπά τους επαίνους και πέφτει στην κενοδοξία και ναυαγεί εν καιρώ γαλήνης.
Η ψυχρότης του ζήλου της αρετής έρχεται:
α) Όταν ελαττωθεί ή επιθυμία τής αρετής, και
β) Όταν θαρρεύσουμε στον εαυτό μας και δεν φοβούμεθα τους δαίμονες.
Η πίστη είναι έννοια νηπιώδης, σε καρδιά απλή. Η γνώση εξετάζει και συζητεί κάτι, αν είναι αληθινό. Η γνώση φυλάσσει τους φυσικούς νόμους. Τη γνώση ακολουθεί ο φόβος, τη δε πίστη η ελπίδα. Η γνώση που κατέχει ο άνθρωπος είναι φτωχή και ελλειπής. Τούς θησαυρούς όμως της πίστεως δεν χωρούν ο Ουρανός και η Γη!...
Ο βασιζόμενος στη γνώση, δεν περιπατεί επί υδάτων ή επί του πυρός. Με τη δύναμη όμως της πίστεως, πολλοί και σε ύδατα και επί του πυρός περπάτησαν και έμειναν αβλαβείς!...
Η πίστη έχει ακένωτους θησαυρούς και γεμίζει ηδονή την καρδιά του πιστού. Η γνώση χρειάζεται μόνο σαν σκαλοπάτι, για να φθάσει κανείς στην πίστη...
Όποιος αξιωθεί να γευθεί τη γλυκύτητα της πίστεως και στραφεί προς την ανθρώπινη γνώση, ομοιάζει με άνθρωπο, που ανταλλάσσει πολύτιμο μαργαρίτη με χάλκινο οβολό!...

Αγιορείτου Μοναχού
475 Αποφθέγματα του θεοπνεύστου Αγίου Ισαάκ του Σύρου
Εκδόσεις "Ορθόδοξος Κυψέλη"