Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

H αγάπη παράγει αγάπη. Ότι δεν παράγει αγάπη δεν είναι αγάπη. Οι γονείς των οποίων τα παιδιά είναι ναρκισσιστικά, εγωκεντρικά και αυτοαπασχολούμενα δεν έχουν πραγματικά αγαπήσει τα παιδιά τους.
Τα χρησιμοποίησαν για την δική τους ικανοποίηση. Παρέχοντας τους διαρκώς υλικά πράγματα, ικανοποιώντας πάραταυτα κάθε επιθυμία τους, δίνοντας τους την εντύπωση ότι είναι το κέντρο του κόσμου, φροντίζοντας να μηναντιμετωπίσουν καμία δυσκολία, δεν ανταποκρίθηκαν στις πραγματικές τους ανάγκες και δεν νοιάστηκαν για τις πραγματικές τους ανάγκες .
Αυτό που επεδίωξαν με την τακτική τους ήταν να μην μπορούν τα παιδιά τους να ζήσουν χωρίς αυτούς και έτσι να τα έχουνε αυτοί για πάντα. Επομένως, όχι μόνο δεν τα αγάπησαν, αλλά τα εκμεταλλεύτηκαν απάνθρωπα για τη δική τους εγωκεντρική ικανοποίηση. Δεν είναι , λοιπόν, παράξενο που τα παιδιά αυτά είναι ανίκανα να αγαπήσουν και γι’αυτό καταδικασμένα να μην αγαπηθούν. Η αγάπη δεν εκφράζεται με υλικές παροχές. Με τις υλικές παροχές ικανοποιείται η ματαιοδοξία αυτού που παρέχει, γιατί αισθάνεται σπουδαίος, ανώτερος ενάρετος, αλλά αυτός που δέχεται τις παροχές αισθάνεται εξαρτημένος και επαίτης, με εντελώς ισοπεδωμένη την αυτοπεποίθηση του για την αυτοκεκτίμηση του.

Απόσπασμα από το Βιβλίο του π.Φιλόθεου Φάρου : "Η διαχείριση της Αγάπης"

[toula]

«Το ίδιο συμβαίνει και όταν δεν μπορώ να καταλάβω πως, οτιδήποτε δεν έχω δεν μου χρειάζεται.
Μου άρπαξαν τα ρούχα μου, τα πράγματα μου ή τα χρήματα μου, μου άρπαξαν την γυναίκα μου, τον φίλο μου ή τον πατέρα μου σημαίνει ότι δεν μου χρειάζονται. Η στέρησις και η οδύνη αποτελούν κριτήριο της πνευματικότητος μας. Άνθρωπος που αντιδράει στον πόνο, ή που φοβάται τον πόνο, ή που δυσκολεύεται στην έλλειψη και στην απουσία ων πραγμάτων , δεν έχει Θεό, ο Θεός γι’αυτόν είναι νεκρός.»
«Αδοκίμαστος , απείραστος άνθρωπος είναι σαν ένα καραβάκι που δεν ξέρεις ακόμη αν μπορεί να πλεύσει. Ας μην έχουμε ποτέ εμπιστοσύνη στον εαυτό μας, εφ’οσον δεν είμαστε δοκιμασμένοι. Θα δοκιμασθούμε με πειρασμούς από τους συντρόφους μας, από τους ανθρώπους που μας περιβάλλουν, από την σκληρότητα της ζωής και από την μοχθηρία των ανθρώπων Εάν δεν ξεπεράσουμε την κακία και την αντίδραση, την συκοφαντία και τον πόνο που μας προκαλούν οι άλλοι, εάν δεν δοκιμάσουμε την θλίψη, τότε δεν είμαστε καν στην αρχή της πνευματικής μας πορείας. Πρέπει να τα δοκιμάσουμε αυτά για να έχουμε κάποια εμπιστοσύνη στον εαυτό μας»
«Ο Αδοκίμαστος άνθρωπος μπορεί να βρεθεί μπροστά στον πονηρό και να νομίζει πως είναι ο Χριστός».

Βιβλίο: "Περί Αγάπης, Ερμηνεία στον Άγιο Μάξιμο τον Ομολογητή" –Γέροντος Αιμιλιανού Σιμωνοπετρίτου
Έρωτας δοκιμασιών - ΕΥΧΗ.gr

[toula]

"Η αγράμματη γιαγιά και το Ευαγγέλιο.."

Κάποια αγράμματη αλλά ευσεβής γιαγιά, πήγε μια μέρα στην Εκκλησία και άκουσε τον ιεροκήρυκα να λέει:
Αυτός που δεν διαβάζει την Αγία Γραφή, δεν θα σωθεί!
Η γιαγιά μόλις άκουσε το λόγο αυτόν χλώμιασε, απογοητεύτηκε και γυρίζοντας σπίτι, λέει στην κόρη της:
Παιδί μου θα κολαστώ, διότι δεν διαβάζω την Αγία Γραφή!
Η κόρη της προσπάθησε να την καθησυχάσει, αλλά ματαίως.
Μια μέρα, αποφάσισε η γιαγιά να πάει σε έναν φωτισμένο γέροντα, για να την βοηθήσει.
Η γιαγιά μόλις τον είδε, του λέει:
Πάτερ μου, δεν θα σωθώ, διότι δεν διαβάζω την Αγία Γραφή, διότι είμαι αγράμματη!
Ο γέροντας όμως την καθησύχασε και της είπε:
Και πώς σώθηκαν τόσοι και τόσοι αγράμματοι άνθρωποι γιαγιά; Μάλιστα έχουμε και Αγίους, που ήταν τελείως αγράμματοι! Αυτοί πως σώθηκαν; Τα γράμματα δεν σώζουν, αλλά ούτε και η αμορφωσιά κολάζει.
Λοιπόν γιαγιά, θα κάνεις το εξής: Θα παίρνεις το Ευαγγέλιο, θα το ανοίγεις στην πρώτη σελίδα, θα βάζεις την παλάμη σου πάνω στο Ευαγγέλιο και μετά θα πηγαίνεις στο εικονοστάσι και θα λες την εξής προσευχή: ''Χριστέ μου, αυτά που γράφεις στο Ευαγγέλιο, βάλτα μέσα στην καρδιά μου!''.
Την άλλη μέρα θα βάζεις την παλάμη σου στην δεύτερη σελίδα κ.ο.κ.
Η γιαγιά εφάρμοσε κατά γράμμα τα λόγια του γέροντα για αρκετούς μήνες. Μια μέρα στο σπίτι παίζανε τα εγγονάκια της και άρχισαν να μιλάνε άσχημα και να κατακρίνουν.

Η γιαγιά το άκουσε και τα παρατήρησε, λέγοντάς τα:
Παιδιά μου, μην κρίνετε για να μην κριθείτε!
Κόκκαλο η κόρη της!
Μάνα, αυτό που είπες, από που το άκουσες και το είπες; Αυτό το λέει το Ευαγγέλιο, εσύ δεν ξέρεις γράμματα, ποιός σου το είπε;
Παιδί μου, δεν το άκουσα από κάπου, αλλά βγήκε μέσα από την καρδιά μου!
Από την στιγμή εκείνη, άρχισε η γιαγιά να αναπαράγει λόγια του Ευαγγελίου, χωρίς να το καταλαβαίνει! Η γιαγιά επειδή έκανε υπακοή στον γέροντα με πίστη και απλότητα, άρχισε ο Χριστός να εμφυτεύει τα λόγια του Ευαγγελίου στην καρδιά της.
Αυτό που θα μας σώσει είναι η πίστη στον Χριστό και όχι η μόρφωσή μας.
Εξάλλου ο Χριστός, επέλεξε αγράμματους ανθρώπους για Μαθητές Του, για να δείξει, ότι μπορεί να σε κάνει πάνσοφο, ακόμα και αν είσαι αγράμματος, αρκεί να έχει κανείς πίστη και ταπείνωση..

Γέροντας Εφραίμ της Σκήτης του Αγίου Ανδρέα

[toula]

«Τί ὥρα εἶναι; Δὲν ἔφεξε ἀκόμη;»

Ὅταν ἤμουν στὰ Κατουνάκια, στὸ Κελλὶ τοῦ Ὑπατίου, ἕνα ἀπόγευμα, ἀφοῦ ἔκανα τὸν Ἑσπερινὸ μὲ κομποσχοίνι, ἤπια ἕνα τσάι καὶ συνέχισα.Ἔκανα τὸ Ἀπόδειπνο καὶ τοὺς Χαιρετισμοὺς μὲ κομποσχοίνι, καὶ ὕστερα ἔλεγα τὴν εὐχή.
Ὅσο τὴν ἔλεγα, τόσο ἔφευγε ἡ κούραση καὶ αἰσθανόμουν ξεκούραστος.
Ἔνιωθα μέσα μου μιὰ χαρά, ποὺ δὲν μοῦ ἔκανε καρδιὰ νὰ κοιμηθῶ· ἔλεγα συνέχεια τὴν εὐχή.
Γύρω στὶς ἕντεκα τὴν νύχτα γέμισε ξαφνικὰ τὸ κελλὶ μὲ ἕνα φῶς γλυκό, οὐράνιο.
Ἦταν πολὺ δυνατό, ἀλλὰ δὲν σὲ θάμπωνε.
Κατάλαβα ὅμως ὅτι καὶ τὰ μάτια μου «δυνάμωσαν», γιὰ νὰ μπορῶ νὰ ἀντέξω αὐτὴν τὴν λάμψη.
Ὅσο ἤμουν σὲ αὐτὴν τὴν κατάσταση, μέσα στὸ θεῖο ἐκεῖνο φῶς, ἤμουν σ’ ἕναν ἄλλον κόσμο, πνευματικό. Αἰσθανόμουν μιὰ ἀνέκφραστη ἀγαλλίαση, καὶ τὸ σῶμα μου ἀνάλαφρο·
εἶχε χαθῆ τὸ βάρος τοῦ σώματος.
Ἔνιωθα τὴν Χάρη τοῦ Θεοῦ, τὸν θεῖο φωτισμό. Θεῖα νοήματα περνοῦσαν γρήγορα ἀπὸ τὸν νοῦ μου σὰν ἐρωταποκρίσεις.
Δὲν εἶχα προβλήματα, οὔτε θέματα νὰ ρωτήσω, ὅμως ρωτοῦσα καὶ εἶχα συγχρόνως καὶ τὴν ἀπάντηση. Ἦταν ἀνθρώπινα λόγια οἱ ἀπαντήσεις, εἶχαν ὅμως καὶ θεολογία, ἀφοῦ ἦταν θεῖες ἀπαντήσεις.
Καὶ ἦταν τόσο πολλὰ ὅλα αὐτά, ὥστε, ἂν τὰ ἔγραφε κανείς, θὰ γραφόταν ἄλλος ἕνας Εὐεργετινός. Αὐτὸ κράτησε ὅλη τὴν νύχτα, μέχρι τὶς ἐννιὰ τὸ πρωί.

Ὅταν πιὰ χάθηκε ἐκεῖνο τὸ φῶς, ὅλα μοῦ φαίνονταν σκοτεινά. Βγῆκα ἔξω καὶ ἦταν σὰν νύχτα. «Τί ὥρα εἶναι; Δὲν ἔφεξε ἀκόμη;», ρώτησα ἕναν μοναχὸ ποὺ περνοῦσε ἀπὸ ἐκεῖ.
Ἐκεῖνος μὲ κοίταξε καὶ μοῦ ἀπάντησε μὲ ἀπορία:
«Τί εἶπες, πάτερ Παΐσιε;».
«Τί εἶπα;», ἀναρωτήθηκα καὶ μπῆκα μέσα.
Κοιτάζω τὸ ρολόι καὶ τότε συνειδητοποίησα τί εἶχε συμβῆ. Ἡ ὥρα ἦταν ἐννιὰ τὸ πρωί, ὁ ἥλιος ἦταν ψηλά, κι ἐμένα ἡ ἡμέρα μοῦ φαινόταν σὰν νύχτα! Ὁ ἥλιος δηλαδὴ μοῦ φαινόταν ὅτι ἴσα‐ἴσα φώτιζε· σὰν νὰ εἶχε γίνει ἔκλειψη ἡλίου.
Ἤμουν σὰν ἕναν ποὺ πετιέται ἀπότομα ἀπὸ τὸ δυνατὸ φῶς στὸ σκοτάδι· τόσο μεγάλη ἦταν ἡ διαφορά! Μετὰ ἀπὸ ἐκείνη τὴν θεϊκὴ κατάσταση βρέθηκα στὴν ἄλλη, τὴν φυσική, τὴν ἀνθρώπινη, καὶ ξεκίνησα νὰ κάνω ὅπως κάθε μέρα τὸ πρόγραμμά μου.
Ἔκανα λίγο ἐργόχειρο, ἔκανα τὴν Ἀκολουθία τῶν Ὡρῶν μὲ κομποσχοίνι, μετὰ τὴν Ἐνάτη Ὥρα ἔβρεξα λίγο παξιμάδι γιὰ νὰ φάω, ἀλλὰ ἔνιωθα σὰν ζῶο ποὺ πότε ξύνεται, πότε βόσκει, πότε χαζεύει, καὶ ἔλεγα μέσα μου: «Γιά δὲς μὲ τί ἀσχολοῦμαι! Τόσα χρόνια ἔτσι τὰ πέρασα;».
Μέχρι τὸ ἀπόγευμα εἶχα τέτοια ἀγαλλίαση, ποὺ δὲν ἔνιωθα τὴν ἀνάγκη νὰ ξεκουραστῶ. Τόσο δυνατὴ ἦταν ἡ κατάσταση αὐτή.
Ὅλη ἐκείνη τὴν ἡμέρα ἔβλεπα θαμπά· ἴσα‐ἴσα ποὺ μποροῦσα νὰ κάνω τὴν δουλειά μου.
Καὶ ἦταν καλοκαίρι· ὁ ἥλιος ἔλαμπε.
Τὴν ἄλλη μέρα ἄρχισα νὰ βλέπω τὰ πράγματα φυσιολογικά. Ἔκανα τὸ ἴδιο τυπικό, ἀλλὰ δὲν ἔνιωθα πιὰ ἔτσι, σὰν ζῶο.
Μὲ τί χαζὰ πράγματα περνοῦμε τὸν καιρό μας καὶ τί χάνουμε! Γι’ αὐτό, ὅταν βλέπω μικρότητες, κακομοιριές, χαμένα πράγματα, πολὺ στενοχωριέμαι.

Ἁγίου Παϊσίου Ἁγιορείτου

[toula]

8 Νοεμβρίου … Σύναξη του Αρχαγγέλου Μιχαήλ του Ρουκουνιώτη…!!!

Η Σταυροπηγιακή Μονή του Αρχαγγέλου Μιχαήλ του Ρουκουνιώτη (επίθετο από το τοπωνύμιο τα Ρουκουνά ή Ρούκουνα, κτήματα όπου κτίστηκε η Μονή) ή απλά Μιχαήλης, βρίσκεται στην περιοχή Μέσα Νημοράκι, στην Έρεικα της Σύμης.
Η μεγάλη Εικόνα του Αρχαγγέλου Μιχαήλ του Ρουκουνιώτη, που βρίσκεται στη Μονή, είναι έργο μεγάλης καλλιτεχνικής αξίας. Είναι έργο του Στελιανού Γενίτη του Ιωάννου, από τον Χάνδακα (Ηράκλειο) της Κρήτης.
Η ασημένια επένδυση της Εικόνας είναι αριστοτεχνική κι έχει φιλοτεχνηθεί από τον Ιωάννη Πελοποννήσιο, που ήταν ο σπουδαιότερος αργυροχρυσοχόος στο Ν.Α. Αιγαίο τον 18ο αιώνα μ.Χ.
Η εικόνα αυτή έχει μια ιδιαιτερότητα: Έχει ένα αστέρι με πολύχρωμες πέτρες στο μέτωπο του Αρχαγγέλου. Αυτή η διακοσμητική λεπτομέρεια ίσως αποτελεί μια μοναδικότητα στον ορθόδοξο αγιογραφικό χώρο. Πιθανόν ο Ιωάννης Πελοπονήσιος να ήθελε με το αστέρι να αποδώσει την ουράνια υπόσταση του Αρχαγγέλου…!!!
Στο νησί της Σύμης ο Άγιας Αρχάγγελος Μιχαήλ φέρεται και με άλλες ονομασίες, όπως:
«Αυλακιώτης», Εξωκκλήσι που βρίσκεται στο προάστιο Πέδι της Σύμης
«Θαρρινός» δίνω θάρρος), Εξωκκλήσι που βρίσκεται επίσης στο ίδιο προάστιο της Σύμης.
«Καϊλλιώτης», Εξωκκλήσι που βρίσκεται στα Τσαγριά της Σύμης.
«Κουρκουνιώτης» (από το ρήμα κουρκουνώ= κτυπώ), Εξωκκλήσι που βρίσκεται κοντά στο Σωτήρη τον Μεγάλο στην Σύμη. Σύμφωνα με την παράδοση ονομάστηκε Κουρκουνιώτης διότι όταν έσβηναν τα καντήλια που υπήρχαν στον Ναό του, ο Αρχάγγελος πήγαινε και χτύπαγε τις πόρτες των τσοπάνηδων που κατοικούσαν εκεί κοντά κι εκείνοι καταλάβαιναν και πήγαιναν και άναβαν ξανά τα καντήλια.
«Κοκκιμίδης», Εξωκκλήσι που βρίσκεται στην κορυφή του όρους Κοκκιμίδης στην Σύμη.

[toula]

" Ὅπως δὲν τολμᾷς μπροστὰ σ᾽ ἕνα μικρὸ παιδὶ νὰ κάνῃς κάποια αἰσχρὴ πρᾶξι, ἔτσι καὶ μπροστὰ στὸν ἄγγελό σου νὰ ζῇς μία ζωὴ ἀκηλίδωτη".

Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός

[toula]

8 Νοεμβρίου … Σύναξη του Αρχαγγέλου Μιχαήλ του Ταξιάρχη Μανταμάδος Λέσβου…!!!

Στίχοι
Ἐβουλόμην σοι, Μιχαήλ, ᾄσμα πρέπον
ᾎσαι πρεπόντως, ἀλλ' ἄϋλον, οὐκ ἔχω!
Η Ιερά Μονή των Παμμεγίστων Ταξιαρχών βρίσκεται στην Κωμόπολη Μανταμάδος στη Λέσβο (Μυτιλήνη). Η ημερομηνία ίδρυσής της δεν μας είναι γνωστή. Μπορούμε όμως να υπολογίσουμε ότι το έτος που μπήκε ο θεμέλιος λίθος βρίσκεται εκατοντάδες χρόνια πίσω (περί τον 9ο αιώνα μ.Χ.). Πρόκειται για βυζαντινό Μοναστήρι, του οποίου η λειτουργία διακόπηκε μάλλον κατά την κατάκτηση του νησιού από τους Τούρκους, γύρω στα 1462 μ.Χ.
Κατά τα μέσα του 19ου αιώνα μ.Χ. ζούσανε εδώ λιγοστοί Μοναχοί έχοντας αφιερώσει την ζωή τους στην νηστεία και στην αδιάλειπτη προσευχή και δοξολογία του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού. Η πληροφορία αυτή μας έρχεται από τους εκκλησιαστικούς κώδικες.
Η εικόνα του Ταξιάρχη Μιχαήλ είναι μοναδική σε ό, τι αφορά τον τρόπο και τις συνθήκες κάτω από τις οποίες δημιουργήθηκε, και τα υλικά που χρησιμοποιήθηκαν.
H ζωντανή μας παράδοση την τοποθετεί στο 1000 με 1100 μ.Χ., την εποχή δηλαδή που σ' όλο το Αιγαίο κυριαρχούσαν και λεηλατούσαν τα παράλιά του οι Σαρακηνοί πειρατές.
O ιερός αυτός χώρος ήταν ανδρικό Μοναστήρι προς τιμήν των Αρχαγγέλων.
O Αρχιπειρατής Σιρχάν έμαθε ότι εκεί υπάρχει πολύς πλούτος και μια νύχτα, που οι Μοναχοί βρισκόταν στον Ιερό Ναό συγκεντρωμένοι στη Θεία Λειτουργία, μπήκε αυτός και η συμμορία του με σχοινιά από τα τείχη και τους κατέσφαξαν.
Μέσα στο Ιερό Άγιο Βήμα του Bαού, μαζί με τον λειτουργούντα Iερέα, βρισκόταν και ένα 17χρονο Kαλογεροπαίδι, ο Δόκιμος Γαβριήλ, που βοηθούσε στα τελούμενα.
Αυτός βλέποντας τη φοβερή σφαγή, κατόρθωσε να ξεγλιστρήσει από το παράθυρο του Αγίου Βήματος, να ανεβεί στη σκεπή και να κρυφτεί.
Αυτό το αντιλήφθηκαν οι πειρατές, και αφού λεηλάτησαν τον Ναό και όλο το Μοναστήρι, θέλησαν να πιάσουν και τον Δόκιμο, για να μην αφήσουν μάρτυρα, που θα ειδοποιούσε τυχόν τους γύρω συνοικισμούς, οι κάτοικοι των οποίων θα τους έκλειναν το δρόμο προς τη θάλασσα, και θα τους χτυπούσαν.
Έβαλαν, λοιπόν, σκάλες και ανέβηκαν στη στέγη για να τον πιάσουν. Αλλά, η στέγη μετατράπηκε σε μια φουρτουνιασμένη θάλασσα και στο μέσον, πανύψηλος και αγριωπός, με σπαθί στο χέρι που πετούσε αστραπές, ο Ταξιάρχης, έτοιμος να τους επιτεθεί! Πανικόβλητοι οι πειρατές τράπηκαν σε άτακτη φυγή προς τη θάλασσα, αφήνοντας όλα τα κλοπιμαία μέσα στην αυλή του Μοναστηριού!
Την άλλη μέρα οι κάτοικοι των γύρω συνοικισμών, με αρχηγό τους τον Αλέξη, τον άρχοντα του Στένακα, βρήκαν τους Σαρακηνούς πειρατές σφαγμένους με μια μαχαιριά, που άρχιζε από το μέτωπο και κατέληγε στον ομφαλό.

O Δόκιμος Μοναχός, που από θαύμα σώθηκε, μόλις συνήλθε … κατηφόρισε μέσα στον Ναό, για να παράσχει τις πρώτες βοήθειες στους συντρόφους του. Εκεί τους βρήκε όλους σφαγμένους! Τότε του ήλθε μια θεία έμπνευση. Να συγκεντρώσει το αίμα των σφαγμένων Μοναχών, να το αναμείξει με χώμα, να φτιάξει πηλό, και να ιστορήσει τη μορφή του Αρχαγγέλου Μιχαήλ, όπως την είδε πάνω στη σκεπή, κατά τη θαυμαστή παρουσία Του! Άρχισε να πλάθει την εικόνα του Ταξιάρχη ανάγλυφη, δίνοντας τη μορφή εκείνη που πάνω στη σκεπή ο ίδιος είδε. Ήταν δε τόσο αφοσιωμένος στην προσπάθεια να δώσει στον πηλό τη μορφή του Αρχαγγέλου, ώστε δεν πρόσεξε ότι ο πηλός τελείωνε! Έτσι τελείωσε το πρόσωπό του και το υπόλοιπο σώμα του το έφτιαξε αναγκαστικά πολύ μικρό, δυσανάλογο και ασύμμετρο!!

Στο μεταξύ, δυο πειρατές που είχαν μείνει στην παραλία περιμένοντας τους συντρόφους τους, ανησύχησαν από την αργοπορία και ανηφόρισαν για να τους συναντήσουν. Όταν αντίκρισαν στο πλάτωμα το μακάβριο θέαμα, γύρισαν γρήγορα στα καράβια, οπού περίμενε με αγωνία ο αρχηγός τους, και του διηγήθηκαν τη τραγωδία. Μόλις τ' άκουσε εκείνος, χτύπησε τη γροθιά του στο τραπέζι και ορκίστηκε εκδίκηση.
Τον επόμενο χρόνο έβαλε σ' εφαρμογή το σχέδιο του για την κατάληψη του Στένακα. Μια νύχτα οι πειρατές αποβιβάστηκαν αθόρυβα στην παραλία και ετοιμάζονταν να επιτεθούν τα χαράματα στη μικρή πολιτεία, που κοιμόταν ανυποψίαστη. Αυτή την κρίσιμη ώρα επεμβαίνει και πάλι ο Ταξιάρχης!!
Ο Στέφανος, ο γιος του άρχοντα Αλέξη, που μόλις είχε πέσει να κοιμηθεί, βλέπει μπροστά του τον Αρχάγγελο. Ήταν πανώριος μες στην ολόχρυση πανοπλία του. Τα ξανθά μαλλιά του χύνονταν στους ώμους κι έδιναν στα κάτασπρα φτερά του χρυσή ανταύγεια. Στο δεξί χέρι κρατούσε πύρινη ρομφαία, ενώ τ' αριστερό ήταν σηκωμένο με τεντωμένο το δείκτη. Χαμογέλασε στον νέο, και με γλυκεία φωνή του είπε:
«Σήκω πάνω, Στέφανε. Πήγαινε γρήγορα με τον πατέρα σου να ετοιμάσετε την άμυνα της πόλης. Έρχονται οι Σαρακηνοί να σας αφανίσουν. Μη φοβηθείτε! Στο πλευρό σας θα είμαστε εγώ κι ο προστάτης σου Άγιος. Θα σας προστατεύουμε και θα σας καθοδηγούμε. Οι πειρατές έχουν αράξει στον όρμο, κάτω από την πόλη σας. Λίγοι απ' αυτούς θ' αναρριχηθούν στο κάστρο, για να εξουδετερώσουν τον σκοπό της πύλης, και ν' ανοίξουν την καστρόπορτα. Θα σας επιτεθούν την ώρα που η νύχτα παλεύει με τη μέρα. Προσοχή στην πύλη»…!!!

Τα γεγονότα εξελίχθηκαν όπως τα είπε ο Ταξιάρχης. Όταν οι κουρσάροι επιτέθηκαν, βρήκαν τους υπερασπιστές στις επάλξεις. Την ίδια ώρα ένα απόσπασμα, με αρχηγό το Στέφανο, που είχε κατηφορίσει αθόρυβα στην παραλία, έβαζε φωτιά στα πειρατικά καράβια. Οι πειρατές είδαν τη φωτεινή ανταύγεια της φωτιάς και τα 'χασαν. Ο πανικός που ακολούθησε ήταν απερίγραπτος. Ενώ έτρεχαν προς τη θάλασσα, τους καταδίωκαν έφιπποι οι Στενακιώτες και τους αποδεκάτιζαν. Μια ομάδα με τον Αρχιληστή κατάφερε να ξεφύγει, ακολουθώντας πορεία μέσα από το δάσος. Έπεσε όμως πάνω στο απόσπασμα που είχε πριν λίγο κάψει τα καράβια, και βρέθηκε κυκλωμένη. Σε λίγο κι αυτοί οι πειρατές, μαζί με τον Αρχιληστή, είχαν εξολοθρευτεί.

Αναρίθμητα είναι τα θαύματα που επιτελεί ο Άγιος Ταξιάρχης στους Πιστούς, που πρσέρχονται με ευλάβεια στην Αγία Μονή Του…!!!
Ἀπολυτίκιον
Ἦχος δ’.
Τῶν οὐρανίων στρατιῶν ἀρχιστράτηγε, δυσωποῦμέν σὲ ἀεὶ ἡμεῖς οἱ ἀνάξιοι ἵνα ταῖς σαῖς δεήσεσι τειχίσῃς ἡμᾶς σκέπῃ τῶν πτερύγων τῆς ἀΰλου σου δόξης, φρουρῶν ἡμᾶς προσπίπτοντας ἐκτενῶς καὶ βοῶντας· ἐκ τῶν κινδύνων λύτρωσαι ἡμᾶς ὡς Ταξιάρχης τῶν ἄνω Δυνάμεων.

[toula]

8 Νοεμβρίου … Σύναξη του Αρχαγγέλου Μιχαήλ του Πανορμίτη…!!!

Ένα από τα μεγαλύτερα προσκυνήματα της Δωδεκανήσου με Πανελλήνια και Πανορθόδοξη ακτινοβολία είναι η Μονή του Ταξιάρχη Μιχαήλ του Πανορμίτη, στη Σύμη!!
Η ονομασία του όρμου Πάνορμος, στην οποία οφείλει το όνομά του το Μοναστήρι, έχει αρχαία προέλευση. Για την ετυμολογία είναι πιθανές δύο εκδοχές, η μία σχετική με τον όρμο (παν -όρμος) και η άλλη με την ερημική τοποθεσία (παν -ερμος) όπου κτίσθηκε η Μονή.
Στη Σύμη εκτός από τον Πανορμίτη, υπάρχουν άλλα οκτώ Μοναστήρια αφιερωμένα στον Ταξιάρχη Μιχαήλ, που αντιστοιχούν στα Εννέα Αγγελικά Τάγματα. Αυτά είναι οι Άγγελοι, οι Αρχάγγελοι, οι Θρόνοι, οι Δυνάμεις, οι Αρχές, οι Κυριότητες, οι Εξουσίες, τα Χερουβίμ και τα Σεραφίμ!!
Η λαική παράδοση συνδέει την ίδρυση της Μονής του Πανορμίτη με την ευλάβεια του Συμιακού λαού! Αναφέρεται το όνομα μιας θεοφοβούμενης γυναίκας της Μαριώς του Πρωτενιού, που βρήκε σκάβοντας το χωράφι της στον Πάνορμο ένα μικρό Εικόνισμα του Πανορμίτη στη ρίζα ενός σχίνου. Την μετέφερε στο σπίτι της και την τοποθέτησε ανάμεσα στα άλλα Εικονίσματά της. Την επόμενη όμως το Εικονισματάκι εξαφανίστηκε! Πηγαίνοντας ξανά στον Πάνορμο το βρήκε πάλι στο ίδιο σημείο. Το ξαναπήγε στο σπίτι της και αυτή τη φορά πάλι εξαφανίστηκε! Λύπη την κατέλαβε. Στον ύπνο της εμφανίστηκε ο ίδιος ο Αρχάγγελος «λαμπροφορών και απαστράπτων!», και της εξέφρασε την επιθυμία του να μείνει στον Πάνορμο. Η ευσεβής γυναίκα την άλλη μέρα πήγε στον Πνευματικό της, ο οποίος τη συμβούλευσε να κτίσει ένα Εκκλησάκι στον τόπο όπου βρήκε το εικόνισμα.
Το 1806 μ.Χ., ο σουλτάνος Σελίμ, εξέδωσε φιρμάνι, μετά από παράκληση του Οικουμενικού Πατριαρχείου, με το οποίο προστατευόταν το Μοναστήρι και η περιουσία του από οιαδήποτε «έξωθεν επέμβαση», αυθαιρεσίες οργάνων ή παραγόντων του ίδιου του Οθωμανικού κράτους.
Σπουδαία ήταν η ενίσχυση του Μοναστηριού στην Ελληνική Επανάσταση, όπως αναφέρει η Συμιακή παράδοση. Υπάρχει έγγραφο των Συμαίων προς τον Ιωάννη Καποδίστρια (15 Δεκεμβρίου 1830 μ.Χ.) στο οποίο γίνεται λόγος για παροχή οικονομικής ενίσχυσης 7.000 γρόσια. Αναφέρονται οι στενοί δεσμοί του Μοναστηριού με τους Υδραίους και τον Ανδρέα Μιαούλη, η οικογένεια του οποίου συνδεόταν με τον Ηγούμενο Νεόφυτο Β΄.
Ο σημερινός Ναός (το Καθολικό της Μονής) του Πανορμίτη, αφιερωμένος στον Αρχάγγελο Ταξιάρχη Μιχαήλ που έχει σχήμα μονόκλιτης βασιλικής, είναι διπλός σταυρεπίστεγος και σχηματίζει εσωτερικά δύο σταυροθόλια. Ο περίφημος Συμαίος αγιογράφος Νεόφυτος φαίνεται ότι έχει φιλοτεχνήσει ένα μεγάλο μέρος του Πανορμίτη.

Αριστουργηματικό είναι το τέμπλο του Καθολικού. Οι εικόνες του ανήκουν στη Μεταβυζαντινή περίοδο, υπέροχης τέχνης με ασημώματα. Εικονίζουν δεξιά της ωραίας Πύλης τον Παντοκράτορα και τον Τίμιο Πρόδρομο, και αριστερά την Παναγία και τον Αρχάγγελο Μιχαήλ. Ενδιάμεσα υπάρχει νεότερη εικόνα με την Πεντηκοστή, κατά την οποία καθιερώθηκε η δεύτερη πανήγυρη της Μονής.
Στη δεξιά πλευρά του Ναού, μεταξύ του αναλογίου και του τέμπλου, είναι τοποθετημένο στον τοίχο το Εικονοστάσι με την μεγάλη Εικόνα του Πανορμίτη, τον πιο πολύτιμο θησαυρό του Μοναστηριού και ολόκληρης της Σύμης.
Από επιγραφή που υπάρχει στη θαυματουργή ολόσωμη Εικόνα του Πανορμίτη, μαρτυρείται ότι ασημώθηκε το 1724 μ.Χ. από τον Ιωάννη Πελοποννήσιο με έξοδα των Καπεταναίων, του Κλήρου και της Κοινότητας Σύμης.
Μπροστά στο θαυματουργό εικόνισμα που συγκεντρώνει το σεβασμό, τις προσδοκίες και τις ελπίδες του πιστού λαού, είναι κρεμασμένα πλήθος αφιερώματα, αργυρά τάματα, ομοιώματα, τιμαλφή!!

Στα Συμιακά νανουρίσματα, η μητέρα του βρέφους μαζί με την Παναγία και τον Χριστό, επικαλείται και τον Αρχάγγελο Μιχαήλ με τις προσωνυμίες που έχει στις Μονές και τα Εξωκκλήσια της Σύμης:
«Νάννι νάννι ναννουριάζω
Και της Παναγιάς φωνάζω,
Για να θρέψει το παιδίμ μου
Και να γιάνει την ψυχήμ μου.
Έλα Παναγιά Μεγάλη
Στου παιδιού μου το κεφάλι.
Φώναξε του Παερμιώτη,
Να του δώννει ωραιότη.
Φώναξε του Κουρκουνιώτη,
Με την όμορφή του νιότη
Φώναξε και του Σωτήρη,
Να το κάμει νοικοκύρη.
Φώναξε του Μιχαήλη,
Να ΄ρτει να το με(γ)αλύνει.
Φώναξέ του Κοκκιμίδη,
Που ΄χει χάδια να του γίδει δίνει).
Παναγιά μου, Παναγιά μου,
Θάρρος και παρηγοριά μου»…!!!
Η ίδια θερμή πίστη της μάνας προς τη Μητέρα όλου του κόσμου, την Παναγία, προς τον Χριστό και προς τον Πανορμίτη, εκφράζεται και στο παρακάτω ταχτάρισμα:
«Το παιδάκι μου ΄γαπώ
Τίνα θα ΄βρω να το πω
΄Α το πω της Παναγιάς
΄Α του δώννει την υγειά.
΄Α το πω και του Σωτήρη,
΄Α το κάμει νοικοκύρη.
΄Α το πω του Παερμιώτη,
΄Α ΄ρτει κάτω να το γλέπει»…!!!
Αναρίθμητα είναι τα θαύματα του Πανορμίτη που καταγράφει η λαϊκή παράδοση της Σύμης μας…!!!

[toula]

*Πράγματι, ως πληρέστατη και τέλεια χαρά,
ας σκεφτόμαστε την εν Θεώ και διά Θεόν χαρά
και να την επιδιώκουμε με αγαθά έργα,
γιατί εδώ υπάρχει στέρεα και ακλόνητη ελπίδα..

(Άγιος Κύριλλος Αλεξανδρείας)*

[toula]

Ἔχουμε τήν ταπείνωση τῆς διανοίας, ἔχουμε τήν ταπείνωση τῆς καρδίας, ἔχουμε τήν ταπείνωση τῆς βουλήσεως καί τήν ταπείνωση τοῦ σώματος. Πῆρα τέσσερις ὄψεις, καί νομίζω ὅτι αὐτές οἱ τέσσερις ὄψεις περικλείουν τήν ἀνθρωπίνη ὕπαρξη. Ἔτσι πολλές φορές μπορεῖ νά ἔχω μιά ταπείνωση τῆς διανοίας καί νά μή ἔχω μιά ταπείνωση τοῦ σώματος. Ἤ ἀντίστροφα, νά ’χω μία ταπείνωση τοῦ σώματος καί νά μήν ἔχω ταπείνωση τῆς διανοίας. Θά τό εἰδεῖτε τώρα τί εἶναι τό καθένα ἀπό αὐτά καί ἐλπίζω νά βοηθηθοῦμε διά νά ἐπισημάνουμε πῶς πρέπει νά κινηθοῦμε.

✞ Γέροντας Ἀθανάσιος Μυτιληναίος