Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

Η καλή εκμετάλλευση του χρόνου
Γέροντας Εφραίμ Φιλοθεΐτης

Πρέπει να προσέξουμε στην καλή εκμετάλλευση του χρόνου, για να μας πλουτίζει κατά Χριστόν για την αιώνια ζωή. Όταν τον χρόνο τον σπαταλήσουμε έτσι άσκοπα και χωρίς κέρδος πνευματικό, θα φύγουμε από την ζωή χωρίς τίποτε. Και βλέπεις τον αδελφό σου να αγωνίζεται, να εκμεταλλεύεται τον χρόνο και να πλουτίζει, κι εσύ ο ταλαίπωρος να μην κινείσαι, ώστε να κάνεις κάτι καλό. Κι έρχεται και στους δύο ο θάνατος· ο μεν ένας πάει φορτωμένος επάνω, γεμάτος οφέλη, ενώ ο άλλος, εσύ, πας με άδειο «ντορβά», γεμάτος κακίες και αμαρτίες!
Γι’ αυτό, στον χρόνο που μας έδωσε ο Χριστός να προσπαθήσουμε κάθε μέρα να κάνουμε κάτι καλό. Φερ’ ειπείν, πόσο ευεργετικό είναι, όταν εφαρμόζουμε τις παραγγελίες του πνευματικού, που μας λέει: «Παιδί μου, κοίταξε να κάνεις το πρωί την προσευχή σου, να κάνεις τις μετάνοιες, να διαβάζεις το Ευαγγελιάκι σου· το απόγευμα να κάνεις την Παράκλησή σου, το βράδυ πάλι την προσευχή σου, να κάνεις τις μετάνοιές σου· να σκέπτεσαι τον Θεό, να κάνεις εκείνο, το άλλο, να λες την ευχή και να διώχνεις τους κακούς λογισμούς».
Όταν κάνεις υπακοή σ’ αυτά, τη σελίδα της κάθε ημέρας τη γεμίζεις με οφέλη. Αν όμως δεν πας σε πνευματικό και δεν σε βάλει σε μία τάξη, μαζεύεται το «κουβάρι», φθάνει το τέλος και δεν έχεις πολλά πράγματα να παρουσιάσεις. Γι’ αυτό η υπακοή στον πνευματικό γεμίζει του ανθρώπου τη ζωή, την οποία θα παρουσιάσει κατόπιν ενώπιον του Θεού κατάφορτη από αρετή, όπως ένα δένδρο που έχει λυγισμένα τα κλωνάρια του, γιατί είναι κατάφορτα από τον πολύ καρπό.

Κι εμείς, βέβαια, οι πνευματικοί έχουμε ευθύνη μεγάλη γι’ αυτό το πνευματικό εμπόριο που εργαζόμαστε, για να βοηθήσουμε τους άλλους. Το θέμα είναι ότι το έργο μας είναι πάρα πολύ κοπιαστικό, πάρα πολύ επίμοχθο και γεμάτο από θλίψεις και στεναχώριες, όπως λέει κι ο Ιερός Χρυσόστομος: «Το άρχειν ψυχών επιπονώτερον πάντων».
Είμαστε σαν τους εμπόρους τους μεγάλους, που αλωνίζουν τις ηπείρους, για να μπορέσουν να βρούνε θησαυρούς. Και άλλοτε γυρίζουν με κατάφορτα τα πλοία, καμιά φορά όμως πέφτουν σε ληστές, τους τα κλέβουν όλα και τους σκοτώνουν κιόλας. Κι έτσι, ενώ πήγαν για τα πολλά, έχασαν και τα λίγα.

Πάμε κι εμείς να εμπορευθούμε ψυχές, προσπαθούμε να ωφελήσουμε, να πάρουμε κέρδη και οφέλη, αλλά καμιά φορά ο διάβολος μας προκαλεί ναυάγιο, κι εκεί που θα ωφελούσαμε τους άλλους, τους σκανδαλίζουμε. Όπως λέει ο αββάς Ισαάκ ο Σύρος: «Είστε σαν τα ναυαγοσωστικά, που πάνε και σώζουν τους ναυαγούς· πηγαίνουν, έρχονται, αλλά καμιά φορά βουλιάζουν».
Γι’ αυτό να εύχεσθε και για μας, να μας βοηθάει ο Θεός, να μας σκεπάζει, για να μπορέσουμε μέχρι τέλους της ζωής μας να βοηθούμε και να σώζουμε, για να μας ελεήσει κι εμάς ο Θεό, να συγχωρέσει τις αμαρτίες μας και να μας σώσει.

Από το βιβλίο: Γέροντος Εφραίμ Προηγουμένου Ι.Μ. Φιλοθέου, Η τέχνη της σωτηρίας. Έκδ. Ι.Μ. Φιλοθέου, Άγιον Όρος 2005. Ομιλία Ι’. Ο πόλεμος κατά των παθών, σελ. 163 (απόσπασμα).

[toula]

Η ΜΑΝΑ ΠΑΝΑΓΙΑ ΜΕ ΑΚΟΥΣΕ!

«Είπε ο μακαριστός άγιος Γέρων π. Γεώργιος (Κρητικός): “Κάποιος αδελφός, πολύ γνωστός μου, με πρόσβαλε κι η καρδιά μου πικράθηκε. Πρόσπεσα γονατιστός στην εικόνα της Υπεραγίας Θεοτόκου με δάκρυα στα μάτια, να μου πάρει την πίκρα από μέσα μου. Κι η Μάνα με άκουσε. Ένιωσα την πίκρα να φεύγει και μια θερμή αγάπη για τον αδελφό μαζί με άφατη χαρά πλημμύρισαν την καρδιά μου”»

(Από το βιβλίο των εκδ. «ακολουθείν», Ο Γέροντας του Πειραιά, π. Γεώργιος Κρητικός, Δεκέμβριος 2020).

[toula]

Ένας «Άγιος» ανάμεσά μας...

Υπάρχει μια ιστορία, κατά την οποία ένας ερημίτης Γέροντας ασκήτευε σε μια σπηλιά στην άκρη ενός γκρεμού επάνω από τη θάλασσα.
Από το διπλανό μεγάλο μοναστήρι, ένας νεαρός μοναχός είχε αναλάβει το διακόνημα να του πηγαίνει φαγητό μία φορά τη μέρα. Εκείνο το φθινοπωρινό πρωινό όμως, ανέλαβε ο ίδιος ο Ηγούμενος να πάει ως τη σπηλιά, μιας και ζητούσε από τον ερημίτη Γέροντα μια συμβουλή σε αυτό που τον απασχολούσε.
Οι δύο άνδρες έκαναν αλληλοασπασμό. Έπειτα ο Ηγούμενος ευθύς πήρε τον λόγο:
-"Γέροντα, ήρθα μέχρι εδώ γιατί είμαι σε απόγνωση. Η Μονή περνάει δοκιμασία. Οι σχέσεις μεταξύ των μοναχών μόνο καλή δεν είναι. Υπάρχουν έριδες πολλές, μέχρι και ...
φθόνος θα έλεγα. Αυτή η άθλια εικόνα μας, έχει μεταφερθεί, φαντάσου και απ' έξω. Τα άλλα μοναστήρια, μας έχουν απομονώσει. Δεν καταδέχονται ούτε καν το να συλλειτουργούμε. Μέχρι και οι απλοί προσκυνητές πλέον το αποφεύγουνε να μείνουνε μαζί μας! Τί θα έπρεπε να κάνω...;"
Ο Γέροντας φαινόταν σκεπτικός και ύστερα από λίγο αρκέστηκε μόνο να σχολιάσει:
-"Πάτερ μου, αληθινή εντύπωση μου κάνουνε τα λόγια σου για την κατάστασή σας. Ειδικά εσείς εκεί που έχετε και έναν "Άγιο" ανάμεσα σας...
Νομίζω ωστόσο ότι αυτός θα λύσει το πρόβλημα σας..."
Ο Ηγούμενος στο άκουσμα περί Αγίου αναπήδησε απορημένος. Στο μονοπάτι της επιστροφής μόνο αυτό σκεφτόταν και αναπόφευκτα με το που επέστρεψε πίσω στο Μοναστήρι, το είπε και στους άλλους. Μέχρι το βράδυ το δεδομένο της ύπαρξης ενός Αγίου ανάμεσα τους, μονοπωλούσε κάθε συζήτηση τους.

Αναπόφευκτα ο καθένας υποψιαζόταν όλους τους υπολοίπους και πλέον σε όλους γλυκομιλούσε, ενώ στην άκρη του μυαλού, υπήρχε κι η πιθανότητα, αυτή η αποκάλυψη τον ίδιον να αφορούσε, οπότε πια συναισθανόταν το όμορφο βάρος της ευθύνης μιας αγιότητας που μέσα του ίσως εκκολαπτόταν.
Πέρασε ένας μήνας και ο Ηγούμενος κρατώντας το φαγητό του Γέροντα, βρέθηκε πάλι στο μονοπάτι που οδηγούσε στην άκρη του γκρεμού.
-"Είναι απίστευτο!" Φώναζε ήδη από μακριά, όταν η σιλουέτα του ερημίτη Γέροντα σχηματιζότανε πια ξεκάθαρα μπροστά του. "Έβαλε ο Άγιος το χέρι του κι ούτε που το φαντάστηκα πως θα μπορούσαμε να ζήσουμε μια τέτοια αρμονία! Και μάλιστα τόσο γρήγορα! Το κλίμα άλλαξε άρδην! Όμως... τώρα θα ήθελα να μου πεις ποιος είναι αυτός ο Άγιος που ζει ανάμεσα μας..."
Ο Γέροντας, καθισμένος σε έναν βράχο, κοίταγε από ψηλά τη θάλασσα και άρχισε να γελάει. Τότε ο Ηγούμενος βλέποντας την αντίδραση του, σάστισε λίγο αρχικά και έπειτα ξέσπασε και αυτός στα γέλια.

- "Τώρα κατάλαβα τί έκανες!... Μου είπες ψέματα, ώστε να οδηγηθεί η συμπεριφορά μας προς άλλη εντελώς κατεύθυνση, όπως και εν τέλει έγινε! Όταν εστιάσεις και απευθυνθείς προς την κρυμμένη αγιότητα του αδελφού, αλλά και στην δική σου, όλα με μιας αλλάζουνε και φτιάχνεις επί της γης εικόνα Παραδείσου..."
Οι δύο άντρες συνέχισαν να συζητούν και να γελάνε σαν παιδιά μέχρι που ο ήλιος πια κατέβαινε στης θάλασσας την άκρη.
Αν θέλουμε λοιπόν φίλοι μου να φτιάξουμε έναν καλύτερο κόσμο, ορίστε ο τρόπος! Να φερόμαστε σε όλους, ξεκινώντας από τον εαυτό μας, σαν να είναι Άγιοι. Ας το ξεκινήσουμε από σήμερα... Είναι η ιδανική μέρα!!

adontes.blogspot.com

[toula]

Τι εννοούμε λέγοντας ΄΄Πνευματικός αγώνας ΄΄ και πως αυτός επιτυγχάνεται κατά τον Άγιο Νεκτάριο

Ο ΑΓΙΟΣ Νεκτάριος Πενταπόλεως, ο θαυμα­τουργός, αποτελεί, στις πενιχρές μέρες του εικοστού αιώνα, ένα δώρο του Θεού στον κόσμο. Απαύγασμα της οσιακής του βιοτής αποτελούν τα γραπτά του κείμενα. Από την “ΦΩΝΗ ΤΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ” της Ιεράς Μονής Παρακλήτου Ωρωπού Αττικής παραθέτουμε το παρακάτω κείμενο του Αγίου Νεκταρίου:

Σκοπός της ζωής μας είναι να γίνουμε τέλειοι και άγιοι. Να αναδειχθούμε παιδιά του Θεού και κληρονόμοι της βασιλείας των ουρανών. Ας προσέξουμε μήπως, για χάρη της παρούσας ζωής, στερηθούμε τη μέλλουσα, μήπως, από τις βιοτικές φροντίδες και μέριμνες, αμελήσουμε το σκοπό της ζωής μας. Η νηστεία, η αγρυπνία και η προσευχή από μόνες τους δεν φέρνουν τους επιθυμητούς καρπούς, γιατί αυτές δεν είναι ο σκοπός της ζωής μας, αποτελούν τα μέσα για να πετύχουμε το σκοπό. Στολίστε τις λαμπάδες σας με αρετές. Αγωνιστείτε ν’ αποβάλετε τα πάθη της ψυχής. Καθαρίστε την καρδιά σας από κάθε ρύπο και διατηρήστε την αγνή, για να έρθει και να κατοικήσει μέσα σας ο Κύριος, για να σάς πλημμυρίσει το ΄Αγιο Πνεύμα με τις θείες δωρεές. Παιδιά μου αγαπητά, όλη σας η ασχολία και η φροντίδα σ’ αυτά να είναι. Αυτά ν’ αποτελούν σκοπό και πόθο σας ασταμάτητο. Γι’ αυτά να προσεύχεστε στο Θεό.

Να ζητάτε καθημερινά τον Κύριο, αλλά μέσα στην καρδιά σας και όχι έξω από αυτήν. Και όταν Τον βρείτε, σταθείτε με φόβο και τρόμο, όπως τα Χερουβείμ και τα Σεραφείμ, γιατί η καρδιά σας έγινε θρόνος του Θεού. Αλλά για να βρείτε τον Κύριο, ταπεινωθείτε μέχρι το χώμα, γιατί ο Κύριος βδελύσσεται τους υπερήφανους, ενώ αγαπάει και επισκέπτεται τους ταπεινούς στην καρδιά. Αν αγωνίζεσαι τον αγώνα τον καλό, ο Θεός θα σε ενισχύσει. Στον αγώνα εντοπίζουμε τις αδυναμίες, τις ελλείψεις και τα ελαττώματά μας. Είναι ο καθρέφτης της πνευματικής μας καταστάσεως. Όποιος δεν αγωνίστηκε, δεν γνώρισε τον εαυτό του. Προσέχετε και τα μικρά ακόμα παραπτώματα. Αν σας συμβεί από απροσεξία κάποια αμαρτία, μην απελπιστείτε, αλλά σηκωθείτε γρήγορα και προσπέστε στο Θεό, που έχει τη δύναμη να σάς ανορθώσει. Μέσα μας έχουμε αδυναμίες και πάθη και ελαττώματα βαθιά ριζωμένα, πολλά είναι και κληρονομικά. Όλα αυτά δεν κόβονται με μια σπασμωδική κίνηση ούτε με την αδημονία και τη βαρειά θλίψη, αλλά με υπομονή και επιμονή, με καρτερία, με φροντίδα και προσοχή.

Η υπερβολική λύπη κρύβει μέσα της υπερηφάνεια. Γι’ αυτό είναι βλαβερή και επικίνδυνη, και πολλές φορές παροξύνεται από το διάβολο, για ν’ ανακόψει την πορεία του αγωνιστή. Ο δρόμος που οδηγεί στην τελειότητα είναι μακρύς. Εύχεστε στο Θεό να σάς δυναμώνει. Να αντιμετωπίζετε με υπομονή τις πτώσεις σας και, αφού γρήγορα σηκωθείτε, να τρέχετε και να μη στέκεστε, σαν τα παιδιά, στον τόπο που πέσατε, κλαίγοντας και θρηνώντας απαρηγόρητα. Αγρυπνείτε και προσεύχεστε, για να μην μπείτε σε πειρασμό. Μην απελπίζεστε, αν πέφτετε συνέχεια σε παλιές αμαρτίες. Πολλές απ’ αυτές είναι και από τη φύση τους ισχυρές και από τη συνήθεια. Με την πάροδο του χρόνου, όμως, και με την επιμέλεια νικιούνται. Τίποτα να μη σας απελπίζει.

Πηγή: apfilipposgrammatikous.blogspot.gr

[toula]

Παρουσιάζεται ένας διχασμός.
Η χάρη, η οποία έρχεται από την μετάνοια, αρπάζει τη ψυχή προς τον Θεό, του οποίου το φως την ελκύει.
Στην αρχή δεν είναι τόσο φανερό, αλλά η θέρμη του, η οποία είναι αγάπη, αρχίζει να μαλακώνει την καρδιά.
Τότε παραδόξως παρουσιάζεται στον άνθρωπο ένας διχασμός.
Αφ’ ενός κυριεύεται από φόβο, μάλλον από φρίκη, αισθανόμενος την τρομερή του ενοχή και αφ’ ετέρου τον πλημμυρίζει η μέχρι τότε άγνωστη χάρη της παρουσίας του Θεού.
Ο διχασμός του φόβου περισσεύει, διότι με την παρουσία της χάριτος ανοίγουν οι οφθαλμοί του νου και διαπιστώνει αισθητά τη ρυπαρότητά του.

Γέροντας Ιωσήφ Βατοπαιδινός

[toula]

Δυστυχώς ο σύγχρονος άνθρωπος θεωρεί ότι η ζωή είναι απλά μία πορεία και το μόνο που πρέπει να μας ενδιαφέρει είναι πως θα περάσουμε ωραία και θα ζήσουμε καλά μέχρι να έρθει το τέλος,
δηλαδή η είσοδος στην ανυπαρξία ή για κάποιους η είσοδος σε έναν παράδεισο με αγγέλους όπου θα μπούμε όλοι γιατί απλά δεν κάναμε κάτι κακό....
Δηλαδή βλέπουμε τη ζωή μέσα στα βιολογικά πλαίσια ή με φαντασιώσεις , δε νιώθουμε ως μια ύπαρξη που η ζωή μας έχει δοθεί ως δώρο και έχουμε προορισμό. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα να αιχμαλωτιζόμαστε και να ταυτίζουμε τη ζωή με διάφορες ηδονές ή καλοπεράσεις. Όταν όμως έρθει η ώρα να τελειώσουν όλα αυτά, τελειώνει και η ζωή.
Χιλιάδες οι αυτοκτονίες στην Ελλάδα της «κρίσης».
Η αυτοκτονία είναι ένα αποτέλεσμα , όπως λέει ο λαός το «κερασάκι στην τούρτα». Στην ουσία η νέκρωση υπάρχει πιο πριν αλλά δεν το είχαμε καταλάβει. Ακούμε ότι αυτοκτόνησε κάποιος και το ερώτημα είναι το εξής : Γιατί πρίν ζούσε ; ως τι ; ως προς τι ;
(Προς αποφυγή παρεξηγήσεων : Τα ερωτήματα αυτά θέλουν να δείξουν την αγωνία που έχουμε για τον άνθρωπο και όχι την απαξίωση για τους αδερφούς που έθεσαν τέρμα στην ζωή τους, οφείλουμε να παρακαλούμε τον Θεό για έλεος προς όλους)
Ταυτίσαμε τη ζωή με καλοπέραση, εξοχικά, οικονομικά οφέλη , διακοπές, πιστωτικές κάρτες και όταν αυτά έφυγαν, η ζωή έμεινε άδεια. Τι περίεργο ; Να αναρωτιέσαι ότι ένας κάδος έμεινε άδειος επειδή έφυγαν τα σκουπίδια, αφού και πάλι κάδος σκουπιδιών θα μείνει.
Όταν λέμε ότι η ζωή μου είναι : Τα σπίτια, τα λεφτά, τα εξοχικά, οι διακοπές, τότε σημαίνει ότι η ζωή έχει νόημα επειδή την έχουμε αιχμαλωτίσει με όλα αυτά, άρα όταν αυτά φύγουν θα φύγει και η ζωή.

Έιχαμε αυτοκτονήσει ήδη από την περίοδο της μεταπολίτευσης απλά τώρα μετράμε τα πτώματα. Ζούσαμε μια ζωή ψεύτικη, με ψεύτικες ελπίδες και απατηλά όνειρα. Η ζωή μας ήταν τα λεφτά και οι περιουσίες και τώρα που φεύγουν αυτά, η ζωή αδειάζει και τελειώνει.
Αλήθεια πόσοι το πιστεύουν αυτό ; Τι θα άλλαζε αν παίρναμε όλοι από 5.000€ το μήνα και πηγαίναμε για διακοπές στο Μαϊάμι; Ο πόνος για τον άλλο πού είναι ; Η πορεία της κοινωνίας στην ιστορία μέσα από τις διδαχές των παραδόσεων της πού είναι ; Ο Χριστός ως διάλογος υπαρξιακός μέσα στην ιστορία πού είναι ;
Τι να πούνε άραγε οι άνθρωποι που έζησαν στην κατοχή; Στους πολέμους που με ένα παξιμάδι έτρωγε όλη η οικογένεια και χαμογελούσαν ; Γιατί άραγε; Τι να πούνε οι άνθρωποι που έχουν καρκίνο, ανίατες αρρώστιες , πολύτεκνοι , ανάπηροι που παλεύουν για ν' δουν απλά τον ήλιο να ανατέλλει και να δύει ;

Δεν αντέχουμε στη δυσκολία διότι γίναμε άκαρδοι , διότι η υπομονή έχει σβήσει . Παλιά μια οικογένεια που δεν είχε να φάει έκανε υπομονή, προσευχόταν, κράταγε την ελπίδα μέσα στην καρδιά της . Τώρα αν κάποιο παιδί ξεχάσει τον κωδικό στο Facebook μπορεί να πέσει σε κατάθλιψη ή να αυτοκτονήσει. Η ζωή από πολύτιμο αγαθό, αντιμετωπίζεται ως κάτι φθηνό και αν κάτι δεν πάει καλά δεν παλεύουμε να το ξεπεράσουμε, αλλά την τελειώνουμε . Πόσο τραγικό είναι αυτό ;
Κι όμως όλα αυτά είναι φυσιολογικά και λογικά από τη στιγμή που ο άνθρωπος θεωρεί ότι δεν είναι καρπός ενός Δημιουργού που τον καλεί ερωτικά σε κοινωνία μαζί του μέσα από την Ευχαριστία, όπου ο Ίδιος είναι «ο Άρτος της ζωής» και κομματιάζεται και διαμερίζεται για αιώνια ζωή.
Το ότι έφυγαν τα λεφτά , τα σπίτια, δεν έχει καμία σημασία άλλωστε δε θα πάρουμε τίποτα μαζί μας. Μπορεί να μας πληγώνει που η χώρα από υπερδύναμη της Μεσογείου (και θα μπορούσε και όλου του κόσμου), έφτασε να είναι ένα πειραματόζωο της οικονομικά και πνευματικά διεστραμμένης Ευρώπης, αλλά δεν το βάζουμε κάτω. Η ζωή είναι πολύτιμη και ο ίδιος ο Θεός που μας την έδωσε, διότι φωτίζει κάθε ον ερχόμενον εις τον κόσμο, αυτός θα την παραλάβει όταν έρθει η ώρα. Δε χαρίζουμε την ύπαρξή μας σε καμία τρόϊκα και σε καμία τράπεζα. Θα ζήσουμε και χωρίς εξοχικά, θα ζήσουμε και με χρέη , και με κακοτοπιές. Αν το βάζουμε κάτω τώρα τι να πούνε οι προηγούμενες γενιές που κρατούσαν Θερμοπύλες και τι έχουμε να δώσουμε στις επόμενες ;
Τι συμβαίνει ; Γιατί έχουμε αυτά τα αποτελέσματα ; Γιατί έχουμε αυτή την κατρακύλα ;
Πολύ απλά έχουμε πρόβλημα προσανατολισμού ύπαρξης. Το πρόβλημα μας είναι υπαρξιακό , ούτε οικονομικό , ούτε πολιτιστικό, ούτε καν του πνεύματος που λένε πολλοί.

Χάσαμε την σύνδεση με την αιωνιότητα , τον Δημιουργό και έτσι ήρθε η νέκρωση. Αντί να παλεύουμε για να επουράνια, και να λάβουμε την πρόσκληση για την οποία είμαστε προορισμένοι, επιλέξαμε το σκότος.
Βγάλαμε τον Χριστό από την ζωή μας , δηλαδή νεκρώσαμε την ύπαρξη μας και ήρθε το χάος. Με απλά λόγια σβήσαμε το Φως και ήρθε το σκοτάδι. Μα θα πει κάποιος: Γιατί το κάναμε αυτό; Είναι ανόητο! Το κάναμε διότι και αυτό το Φως που μας έχει δοθεί δεν μπαίνουμε σε σχέση μαζί Του για να μας φωτίσει και να μας θεραπεύσει απλά βλέπαμε το Φως όπως εμείς θέλαμε και όχι όπως ακριβώς είναι .
Για παράδειγμα άλλος θέλει φως για να κάνει μια ληστεία και άλλος θέλει φως για να διαβάσει το παιδί του ή για να κάνει μια εγχείρηση. Εμείς επιλέξαμε το πρώτο διότι δώσαμε χώρο στον εγωϊσμό να κάνει την καρδιά μας το δικό του βασίλειο. Ο Χριστός από Θεάνθρωπος και σχέση μαζί μας, προσωπικά μέσα από την εξομολόγηση μέσω του πνευματικού και την Θεία Κοινωνία στο πλαίσιο της ευχαριστιακής ενοριακής κοινότητας εν αγάπη , έγινε απλά ένα αρνί το Πάσχα, μια γαλοπούλα τα Χριστούγεννα , ένας πλούσιος γάμος για να δείξω στο σόι ποιος είμαι , και μια βάφτιση με γκλάμουρ και καρναβαλιστικό στυλ.

Ο Χριστός από ζωή , ανάσταση και γεγονός υπάρξεως έγινε απλά μια παράσταση που πολλοί δυστυχώς της δίνουν μυθικό περιεχόμενο. Ξεχνούμε ότι τα πάντα μέσα στην Εκκλησία είναι γεγονότα πραγματικά και εμείς λαμβάνουμε μέρος με ψυχοσωματική μετοχή και ως μέλη του σώματος Του και όχι ως θεατές μιας παράστασης.
Κάθε πράξη , σκέψη , συνείδηση, που δεν απλώνεται ευχαριστιακά στον συνάνθρωπό μου μέσα από τη σχέση μου εν Χριστώ είναι απλά μια αυτοκτονία, μια είσοδος στο μηδέν.
Ας αναρωτηθούμε: Ποιος είμαι ;Που οδεύω; Είμαι τυχαίο γεγονός ; Τι συμβαίνει με το σκάνδαλο του θανάτου; Ποίοι είναι αυτοί οι Άγιοι και γιατί λαμπυρίζουν ; Γιατί Αναστήθηκε ο Χριστός και τι σημαίνει αυτό για μένα ; Γιατί παντρεύτηκα στην Εκκλησία αφού και το δημαρχείο δίνει το ίδιο χαρτί; Μήπως η Εκκλησία είναι κάτι άλλο; Γιατί με βάφτισαν; Τι γίνεται με αυτό το μυστήριο; Γιατί είμαι Ορθόδοξος και τι σημαίνει η Ορθοδοξία ;
Όλα αυτά τα ερωτήματα αν ξεκινήσουμε να τα ερευνούμε θα είναι μια καλή αρχή να συνειδητοποιήσουμε τι συμβαίνει γύρω μας..

π. Σπυρίδων Σκουτής - euxh . gr
Κάηκαν τα ψεύτικα κίνητρα και τελειώσαμε την ζωή - ΕΥΧΗ.gr

[toula]

Ένα περιστατικό με τον Άγιο Παΐσιο και τον Μητροπολίτη Λεμεσού, Αθανάσιο.

Όταν το 1990-1991 ο πάτερ Αθανάσιος ήταν πρωτεπιστάτης στο Άγιο Όρος, επειδή είχε μία ιδιαίτερη σχέση με τον Άγιο Παΐσιο, έφευγε από την πρωτεύουσα των Καρυών
(ο πρωτεπιστάτης είναι αυτός ο οποίος είναι σαν το διοικητή, θα λέγαμε, σαν το Δήμαρχο ή σαν τον πρόεδρο με τα δεδομένα τα δικά μας και των είκοσι Μονών του Αγ.Όρους. Στο Άγιο Όρος υπάρχουν είκοσι μεγάλες Μονές, υπάρχουν σκήτες, υπάρχουν ασκητήρια, υπάρχουν σπηλαιώτες μοναχοί και για όλους αυτούς είναι υπεύθυνος ο πρωτεπιστάτης του Αγίου Όρους).

Επειδή λοιπόν ο πρωτεπιστάτης πρέπει πάντα να φεύγει από την Ιερά Κοινότητα, από τις Καρυές, με τη συνοδεία αστυνομικών, ο πάτερ Αθανάσιος, ο Μητροπολίτης μας, επειδή ήθελε να δει ιδιαιτέρως το Γέροντα Παΐσιο έφευγε από την πίσω πόρτα και έλεγε στους Πατέρες εκεί: (στον πάτερ Ισαάκ και στο μακαρίτη, τον πατέρα Αρσένιο) "αν με ζητήσουν οι αστυνομικοί πέστε ότι ξεκουράζεται ο Άγιος Πρώτος".
Έφευγε, κατηφόριζε και πήγαινε στο Γέροντα Παΐσιο.

Ένα απόγευμα λοιπόν που πήγε και ο καιρός βέβαια ήταν και άστατος, δεν είχε καλοκαιρία αλλά ήταν κακοκαιρία, εκεί αφού τον είδε και τον συμβούλευσε ο γέροντας Παΐσιος τον πάτερ Αθανάσιο, κίνησε για να ξεκινήσει να φύγει. Αλλά όμως άρχισε να βρέχει καταρρακτωδώς. Ο καιρός άλλαξε ξαφνικά. Δεν μπορούσε να μετακινηθεί, θα κινδύνευε αν τολμούσε να φύγει έξω από το κελλάκι του Αγίου Παϊσίου.
Τότε ο Άγιος Παΐσιος είπε στο Μητροπολίτη μας, τότε στον Ιερομόναχο Αθανάσιο:
-Παπά, του λέει, μην ανησυχείς θα φροντίσω εγώ για σένα.
-Δηλαδή, γέροντα, τι θα κάνετε;
-Μην ανησυχείς, θα δεις.
Τον έβαλε τότε σε ένα μικρό διάδρομο και πήγε ο Άγιος Παΐσιος μέσα στο μικρό κουζινάκι που είχε να βρει κάποια πράγματα. Και έρχεται με τρεις σακούλες, αυτές που βάζουμε στους καλάθους τους μεγάλους, με τα σκουπίδια.
Την κόβει λοιπόν τη σακούλα ο Άγιος Παΐσιος με ένα μαχαιράκι από πάνω και του λέει:
"Παπά, άνοιξε τα χέρια σου και θα σε ντύσω εγώ. Δεν θα πάθεις τίποτα!"
Και εκεί λοιπόν που του φορούσε τις σακούλες άρχισε ο γέροντας Παΐσιος να λέει τα λόγια που ντύνουν τον αρχιερέα στην Εκκλησία:
«Ἀγαλλιάσεται ἡ ψυχή μου ἐπὶ τῷ Κυρίῳ, ἐνέδυσε γάρ με ἱμάτιον σωτηρίου...» και λοιπά. Ο πάτερ Αθανάσιος απόρησε.
Του λέει: "Γέροντα, αυτά τα λόγια είναι τα λόγια που ντύνουν τον αρχιερέα στην Εκκλησία. Γιατί τα λέτε; Αφού εγώ είμαι ένας απλός παπάς, ιερομόναχος".

Λέει ο Άγιος: "που ξέρεις ρε παπά, καμιά φορά, του λέει, μπορεί αυτά τα λόγια που λέω να είναι πραγματικότητα. Και μπορεί να γίνεις επίσκοπος!".
Ο γέροντας Αθανάσιος χαμογέλασε.
Του λέει: "εε, αστείο θα λέτε γέροντα!"
Και λέει ο Άγιος Παΐσιος: "καμιά φορά παιδί μου, και τα αστεία έχουν τη δική τους σοβαρότητα".
Αυτό έγινε το 1990 με 1991.
Ο πάτερ Αθανάσιος έγινε Μητροπολίτης το 1999.
Και ο Άγιος Παΐσιος το είχε δει από τότε.

Αρχιμ. Φιλόθεος Μαχαιριώτης,
Ι.Μ.ΛΕΜΕΣΟΥ

[toula]

Όποιος αποφασίζει να προσεύχεται, είναι ανθεκτικότατος στις δυσχέρειες και στις περιπέτειες της ζωής.
Είναι δηλαδή ο άνθρωπος ο οποίος ξέρει να κάθεται άνετα όπου βρεθεί.
Θα βρεθεί σε φτώχεια; Σε πλούτο; Ανάμεσα σε καλους; Σε κακούς; Σε ανθρώπους που τον αγαπάνε; Που δεν τον αγαπάνε; Που τον θέλουν; Που δεν τον θέλουν; Που τον μισούν; Που τον συκοφαντούν; Του είναι αδιάφορο...
Αυτός ξέρει να προσαρμόζεται θαυμάσια και να ζει χαρούμενος.
Και όσο περισσότερο προσεύχεται,τόσο περισσότερο είναι ανθεκτικός και δεν αισθάνεται καν τις δυσκολίες τις οποίες περνάει.

Γέροντας Αιμιλιανός Σιμωνοπετρίτης

[toula]

"Όλα έξω από τον Χριστό.."

Δεν διαβάζω εφημερίδες
για να δω τι γίνεται..
γιατί δεν γίνεται τίποτε σωστό!
Όλα έξω από τον Χριστό,
είναι μία κουταμάρα.

Όσιος Σωφρόνιος Σαχάρωφ

[toula]

Στην ταραχώδη εποχή που ζούμε, στα δύσκολα τούτα χρόνια, κάτι σημαντικό έχει να μας πη ο βίος του αγίου Θεοδώρου του Στουδίτου. Τα χρόνια είνε παράλληλα· ό,τι συνέβη στην εποχή του Θεοδώρου του Στουδίτου, συμβαίνει και σήμερα. Και όπως εκείνος αγωνίστηκε, έτσι πρέπει ν ἀγωνισθοῦμε κ ἐμεῖς κατά το ρητό του αποστόλου· «Μνημονεύετε των ηγουμένων υμών, οίτινες ελάλησαν υμίν τον λόγον του Θεού, ων αναθεωρούντες την έκβασιν της αναστροφής μιμείσθε την πίστιν» (Εβρ. 13, 7), δηλαδή· Να θυμάστε τους πνευματικούς σας οδηγούς, που σας δίδαξαν το λόγο του Θεού, και επανεξετάζοντας πού σας έφερε η συναναστροφή μαζί τους να μιμήσθε την πίστι τους.

ΑΓΙΟΣ ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΣΤΟΥΔΙΤΗΣ!!!!!