Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

Χρειάζεται να επανατοποθετηθούμε ως ανθρώπινες υπάρξεις.
Να πάψουμε να ζούμε μέσα στην αλαζονεία μιας ψευτοπαντοδυναμίας που μας γεννά τον λογισμό της αυθεντίας. Με αποτέλεσμα να θεωρούμε ότι μπορούμε να κάνουμε ό,τι θέλουμε, όποτε το θέλουμε, σε όποιον το θέλουμε· χωρίς καμία ενοχή, χωρίς κανένα αίσθημα μετάνοιας. Θεωρώντας ότι δεν θα υποστούμε καμία επίπτωση, μιας και νομίζουμε ότι βρισκόμαστε στο απυρόβλητο.
Χρειάζεται να ελέγχουμε τα κριτήρια των ενεργειών μας.
Να πάψουμε να τρέφουμε τον ναρκισσισμό μας.
Να ζούμε μέσα στην ασφάλεια της υπακοής.
Είμαστε πεπερασμένοι, θνητοί· και κάποτε όλοι μας θα κριθούμε, όχι σύμφωνα με την γνώμη των άλλων, αλλά με κριτήριο τον ίδιο τον Χριστό.
Κατα πόσο ωφελήσαμε και δεν ζημιώσαμε.
Κατα πόσο ακούσαμε τον άλλον και δεν τον εξουσιάσαμε με σημαία την «ορθότητα των πιστεύω»μας.
Κατα πόσο αγαπήσαμε και συγχωρέσαμε και δεν μισήσαμε και εκδικηθήκαμε.
Κατα πόσο απαλύναμε τις πληγές του άλλου και δεν δημιουργήσαμε νέες.
Κατα πόσο ζήσαμε γνήσια τον χριστιανισμό και δεν τον καπηλευτήκαμε στο βωμό του προσωπικού μας οφέλους.
Χρειάζεται αυτοκριτική.
Μα για να γίνει αυτοκριτική, χρειάζεται πρωτίστως να γκρεμίσουμε το αυτοείδωλό μας. Να σταματήσουμε να δικαιολογούμε την αδιακρισία μας, την σκληρότητά μας, την παθογένεια του εγώ μας. Να δούμε κατάματα τα έργα μας, χωρίς τις παρωπίδες των επαίνων και την βιτρίνα της «έξωθεν καλής μαρτυρίας».
Αντί να ζούμε εγωκεντρικά, ας ζούμε με φιλανθρωπία.
Αντί να μιλούμε περί αγάπης, ας αγαπούμε.
Κάποτε ήταν ένας γέροντας, ο οποίος όταν κάποιο καλογέρι του ξέφευγε κάπου, αντί να του βάλει κάποιον κανόνα, έβαζε κανόνα στον εαυτό του· αντί να τιμωρήσει τον ανυπάκουο, τιμωρούσε τον εαυτό του, αντί να μαλώσει τον ράθυμο, πήγαινε και έκανε την εργασία του…
Κάποιος άλλος ηγούμενος όταν είδε έναν αδελφό να κοιμάται την ώρα της ακολουθίας στο στασίδι του, υπό το βλέμμα των υπολοίπων μονάχων που περίμεναν να τον κάνει ρεζίλι, εκείνος έβγαλε το ράσο του, το δίπλωσε και το έβαλε απαλά ως προσκέφαλο στον αδελφό.
Αυτό το πνεύμα έχουνε οι άνθρωποι του Θεού. Αυτό το πνεύμα και τρόπο ύπαρξης χρειάζεται να αποκτήσουμε κι εμείς στις σχέσεις μας, ειδικά όταν κατέχουμε κάποια θέση εξουσίας και ευθύνης.

Aρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος

[toula]

Και τί έγινε;;; Δεν είναι τίποτε αυτό.., Λέει ο μακαριστός άγιος παππούλης . Ανανίας Κουστένης:
Δεν πά’ να μας έγκαταλείψουν όλοι,
και συγγενείς και φίλοι και γνωστοί;
Δεν πά’ να μας πάρουν τη θέση που έχομε;
Δεν πά’ να μας πάρουν τα αγαθά και τα υπάρχοντα όλα;
Δεν πά’ να μας βρίζουν και να μας κατηγορούν όλοι;
Δεν πά’ να ’χουν όλοι τα προσωπικά δεδομένα μας;
Και τι έγινε;
Εδώ τα ’χει ο Θεούλης....
Δεν ειν’ τίποτα αυτό.
Το χειρότερο είναι, να μας εγκαταλείψει η Χάρη του Θεού.
Τότε είμαστε σε θλίψη απαραμύθητη.
Σε θρήνο ανείπωτο.
Σε κατάσταση δυσπερίγραπτη.
Αυτό είναι η κόλαση!
Κόλαση!
Κόλαση!
☦ π. Ανανίας Κουστένης

[toula]

Τέσσερις λέξεις λέει το Ευαγγέλιο:"Όστις θέλει" και το "Αγαπάτε αλλήλους".Μέσα σε αυτά τα δύο περικλείονται τα πάντα αδελφοί μου.Για σκεφτείτε το. Τα πάντα. Τα πάντα!

π. Ανανίας Κουστένης

[toula]

Από τα θαυμαστα του Αγίου Ιακώβου.

Μας έλεγε μία φορά ο πατήρ Ιάκωβος το περιστατικό με τη γαλοπούλα.
Μία φορά που λειτουργούσε ο πατήρ Ιάκωβος, ο νυν Άγιος Ιάκωβος Τσαλίκης, ο οποίος όταν πήγαμε με τον πατέρα Σάββα μάς είπε ότι μία μέρα λειτουργούσε και ήταν μόνοι τους μέσα στην Εκκλησία.
-Ήταν πολύ απλοϊκός ο άγιος Ιάκωβος, πάρα πολύ απλοϊκός και τα έλεγε με πολύ απλοϊκό τρόπο.
"Όταν λειτουργούσα", λέει, "και έλεγα την ευχή του χερουβικού ύμνου σήκωσα τα χέρια μου και έλεγα:
«Οἱ τὰ Χερουβεὶμ μυστικῶς εικονίζοντες» και βλέπω κάποιον με μία φτερούγα και με χάιδευε στον ώμο. Λέω, Κύριε ελέησον! ποιος είναι αυτός με τη φτερούγα;"
-Απλός άνθρωπος ο άγιος Ιάκωβος πολύ απλός! Άμα τον βλέπατε θα καταλαβαίνατε.. ήταν σαν μικρό παιδάκι!
Ξαναλέει: «Οἱ τὰ Χερουβεὶμ μυστικῶς εικονίζοντες» βλέπει πάλι μία φτερούγα.
Λέει: "Ο ευλογημένος ο πατέρας Σεραφείμ ξέχασε τη γαλοπούλα και βγήκε η γαλοπούλα από το κοτέτσι και ήρθε η γαλοπούλα στην Αγία Τράπεζα".
Έβαλε αυτό το λογισμό διότι δεν κοιτούσε να δει ποιος ήταν. Αυτός διάβαζε τις ευχές και έβλεπε μία φτερούγα που τον άγγιζε. Και οι άγγελοι, βλέπετε, του κάνανε αστεία!
Μετά γυρίζει την τρίτη φορά και βλέπει έναν άγγελο αστραπόμορφο δίπλα του που τον χάϊδευε με τα φτερά του!

π. Αθανάσιος Μητρ. Λεμεσού

[toula]

"Και τότε θα γίνει η ημέρα ωσάν ώρα, η εβδομάδα ωσάν ημέρα, και ο μήνας ωσάν εβδομάδα, διότι από την πονηρίαν του ανθρώπου θα γίνουν τα στοιχεία βιαστικά, δια να τελειώση γρήγορα ο καιρός, οπού ελάλησεν ο Θεός."

Αγ. Νείλος

[toula]

" Ο Χριστός δίπλα μου, ο Χριστός εμπρός μου, Ο Χριστός πίσω μου, ο Χριστός εντός μου, Ο Χριστός πάνω και κάτω... "~Άγιος Παΐσιος~

[toula]

Τό "Αγιο Πνεύμα πάντοτε υπήρχε και υπάρχει και θα υπάρχει, δεν έχει οϋτε αρχή οϋτε τέλος, άλλ' είναι πάντοτε ενωμένο καί άριθμείται μαζί με τον Πατέρα και τον Υιό. Διότι δεν θα άρμοζε ποτέ να ελλείπει ό Υίός από τον Πατέρα ή το Πνεύμα από τον Υιό, επειδή θα ήταν σε μέγιστο βαθμό άδοξη ή θεότητα, σαν από μεταμέλεια ακριβώς να ήλθε σε συμπλήρωση για να γί­νει τέλεια.

Το "Αγιο Πνεύμα λοιπόν πάντοτε και αιώνια μεταλαμβάνεται, δεν μεταλαμβάνει· όδηγεί στην τελείωση, δεν τελειώνεται- παρέχει την πνευματική πλήρωση, δεν έχειανάγκη πληρώσεως- αγιάζει, δεν αγιάζεται- κάνει θεούς, δεν θεώνεται αυτό πρός Εαυτό, και προς έκείνους με τους όποίους είναι ενωμένο, είναι πάντοτε το ϊδιο και απαράλλακτο-αόρατο, άχρονο, αχώρητο, άναλλοίωτο, υπεράνω από κάθε έννοια ποιότητας, ποσότητας και μορφής, άψηλάφητο, κινούμενο άφ' Έαυτοϋ, κινούμενο συνεχώς, έχοντας άφ' Εαυτού εξουσία, έχοντας άφ' Εαυτού δύναμη, παντοδύναμο (αν και ως προς την πρώτη αρχή, όπως ακριβώς όλα τα αναφερόμενα είς τον Μονογενή Υιό, έτσι και του Πνεύμα­τος ανάγεται εις τον Θεό Πατέρα).
Είναι ζωή και πρόξενος ζωης, το φώς και χορηγεί φως, άφ' Έαυτού αγαθό και πηγή άγαθότητας. Πνεϋμα εύθές, ηγεμονικό, κύριο, αποστέλλει, θέτει όρια, κάνει τους ανθρώπους ναούς οίκους Του, οδη­γεί, ενεργεί όπως θέλει, διανέμει χαρίσματα. Είναι Πνεύμα υιοθεσίας, αληθείας, σοφίας, συνέσεως, γνώσεως, ευσέβειας, βουλής, δυνάμεως, φόβου, όσων έχουν απαριθμηθεί.

Δία του Αγίου Πνεύματος γνωρίζεται ό Πατήρ και δοξάζεται ό Υιός,και από Αυτούς μόνο γνωρίζεται Αυτό, είναι δηλαδή τα τρία πρό­σωπα "Εν, μία είναι ή λατρεία καί ή προσκύνηση, μία ή δύναμη, ή τελει­ότητα, ένας ό αγιασμός. Και γιατί να μακρολογώ; Όλα όσα έχει ό Πατήρ, είναι του Υίοϋ, έκτός από την άγεννησία..Όλα όσα έχει ό Υίός, είναι του Αγίου Πνεύματος, έκτός από την γέννηση. Αυτά (τα ιδιώματα)όσο μπορώ βέβαια να εκφρασθώ με τον λόγο μου, δεν ξεχωρίζουν ουσίες, άλλ' ορίζουν την μία και ενιαία ουσία της θεότητας.

Από το βιβλίο«Μιλάει ο Αγ.Γρηγόριος ο Θεολόγος(Αποστ.Διακονία)/proskynitis

[toula]

Πίστη είναι ή χωρίς αμφιβολία αποδοχή των όσων ακούσαμε να κηρύττονται με τη χά­ρη του Θεού, καθώς καί ή τέλεια βεβαιότης ότι αυτά είναι αληθινά.
Αυτήν την πίστη έδειξε ό Αβραάμ, περί του οποίου μαρτυρεί ή Άγια Γραφή ότι «δεν άμφιταλαντεύθηκε για την εκπλήρωση της επαγγελίας του Θεού, αλλά αντίθετα ή πίστη του δυνάμωσε καί δόξασε το Θεό. Ήταν τελείως βέβαιος πώς ό Θεός πού του έδωσε την επαγγελία έχει καί τη δύναμη να την εκπληρώσει» (Ρωμ.4, 20-21).

ΜΕΓΑΛΟΥ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ, «ΠΕΡΙ ΠΙΣΤΕΩΣ»

[toula]

Όλα τα κτιστά όντα είναι περιορισμένα - Γέροντας Θαδδαίος της Βιτόβνιτσα

1. Ο Θεός μας ήρθε εδώ ανάμεσά μας για να μας επαναφέρει στην αυθεντική μας κατάσταση, την κατάσταση της δημιουργίας μας. Έκανε τα πάντα, ώστε ο άνθρωπος να μπορέσει να κατανοήσει το θέλημά Του.
Θα μπορούσε να σώσει την ανθρωπότητα με διαφορετικό τρόπο, αλλά η πεπτωκυία ανθρωπότητα διετάραξε το εκλεπτυσμένο εργαλείο της ανθρώπινης νόησης και έγινε ανίκανη για το καλό. Υποτάχθηκε στην εξουσία των πονηρών πνευμάτων και παραδόθηκε εκουσίως σ’ αυτά.
2. Ο Θεός δεν δημιούργησε το κακό. Το κακό προήλθε από τις πνευματικές εκείνες υπάρξεις που αποστράφηκαν την αγάπη του Θεού και τον ίδιο τον εαυτό τους και έπαψαν να υπακούν στον Θεό, ακολουθώντας τη δική τους συλλογιστική.
Αν μια πνευματική δύναμη δεν είναι ενωμένη με την πηγή της Ζωής, όσο κι αν παλεύει να κάνει ή να πει κάτι σωστό, όλα της τα έργα και τα λόγια είναι διαποτισμένα με τη δυσωδία του Άδη, διότι μόνο ο Θεός είναι η πηγή της ειρήνης, της χαράς, της αγάπης και της αγαθοσύνης.
3. Όλα τα κτιστά όντα είναι περιορισμένα και ό,τι είναι περιορισμένο δεν μπορεί να είναι τέλειο. Στα κτιστά όντα έχει δοθεί η δυνατότητα να πασχίζουν για την τελειότητα.
4. Ωστόσο, κάποια κτιστά όντα είναι πεπτωκότα όντα. Κάποιοι άγγελοι απέτυχαν αρχικά να διατηρήσουν τη μεγαλοπρέπειά τους και κατόπιν, ως συνέπεια του φθόνου τους, έπεσαν και οι προπάτορές μας, ο Αδάμ και η Εύα.
Αυτό το ίδιο χαρακτηριστικό, ο φθόνος, ρίζωσε και μέσα μας επίσης. Ο φθόνος δεν σταματά πουθενά και εναντιώνεται στο Θεό κατά πρόσωπο συνέχεια και παντού.
5. Πώς λειτουργεί ο φθόνος; Ο φθόνος είναι ένα πνεύμα του Άδη. Μάχεται αδιάκοπα τη δικαιοσύνη και τον Θεό. Ο Θεός είναι αγάπη και ο φθόνος δεν αντέχει να μας βλέπει να κάνουμε καλό στον πλησίον μας.
Όταν ο Κύριος, που είναι αγάπη, θεράπευσε τη γερόντισσα εκείνη που ήταν συγκύπτουσα για πάνω από 18 χρόνια, το κακό έδειξε μεμιάς το πρόσωπό του και άρχισε αμέσως να επαναστατεί, διότι ο φθόνος δεν μπορεί να αντέξει να γίνεται καλό στον οποιονδήποτε ( βλ. Λουκ. 13, 11-17 ).
Ο φθόνος δεν σταματά ποτέ το πνεύμα του Άδη φθονεί όλους τους ανθρώπους για πάντα.
6. Ένας από του θεοφόρους Πατέρες, ο άγιος Νείλος ο Μυροβλύτης (εμφανίστηκε στον μοναχό Θεοφάνη, που κατοικούσε στο σπήλαιο του αγίου Νείλου τον 18ο αιώνα), μας έχει εξηγήσει πολλά από τα μυστήρια της Βασιλείας των Ουρανών.
Είπε ότι ο φθόνος είναι η σφραγίδα του Αντιχρίστου στην καρδιά του ανθρώπου. Βλέπετε τώρα, τι τρομερό πράγμα είναι ο φθόνος;
Όμως, αλίμονο, εμείς φθονούμε συχνά το γείτονά μας, ακόμα και τον πλησιέστερό μας συγγενή. Δεν φροντίζουμε ούτε καν να προσπαθήσουμε να γιατρέψουμε τον εαυτό μας από αυτή τη συμφορά, και να συνέλθουμε.

Από το βιβλίο : «Οι λογισμοί καθορίζουν τη ζωή μας»
Βίος και διδαχές του γέροντα Θαδδαίου της Βιτόβνιτσα

[toula]

ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΑΙΜΙΛΙΑΝΟΣ ΣΙΜΩΝΟΠΕΤΡΙΤΗΣ: ΜΗΝ ΤΑΡΑΣΣΕΣΑΙ ΚΑΘΕ ΦΟΡΑ ΚΑΙ ΣΤΕΝΑΧΩΡΙΕΣΑΙ

Τα απρόοπτα είναι αντίθετα προς το θέλημα και την επιθυμία μας, γι' αυτό και μας φαίνονται απρόοπτα, στην ουσία όμως δεν είναι.
Διότι άνθρωπος που αγαπά τον Θεόν προσδοκά τα πάντα και λέγει πάντοτε «γενηθήτω το θέλημά σου». Θα έρθη βροχή, λαίλαπα, χαλάζι, κεραυνός;
«Είη το όνομα Κυρίου ευλογημένον».
Επειδή αυτά κοστίζουν στην σαρκικότητά μας, γι' αυτό εμείς τα βλέπομε ως απρόοπτα. Για να μην ταράσσεσαι λοιπόν κάθε φορά και στεναχωριέσαι, για να μην αγωνιάς και προβληματίζεσαι, να τα περιμένης όλα, να μπορής να υπομένης ότι έρχεται
Πάντα να λες, καλώς ήλθες αρρώστια, καλώς ήλθες αποτυχία, καλώς ήλθες μαρτύριο. Αυτό φέρνει την πραότητα, άνευ της οποίας δεν μπορεί να υπάρχη καμία πνευματική ζωή.