Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

EYXH τοῦ Ἀγίου Μαρδαρίου...!!!

"Δέσποτα Θεέ, Πάτερ παντοκράτορ, Κύριε, Υἱέ μονογενές, Ἰησοῦ Χριστέ, καί Ἅγιον Πνεῦμα, Μία Θεότης, Μία δύναμις, ἐλέησόν με τόν ἁμαρτωλόν καί οἷς ἐπίστασαι κρίμασι σῶσον με, τόν ἀνάξιον δοῦλον Σου, ὅτι εὐλογητός εἰ εἰς τούς αἰῶνας τῶν αἰώνων.
Ἀμήν"!

[toula]

Τη λησμοσύνη των αμαρτημάτων την προκαλεί η υπερηφάνεια ,γιατί η ένθύμησή τους προξενεί ταπεινοφροσύνη .
Ιωάννης της Κλίμακος...

[toula]

Ουδέποτε αλλάζει εκείνος που έχει την χριστιανική αγάπη ..

Όσιος Αμφιλοχιος Μακρής

[toula]

Αλλά τι είναι οι "Βίοι των Αγίων"; Η μοναδική παιδαγωγική της Ορθοδοξίας. Διότι μέσα σ' αυτούς υπάρχουν αναρίθμητοι ευαγγελικοί τρόποι που είναι πλήρως δοκιμασμένοι με την μακραίωνη εμπειρία. Σ' αυτούς έχει καταδειχθεί πως διαπλάσσεται και οικοδομείται το τέλειο ανθρώπινο πρόσωπο, ο τέλειος άνθρωπος και πως αυξάνει:"εις άνδρα τέλειον, εις μέτρον ηλικίας του πληρώματος του Χριστού" (Έφ. 4, 13).

[toula]

«Αυτή είναι πνευματική σοφία.
Να σέβεσαι τους άλλους, χωρίς να τους αναγκάζεις......
Αν ήθελε ο Θεός, θα μπορούσε να κάνει ολόκληρο τον κόσμο να μετανοήσει σε ένα λεπτό. ..
Γύριζε το καντράν στους 7 βαθμούς Ρίχτερ, γινόταν σεισμός και έβλεπες όλους να κάνουν μεγάλους σταυρούς.
Αλλά αυτό δεν είναι ειλικρινής μετάνοια.
Είναι αναγκαστική μετάνοια και δεν έχει αξία».

Όσιος Παΐσιος ο Αγιορείτης
Ορθοδ χρ ιεραποστολή.

[toula]

Ο Θεός είναι σαν το οξυγόνο, αδύνατο να τον δεις αλλά τον χρειάζεσαι για να ζήσεις!!

[toula]

"Αν ήμασταν απλοί σαν τα παιδιά, ο Κύριος θα μας έδειχνε τον Παράδεισο...
Θα τον εβλέπαμε μέσα στη δόξα των Χερουβείμ και των Σεραφείμ και όλων των επουρανίων δυνάμεων και των Αγίων...
Όμως δεν είμαστε ταπεινοί, και γι’ αυτό βασανίζομε και τον εαυτό μας και τους άλλους, όσους ζουν μαζί μας...

+Άγιος Σιλουανός ο Αθωνίτης+

[toula]

Ο Κύριος μας είπε: «Γίνεσθε οὖν οἰκτίρμονες, καθὼς καὶ ὁ πατὴρ ὑμῶν οἰκτίρμων ἐστι» (Λκ. 6, 36).
Πολλές φορές ξεχνούμε αυτήν την προτροπή του Κυρίου μας. Δείχνουμε σκληρότητα και αυστηρότητα στους άλλους. Κι έτσι εύκολα τους κατακρίνουμε, οργιζόμαστε, θυμώνουμε μαζί τους.
Ξεχνούμε ότι ο Θεός δείχνει έλεος προς εμάς καθημερινά.
Ξεχνούμε το «Καὶ ἅφες ἡμῖν τὰ ὀφειλήματα ἡμῶν, ὡς καὶ ἡμεῖς ἀφίεμεν τοῖς ὀφειλεταις ἡμῶν».
Ξεχνούμε τα λόγια του απ. Παύλου «Γίνεσθε δὲ εἰς ἀλλήλους χρηστοί, εὔσπλαγχνοι, χαριζόμενοι ἑαυτοῖς καθὼς καὶ ὁ Θεὸς ἐν Χριστῷ ἐχαρίσατο ὑμῖν» (Ἐφ. 4, 32).
Ξεχνούμε το «Μη κρίνετε ίνα μη κριθείτε- εν ω γαρ κρίματι κρίνετε κριθήσεσθε, και εν ω μέτρω μετράτε μετρηθήσεται υμίν» (Ματθαίος 7. 1-2).
Πήγε κάποτε ο αββάς Ισαάκ ο Θηβαίος σε κάποιο μοναστήρι. Εκεί είδε έναν αδελφό να σφάλλει και τον κατέκρινε. Μόλις όμως έφυγε και βγήκε στην έρημο, παρουσιάσθηκε ένας Άγγελος Κυρίου, στάθηκε μπροστά στην πόρτα του κελιού του και δεν τον άφηνε να μπει. Εκείνος τότε τον παρακαλούσε να του εξήγηση την αιτία.
Και ο Άγγελος του αποκρίθηκε: «Ο Θεός με έστειλε να σε ρωτήσω: Πού προστάζεις να βάλω τον αδελφό που έκρινες, στην κόλαση ή στον παράδεισο»;
Αμέσως ο αββάς Ισαάκ κατάλαβε το νόημα των λόγων του Αγγέλου και του έβαλε μετάνοια λέγοντας: «Αμάρτησα, συγχώρησε με».
Ο Άγγελος τότε του είπε: «Σήκω, σε συγχώρησε ο Θεός. Και φυλάξου από δω και πέρα, να μην κρίνεις κανένα πριν τον κρίνει ο Θεός».
Ας προσέχουμε αδελφοί μου, τους λογισμούς, την καρδιά μας.
Μην πέφτουμε στην παγίδα να κατακρίνουμε τους άλλους.
Διότι αυτό δείχνει ότι δεν κάνουμε την πρέπουσα αυτοκριτική στον εαυτό μας.
Δεν ασχολούμαστε με τις δικές μας αμαρτίες, γι’ αυτό και ασχολούμαστε με τα παραπτώματα των άλλων.
Ακόμα κι αν αντιληφθούμε κάτι το μεμπτό στην ζωή του άλλου, αντί να τον κατακρίνουμε, ας προσευχηθούμε γι’ αυτόν. Ας γονατίσουμε ο Κύριος να του δώσει μετάνοια.
Πόσοι από εμάς, τους χριστιανούς, όταν μαθαίνουμε για κάποιο κακό, προσευχόμαστε για τους ανθρώπους που εμπλέκονται σ’αυτό;
Ας δείξουμε σύνεση.
Ας ερευνούμε τα δικά μας αμαρτήματα και μην ασχολούμαστε με εμπάθεια με τα ξένα αμαρτήματα. Δεν θα δώσουμε λόγο στον Θεό για τις ζωές των άλλων, αλλά για την δική μας ζωή. Θα δώσουμε λόγο στον Θεό για την συμπεριφορά μας απέναντι των άλλων. Όχι μόνο προς αυτούς που μας αγαπούνε και μας ευεργετούν, αλλά και προς αυτούς που μας εχθρεύονται και μας αδικούν.
Όλοι μας είμαστε αμαρτωλοί. Κάποιος στο ένα, κάποιος στο άλλο. Κάποιος σε κάτι που φανερώθηκε, κάποιος σε κάτι κρυφό. Όλοι μας όμως είμαστε κάτω από το βλέμμα του Δίκαιου Κριτού που δεν ξεγελιέται.
Κάθε πράξη, κάθε λόγος, κάθε σκέψη, όλα θα λογαριαστούν.
Μα και τα κίνητρά μας είναι γνωστά σ’ Αυτόν. Διότι μπορεί κάτι που κάνουμε να φαίνεται εξωτερικά αγαθό και καλό, ενώ τα κίνητρά μας είναι πονηρά και αμαρτωλά.
Ας φανούμε λοιπόν άνθρωποι ελέους και συμπόνοιας, για να λάβουμε κι εμείς έλεος και συμπόνοια. Διότι όλοι μας έχουμε ανάγκη από συγχώρεση και έλεος.
Κανείς μας δεν είναι τέλειος και απαθής.
Αμαρτωλοί και τιποτένιοι είμαστε. Κολλημένοι σε πάθη και κακές συνήθειες.
Τουλάχιστον ας ζούμε με μετάνοια, ασχολούμενοι με την κατάστασή μας κι ας αφήνουμε τους άλλους στην ησυχία τους. Ας ζούμε με πνεύμα ειρήνης, φιλανθρωπίας και ομόνοιας. Αφού δεν τα καταφέρνουμε με την καλλιέργεια των αρετών, τουλάχιστον ας μην ελέγχουμε και τους άλλους για τα τυχόν λάθη τους.
Άνθρωπος επιεικής και απαλός, είναι ο άνθρωπος του Θεού.
Όπου βλέπετε σκληρότητα, φανατισμό, κατακρίσεις, αναθέματα, οργή, θυμό, δεν υπάρχει πνεύμα Θεού.
Διότι ο άνθρωπος του Θεού έχει ταπείνωση και αυτομεμψία, δεν έχει αυτοδικαίωση και αλαζονεία. Ο άνθρωπος του Θεού έχει διάκριση και αγάπη προς τους άλλους· σιωπά και προσεύχεται αντί να μιλά απαξιωτικά και σκληρά για τους άλλους.
Μακάρι να επιλέξουμε να ζούμε με σπλαχνικότητα προς τους άλλους, ακολουθώντας το παράδειγμα του Χριστού μας.
Ας συγχωρούμε τους άλλους, ας προσευχόμαστε γι' αυτούς ειδικά τότε που έχουνε κάνει κάποιο λάθος. Και να είμαστε βέβαιοι ότι ο Κύριος βλέπει την αγαθότητα της στάσης μας και θα μας ελεήσει και θα μας ευλογήσει και θα μας φωτίσει ώστε να προοδεύουμε πνευματικά μέσα στην Εκκλησία Του.

Αρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος

[toula]

Ἡ ἐξομολόγησις γιὰ νὰ εἶναι σωστὴ καὶ εὐάρεστος στὸν Θεό, πρέπει νὰ ἐκπληροῖ τὶς ἑξῆς προϋποθέσεις:
Πρέπει νὰ γίνεται ἐνώπιον τοῦ Πνευματικοῦ.
Νὰ εἶναι πλήρης. Δηλαδὴ νὰ περιλαμβάνη ὅλα τὰ γενόμενα ἁμαρτήματα ἀπὸ τὸν ἐξομολογούμενο ἀπὸ τὴν παιδική του ἡλικία ἤ ἀπὸ τὴν τελευταία του ἐξομολόγησι καὶ νὰ μὴ ἀποκρύπτη τίποτε ἀπ’ αὐτά.
Νὰ γίνεται μὲ τὴν θέλησή μας σύμφωνα μὲ τὴν Ἁγία Γραφὴ ποὺ λέγει: «Καὶ ἐκ θελήματός μου ἐξομολογήσομαι αὐτῷ» (Ψαλμ. 21,7).
Νὰ γίνεται μὲ ταπείνωσι καὶ συντριβή, ὅπως λέγει ἡ Γραφή: «καρδίαν συντετριμμένην καὶ τεταπεινωμένην ὁ Θεὸς οὐκ ἐξουδενώσει» (Ψαλμ. 50,18).
Νὰ εἶναι ἄσπιλος, δηλαδὴ νὰ μὴ ἐνοχοποιῆ ἄλλους ὁ ἐξομολογούμενος, οὔτε τοὺς ἄλλους ἀνθρώπους, οὔτε κάποιο ἀπὸ τὰ κτίσματα τοῦ Θεοῦ, οὔτε ἀκόμη καὶ τὸν διάβολο, ἀλλὰ μόνο τὸν ἑαυτό του νὰ θεωρῆ ἔνοχο καὶ ὑπεύθυνο γιὰ τὶς πράξεις του.
Πρέπει νὰ εἶναι εἰλικρινής, δηλαδὴ νὰ λέγη τὴν ἀλήθεια ὁ χριστιανὸς καὶ μόνο αὐτὰ τὰ ὁποῖα ἔκανε ὁ ἴδιος χωρὶς νὰ φανερώνη ὀνόματα προσώπων μὲ τὰ ὁποῖα ἔχουν σχέση οἱ ἁμαρτίες του.

Ἡ ἐξομολόγησις νὰ εἶναι ἀποφασιστική, δηλαδὴ νὰ πάρουμε μία μεγάλη ἀπόφασι ἐνώπιον τοῦ Πνευματικοῦ ὅτι δὲν θὰ ἁμαρτήσουμε πλέον μὲ τὴν βοήθεια τῆς θείας Χάριτος.
Μερικοὶ ἐξομολογοῦνται μὲ τὸ στόμα, ἐνῶ μὲ τὴν καρδιὰ τους ἐπιθυμοῦν πάλι τὴν ἁμαρτία, ὁμοιάζοντες μὲ τὸν σκύλο, ὁ ὁποῖος ἐπιστρέφει πάλι στὸ ἴδιο ξέραμά του ἤ μὲ τὸ χοῖρο πού, ἐνῶ λούζεται καὶ πλένεται, πάλι ἐπιστρέφει μέσα στὶς λάσπες καὶ κυλίεται.
Ἄλλοτε πάλι πολλοὶ πιστοὶ κάνουν τὴν ἐξομολόγηση ἀπὸ συνήθεια, ἐπειδὴ ἐπλησίασε ἡ Γέννησις τοῦ Κυρίου ἤ τὸ Πάσχα ἤ διότι κινδυνεύουν νὰ ἀποθάνουν. Διαβάζουμε στὸ Γεροντικὸ ὅτι ἕνας μεγάλος ἡσυχαστὴς ἔβλεπε τὶς ψυχὲς νὰ κατεβαίνουν στὸν ἅδη, ὅπως πέφτουν οἱ νιφάδες τοῦ χιονιοῦ στὴν περίοδο τοῦ χειμῶνος, καὶ αὐτὲς ὄχι γιατί δὲν ἐξομολογοῦντο, ἀλλὰ δὲν ἐξομολογοῦντο σωστὰ καὶ μὲ τὴν ἀπόφαση νὰ μὴν ἁμαρτήσουν πλέον. Γι’ αὐτὸ λέγει ὁ Μέγας Βασίλειος ὅτι τίποτε δὲν ὠφελεῖ ἡ ἐξομολόγησις αὐτὸν ποὺ ἐξομολογεῖται, ἂν δὲν μισεῖ μὲ τὴν καρδιά του τὴν ἁμαρτία, διότι δὲν ἔχει καμμία ἐλπίδα διορθώσεώς του.

Γέροντας Κλεόπας Ηλιέ

[toula]

Γύρω μας ο κόσμος καταρρέει, επικρατεί μια δαιμονική τρέλα, έχουμε ως άνθρωποι εξορίσει την σύνεση, την σωφροσύνη, την συγχώρεση.
Το μόνο που μας απομένει μέσα σε αυτόν τον όλεθρο είναι ίσως κάποιος άνθρωπος που μας αγαπά και μας νοιάζεται· μια αγκαλιά για να ειρηνεύσουμε, ένας λόγος παρηγοριάς, μια συντροφικότητα που επουλώνει πληγές και προστατεύει στις δοκιμασίες.
Μας μένει η πίστη στον Θεό που γεννά ελπίδα για καλύτερες ημέρες, για ημέρες που όντως έχουνε φως, που δεν είναι ντυμένες με την μαυρίλα του εγωισμού και της οργής, του μίσους και της εμπάθειας, της ιδιοτέλειας και του φανατισμού.
Εύκολα να πει κάποιος ότι τα χειρότερα έρχονται.
Μα το θέμα δεν είναι να προφητεύσουμε το προφανές, να κηρύξουμε απαισιοδοξία, να σπείρουμε απελπισία.
Το θέμα είναι να προσπαθήσουμε για εμάς, για τις γενιές που έρχονται· να δώσουμε ο καθένας ξεχωριστά και όλοι μαζί παράδειγμα ζωής και συμπεριφοράς που δεν μένει στα λόγια και στις θεωρίες.
Όταν υπάρχει βία μέσα στην οικογένεια, πως είναι δυνατόν να μην υπάρχουν πόλεμοι;
Όταν δεν υπάρχει ζωντανή πίστη, πως είναι δυνατόν να υπάρχει ταπείνωση, συγχώρεση, ομόνοια, αγάπη;
Όταν υπάρχει εγωισμός, πως είναι δυνατόν να εκλείψει το μίσος, η εξουθένωση, η αδιακρισία, η εμπάθεια;
Όταν υπάρχει τόση δίψα για εξουσία και δύναμη, για επίδειξη και χρήμα, πως είναι δυνατόν να μην εξαφανιστεί η απλότητα, η κοινωνία των προσώπων, η αλληλεγγύη, ο σεβασμός;
Αυτά που βλέπουμε και βιώνουμε είναι απλά τα συμπτώματα της βαθιάς μας παθογένειας. Απομακρυνθήκαμε από τον Θεό κι ας κάνουμε μεγάλους σταυρούς. Απομακρυνθήκαμε από τους συνανθρώπους μας κι ας δηλώνουμε ανθρωπιστές.
Δεν ξέρουμε ποιοι είμαστε. Και γι’ αυτό ζούμε παίζοντας ρόλους, βάζουμε προσωπεία, υποκρινόμαστε τους σοφούς, τους σπουδαίους, τους «υπεράνω»…
Μα η λύση, η λύτρωση μας δόθηκε…
«Ο δὲ Ἰησοῦς ἀπεκρίθη αὐτῷ ὅτι πρώτη πάντων ἐν­­τολή· ἄκουε, Ἰσραήλ, Κύριος ὁ Θεὸς ἡμῶν Κύριος εἷς ἐστι· καὶ ἀγαπήσεις Κύριον τὸν Θεόν σου ἐξ ὅλης τῆς καρδίας σου καὶ ἐξ ὅλης τῆς ψυχῆς σου καὶ ἐξ ὅλης τῆς διανοίας σου καὶ ἐξ ὅλης τῆς ἰσχύος σου. αὕτη πρώτη ἐντολή. Καὶ δευτέρα ὁμοία, αὕτη· ἀγαπήσεις τὸν πλησίον σου ὡς σεαυτόν. μείζων τούτων ἄλλη ἐντολὴ οὐκ ἔστι» (Μρ. Ιβ´,29-31).
Οποίος έχει αυτιά ας ακούσει…
Όποιος έχει συνείδηση, ας ξυπνήσει…
Κι οποίος έχει καρδιά, ας αγαπήσει…
Κανείς δεν μπορεί να πολεμήσει αποτελεσματικά καμία τυραννία, όποια μορφή κι αν έχει αυτή, εάν πρώτα δεν νικήσει την τυραννία της εγωπάθειάς του…

Αρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος