Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

"Πάτερ, από πού πηγάζει η γαλήνη στην καρδιά σου;" Από αγάπη...Για όλους τους ανθρώπους!

[toula]

Όσα ακούσει κανείς τα Χριστούγεννα στην εκκλησιά του φτάνει να ζήσει μια ολόκληρη χρονιά..!
«…πρέπει να προσέχουμε αυτά τα οποία περιέχονται στα βιβλία της Εκκλησίας και τα οποία είτε αναγινώσκονται είτε ψάλλονται στους ναούς και ιδιαίτερα τώρα τις μεγάλες γιορτές.

Τίποτε άλλο δεν θέλει ένας χριστιανός, τίποτε άλλο, παρά να πάει στην εκκλησία τα Χριστούγεννα, και απ’ όσα θα γίνουν εκείνη την ημέρα στο ναό -σ’ όποιο ναό κι αν πάει- απ’ όσα θα ακούσει, πολύ λίγα να πιάσει, πολύ λίγα να κρατήσει, πολύ λίγα να φθάσουν στην ψυχή του. Αυτά του φθάνουν να ζήσει μια ολόκληρη χρονιά, του φθάνουν για όλη του τη ζωή, του φθάνουν, αν θέλετε, για την αιωνιότητα. Μόνο το απολυτίκιο, ας πούμε, των Χριστουγέννων να προσέξει κανείς λέξη προς λέξη και με τον φωτισμό του Θεού να εμβαθύνει στο νόημά του, του φθάνει.
Μόνο το κοντάκιο να προσέξει ή μόνο το εξαποστειλάριο «Επεσκέψατο ημάς…» ή ένα τροπάριο από τους αίνους ή από τις καταβασίες ή από τα καθίσματα «Δεύτε ίδωμεν πιστοί που εγεννήθη ο Χριστός…» του φθάνει.

Συνήθως οι προσκυνηταί των Αγίων Τόπων όταν ξεκινούν από τα Ιεροσόλυμα για τη Βηθλεέμ να επισκεφθούν εκεί το Σπήλαιο, όποια εποχή κι αν είναι, ψάλλουν αυτό το κάθισμα: «Δεύτε ίδωμεν πιστοί…». Σαν άλλοι ποιμένες δηλαδή προχωρούν κι αυτοί να δουν πού γεννήθηκε ο Χριστός. Και εξαρτάται· ίσως ψάλλοντας αυτό το κάθισμα, καθώς πηγαίνουν προς τη Βηθλεέμ, οι ανθρωποι αυτοί να νιώθουν κάτι που δεν ένιωσαν σ’ όλη τους τη ζωή, ενώ πήγαν και ξαναπήγαν στην εκκλησία κι άκουσαν αυτό το κάθισμα.

Θέλω να πω δηλαδή ότι φθάνει ένα τροπάριο να προσέξει κανείς. Αλλά να το προσέξει, να το εννοήσει, να τον φωτίσει ο Θεός να εμβαθύνει στο νόημα, να ανοίξει ο Θεός την καρδιά του, να μαλακώσει ο Θεός την καρδιά του, για να αγγίξουν τα νοήματα που περιέχονται στο καθένα απ’ αυτά την καρδιά του. Και φθάνει αυτό, για να πάθει ο άνθρωπος αλλοίωση εσωτερική, αλλαγή εσωτερική, να γιορτάσει πραγματικά Χριστούγεννα, ν’ αρχίσει γι’ αυτόν πράγματι μια καινούργια ζωή, να καταλάβει για πρώτη φορά γιατί ήρθε ο Χριστός στη γη, που ακούει και ξανακούει μια ζωή ολόκληρη ότι ήρθε ο Χριστός στη γη.»

π. Συμεών Κραγιόπουλος, Συνάξεις Δωδεκημέρου, Πανόραμα Θεσ/νίκης, 1999.
proskynitis

[toula]

Πλούτο σου νά ’χεις τον Θεό, κι όλο τον κόσμο να τον υπολογίζεις πάντα όπως τους ιστοὺς της αράχνης. Ὅλη η ζωὴ του ἀνθρώπου, ξένη γι’ αυτὴ τη ζωή..
~ Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος
(Άπαντα τα έργα ΕΠΕ τ. 9 σελ.401 Ποίημα ΛΑ΄, Γνωμικά δίστιχα)

[toula]

«Τι θαυμάζεις Μαριάμ;»

Καθώς ζούμε τα Χριστούγεννα, η μορφή της Αγίας Θεοτόκου, της Παναχράντου Μητέρας του Κυρίου μας, καταλαμβάνει ξεχωριστή θέση στις καρδιές των πιστών.
Έκτακτο το μεγαλείο της, διότι μόνην εκείνην εξέλεξε ο Θεός να γίνει εκλεκτό όργανο, από την οποία ο Μονογενής Του Υιός θα προσελάμβανε την ανθρώπινη φύση και θα ερχόταν μεταξύ των ανθρώπων ως Σωτήρας και Λυτρωτής.
Η υμνολογία της Εκκλησίας μας τις ημέρες αυτές παρουσιάζει το πανάγιο πρόσωπό της, την τιμητική θέση της και τη στάση της στο Μυστήριο της Γεννήσεως.

Σ’ ένα τροπάριο – κάθισμα του Όρθρου των Χριστουγέννων, ο ιερός Υμνογράφος απευθύνεται προς την Παναγία Θεοτόκο μ’ ένα ερώτημα:
«Τι θαυμάζεις Μαριάμ; τι εκθαμβείσαι το εν σοι;»· τι κοιτάς, θαυμάζεις και απορείς, Μαριάμ; Γιατί εκπλήττεσαι μ’ αυτό που Σου συμβαίνει;
Την ερωτά ο ιερός υμνωδός, και εκείνη απαντά: «Ότι άχρονον Υιόν, χρόνω εγέννησα, του τικτομένου την σύλληψιν μη διδαχθείσα». Θαυμάζω και απορώ, διότι τον άχρονο Υιό του Θεού τον γέννησα τώρα, σε ορισμένο χρόνο ως άνθρωπο, χωρίς να καταλάβω πως έγινε η σύλληψη!
«Άνανδρός ειμι, και πως τέξω Υιόν; άσπορον γονήν τις εώρακεν; όπου Θεός δε βούλεται, νικάται φύσεως τάξις, ως γέγραπται». Είμαι Παρθένος, δεν έχω άνδρα. Πως θα γεννήσω παιδί; Όταν όμως θέλει ο Θεός, αλλάζει η φυσική ροή των πραγμάτων, αλλάζουν οι φυσικοί νόμοι!
Προσπαθεί ο ιερός Υμνογράφος στο τροπάριο αυτό ν’ αποτυπώσει την έκπληξη της Παναγίας μας ενώπιον του μοναδικού γεγονότος της Γεννήσεως του Χριστού. Αλλά το τροπάριο αυτό, εκφράζει και την έκπληξη του κάθε ανθρώπου μπροστά στο θεϊκό Μυστήριο.
α σπλάχνα μιας Παρθένου; Θαυμάζεις (απορείς) για την ταπείνωση, τη συγκατάβαση που βλέπεις να έχει «ο Βασιλεύς των βασιλευόντων και Κύριος των κυριευόντων»;
Εκπλήττεσαι από την άγνοια, την αδιαφορία και την ψυχρότητα των ανθρώπων;
Όσο όμως και αν ο ιερός Υμνογράφος προσπαθεί να παρουσιάσει την απορία – έκπληξη της Θεοτόκου και να δώσει ο ίδιος απαντήσεις, το ιερό Ευαγγέλιο μας πληροφορεί πως η Υπεραγία Θεοτόκος όλο αυτό το γεγονός το διήλθε με σιωπή και «πάντα συνετήρει… εν τη καρδία αυτής» (Λουκ. β 19)· συγκρατούσε όλα αυτά μέσα στην καρδιά της.

Η Παναγία μας σιωπηλή στέκεται δίπλα και ατενίζει το θείο Βρέφος. Υπηρετεί το σχέδιο του Θεού μέσα στη σιωπή της. Δεν εκφράζεται για τίποτε από όσα έζησε την ώρα του Ευαγγελισμού, τη στιγμή της θείας Γεννήσεως, της προσκυνήσεως των Ποιμένων και των Μάγων.
Καμία λέξη στα χείλη της· ένα είναι το φρόνημά της, πως αυτή είναι δούλη του Κυρίου έτοιμη να εκτελέσει το θέλημά Του. Την όποια έκπληξη – απορία την κρατά μέσα της. Πιστεύει ακράδαντα πως Αυτός είναι ο Μεσσίας και Λυτρωτής του κόσμου.
Χριστούγεννα πλησιάζουν, και η σκέψη μας στρέφεται στο σπήλαιο της Βηθλεέμ, όπου ο Χριστός γεννάται.

Ξεχωριστή η θέση της Παναγίας μας. Θα τη δούμε κατά τη μεγάλη ημέρα των Χριστουγέννων να παραστέκει στον Υιό της μέσα στη φτωχική φάτνη Του. Σεμνά και ταπεινά σκύβει επάνω Του και Τον φροντίζει. Θα αποθέσουμε ευλαβικό ασπασμό στον Υιό της και θα την υμνήσουμε.
Το παράδειγμα της Θεοτόκου να μας διδάξει. Με θαυμασμό, με σιωπή να πλησιάσουμε το Μυστήριο, για να δυναμώσει η πίστη μας.
Ας αφήσουμε τη σκέψη μας να εμβαθύνει στο μεγάλο γεγονός, η καρδιά μας ας συγκινηθεί μπροστά στη Φάτνη, η ζωή μας να αλλάξει.
Ας σιωπήσουμε και ας θαυμάσουμε. Ο μεγάλος θαυμασμός αφήνει άφωνο τον άνθρωπο, τον κάνει να χάνει τα λόγια του, τον συγκλονίζει!
Μη μείνουμε όμως μόνο στο θαυμασμό· να προχωρήσουμε και σε γενναίες αποφάσεις στον καθημερινό μας αγώνα. Να αγαπήσουμε τον Κύριο, να πιστέψουμε σ’ Αυτόν.
Αυτό το Βρέφος είναι ο Κύριος της ιστορίας και του κόσμου. Σ’ Αυτόν να αναθέσουμε τη ζωή και να αποθέσουμε τις ελπίδες μας.

askitikon

[toula]

Πες στον Θεό όταν πεινάς, όταν διψάς, πες στον Θεό κάτι στο δρόμο, δείξε στον Θεό πόσο όμορφα είναι τα λουλούδια. Μιλήστε στον Θεό για τα πάντα.
«Θεέ μου, τι να κάνω; Κοίτα, πρέπει να κάνω αυτό και εκείνο. Πεινάω, πάω να φάω ένα κομμάτι ψωμί»· αυτά τα έχεις ακόμα στο μυαλό σου, φαίνονται παιδικά, αλλά αυτή η συζήτηση με τον Θεό είναι μεταμφιεσμένη σε προσευχή. Γιατί τι είναι η προσευχή; Είναι μια συνεχής επικοινωνία του ανθρώπου με τον Θεό.

Σκεφτείτε τι είπε ο Άγιος Απόστολος Παύλος στην προς Θεσσαλονικείς επιστολή του: «Αδιαλείπτως προσεύχεστε!». Πώς μπορούσε να προσεύχεται αδιάκοπα όταν ήταν πολύ δραστήριος άνθρωπος; Τόσες εκκλησίες έχτισε, τόσες επιστολές υπαγόρευσε, τόσα πράγματα έπρεπε να κάνει. Δεν μπορούσε να μείνει για πάντα στα γόνατα. Αυτό σκέφτηκε: να έχεις πάντα την αίσθηση της παρουσίας του Θεού στην καρδιά σου.
Μάλιστα, έτσι ορίζουν οι άγιοι Πατέρες την προσευχή: η προσευχή είναι η αίσθηση της παρουσίας του Θεού. Η προσευχή δεν είναι μόνο όταν διαβάζεις από το βιβλίο. Αυτό πρέπει να το πουν στους νέους. Δεν είναι μόνο όταν προσεύχεσαι το πρωί και τέλος, τελείωσα. Ή λες: «α, δεν τελείωσα τις προσευχές μου!». Η προσευχή δεν τελειώνει ποτέ.

Μιλήστε με τον Θεό παιδικά, γιατί είμαστε παιδιά του Θεού. Και αυτό το παιδικό ρητό «Αν έχεις την παρουσία του Θεού μέσα σου, τότε είσαι σε κατάσταση προσευχής. Ο άνθρωπος γίνεται προσευχή». σου φέρνει την αίσθηση της οικείας παρουσίας του Θεού στην καρδιά σου. Γνωρίζετε την παροιμία του μοναχού: «αν προσεύχεσαι μόνο όταν προσεύχεσαι, δεν προσεύχεσαι καθόλου».
Εάν έχετε την παρουσία του Θεού μέσα σας, τότε είστε σε κατάσταση προσευχής. Ο άνθρωπος γίνεται προσευχή. Ο άνθρωπος έχει μια κατάσταση προσευχής, όχι στιγμές προσευχής, στιγμές που προσεύχεται και στιγμές που δεν προσεύχεται. Αυτό θα ήταν τρομερό. Πρέπει να έχουμε πάντα την αίσθηση του Θεού. Όταν λες: «Κύριε!», να είσαι σίγουρος ότι ο Θεός γυρίζει προς το μέρος σου και περιμένει να του πεις κάτι. Όταν είστε απασχολημένοι, δώστε προσοχή σε αυτό που κάνετε. Όταν κάνετε συζητήσεις, σκεφτείτε τι λέτε. Αν όμως έχεις χρόνο, λίγο, 2-3-4 λεπτά ή ακόμα και σε μια συζήτηση με κόσμο, μπορείς να πεις: «Κύριε Ιησού Χριστέ, κοίταξε μας, βοήθησέ μας!». ή: «Ευλογείτε αυτούς τους ανθρώπους!».

Πατήρ Ρομάν Μπράγκα, Η προσευχή όλων των εποχών

[toula]

ΤΙ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ;
"".. Γιατί στην Ελλάδα μας τόση ανακατωσιά;
Γιατί τόση αναστάτωση;
Γιατί το ξεχαρβάλωμα σε αυτόν τον τόπον, από τη μία άκρη στην άλλη;
Τι συμβαίνει;
ΕΦΥΓΑΜΕΝ ΑΠΟ ΤΟΝ ΘΕΟΝ, ΑΔΕΛΦΟΙ ΜΟΥ...
Και όλα όσα υποφέρουμε αυτή τη στιγμή και όσα θα υποφέρουμε, αν δεν μετανοήσουμε, θα υποστούμε πολύ περισσότερα.""
Μακαριστός π.Σάββας Αχιλλέως.

[toula]

Τί μεγαλεῖο εἶναι γιά το χριστιανό καί ἰδιαίτερα για το χριστιανό ἱερέα νά ἑνώνεται μέ τό Χριστό, τό Θεό καί Σωτήρα μας, μέ τό μυστήριο τῆς θείας εὐχαριστίας!
~ Άγιος Ιωάννης της Κρονστάνδης
(Η εν Χριστώ ζωή μου Τόμος Β' σελ. 89)

[toula]

Ο Σταυρός που κουβαλάω είναι πολύ βαρύς

Μπορεί να παραπατάς, μπορεί ακόμα και να πέφτεις, όμως ο Θεός είναι πάντοτε εκεί για να σε βοηθήσει να τα ξεπεράσεις
Κάποτε, κάποιος νεαρός έφτασε στα όρια της απελπισίας. Πολλά τα προβλήματα. Ήταν πελαγωμένος. Αντικρίζοντας μόνο αδιέξοδο, έπεσε στα γόνατα προσευχόμενος, λέγοντας: “Κύριε, δεν μπορώ να συνεχίσω, δεν αντέχω άλλο. Ο σταυρός που κουβαλώ είναι πολύ βαρύς, ασήκωτος”.
Ο Κύριος αποκρίθηκε:
“Παιδί μου, εάν δεν μπορείς να βαστάξεις το βάρος του σταυρού σου, τότε πήγαινε και τοποθέτησέ τον μέσα σε αυτό το δωμάτιο.
Ύστερα, άνοιξε πάλι την πόρτα και διάλεξε όποιον σταυρό επιθυμείς.” Ο άνθρωπος φανερά ανακουφισμένος απάντησε, “Σ’ευχαριστώ Κύριέ μου”. Και στη συνέχεια, έκανε ό,τι του είπε ο Θεός. Καθώς μπήκε στο δωμάτιο, είδε πολλούς σταυρούς, μερικοί ήταν τόσο μεγάλοι ώστε να μην φαίνονται οι κορυφές τους. Άλλοι ήταν μέτριοι. Αυτός ανακάλυψε έναν μικροσκοπικό σταυρό που έγερνε πάνω σε έναν μακρινό τοίχο.
“Θα ήθελα αυτόν τον σταυρό, Κύριε”, ψιθύρισε ο νεαρός.
Τότε ο Κύριος του απάντησε:
“Παιδί μου, ξέρεις, αυτός είναι ο δικός σου σταυρός που μόλις έφερες εδώ μέσα!”

Όταν τα προβλήματα της ζωής φαίνονται ακατανίκητα και απροσπέλαστα και δεν μπορούν ν’αντιμετωπιστούν. Όταν ο σταυρός που σηκώνεις είναι βαρύς. Μην τα χάνεις, μην ολιγοψυχήσεις και αποθαρρυνθείς. Θα βοηθηθείς πραγματικά αν κοιτάξεις τριγύρω σου. Τότε θα δεις καταστάσεις, σταυρούς τεράστιους, που άλλοι άνθρωποι καλούνται να σηκώσουν.

Τότε θα ανακαλύψεις ότι ο δικός σου σταυρός πολλές φορές είναι πολύ ελαφρύς σε σύγκριση με τους σταυρούς των άλλων συνανθρώπων σου. Και μόνο τότε, μπορείς να θεωρήσεις τον εαυτό σου πολύ πιο «τυχερό» από ό,τι φανταζόσουν ποτέ . Θυμάσαι, για εκείνον, λέγεται, που παραπονιόταν πως δεν είχε παπούτσια, ως ότου συνάντησε κάποιον που δεν είχε πόδια. Ευχαρίστησε τον Θεό γι’αυτά που έχεις και όχι αυτά που στερείσαι.
Όποιος και αν είναι ο σταυρός σου, όποιος και αν είναι ο πόνος σου, μη ξεχνάς, μετά την μπόρα την δαιμονική, θα 'ρθει η λιακάδα η Θεϊκή...
Μπορεί να παραπατάς, μπορεί ακόμα και να πέφτεις, όμως ο Θεός είναι πάντοτε εκεί για να σε βοηθήσει να τα ξεπεράσεις.

stonagona

[toula]

«Η ψυχή, έχει τρία μέρη:
Το λογιστικό!
Το θυμοειδές!
Και το επιθυμητικό!
Όταν στο θυμικό μέρος υπάρχει αγάπη και φιλανθρωπία, και στην επιθυμία καθαρότητα και σωφροσύνη, τότε ο λογισμός είναι φωτισμένος! Όταν όμως στο θυμικό μέρος υπάρχει μισανθρωπία και στο επιθυμητικό υπάρχει ακολασία, τότε ο λογισμός είναι σκοτισμένος…»!!!

Άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός

[toula]

«Όποιος αφήνει τα κοσμικά για τα ουράνια, είναι σαν να χάνει μια χάλκινη δραχμή και να κερδίζει εκατό χρυσές»

Μέγας Αντώνιος