Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

«Η φανέρωσις της Αγίας Τριάδος να επισυμβεί μέσα μας»

Τα Θεοφάνεια η Εκκλησία μας τιμά την απόδειξη της Αγίας Τριάδος σ’ αυτόν τον κόσμο, την φανέρωσή Της. Δεν άντεξε στην κένωση και στην ταπείνωση του Υιού και Λόγου η κτίσις και άνοιξε ο ουρανός και αυτή η κένωση έφερε την φανέρωση του Τριαδικού Θεού. Ο Θεός δεν είναι τριαδικός επειδή το λέει η Αγία Γραφή• είναι και γι’ αυτό. Αλλά η Αγία Γραφή το λέει διότι είναι τριαδικός. Είναι Πατήρ, Υιός και Άγιο Πνεύμα. Αυτό το ζει η Εκκλησία αιωνίως. Αιωνίως ζει την φωνή του Θεού Πατέρα. Αιωνίως βλέπει το πρόσωπο του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού στο άγιο θυσιαστήριο και αιωνίως αντικρύζει το Άγιο Πνεύμα με τις δωρεές Του να αναμένει να τις εκχωρήσει στον καθένα μας.

Λέει ο άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς ότι στην δημιουργία του κόσμου εμφανίσθηκε πάλι η Αγία Τριάδα. Ήταν παρών ο πλάστης και δημιουργός Θεός Πατήρ. Ήταν διά του Λόγου Του παρών και ο Υιός, και εν τω ανθρώπω φανερώνεται το Άγιο Πνεύμα, η πνοή που έδωσε στον άνθρωπο• αυτό που όλοι έχουμε μέσα μας.

Τέτοια μέρα, στην εορτή των Θεοφανείων, πάλι γίνεται εν τω ανθρώπω και εν τη γη και παρουσία του Τιμίου Προδρόμου αυτή ακριβώς η φανέρωσις της Τριαδικής Θεότητος. Σε μας μένει να γίνουμε μέτοχοι αυτής της εμπειρίας, να καθαρίσουμε με τον αγιασμό την ψυχή μας, για να επιτρέψουμε στα αυτιά της να ακούν τον λόγο του Θεού Πατρός, «ότι ούτός εστιν ο υιός μου ο αγαπητός εν ω ηυδόκησα». Να μπορούμε να αντικρύζουμε και να κατανοούμε τον ρόλο και έργο και την παρουσία του Χριστού και στη δική μας ζωή. Και τέλος να μπορούμε να γευόμεθα και τους καρπούς του Αγίου Πνεύματος στην ψυχή μας.

Ας κάνουμε μια προσευχή η φανέρωσις της Αγίας Τριάδος να επισυμβεί μέσα μας, ώστε να φωτισθεί από το φως Της η ζωή, ο νούς μας και η καρδιά μας.

Εύχομαι τα σπίτια σας να πλημμυρίσουν από τις ευλογίες του Θεού και ο κόσμος και η κτίση όλη από τη χάρι Του. Χρόνια πολλά κι ευλογημένα. Αμήν.

Mητροπολίτης Μεσογαίας και Λαυρεωτικής Νικόλαος

[toula]

Ποτάμι που κυλάει ασταμάτητα είναι ο χρόνος. Στο περασμά του σαρώνει τα πάντα και σκορπίζει την ζωή μας. Γι’ αυτό κάθε φορά που μετράμε τα σβησμένα κεριά μας, θλιβόμαστε και μελαγχολούμε, καθώς συνειδητοποιούμε πως μεγαλώνουμε, γερνάμε και τελικά φεύγουμε, αφού κάθε στιγμή μας φέρνει πιο κοντά σε ένα αναπόφευκτο τέλος. Ο πολιτισμός και η καθημερινότητά μας προσπαθούν να μας πείσουν να γίνουμε και να είμαστε πολίτες αυτού του κόσμου, όμως ο χρόνος μας αναγκάζει να αποδεχτούμε ότι είμαστε πρωτίστως και κατεξοχήν «οδίτες» του κόσμου, δηλαδή διερχόμενοι και περαστικοί από αυτόν τον κόσμο.

Αυτή η παροδικότητα και θνητότητα δεν είναι ελάττωμα της ανθρώπινης φύσης μας, αλλά προνόμιο και ευεργεσία του Θεού σε όλους μας. Και αυτό, γιατί ο διερχόμενος άνθρωπος δεν είναι στάσιμος και καθηλωμένος. Έχει ελευθερία κινήσεων και επιλογών, που δημιουργούν πλούτο παραστάσεων και βιωμάτων. Ο πορευόμενος άνθρωπος έχει τέλος και προορισμό. Άλλωστε οι έννοιες αποστολή και σκοπός, πορεία και τέλος είναι άρρηκτα δεμένες με την παροδικότητά μας. Φαινομενικά η θνητότητα, η παροδικότητα και το πεπερασμένο του χρόνου είναι έννοιες διαμετρικά αντίθετες με την αιωνιότητα και την αθανασία. Κι όμως, λησμονούμε ότι ο άχρονος Θεός πρώτα δημιούργησε τον χρόνο και στην συνέχεια τον κόσμο και τον άνθρωπο. Έστω κι αν Εκείνος στέκεται πέρα και πάνω από κάθε περιορισμό,πέρα και πάνω από τον χώρο και τον χρόνο, γεμίζει και την ελάχιστη στιγμή του χρόνου και του χώρου με την πανταχού παρουσία Του. Γεμίζει και την ελάχιστη διάσταση του χώρου και της δημιουργίας με την ανύστακτη πρόνοιά Του. Η σκέψη ότι μέσα από την προσωρινότητα και την θνητότητά μας κτίζεται η αιωνιότητα και η αθανασία, δηλαδή κερδίζεται η σωτηρία, είναι η μεγαλύτερη παρηγοριά μας. Αυτό μας βεβαιώνει ο αδιάψευστος λόγος της Αγίας Γραφής: «ο κόσμος παράγεται και η επιθυμία αυτού, ο δε ποιων το θέλημα του Θεού μένει εις τον αιώνα» (Α΄ Ιω. 2,17).

Εύχομαι και προσεύχομαι να μας αξιώσει ο Θεός και το 2023 ως πρόσωπα και ως λαός, ως Εκκλησία και ως Έθνος, μέσα από τους φόβους και τις βεβαιότητές μας, τους κινδύνους και τις ελπίδες μας, αυτές που πέρασαν και αυτές που θα έρθουν, να μη βιώσουμε τίποτα περισσότερο από το θελημά Του.

www.imkifissias.gr

[toula]

Όταν μιλούμε για την αμαρτία, αυτή η έννοια δεν είναι ηθική, άλλα οντολογική, που υπερβαίνει τους κανόνες της κοινωνικής ζωής. Όχι επειδή είναι ενάντια στους κανόνες, αλλά επειδή προχωρεί απείρως μακρύτερα από αυτούς. Οι ηθικοί κανόνες μιλούν για τιμωρίες, ενώ ο Θεός λέει: «Αγαπάτε τους εχθρούς υμών. Μη φοβείσθε από των αποκτενόντων υμάς». Αλλά αυτό είναι αδύνατο να το εξηγήσεις με λέξεις και να το αντιληφθείς αλλιώς, παρά μέσω της καρδιάς, γιατί όλοι οι άνθρωποι, όσο έχουν την αίσθηση της παρουσίας του θανάτου, είναι φυσικό να προστατεύουν τον εαυτό τους από όλα τα πλάσματα που επιβουλεύονται τη ζωή τους ή ακόμη και τις ανέσεις της ζωής αυτής. Και μέχρι τώρα ακριβώς γι’ αυτό γίνεται η πάλη στον κόσμο.

Γέροντας Σωφρόνιος του Έσσεξ

[toula]

Αν σου πουν κάτι και είσαι, τί διαμαρτύρεσαι; Αν αυτό που σου είπαν δεν είσαι, τί στεναχωρείσαι;

~ Άγιος Βασίλειος ο Μέγας

[toula]

"Μη φοβάσαι να απομείνεις μοναχός στον εαυτό σου και καταγίνεσαι ολοένα με χίλια πράγματα για να τον ξεχάσεις, γιατί όποιος έχασε τον εαυτό του, κάθεται με ίσκιους και με φαντάσματα μέσα στην έρημο του θανάτου"

κυρ Φώτης Κοντογλου

[toula]

«Ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός και Θεός, αδελφοί μου, ο Γλυκύτατος Δεσπότης, ο Ποιητής των Αγγέλων, Παρακινούμενος από την ευσπλαχνίαν Του και την πολλήν αγάπην οπού έχει εις το γένος μας, σιμά εις τα άπειρα χαρίσματα οπού μας εχάρισε και μας χαρίζει καθ’ εκάστην ημέραν, ιδού, οπού μας ηξίωσε και απόψε και Τον εδοξάσαμεν και ετιμήσαμεν και την Δέσποινά μας Θεοτόκον, και άμποτε ο Κύριος διά πρεσβειών Της να συγχωρήση τα αμαρτήματά μας, και να μας αξιώση της Βασιλείας Του, να προσκυνούμεν και να δοξάζωμεν την Παναγίαν Τριάδα και να χαιρώμεθα και ευφραινώμεθα πάντοτε!
Παρακινούμενος ο Κύριός μας από την πολλήν Του ευσπλαχνίαν έκαμε πρώτον δέκα τάγματα Αγγέλους. Το πρώτον τάγμα εξέπεσεν από την υπερηφάνειάν του και έγιναν δαίμονες.

Τότε επρόσταξεν ο Πανάγαθος Θεός και έγινε τούτος ο κόσμος και έκαμεν έναν άνδρα και μίαν γυναίκα ωσάν ημάς· το σώμα από την λάσπην, και την ψυχήν Αγγελικήν, Αθάνατον! Ωνόμασε τον άνδρα Αδάμ και την γυναίκα Εύαν. Έκαμε και ένα Παράδεισον κατά το μέρος της Ανατολής, όλον χαρά και ευφροσύνη. Έβαλε τον Αδάμ και την Εύαν μέσα εις τον Παράδεισον και εχαίροντο ως Άγγελοι! Τους παρήγγειλε να μη φάγουν από ένα δένδρον καρπόν· αλλά εκείνοι κατεφρόνησαν την προσταγήν του Θεού και έφαγον· και δεν μετενόησαν… Τους έδιωξεν τότε ο Θεός από τον Παράδεισον και έζησαν εις τούτον τον κόσμον 930 χρόνους με μαύρα και πικρά δάκρυα...
Ευσπλαγχνίσθη ο Πανάγαθος Θεός το γένος μας και Κατελθών εσαρκώθη εκ Πνεύματος Αγίου εις την Κοιλίαν της Αειπαρθένου Μαρίας και έγινε Τέλειος Άνθρωπος χωρίς αμαρτίαν, και μας ελύτρωσεν από τας χείρας του διαβόλου. Μας έδειξε την αγίαν Πίστιν, το άγιον Βάπτισμα, τα Άχραντα Μυστήρια, διά να ηξεύρωμεν πού περιπατούμεν.
Την Μεγάλη Πέμπτη το βράδυ, επήρεν ο Κύριος άρτον και οίνον και τα ευλόγησε· και έκαμε τα Άχραντα Μυστήρια, το Πανάγιον Σώμα Του και Αίμα Του, και εμετάλαβε τους δώδεκα Αποστόλους!»!!

Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός (1714-1779)
«Διδαχή Δ΄ - Διδαχαί και Προφητείαι του Αγίου Κοσμά του Αιτωλού».

[toula]

Γέροντας Εφραίμ Φιλοθεΐτης: Μέσα στις θλίψεις υπάρχει ο Χριστός!

«Οι θέλοντες ευσεβώς ζην εν Χριστώ Ιησού διωχθήσονται» (Τιμ. 3, 12).
Με την υπομονή και την ευχαριστία στις θλίψεις της ζωής, φανερώνουμε υπακοή στο θεϊκό Του θέλημα.
«Μακάριος ανήρ, ος υπομένει πειρασμόν· ότι δόκιμος γενόμενος λήψεται τον στέφανον της ζωής» (Ιακ. 1, 12).
«Παιδεύει ο Κύριος επί το συμφέρον, εις το μεταλαβείν της αγιότητος Αυτού» (Εβρ. 12, 10).
Κατά τον καιρόν της παιδείας Κυρίου δεν συμφέρει να αγανακτούμε, αλλά το ψυχικό μας συμφέρον είναι η τέλεια υπακοή μας στον Ιατρό των ψυχών και των σωμάτων μας Ιησού Χριστό, ο Οποίος στον καιρό των ποικίλων θλιβερών εγχειρίζει του καθενός την αφανή ψυχική πληγή με τον άγιο σκοπό, να του χαρίση την υγεία, δηλαδή την καρδιακή κάθαρσι από τα άτιμα πάθη.
Με τις πρόσκαιρες θλίψεις, τις οποίες υπομένουμε, εξαγοράζουμε την μελλοντική, την αιώνιο χαρά και ανάπαυση.
«Εν τω κόσμω θλίψιν έξετε· αλλά θαρσείτε, εγώ νενίκηκα τον κόσμον» (Ιω. 16, 33).
«Μακάριος ανήρ ος ελπίζει επ’ αυτόν» (Ψαλμ. 33, .
Όταν υπάρχει η πνευματική γνώση, οι θλίψεις εμβολιάζονται σε αυτόν που υπομένει προς αγιασμό.
«Θλίψεις και ανάγκαι εύροσάν με, αι εντολαί Σου μελέτη μου» (Ψαλμ. 118, 143).
Οι θλίψεις έρχονται με τον σκοπό να μας φέρουν πλησιέστερα προς τον Θεό.
Με τις θλίψεις σώζεται ο άνθρωπος· χωρίς θλίψεις δεν σώθηκε κανείς. Χωρίς θλίψεις και βάσανα ας μη περιμένη κανείς ανάπαυη στην πέρα του τάφου ζωή.
Μέσα στις θλίψεις υπάρχει ο Χριστός, και μέσα στην ανάπαυση το πνεύμα του διαβόλου, που είναι η αιτία όλων των κακών.
Οι θλίψεις με την ποικιλομορφία τους μας εξαγνίζουν και αγιάζουν, είναι θείες επισκέψεις, που αποβλέπουν στην σωτηρία μας.
Όλοι όσοι έχουν αγιάσει και στην συνέχεια με την σειρά τους όλοι όσοι σώθηκαν, όλοι πέρασαν το καμίνι των θλίψεων, άλλος ασθένεια, άλλος αγώνα κατά των παθών και λοιπά, δηλαδή όλον τον κατάλογον των κατά Θεό λυπηρών, ώστε όλοι να έχουν το δικαίωμα της αιωνίου αναπαύσεως.
Παιδευόμεθα για να γίνουμε άξιοι των ουρανών. Μας παιδεύει ο ουράνιος Πατήρ με πολλούς τρόπους, για να μορφωθή μέσα μας πνευματικός χαρακτήρας· πρέπει να φέρουμε χαρακτηριστικά, που να φανερώνουν την γνησιότητά μας προς τον Θεό.
Ο δρόμος της σωτηρίας μας είναι σπαρμένος με αγκάθια και πονάμε και ματώνουμε· αλλά υπομονή και θα έλθη η ευλογημένη ώρα, που οι πόνοι και τα αίματα θα γράψουν τα ονόματά μας στο βιβλίο της ζωής! Τότε θα ευλογούμε τον Θεό, που με την άπειρη σοφία Του βρήκε τον πόνο και τις θλίψεις ως μέσα μεγάλης σωτηρίας.
Οι πειρασμοί πάντα ωφελούν, όταν τους υπομένουμε. Υπομονή μέχρις αίματος. Έτσι αγωνίστηκαν και οι πατέρες μας και αγίασαν.
Η αγιωτάτη ταπείνωσις είναι το σωτηριωδέστατο φάρμακο των θλίψεων. Ταπεινώσου σε όλα και χωρίς ελάχιστη αμφιβολία θα τύχης οπωσδήποτε της ικανοποιητικής ελευθερίας των παθών.
Είναι μακάριος εκείνος που τα θλιβερά της πρόσκαιρης ζωής τα περνά με υπομονή και ευχαριστία προς τον Θεό. Με αυτά τα λυπηρά ο Θεός προπαρασευάζει την αθάνατη ψυχή, για να την καταστήση άξια των αιωνίων αγαθών της βασιλείας Του.
Η παιδαγωγία του Κυρίου έχει σκοπό να μας χαρίση την πολυτιμότατη υγεία της ψυχής μας.
«Ουκ άξια τα παθήματα του νυν καιρού προς την μέλλουσαν δόξαν», που μας αναμένει.
Σε κάθε ψυχή χριστιανική ο Θεός δίδει και ένα σταυρό καθώς γνωρίζει η σοφία Του.
Οι ασθένειες είναι η εγερτήρια σάλπιγγα της ψυχής…, και την ωθούν να την θέσουν εντός του ορθού βίου.
Όλα τα έργα μας, τα λόγια μας και οι ενθυμήσεις μας, είναι γνωστά στον Θεό· και οι θλίψεις μας είναι σε γνώσι Του, και επιδιώκουν κάποιο σωτήριο σκοπό!
Διά μέσου των δοκιμασιών μας ο Θεός κατεργάζεται την πολύτιμη σωτηρία μας.

Γέροντος Εφραίμ Φιλοθεΐτου: «Ελπιδοφόρες διδαχές με πατρικές οδηγίες»

[toula]

"Η θάλασσα είδε και έφυγεν , ο Ιορδάνης εστράφη εις τα οπίσω(ψ ριγ 3)"

Στα τροπάρια, που συνέθεσαν οι Άγιοι Κοσμάς, Επίσκοπος Μαϊουμά και Ιωάννης Δαμασκηνός για να υμνήσουν το γεγονός της Βάπτισης του Χριστού, αναφέρουν ότι κατά την Βάπτιση του Χριστού ο Ιορδάνης “εστράφη εις τα οπίσω” όπως έγινε και στην περίπτωση του Ιησού του Ναυή. Τέτοιο όμως γεγονός δεν αναφέρεται από τους Ευαγγελιστάς. Δεν είναι όμως καθόλου παράξενο να συνέβη αυτό το υπερφυσικό γεγονός για να αποδείξει ο Χριστός, στους άπιστους Ιουδαίους, ότι ήταν Θεός και Κύριος της φύσεως. Εξ’ άλλου ο Ιστορικός Αλέξανδρος, στο έργο του “Ιουδαϊκά”, σελίδα 111, γράφει: “Ο Ιορδάνης … στέρας τίνος μετείληφε τάξεως, ότε εν τω του Σωτήρος βαπτίσματι επιστραφείς εις τα οπίσω, τοις ανοήτοις και αναισθήτοις Ιουδαίοις Θεογνωσίας επίδειξιν εποιήσατο “.

Οι εκκλησιαστικοί ποιητές και μελωδοί “ποιητική αδεία” χρησιμοποιούν εκτός των γραπτών πηγών και την προφορική παράδοση και προσδίδουν αλληγορική σημασία στα περιγραφόμενα γεγονότα. Είναι γνωστόν ότι ο Ιορδάνης έχει δύο πηγές που ονομάζονται η μία Ιορ και η άλλη Δαν, εξ’ ού και το όνομα Ιορδάνης. Οι δύο αυτές πηγές ενώνονται σε κάποιο σημείο και σχηματίζουν τον ποταμό Ιορδάνη ο οποίος χύνεται (εκφορείται) στη νεκρά θάλασσα. Κατά τον Ιωάννη Χρυσόστομο ο Ιορδάνης είναι εις τύπον του ανθρωπίνου γένους. Οι δύο πηγές του εικονίζουν τον Αδάμ και την Εύα, τους δύο προπάτορες από τους οποίους εγεννήθη σαν άλλος Ιορδάνης το ανθρώπινο γένος. Αυτό το γένος “εξεφορείτο” εις την νέκρωσιν όπως ο Ιορδάνης εκφορείται στη νεκρά θάλασσα.

Ο Υιός του Θεού από αγάπη προς το ανθρώπινο γένος έγινε άνθρωπος και με τον θάνατό Του κατήργησε τον θάνατο χάρισε την αιωνία ζωή και έστρεψε προς τα πίσω το ανθρώπινο γένος ώστε αυτό να μην τρέχει προς τη νέκρωση και τον θάνατο και να εκφορείται όπως ο Ιορδάνης προς τη νεκρά θάλασσα, αλλά να στραφεί προς τα πίσω προς το δημιουργό Του από τον οποίον απομακρύνθηκε. Κατά τον θείον Δαμασκηνόν είναι η επάνοδος (η προς τα πίσω πορεία) εκ του παρά φύσιν εις το κατά φύσιν και εκ της αμαρτίας προς τον Θεό.

Εν. Ρωμ.
#προς_τον_ιορδάνην

[toula]

«Η πίστη μου στον Θεό με οδήγησε στον γάμο. Ήθελα να παντρευτώ για να έχω την ευλογία. Πιστεύω στο μυστήριο όχι στα χαρτιά. Ήθελα να πάρω μια ευλογία και μια δύναμη... Έχω ανάγκη την πίστη. Δεν αμφισβητώ καθόλου τον Θεό. Αυτά τα πράγματα δεν προσπαθείς να τα εξηγήσεις, τα βιώνεις. Η θρησκεία είναι βιωματικό πράγμα. Το αισθάνεσαι. Η ανάγκη μου είναι βαθιά, παιδιόθεν, εγγενής. Όχι δεν μου φορέθηκε η πίστη από την οικογένεια. Έτσι νοιώθω μέσα μου. Η πίστη είναι και έρωτας, άσβεστος»

(Κατερίνα Λέχου-ηθοποιός....
Απόσπασμα συνέντευξης olagiatingunaika.gr)

[toula]

Η Εκκλησία μιλάει για ο,τι υπάρχει στον κόσμο γιατί ιδρύθηκε από τον Κύριο για να εξαγιάσει τα πάντα περιλαμβάνοντας τα. Αγκαλιάζοντας τα, θα το έλεγα απλά και κατανοητά. Αποκλείοντας κάτι από τον εκκλησιαστικό λόγο, με την πρόφαση να το "προστατέψουμε" ασυνείδητα το ελέγχουμε σαν κάτι ανάρμοστο, αφύσικο , δεύτερης μοίρας ,ταμπού,απαγορευμένο , ούτε καν επιτρεπόμενο να αναφέρεται από "ανθρώπους ταγμένους στην αγιότητα" . Λες και όλοι εμείς οι μη άγαμοι, δεν προοριζομαστε για την αγιότητα. Κατανοείτε πόσο πουριτανικο, πόση ύπουλη κρυφή ηθικολογία είναι να μην επιτρέπουμε στον εκκλησιαστικό λόγο αναφορά στην γενετήσια πράξη των ανθρώπων;
Βέβαια, η αδιακρισια είναι πληγή , όπως και η φιλοπεριέργεια και το άκαιρο του λόγου. Κάποιος μας είπε ότι άνθρωποι που δεν γνώριζαν από σεξουαλικές διαστροφές , τις έμαθαν πρώτη φορά από...πνευματικούς και κηρύγματα... Αδιακρισια όμως ή μάλλον βαθιά ασχετοσυνη στα πνευματικά πράγματα είναι να βάζεις όρια στον λόγο. Ο Χριστός , οι Απόστολοι , οι Πατέρες μίλησαν για όλα αυτά. Είναι κάτι που αφορά τον άνθρωπο και θέλει να το πάρει μαζί του στον αγιασμό του, θέλει να το κάνει μέσο. Πώς να του στερήσει ο πνευματικός την διάκριση μεταξύ υγιούς και διαστροφικου; Πώς να του βάλει προσκόμματα και θύρες κλειστές, αγωνίες αναπάντητες στον δρόμο; Τέλος, και τους άγαμους αφορά το σεξουαλικό θέμα. Απαταστε αν πιστεύετε ότι δεν παλεύουν με αυτό κάθε μέρα και στιγμή. Απλώς έχουν μεταλλάξει την ερωτική και γενετήσια τους έμφυτη διάθεση σε πνευματικούς όρους και καταστάσεις, λίγο παραπάνω από μας τους κοσμικούς. Ή τέλος πάντων αυτός είναι ο αγώνας τους. Μήπως οι εν ενεργεία σεξουαλικοί άνθρωποι τιμούν κι αυτοί πάντα τις δυνατότητες τους ή τις ασκούν μέσα σε υγιή πλαίσια; Υπάρχει δυστυχία στον κόσμο.

π. Παντελεήμων Κρούσκος