Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

«Ο Θεὸς,
ποὺ λατρεύεται ἀπὸ μύριες καὶ ἀμέτρητες Αγγελικὲς δυνάμεις,
ποὺ ὅλα τὰ ἐξουσιάζει μὲ τὸ λόγο τῆς Δύναμής Του,
ποὺ ἡ Μεγαλοσύνη Του εἶναι ἀβάσταχτη ἀπὸ ὅλα τὰ δημιουργήματα,
ὄχι μόνο δὲν ἀρνήθηκε νὰ γίνει καὶ Πατέρας, καὶ Φίλος, καὶ Αδελφὸς τῶν περιφρονημένων,
ἀλλὰ καὶ θέλησε νὰ σαρκωθεῖ, ὥστε νὰ γίνει ὅμοιος μ᾿ ἐμᾶς σὲ ὅλα, ἐκτὸς ἀπὸ τὴν ἁμαρτία, καὶ νὰ μᾶς κάνει Κοινωνοὺς τῆς Δόξας Του καὶ τῆς Βασιλείας Του…!!!
Θαυμάζω τὸν πλοῦτο τῆς πολλῆς Του ἀγαθότητας!
Θαυμάζω τὴν ἀνείπωτη συγκατάβαση τοῦ Δεσπότη μας καὶ Θεοῦ μας»…!!!
Άγιος Συμεών ο Νέος Θεολόγος

«Συγκαταβαίνων ὁ Σωτήρ, τῷ γένει τῶν ἀνθρώπων, κατεδέξατο σπαργάνων περιβολήν, οὐκ ἐβδελύξατο σαρκὸς τὴν περιτομήν, ὁ ὀκταήμερος κατὰ τὴν Μητέρα, ὁ ἄναρχος κατὰ τὸν Πατέρα. Αὐτῷ πιστοὶ βοήσωμεν. Σὺ εἶ ὁ Θεὸς ἡμῶν, ἐλέησον ἡμᾶς»…!!!
(Στιχηρό Ἰδιόμελο Εσπερινού Περιτομῆς, Ἦχος πλ. δ')

Απόδοση στη Νεοελληνική
Συγκαταβαίνοντας ο Σωτήρας Χριστός εκεί που μετά την πτώση του βρέθηκε το ανθρώπινο γένος, καταδέχτηκε να φορέσει τα σπάργανα και δεν ντράπηκε να υποστεί την κατά σάρκα περιτομή. Αυτός που παρουσιάζεται σήμερα ως οκταήμερο βρέφος μετά τη γέννησή του από την Παναγία Μητέρα, ο “απάτωρ εκ Μητρός”, αλλά που κατά τον Πατέρα παραμένει Άναρχος, “Θεός ών”, όντας “αμήτωρ εκ Πατρός”! Σε Αυτόν ας αναφωνήσουμε οι Πιστοί: Εσύ είσαι ο Θεός μας, ελέησέ μας…!!!

[toula]

"Ο Χριστός, δεχόμενος το Βάπτισμα, ταυτίζεται με τους ανθρώπους, με όλους τους αμαρτωλούς ανεξαιρέτως. Ταυτίζεται με κάθε αμαρτωλό που χρειάζεται συγχώρηση, σωτηρία και αναγέννηση. Ταυτίζεται με όλους και με τον καθένα μας…!!!
Με το Βάπτισμά Του δείχνει πως δεν ήρθε για να κρίνει ή να καταδικάσει, ούτε για να φέρει αντικειμενικούς νόμους και κανόνες, από το ύψος της τελειότητας και Θεότητάς Του, αλλά για να Ενωθεί μαζί μας έτσι ώστε γινόμενος ένας από μας να μας καταστήσει Μετόχους της τέλειας και αναμάρτητης ζωής Του…!!!
Ο Άγιος Ιωάννης ο Βαπτιστής έλεγε γι’ Αυτόν: “Ίδε ο Αμνός του Θεού, ο αίρων την αμαρτία του κόσμου”…!!!
Ο Χριστός εισήλθε στον κόσμο μας ως παιδί, και με τη γέννησή Του ανέλαβε και οικειώθηκε την ανθρώπινη φύση. Και το έκανε αυτό όχι για τους δικαίους, αλλά για τους αμαρτωλούς, για τους απολωλότες! Εδώ, στο Βάπτισμα του Ιωάννου Αυτός, ο αναμάρτητος, ενώνεται με τους χαμένους, επειδή δεν υπάρχει καμιά αμαρτία που να υπερβαίνει την Αγάπη του Θεού για εμάς"…!!!

π. Αλέξανδρος Σμέμαν

[toula]

Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ (Κυριακή μετά τα Φώτα) … Μνήμη της Αγίας Οικογενείας του Μεγάλου Βασιλείου…!!!

Η Ιερά Σύνοδος της Εκκλησίας της Ελλάδος, με απόφασή της 4ης Σεπτεμβρίου 1998 μ.Χ., καθόρισε να τιμάται και να εορτάζεται η Μνήμη της Οικογενείας του Μεγάλου Βασιλείου!

«Είναι όντως Αγία η οἰκογένεια τοῦ Μεγάλου Βασιλείου, αφού εκτός ἀπό αυτόν, ἔχουν ἀνακηρυχθεῖ ῞Αγιοι ἀπό τήν ᾿Εκκλησία μας καί οἱ ἀδελφοί του:
Ο Γρηγόριος, Επίσκοπος Νύσσης.
Η πρωτότοκη Αδελφή του Μακρίνα.
Ο Πέτρος, Επίσκοπος Σεβαστείας.
Η Θεοσέβεια και
Ο Ναυκράτιος, πού ἐθυσίασε τή ζωή του γιά τούς πάσχοντες καί πτωχούς!

῞Οσο γιά τόν Μέγα Βασίλειο, θέση του δέν εἶναι μόνο στήν περιοχή τῶν ἀγώνων «ὑπέρ τῆς ὀρθῆς πίστεως». Εἶναι ἐξ ἴσου μεγάλη καί στό κοινωνικό περιεχόμενο τοῦ Χριστιανισμοῦ. ᾿Αμείλικτος διώκτης κάθε κοινωνικῆς ἀδικίας, μαστιγωτής τοῦ κακοῦ πλούτου, ὑπερασπιστής τῶν ἀδυνάτων καί τῶν δεινοπαθούντων, ἐπικριτής τῆς κακῆς συμπεριφορᾶς ἔναντι τῶν δούλων, χειραγωγός τοῦ κλήρου στά καλά ἔργα, ἐλεγκτής τῶν κακῶν ὑπαλλήλων τοῦ κράτους καί τῶν δυσβάστακτων φορολογικῶν ἐπιβαρύνσεων, ἔκανε ὅτι μποροῦσε γιά ν’ ἀνακουφίσει τό Ποίμνιό του, γιά τό ὁποῖο ὑπῆρχε Διδάσκαλος καί στοργικός Πατέρας.
Πρωτοφανής ὑπῆρξε καί φιλανθρωπία του, πού τήν ἔδειξε κυρίως κατά τό ἔτος 368 μ.Χ., ὅταν ἐξέσπασε φοβερή πείνα στήν Καισάρεια. Τότε ἀκριβῶς ἔκτισε καί τό Πτωχοκομεῖο -Νοσοκομεῖο, τή «Βασιλειάδα», στήν ὁποία ἔβρισκαν καταφύγιο τριάντα χιλιάδες πάσχοντες καί πού ὁ Γρηγόριος ὁ Ναζιανζηνός τήν ὀνομάζει «τῆς εὐσεβείας ταμεῖον»!
῾Ο πατέρας του Βασίλειος, φημισμένος διδάσκαλος τῆς ρητορικῆς, ἦταν ἕνας τίμιος εὐπατρίδης πού ἀγαποῦσε τούς πτωχούς. Τό πλούσιο ἀρχοντικό του ἦταν πάντοτε ἀνοικτό γιά ὅσους εἶχαν ἀνάγκη ἀπό στέγη καί τροφή. ῾Η τεράστια περιουσία του εἶχε καταναλωθεῖ κατά τό μεγαλύτερο μέρος της γιά τούς πένητες καί τήν ἀνατροφή τῶν παιδιῶν του.
῾Η μητέρα του ᾿Εμμέλεια, εὐσεβής καί φιλάνθρωπος, ἦταν θυγατέρα Μάρτυρος. ῾Ο πατέρας της εἶχε μαρτυρήσει γιά τήν πίστη τοῦ Θεανθρώπου, η ὁποία μόλις τότε εἶχε ἀρχίσει νά ἀνθίζει, ποτισμένη ἀπό τό αἷμα τῶν Πιστῶν της.
Η γιαγιά του Μακρίνα, εἶχε ζήσει ὅλες τίς δραματικές περιπέτειες τοῦ «ἐπί Διοκλητιανοῦ ἀπηνοῦς διωγμοῦ, διανύσασα ἑπτά ὅλα ἔτη εἰς ἐξορίαν»!
Υπῆρξε μαθήτρια τοῦ ῾Αγίου Γρηγορίου Νεοκαισαρείας τοῦ Θαυματουργοῦ.
῏Ηταν αὐτή πού εἶχε ἐμπνεύσει στόν Μ. Βασίλειο καί στά ἀδέλφια του ὅλο τό θάρρος, τήν πίστη καί τήν καρτερικότητα τῶν ῾Ομολογητῶν.
Αὐτή τούς ἐδίδαξε τά πρῶτα γράμματα, γιά νά ἀναδειχθοῦν ἀργότερα σέ μεγάλες ἐκκλησιαστικές φυσιογνωμίες καί νά ἐνταχθοῦν στήν ὑπέρλαμπρη χορεία τῶν ῾Αγίων.
῾Η χριστιανική μόρφωση τῆς ἀδελφῆς του Μακρίνας ἦταν ἀσύγκριτη. ῾
Ο Γρηγόριος Νύσσης, στόν ὡραιότατο ἐπιτάφιο πού ἔγραψε γι αὐτήν, μετά τήν κοίμησή της, τήν ἀναφέρει συχνά μέ τίς λέξεις «Διδάσκαλος»!
Θέλει ἔτσι νά δείξει τό βαθύ σεβασμό, τόν ἰδικό του καί τῶν ἄλλων ἀδελφῶν, πρός τή Μακρίνα, πού ἐστάθηκε γιά ὅλους, μέ τίς ὑποδείξεις της καί πρό παντός μέ τό παράδειγμά της, ἐμπνεύστρια τῆς ζωῆς τους.
῾Η ῾Αγία Μακρίνα ἀκολούθησε, μετά τό θάνατο τοῦ μνηστῆρος της, τό δρόμο τῆς Παρθενίας, προσφέροντας ὅλο της τό εἶναι στίς πιό ὑψηλές ἀπαιτήσεις τῆς χριστιανικῆς πίστεως.
῾Ο Γρηγόριος ὁ Ναζιανζηνός διηγεῖται πολλές συγκινητικές λεπτομέρειες ἀπό τό βίο της καί τονίζει τή στοργή πού ἔτρεφε πρός τόν καθένα τους.
῾Η Μακρίνα, νεαρότατη ἀκόμα, ἀποτραβήχθηκε μέ τήν οἰκογένειά της σ ἕνα πατρικό τους κτῆμα, κοντά στόν ποταμό ῎Ιρι τοῦ Πόντου, καί ἔκτισε ἐκεῖ δύο γυναικεῖες Μονές.
Οἱ Μονές αὐτές ἐστέγαζαν ἀσθενεῖς καί ὀρφανά. ῎Εδιναν ἄσυλο στούς πτωχούς καί οἱ Μοναχές ἀσχολοῦνταν μέ τήν ἀνατροφή τῶν ἀνηλίκων. Κανείς δέν ἐκτυποῦσε τήν πόρτα τους, χωρίς νά φιλοξενηθεῖ.
῏Ηταν τέτοια φήμη τῆς Μακρίνας ὡς ῾Αγίας, ὥστε καί οἱ κακοποιοί ἀκόμα κατέφευγαν ἐκεῖ, γιά νά ζητήσουν στέγη καί προστασία. Καί νέα ἐκείνη, μέ τήν παρθενική ψυχή, σέ κανένα δέν ἀρνιόταν νά προσφέρει τίς ὑπηρεσίες της. ῞Οπως ἀναφέρει, μάλιστα, παράδοση, εἶχε κατορθώσει μέ τήν πειθώ της, ὄχι μόνο νά τούς κάνει νά μετανοήσουν καί νά ἀλλάξουν ζωή, ἀλλά καί νά πιστέψουν στόν Χριστό.
Σάν νά μήν ἔφθαναν, ὅμως οἱ στερήσεις καί οἱ κόποι, πού ἐγέμιζαν τήν ἀσκητική ζωή της, η Μακρίνα ἐδοκιμάσθηκε σκληρά καί κατά τίς τελευταῖες μέρες τοῦ βίου της ἀπό ἀσθένεια. ῾Ο ἀδελφός της, πλημμυρισμένος ἀπό ἱερό δέος, παρομοιάζει τήν γλυκιά ὑπομονή της στούς πόνους τῆς ἀρρώστιας μ’ ἐκείνη τοῦ ᾿Ιώβ.
῾Η ῾Αγία Μακρίνα ἐκοιμήθηκε τό ἔτος 379 μ.Χ. καί η ᾿Εκκλησία τιμᾶ τή μνήμη της στίς 19 ᾿Ιουλίου.
Μιά ἐπίσης ὡραία μορφή τῆς οἰκογενείας τοῦ Βασιλείου εἶναι αὐτή τοῦ Ναυκρατίου, τοῦ μικρότερου ἀδελφοῦ. ῾Η ἱστορία τῆς σύντομης ζωῆς του εἶναι θαυμαστή.
᾿Από ὅλα τά ἀδέλφια του αὐτός ἐξεχώριζε μέ ἐντυπωσιακό τρόπο.
῾Ο Ναυκράτιος, ὅταν ἦλθε σέ ηλικία, τόν ἔστειλαν στήν Καισάρεια, πού γιά τήν πνευματική ἀκμή της τήν ἐθεωροῦσαν τότε ᾿Αθήνα τῆς Μικρᾶς ᾿Ασίας, νά σπουδάσει νομικά. ῾Υπῆρξε ἄριστος φοιτητής.
᾿Αλλ’ ὁ Ναυκράτιος δέν ἐφιλοδοξοῦσε νά σταδιοδρομήσει ὡς νομικός. Τό ὄνειρο τῆς εὐγενικῆς του ψυχῆς ἦταν ἄλλο· διακονία τοῦ πάσχοντος συνανθρώπου. ᾿Εγκατέλειψε, λοιπόν, τήν Καισάρεια καί ὅπως ἀδελφή του Μακρίνα, ἔτσι κι αὐτός, ἐκατοίκησε κοντά στόν ποταμό ῎Ιρι. ᾿Εκεῖ ἵδρυσε ἕνα ἵδρυμα γιά γέροντες, ἀσθενεῖς καί ὀρφανά. Μοναδικό του βοηθό σ’ αὐτή τή διακονία εἶχε ἕναν ἔμπιστο ὑπηρέτη τοῦ πατρικοῦ του σπιτιοῦ, τόν Χρυσάφιο.
᾿Επέρασαν ἔτσι πέντε χρόνια. ῾Ο Χριστός, ὅμως, θέλησε νά στολίσει μ’ αὐτόν πολύ γρήγορα τόν Παράδεισό Του. Μιά μέρα πού βγῆκε κυνήγι, προσπαθώντας νά ἐξασφαλίσει στούς πτωχούς τροφή, ἔπεσε σ» ἕνα γκρεμό καί ἐσκοτώθηκε. Καί ῎Αγγελος Κυρίου ἦλθε καί τόν πῆρε μαζί του»…!!!

Απολυτίκιον Αγίας Οικογενείας του Μεγάλου Βασιλείου
Ήχος δ΄, Ταχύ Προκατάλαβε
Όκτάριθμον σύστημα των θεραπόντων Χριστού, Βασίλειον μέλψωμεν και Εμμελείαν ομού, τον Μέγαν Βασίλειον, Γρηγόριον συν τω Πέτρω.
Και Ναυκράτιον θείον, Μακρίναν την Θεοφόρον, Θεοσέβειαν άμα,
Ως θεία γεννεά γαρ Χριστώ ευηρέστησαν!

[toula]

Ο Άγιος Γρηγόριος Παλαμάς για τον … Τίμιο Πρόδρομο…!!!

Οράτε φίλοι την … Φωνήν του Λόγου, του Ηλίου τον Λύχνον, τον Φίλον του Νυμφίου…!!!
“Μετανοείτε τοις λαοίς εκβοώντα, και σπεύσατε καθαρθήναι, του Κτίστου εις υπάντησιν”…!!!
Ἡ ψυχή του δέν γνώρισε τή λύπη πού φέρνει ἡ ἀνθρώπινη ἐμπάθεια, δέν ἔδωσε τόπο μέσα του σέ διεστραμμένα πάθη καί δείχτηκε ἀνώτερος ἀπό κάθε ἐφήμερη ὑλική ἡδονή πού κολακεύει τό σῶμα καί τίς σωματικές αἰσθήσεις!
Γιά τόν Θεό μόνο ζοῦσε, τόν Θεό μόνο ἔβλεπε, τόν Θεό μόνο εἶχε ἀπόλαυση καί χαρά του. Ζοῦσε σάν ἕνα ἀποκομμένο ἀπό τή γῆ κομμάτι, καί ὅπως λέει ἡ Ἁγία Γραφή «ζοῦσε στήν ἔρημο, μέχρι τήν ἡμέρα πού ἔγινε γνωστός στούς Ἰσραηλίτες»!
Καί ποιά ἦταν αὐτή ἡ ἡμέρα; «Ὅταν ἔφτασε ὁ καιρός τοῦ Βαπτίσματος τοῦ Κυρίου!», γιά τόν ὁποῖο καιρό ἔλεγε κάποιος ψαλμός: «Δέν ὑπάρχει πιά κανένας συνετός, κανένας πού νά ἀποζητάει τόν Θεό. Ὅλοι ξεστράτισαν ἀπό τόν δρόμο Του, ὅλοι ἀλλοιώθηκαν μέσα στή φθορά τῆς ἁμαρτίας»…!!! (Ψαλμ. 13, 2-3)
Ὅπως ἀκριβῶς λοιπόν ὁ Κύριος, ἐνῶ ὅλοι μας εἴμαστε ἀσεβεῖς, κατέβηκε ἀπό τούς οὐρανούς ἀπό ἀνέκφραστη ἀγάπη γιά τόν ἄνθρωπο … ἔτσι καί ὁ Ἰωάννης, τότε ἄφησε τήν ἔρημο γιά χάρη μας, γιά νά ὑπηρετήσει τή Θεία βουλή Ἐκείνου, σχετικά μέ τή σωτηρία τοῦ ἀνθρώπου.
Γιατί, ἔπρεπε νά εἶναι τόσο μεγάλη καί ὑπερβολική ἡ ἀρετή αὐτοῦ ὁ ὁποῖος θά ὑπηρετοῦσε τήν σωτηρία τοῦ ἀνθρώπου, ὅσο μεγάλη ὑπῆρχε ἡ κακία τῶν ἀνθρώπων καί ὅσο ἀσύλληπτη καί ἀφάνταστη ἦταν ἡ συγκατάβαση τῆς φιλανθρωπίας τοῦ Θεοῦ! Μ᾽ αὐτόν τόν τρόπο θά προσέλκυε ὅσους τόν ἔβλεπαν, ὅπως ἀκριβῶς καί ἔγινε, ἐπειδή τούς ἔφερε κοντά του ὁ θαυμασμός πού ἐνιωθαν γι᾽ αὐτόν, γιατί ζοῦσε ζωή ὑπερφυσική καί ἁγιασμένη καί ξεχώριζε τελείως ἀπό τούς ἄλλους ἀνθρώπους.

Ἀκόμα καί τό κήρυγμά του ταίριαζε ἀπόλυτα μέ τή ζωή του. Γιατί, ἔφερνε τό μήνυμα τῆς Βασιλείας τῶν οὐρανῶν καί ἀπειλοῦσε μέ φωτιά ἄσβεστη. Ἀκόμα, φανέρωσε σ᾽ ὅλους τόν Βασιλέα τῶν οὐρανῶν, δηλαδή τόν Χριστό πού, ὅπως ὁ ἴδιος λέει στό ἱερό Εὐαγγέλιο, «κρατάει στά χέρια Του τό φτυάρι καί θά καθαρίσει ὁλόγυρα τ᾽ ἁλώνι Του, καί θά μαζέψει στήν ἀποθήκη Του τό στάρι. Τό ἄχυρο ὅμως θά τό κάψει σ᾽ ἄσβεστη φωτιά»…!!! (Λουκ. 3, 17-18)
Καί ὄχι μόνο μέ λόγια, ἀλλά καί μέ ἔργα φανέρωσε τόν Ἰησοῦ σέ ὅλους, βαπτίζοντάς Τον, δείχνοντάς Τον στόν λαό, συστήνοντάς Τον στούς Μαθητές του καί γενικά μέ κάθε τρόπο μαρτυρώντας ὅτι Αὐτός εἶναι ὁ Υἱός τοῦ Οὐράνιου Πατέρα, ὁ «Ἀμνός» τοῦ Θεοῦ, ὁ Νυμφίος κάθε ψυχῆς, πού θά τόν πλησίαζε καί θά πίστευε σ᾽ Αὐτόν. Αὐτόν πού σηκώνει στούς ὤμους Του τήν ἁμαρτία τοῦ κόσμου, πού καθαρίζει τούς ἀνθρώπους ἀπό κάθε μολυσμό, καί τούς δωρίζει τόν Αγιασμό τῆς ψυχῆς καί τοῦ σώματος»…!!!

[toula]

Πολλές φορές η φυγή δεν είναι δειλία αλλά ευλογία για σένα και φιλανθρωπία για τον άλλον.
Όταν δεν χωράς, καλό είναι να φεύγεις ώστε να αδειάζει ο χώρος. Να το κάνουμε από αγάπη και σεβασμό όχι από κακία , μίσος και διχόνοια. Όταν ο άλλος δεν σε θέλει πια μη ρωτήσεις λόγους και αιτίες αν δεν θέλει να σου πει. Απλά φύγε αθόρυβα και με χαμόγελο.
Κάπου διάβασα «Όταν δεν χωράς , μη στριμώχνεσαι»… Πόσο αλήθεια…, ενώ ένας σοφός γέροντας έλεγε "Όταν η πόρτα είναι κλειστή μην προσπαθείς να την σπάσεις"

Μην κρατήσεις άσχημες καταστάσεις και εικόνες μέσα σου. Κράτησε τα όμορφα και αναχώρησε αλλά συνέχισε την προσευχή για σένα και τον άλλον. Να φωτίζει ο Κύριος τις καρδιές και τις αποφάσεις.
Φύγε από αγάπη διότι χώρος για σένα δεν υπάρχει πια. Μπορεί να είναι λυπηρό αλλά είναι μια αλήθεια που οφείλεις να αποδεχτείς. Έλεγε ο Μακαριστός Σιατίστης Παύλος : «Όταν κάποιος μου είπε ότι η γυναίκα του του είπε να χωρίσουνε ,του είπα να κάτσει να της φτιάξει τη βαλίτσα και να την διευκολύνει στη φυγή της. Τελικά αυτή η αγαπητική του στάση και πράξη την αλλοίωσε και η αγαπή άνθισε και πάλι». Αν φταίω θα διορθωθώ, θα προσπαθήσω να μεταμορφωθώ, αν όμως δεν με θες θα φύγω....
Όταν ο άλλος σε έχει βγάλει από το μονοπάτι της ζωής του καλύτερα να φύγεις διότι περιμένει κάτι άλλο και σίγουρα δεν είναι εσύ…
Όταν είσαι ευτυχισμένος χωρίς εμένα δεν έχω λόγο να σε πιέσω και να σε αναγκάσω για τίποτα. (Ἡ ἀγάπη μακροθυμεῖ, χρηστεύεται, ἡ ἀγάπη οὐ ζηλοῖ, ἡ ἀγάπη οὐ περπερεύεται, οὐ φυσιοῦται, οὐκ ἀσχημονεῖ, οὐ ζητεῖ τὰ ἑαυτῆς, οὐ παροξύνεται, οὐ λογίζεται τὸ κακόν, οὐ χαίρει τῇ ἀδικίᾳ, συγχαίρει δὲ τῇ ἀληθείᾳ· πάντα στέγει, πάντα ἐλπίζει, πάντα ὑπομένει.)

Αν δεν μπορούμε να καλλιεργήσουμε αυτή την αγάπη ώστε να γίνουμε δύο όμορφα λουλούδια, θα καταντήσουμε δύο κάκτοι σε μια σχέση γεμάτη από άμμο μια απέραντης άγονης ερήμου.
Άλλο να σταυρωθείς για αγάπη για το Χριστό και άλλο να σταυρώσεις τον άλλον . . .
Θα υπομένω για χάρη του Χριστού ως σκεύος εκλογής αγάπης και μαρτυρίας, αλλά δεν θέλω να υπομένω ως κάκτος στη ζωή του άλλου αν δεν μπορώ να γίνω λουλούδι. Αν όμως ο άλλος είναι κάκτος; Θα τον αγκαλιάσω.. Δεν μπορώ όμως με δικές μου δυνάμεις χωρίς την ευλογία και τη δύναμη του Κυρίου.

Πολλές φορές η επιμονή μας μπορεί να είναι καρφί στην καρδιά του άλλου.
Η αγάπη με το ζόρι δεν καρποφορεί. Σαν να αγαπάς ένα λουλούδι και να του ρίξεις ένα τόνο νερό. θα σαπίσει.
Αν η παρουσία μου γίνεται ο εφιάλτης σου καλύτερα να φύγω ώστε η απουσία μου να γίνει ο παράδεισος σου.
Δεν θα επιμένω , δεν θέλω να με αγαπάς με το ζόρι. Θα κάνω υπομονή και αν δεν με θες θα φύγω από αγάπη. Αφού η παρουσία μου είναι κάκτος στη ζωή σου , θα φύγω μήπως και φυτρώσει κάποιο λουλούδι. Δεν έχει σημασία ποιος φταίει, εξάλλου ποιος μπορεί να το δει καθαρά;
Μην προσπαθείς να αλλάξεις τη γνώμη του άλλου αν δεν θέλει. Δεν μπορείς να μιλάς σε έναν τυφλό για τον ήλιο διότι δεν θα σε καταλάβει. Άφησε την προσευχητική σου σιωπή να γίνει το χωνευτήριο της κακίας και του μίσους του άλλου και μετά κάνε τα μαθήματα αυτά πνευματικές μεταμορφώσεις.

Πολλές φορές η φυγή είναι προστασία. Λέει ένα Πατερικό Ρητό : «Φεύγε και σώζου!» Φεύγεις από τους δαίμονες, διότι υπάρχει κίνδυνος να σε στρατολογήσουν. Όπου υπάρχει φωτιά δεν πλησιάζω διότι μπορεί να γίνω λάδι αναζωπύρωσης αν δεν μπορέσω τελικά να τη σβήσω. Μια ευλογημένη πνευματική στάση είναι να μην έχουμε εμπιστοσύνη στον εαυτό μας. Δεν έχω εμπιστοσύνη διότι ξέρω ότι είμαι αδύναμος. Στα πνευματικά δεν το παίζω μάγκας διότι θα γίνω μαριονέτα του διαβόλου οπότε καλύτερα να είμαι δούλος του Κυρίου να αντλώ, δύναμη από Εκείνον.
Δεν χρειάζεται να κάνουμε θόρυβο. Να είσαι αθόρυβος να κάνεις θόρυβο μόνο με την προσευχή σου ώστε να σπάνε οι πέτρινες και σκληρές καρδιές. Ο ήλιος και το φως δεν κάνουν θόρυβο διότι απλά δεν χρειάζεται. Τελικά ευλογημένα είναι τα αθόρυβα!!! Η προσευχητική σιωπή , το βλέμμα, η αγκαλιά, η αγιότητα! Δεν χρειάζεται να κάνουν θόρυβο! Δηλώνουν παρουσία μέσα από την αθόρυβη ουσία! Η ευχή (Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησον με) σε πολλούς Αγίους συντονιζόταν με τους χτύπους της καρδιάς!
Υπάρχει η φλόγα που θερμαίνει και η φλόγα που κατακαίει, ανάλογα ποια είναι η πηγή. Η φλόγα του Χριστού μεταμορφώνει, ενώ η φλόγα του διαβόλου θανατώνει και καταστρέφει.
Τη φλόγα του Κυρίου θα την αγκαλιάσω ενώ τη φωτιά του διαβόλου δεν θα την πλησιάσω …Θα φύγω…..
Προσοχή στις φωτιές, και στις επιμονές, Καλό κουράγιο….

π.Σπυρίδων Σκουτής - euxh.gr
Αναχώρηση...από αγάπη και προστασία... - ΕΥΧΗ.gr

[toula]

Όπως ἡ ἀκτίνα τοῦ ἥλιου, καθὼς μπαίνει ἀπὸ κάπου σὲ μία σκοτεινὴ οἰκία, χτυπᾶ καὶ σχίζει τὸ σκότος σὰν ἕνα βέλος, ἔτσι καὶ ὁ θεόπνευστος λόγος ἑνὸς πνευματικοῦ καὶ ὁσίου ἀνθρώπου γίνεται μέσα στὴν καρδιὰ τοῦ σαρκικοῦ ἀνθρώπου σὰν μία δίκοπη μάχαιρα, προκαλώντας σ' αὐτὴ πόνο καὶ διεγείροντάς την σὲ ἀντιλογία καὶ σὲ μίσος ἀπὸ τὴν ἄγνοια καὶ τὴν ἀπιστία..

~ ἅγιος Συμεών ὁ Νέος Θεολόγος
(Κατηχητικός Λόγος ΙΕ΄, παρ. 2 σελ. 181-182 Εκδ. Το Περιβόλι της Παναγίας)

[toula]

«Απόθεσε την ελπίδα σου στον Θεό,
ζήτησε τη βοήθειά Του,
πρόσεχε να συγχωρείς τον πλησίον σου,
και τότε ό,τι Του ζητήσεις θα σου το δώσει».

ΑΓ. ΣΕΡΑΦΕΙΜ του Σαρώφ

[toula]

«Όταν η ψυχή σκέπτεται ταπεινά,
ταπεινές θα είναι και οι εξωτερικές εκδηλώσεις.
Έχεις εφαρμόσει όλες τις αρετές;
Ο Κύριος το ξέρει, αλλά ο ίδιος μας λέει,
ν᾽ αρχίζουμε πάλι από τη ταπείνωση,
λέγοντας, «όταν πάντα ποιήσητε, είπατε.
Δούλοι αχρείοί εσμεν» (Λουκ. 17,10).

ΟΣΙΑ ΣΥΓΚΛΗΤΙΚΗ

[toula]

΄΄Το ΄Αγιο Πνεύμα
αποκαλύπτει, φωτίζει, ζωοποιεί,
μάλλον δε είναι το ίδιο φως και ζωή.
Καθιστά τους ανθρώπους ναούς,
τους Θεοποιεί και τους τελειοποιεί.΄΄

ΑΓΙΟΣ ΓΡΗΓΌΡΙΟΣ ο Θεολόγος

[toula]

«Ο Θεός είναι φωτιά,
που θερμαίνει και φλογίζει τη καρδιά....
Αν δεν γνωρίσεις τον Θεόν,
δεν θα μπορέσεις να τον αγαπήσεις».

ΑΓΙΟΣ ΣΕΡΑΦΕΙΜ του Σαρώφ