Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

Πέστε το στην Παναγία
Αυτά που θέλετε να πείτε στα παιδιά σας, να τα λέτε με την προσευχή σας.
Τα παιδιά δεν ακούν με τα αυτιά· μόνο όταν έρχεται η Θεία Χάρις που τα φωτίζει, τότε ακούνε αυτά που θέλουμε να τους πούμε.
Όταν θέλετε να πείτε κάτι στα παιδιά σας, πέστε το στην Παναγία κι αυτή θα ενεργήσει.
Η προσευχή σας αυτή θα γίνει ζωογόνος πνοή, πνευματικό χάδι, που χαϊδεύει, αγκαλιάζει, έλκει τα παιδιά.

Όσιος Πορφύριος Καυσοκαλυβίτης

[toula]

Εν τω φωτί της δόξης του προσώπου σου, Κύριε...
Όποιος θέλει να δει τον Κύριο μέσα του, κάνει σχέδια πώς να καθαρίσει
την καρδιά του με την αδιάλειπτη μνήμη του Θεού.
Και έτσι, με τους φωτεινούς οφθαλμούς της διάνοιας του
θα βλέπει πάντοτε τον Κύριο.

Άγιος Ισαάκ ο Σύρος

[toula]

Κύριε, φώτισε τά αἰσθητήρια τῆς ψυχῆς μου

Μπροστά στις θύρες του ναού Σου βρίσκομαι και δεν έπαψα να σκέφτομαι το κακό. Αλλά συ, Χριστέ ο Θεός, που δικαίωσες τον τελώνη και ελέησες την Χαναναία, και άνοιξες στο ληστή τις θύρες του Παραδείσου, άνοιξε τα σπλάγνα της φιλανθρωπίας Σου και δέξαι με που προσέρχομαι και σ' αγγίζω με ευλάβεια, όπως δέχθηκες την πόρνη και την αιμορροούσα.
Η μια, μόλις ακούμπησε τα δάχτυλά της στο κράσπεδο του χιτώνα Σου, γιατρεύτηκε αμέσως απ' την πολυχρόνια αρρώστια της.
Κι άλλη που έπιασε τα άχραντα πόδια Σου πήρε την συγχώρηση των αμαρτημάτων της.
Μα εγώ ο ελεεινός, που τολμώ και δέχομαι όλο Σου το πανάγιο Σώμα, ας μη κατακαώ, αλλά δέξαι με όπως κι' εκείνες, και φώτισε τα αισθητήρια της ψυχής μου, καίγοντας και τα εγκλήματα των αμαρτιών μου, με τις πρεσβείες και τις μεσιτείες της Παναγίας Μητέρας Σου, και των αγγελικών δυνάμεων, γιατί είσαι ευλογητός στους αιώνας των αιώνων. Αμήν.

Αγίου Ιωάννη του Δαμασκηνού

[toula]

«Να έχετε το νου σας συνέχεια στον Θεό! Να λέτε την ευχή! Να μιλάτε με τον Θεό! Όταν ο άνθρωπος κάνει αυτήν την εργασία, κατ’ αρχάς νοιώθει λίγο την Αγάπη του Θεού και αργότερα, όσο προχωράει, την νοιώθει όλο και πιο πολύ! Ο νους του ευρίσκεται μόνιμα πλέον στον Θεό, και δεν τον συγκινεί τίποτε πλέον το γήϊνο και το μάταιο! Στην καρδιά του φουντώνει η αγάπη προς τον Θεό, γεμίζει και δε θέλει πιά να σκέπτεται τίποτε άλλο εκτός από τον Θεό! Αδιαφορεί γιά όλα τα του κόσμου και σκέπτεται συνέχεια τον Ουράνιο Πατέρα! Βλέπεις, όσοι ασχολούνται με εφευρέσεις, απορροφούνται από την επιστήμη. Πού είναι όμως η δική μας απορρόφηση από τον Χριστό;;

Όταν ανάψει η πνευματική αγάπη, φλογίζεται όλο το στήθος! Όλο το στήθος γίνεται μία φλόγα! Καίγεται ο άνθρωπος από τη μεγάλη γλυκιά φλόγα της Αγάπης του Θεού, πετάει, αγαπάει με αγάπη πραγματική, μητρική! Αυτή η εσωτερική φλόγα, την οποία ανάβει ο Ίδιος ο Χριστός με την Αγάπη Του, θερμαίνει το σώμα πολύ περισσότερο από την αισθητή φωτιά και έχει τη δύναμη να καίει κάθε σκουπίδι, κάθε κακό λογισμό καθώς και κάθε κακή επιθυμία και άσχημη εικόνα! Τότε, η ψυχή αισθάνεται και τις Θείες ηδονές, που δεν συγκρίνονται με τίποτε!
Τί μεγάλο κακό κάνουμε οι περισσότεροι άνθρωποι, να μη θέλουμε να δώσουμε την αγάπη μας στον Χριστό, αλλά να την χαραμίζουμε σε γήϊνα, φθηνά και μάταια πράγματα... Μία ζωή ακόμη και χιλίων ετών, και χιλιάδες καρδιές να έχει κανείς, δεν φθάνουν γιά να τις δώσει στον Χριστό γιά την μεγάλη Αγάπη που μας έδειξε και που μας δείχνει συνέχεια! Μας συγχωρεί, μας ανέχεται, και καθαρίζει τις βρώμικες ψυχές μας με το Θεϊκό Του Αίμα!»!!

Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης (1924-1994)

[toula]

Αυτός είναι ο μοναδικός τρόπος.
Θα με ρωτήσει κάποιος είμαστε άξιοι να κοινωνούμε τακτικά; Όχι! Μα γι’ αυτό κοινωνούμε, γιατί είμαστε ανάξιοι.
Δεν κοινωνούμε γιατί είμαστε άξιοι. Δεν κοινωνούμε γιατί είμαστε καλοί. Κοινωνούμε γιατί είμαστε ανάξιοι, γιατί είμαστε ασθενείς, γιατί θέλουμε να γίνουμε του Χριστού. Και πως θα γίνουμε του Χριστού;
Πως γινόμαστε του Χριστού με τα λόγια; Μας το είπε ο Χριστός: «Αυτός που Κοινωνεί του Σώμα και το Αίμα μου είναι ενωμένος με εμένα και εγώ με αυτόν. Κατοικώ μέσα στην καρδιά του». Αυτός είναι ο μοναδικός τρόπος.

Μακαριστός Μητροπολίτης Σισανίου και Σιατίστης Παύλος

[toula]

Ας του ανοίξουμε την θύρα της καρδιάς μας...
Πόσες φορές κάθε ημέρα ο Χριστός μας κτυπά την πόρτα;
Την πόρτα της καρδιάς μας. Μας κτυπά απαλά και περιμένει.
Περιμένει να ανοίξουμε. Να ανοίξουμε να μπεί.
Να μπει για να συναντηθούμε. Να συναντηθούμε για να συγχωρεθούμε.
Να συγχωρεθούμε για να σωθούμε.
Η πόρτα της καρδιάς μας ανοίγει μόνο από μέσα. Δεν έχει από έξω χερούλι.
Μόνο εμείς μπορούμε να την ανοίξουμε.
Γι’ αυτό και ο Χριστός το μόνο που μπορεί να κάνει είναι να την κτυπά απαλά περιμένοντας.
Ο ίδιος ο Θεός στέκει με υπομονή και περιμένει. Πόσο μας αγαπά ο Χριστός μας;
Τόσο που επιμένει. Δεν παραιτείται. Δεν απογοητεύεται μαζί μας. Δεν χάνει την πίστη Του σε εμάς.
Αυτός είναι ο Θεός μας. Θεός ελέους και αγάπης. Θεός υπομονής και κατανόησης.
Άραγε πότε θα καταλάβουμε ότι ο Χριστός είναι σφόδρα ερωτευμένος μαζί μας;
Ποιός αλήθεια θα μπορούσε να πολιορκεί τόσο πολύ την υπάρξή μας εάν όχι ένας ερωτευμένος;
Είναι αυτός ο έρωτας, ο θείος έρωτας που έχει για εμάς.
Είναι η απόδειξη ότι ο Χριστός μας θέλει μαζί Του όχι γιατί μας έχει ανάγκη αλλά διότι μας αγαπά αληθινά...
‘Ας του ανοίξουμε την θύρα της καρδιάς μας...

[toula]

Δεν την μεταβιβάζει.
Ο Θεός δεν χρειάζεται τίποτε.
Ευφραίνεται όμως όταν δει κάποιον να αναπαύει την εικόνα του
και να την τιμά για την αγάπη του.
Όταν έλθει κάποιος και σου ζητήσει αυτό που έχεις, μην πεις μέσα
στην καρδία σου ότι θα το κρατήσω αυτό για μένα, για να με αναπαύει,
και ότι ο Θεός θα ικανοποιήσει την ανάγκη του αδελφού με άλλο τρόπο.
Γιατί αυτά τα λόγια τα λένε οι άδικοι που δεν γνωρίζουν το Θεό.
Ο δίκαιος και ενάρετος άνθρωπος την τιμή που του έκανε ο ενδεής
αδελφός του δεν την μεταβιβάζει σε άλλον, ούτε την ευκαιρία
της ελεημοσύνης θα επιτρέψει στον εαυτό του να την χάσει.

Άγιος Ισαάκ ο Σύρος

[toula]

Να βλέπεις αυτά που πρέπει,
ν' ακούς αυτά που χρειάζεσαι
και ν' απαντάς αυτά, που πρέπει!

Μέγας Βασίλειος

[toula]

«Ο χριστιανός πρέπει να αποφεύγει την αρρωστημένη θρησκευτικότητα: τόσο το αίσθημα ανωτερότητας για την αρετή του, όσο και το αίσθημα κατωτερότητας για την αμαρτωλότητά του.
Άλλο πράγμα είναι το κόμπλεξ και άλλο η ταπείνωση, άλλο η μελαγχολία και άλλο η μετάνοια…
Με επισκέφθηκε κάποτε ένας κοσμικός ψυχίατρος και μου κατηγόρησε τον Χριστιανισμό, διότι, όπως είπε, δημιουργεί ενοχές και μελαγχολία.
Του απάντησα: Παραδέχομαι ,ότι μερικοί χριστιανοί, από σφάλματα δικά τους ή άλλων, παγιδεύονται στην αρρώστια των ενοχών, αλλά κι εσύ πρέπει να παραδεχθείς, ότι οι κοσμικοί παγιδεύονται σε μια χειρότερη αρρώστια, την υπερηφάνεια. Και οι μεν θρησκευτικές ενοχές, κοντά στον Χριστό, φεύγουν με την μετάνοια και την εξομολόγηση, η υπερηφάνεια όμως των κοσμικών, που ζουν μακριά από τον Χριστό, δεν φεύγει.

Άγιος Πορφύριος Καυσοκαλυβίτης

[toula]

"Όταν ένας άνθρωπος αμαρτάνει, απομονώνεται από τους άλλους και νοιώθει ότι οι άλλοι δεν τον αγαπούν, δεν τον θέλουν, δεν τον σκέφτονται, δεν τον προσέχουν. Όπως όταν η γλώσσα χάσει την αίσθηση της γεύσεως, δεν καταλαβαίνει το μέλι, έτσι και ο άνθρωπος της αμαρτίας παθαίνει μια ανοσία. Δεν αισθάνεται την αγάπη των ανθρώπων, παρεξηγεί και παρερμηνεύει τα πάντα, νομίζει ότι όλοι θέλουν το κακό του..."

~ Γέροντας Αιμιλιανός Σιμωνοπετρίτης~