Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

Οσία Ματρώνα ή αόμματη.

Η Άννα Βιμπορνόβα θυμάται το παρακάτω περιστατικό. " Ήρθε μία φορά ένας αστυνομικός να συλλάβει την Ματρώνα και εκείνη τού λέει, "Φύγε, φύγε γρήγορα, έχεις συμφορά στο σπίτι σου.
Η τυφλή δεν φεύγει από εσένα, εδώ στο κρεβάτι κάθομαι, δεν πάω πουθενά..." Την άκουσε ο αστυνομικός, πήγε σπίτι του και βρήκε την γυναίκα του καμένη από την γκαζιέρα.
Πρόλαβε και την μετέφερε στο Νοσοκομείο.
Όταν την άλλη μέρα ήρθε στην υπηρεσία, τον ρώτησαν: "την συνέλαβες την τυφλή";
"Την τυφλή, τους είπε, δεν θα την συλλάβω ποτέ.
Χάρη στην τυφλή πρόλαβα να πάω την γυναίκα μου στο Νοσοκομείο, άμα δεν μου το’ λεγε τώρα θα ήμουν μόνος..."
Ο Άγιος Ιωάννης της Κροστάνδης, ποιμένας της Ορθοδόξου Ρωσικής Εκκλησίας, όταν για πρώτη φορά συνάντησε την 14χρονη τότε τυφλή Ματρώνα, στον κατάμεστο από κόσμο ναό του Αγίου Ανδρέα, είπε γι’ αυτήν τα παρακάτω λόγια, «Έλα, Ματρώνουσκα, έλα...
Ιδού έρχεται η αντικαταστάτριά μου, ο Όγδοος στύλος της Ρωσίας», μιλώντας προφητικά, για την ιδιαίτερη αποστολή της Ματρώνας στον Ρωσικό λαό και στα μετέπειτα χρόνια των διωγμών πού έβλεπε να έρχονται...
"Όλους θα τους ακούω και όλους θα τους βοηθώ...(έλεγε ή οσία Ματρώνα).
Να έρχεσθε σε μένα και να μου μιλάτε σαν να είμαι ζωντανή, για τις θλίψεις σας και τα προβλήματά σας, και εγώ όλους θα σας ακούω και όλους θα σας βοηθώ..."

[toula]

Ο Όσιος Σάββας ο Ηγιασμένος και η ΕΥΛΟΓΙΑ του στον Όσιο Σάββα, τον πρώτο Αρχιεπίσκοπο Σερβίας και κτήτορα της Ιεράς Μονής Χιλανδαρίου (Σερβικό) Αγίου Όρους – Η Εικόνα Παναγίας της Γαλακτοτροφούσας…!!!
Η Εικόνα της Παναγίας Γαλακτοτροφούσας, σύμφωνα με προφορική παράδοση της Ιεράς Μονής Χιλανδαρίου, βρισκόταν στη Λαύρα του Οσίου Σάββα του Ηγιασμένου. Πριν κοιμηθεί ο Όσιος Σάββας, είπε σ' αυτούς που ήταν γύρω από το κρεβάτι του ότι, κάποτε θα επισκεφθεί τη Λαύρα κάποιο Βασιλοπαίδι, Σάββας ονομαζόμενος και αυτός. Να του δοθεί η Εικόνα της Παναγίας Γαλακτοτροφούσης σαν Ευλογία. Γεγονός που έγινε τον 13ο αιώνα, όταν τη Λαύρα επισκέφθηκε ο Άγιος Σάββας ο Σέρβος, κτήτορας της Μονής Χιλανδαρίου του Αγίου Όρους.
Ο Άγιος Σάββας μετέφερε την Αγία αυτή Εικόνα στο Άγιον Όρος, στη Μονή που ο ίδιος ίδρυσε. Μάλιστα την αφιέρωσε στο Σερβικό Κελί των Καρυών "Τυπικαριό", όπου ο ίδιος συχνά διέμενε και όπου υπάρχει μέχρι σήμερα, και είναι τοποθετημένη στο τέμπλο του Ναού στα δεξιά της Ωραίας Πύλης, δηλαδή στη θέση της Εικόνας του Χριστού, η οποία με τη σειρά της βρίσκεται στα αριστερά της Ωραίας Πύλης, αντίθετα με την επικρατούσα εκκλησιαστική τάξη…!!!

[toula]

“Ἡ ἐξάπλωσις τῆς ὁμοιοπαθητικῆς στὴν πατρίδα μᾶς ἐπὶ τῶν ἡμερῶν τοῦ μακαριστοῦ Γέροντος ἦτο ἀρκετὰ μικροτέρα ἀπὸ ὅ,τι ἐπὶ τῶν ἡμερῶν μας καὶ πολὺ μικροτέρα ἀκόμη ἡ περὶ αὐτῆς διαμάχη τόσον μεταξὺ ἰατρικοῦ, ὅσον καὶ μεταξὺ θεολογικοῦ κόσμου.

Φυσικόν, λοιπόν, εἶναι νὰ μὴν ὑπάρχουν πολλὲς μαρτυρίες περὶ τῆς θέσεως τοῦ ἐπὶ τοῦ θέματος. Αὐτὸ ποὺ μᾶς ἀναγκάζει νὰ ἀναφερθοῦμε στὴν σαφῶς ἀρνητικὴν τοποθέτησίν του ἐπὶ τοῦ θέματος αὐτοῦ, εἶναι τὸ γεγονὸς ὅτι πρὸ ἐτῶν -καὶ φυσικὰ μετὰ τὴν κοίμησίν του…- ὅλως ἀναληθῶς παρουσιάστηκε καὶ χρησιμοποιήθηκε ἀπὸ κορυφαῖον ὁμοιοπαθητικόν της Βορείου Ἑλλάδος σὲ σχετικὸ συνέδριο ὡς …ὑποστηρικτὴς τῆς ὁμοιοπαθητικῆς!!!

α. Κατ’ ἀρχάς, στὴν περίπτωσιν τοῦ προαναφερθέντος ὁμοιοπαθητικοῦ, ποὺ εἶχε ἐπισκεφθεῖ τὸν Γέροντα -καὶ ὁ ὁποῖος ὡς ὑποστήριξιν τῆς ὁμοιοπαθητικῆς (!) ἐξέλαβε τὴν συνηθισμένη πρὸς ὅλους ἀγάπη καὶ διακριτικότητα μὲ τὴν ὁποίαν του συμπεριφέρθηκε ὁ πατὴρ Παΐσιος- γνωρίζομεν καλῶς ὅτι ὁ Γέροντας ἀρνήθηκε σταθερὰ νὰ ἐξετασθῆ ἀπ’ αὐτὸν (ὑπέφερε τότε ἀπὸ τὸ σοβαρὸ πρόβλημα τῆς ὑγείας τοῦ, ποὺ ὑπέμεινε καρτερικὰ περισσότερο ἀπὸ ἕξι χρόνια), ὅπως ἐπίσης καὶ νὰ λάβη τὰ ὁμοιοπαθητικὰ φάρμακα. Στενοχωρήθηκε μάλιστα πολὺ ἀπὸ τὴν πιεστικότητά του καὶ ἀπὸ τὴν μεγάλη αὐτοπεποίθησί του, σὰν νὰ ἦταν ἱκανὸς νὰ θεραπεύση τὰ πάντα! Στὴν δὲ ἐπιμονὴ τοῦ ὁμοιοπαθητικοῦ, καὶ ἰδίως στὴν διαβεβαίωσί του ὅτι τα φάρμακά τους εἶναι ἐντελῶς ἀκίνδυνα, ἐπειδὴ εἶναι φυσικά, τὸν ρώτησε ἀφοπλιστικά:

-Τὰ φτιάχνεις μόνος σου;

-Ὄχι… Μᾶς τὰ φέρνουν ἀπ’ ἔξω, ὠμολόγησε ἀμήχανα ὁ ὁμοιοπαθητικός.

– Ε, τότε, ποῦ ξέρεις τί κάνουν αὐτοί;

β. Ἐπίσης, ἔχομε ὑπ’ ὄψιν μᾶς μερικὲς μαρτυρίες, κατὰ τὶς ὁποῖες, ἐρωτώμενος ὁ πατὴρ Παΐσιος σχετικῶς, ἀπέτρεπε σταθερὰ τὴν προσφυγὴν στὴν βοήθειά της ὁμοιοπαθητικῆς μὲ τὶς ἑξῆς φράσεις:

-Νὰ μὴν πᾶτε! Εἶναι μπερδεμένο πράγμα! Νὰ μὴν τῆς ἔχετε ἐμπιστοσύνη!

γ. Στὴν ἀκόλουθη, ὅμως, περίπτωσι μίλησε σαφέστερα: Δύο γνωστοί του μοναχοί, ὑστέρα ἀπὸ συζήτησί τους μὲ ἕτερο μοναχὸ ἀσθενῆ, ποὺ εἶχε καταφύγει γιὰ θεραπεία στὴν ὁμοιοπαθητική, πῆγαν προβληματισμένοι στὸν πατέρα Παΐσιο καὶ τὸν ρώτησαν ἂν εἶναι δυνατόν τα ὁμοιοπαθητικὰ φάρμακα νὰ προσφέρουν κάποια βοήθεια, ἂν εἶναι ἁπλὴ ἀπάτη ἢ μήπως κάτι ἀκόμη τὸ χειρότερον… Ὁ Γέροντας τοὺς βοήθησε νὰ καταλάβουν ὅτι συμβαίνει καὶ αὐτὸ τὸ τελευταῖο -δηλαδή, ὕπαρξις δαιμονικῆς ἐνεργείας- τονίζοντας μάλιστα στὸ τέλος χαρακτηριστικά:

-Ἐδῶ αὐτοὶ χρησιμοποιοῦν τὰ φάρμακά τους, ὅπως ἐμεῖς χρησιμοποιοῦμε τὸν Ἁγιασμό!!!

δ. Τὴν ἀνωτέρω θέσιν τοῦ Γέροντος κατέθεσε στὴν εἰσήγησίν του σὲ σχετικὴ θεολογικὴ καὶ ἰατρικὴ ἡμερίδα καὶ ὁ παιδοψυχίατρος Ἀρχιμανδρίτης π. Ἀντώνιος Στυλιανάκης:

«Πρὶν λίγους μῆνες ἤμουν στὸ Ἅγιον Ὅρος καὶ μὲ ἱκανοποίησι ἔμαθα ἀπὸ ἀξιόπιστο μοναχό, ἐπιστήμονα, ὅτι καὶ ὁ γέρων Παΐσιος χαρακτήριζε τὰ ὁμοιοπαθητικὰ φάρμακα σὰν δαιμονικὸ ὑποκατάστατο τοῦ Ἁγιασμοῦ καὶ δὲν δεχόταν αὐτοῦ του εἴδους θεραπεῖες»(*).

ε. Ἔχοντας αὐτὴν τὴν βεβαιότητα περὶ ὁμοιοπαθητικῆς ὁ μακαριστὸς πατὴρ Παΐσιος, ὅταν κάποτε τὸν ἐπισκέφθηκε νεαρὸς ἰατρὸς καὶ τοῦ ἀνέφερε ὅτι ἐξειδικεύεται στὴν ὁμοιοπαθητική, τὸν ἀπέπεμψε ἀπότομα, χωρὶς νὰ δεχθῆ νὰ συζητήση καθόλου μαζὶ τοῦ. Ἡ ἀσυνήθης αὐτὴ στάσις τοῦ πραοτάτου Γέροντος θεωροῦμε ὅτι ἀποσκοποῦσε στὸ νὰ συγκλονίση τὸν ἐπισκέπτη του καὶ νὰ τὸν βοηθήση νὰ συνειδητοποιήση τὸν ἐπικίνδυνο δρόμο, στὸν ὁποῖον εἶχε εἰσέλθει.

(*). Ἀθανασίου Ἀβραμίδη, «Η …Ὁμοιοπαθητικὴ ὑπὸ τὸ πρίσμα τῆς Ἰατρικῆς Ἐπὶστήμης», Ἀθῆναι 1996, σ. 39. Ὁ ἴδιος εἰσηγητὴς στὴν συνέχεια διαβεβαίωσε ὅτι:

“…καὶ ὁ ἅγιος γέρων Πορφύριος, δεχόταν μόνο τὴν κλασσικὴ ἰατρικὴ καὶ ὄχι τὶς λεγόμενες ἐναλλακτικὲς θεραπεῖες (στὶς ὁποῖες ὑπάγεται καὶ ἡ ὁμοιοπαθητικὴ)” (ἔνθ. ἄν.) Περὶ τοῦ γέροντος Πορφυρίου ἀνέφερε -ἐπίσης στὴν αὐτὴν ἡμερίδα- καὶ ὁ ἁγιορείτης ἱερομόναχος πατὴρ Ἀρτέμιος Γρηγοριάτης ὅτι, ὅταν τοῦ ἐζητήθη ἀπὸ πνευματικό του παιδὶ εὐλογία (ἄδεια) διὰ προσφυγὴ στὴν βοήθειά των ὁμοιοπαθητικῶν, τοῦ ἀπήντησε (ὁ γ. Πορφύριος): “Ὄχι. Νὰ μὴν πᾶτε σ’ αὐτούς. Διότι θὰ τῆς δώσουν (τῆς συζύγου τοῦ ἐρωτῶντος) κάποια ὕποπτα χάπια. Τὰ μὲν μικρὰ χάπια εἶναι ἀκίνδυνα. Ὅμως τὸ μεγάλο χάπι, ποὺ θὰ τῆς δώσουν, εἶναι παραγγελία ἀπὸ ἐργοστάσιο τῆς Ὀλλανδίας καὶ ἔχει διαβαστεῖ ἀπὸ μάγους”. (ἔνθ. ἄν.)”

(Ἀπὸ τὸ βιβλίο “Μαρτυρίες Προσκυνητῶν. Γέροντας Παϊσιος ὁ Ἁγιορείτης. 1924-1994″, Ἐκδόσεις “ΑΓΙΟΤΟΚΟΣ ΚΑΠΠΑΔΟΚΙΑ”, Ἐπιμέλεια: Νικόλαος Δ. Ζουρνατζόγλου, Ἐπισμηναγὸς Ε.Α., Κέφ. Δ’: Μαρτυρίες Ἁγιορείτου Μοναχοῦ Η., σέλ. 118-120)

[toula]

Γέροντας Αμβρόσιος Λάζαρης: Μην περιμένουμε, αδελφοί μου χριστιανοί, να έρθει ένας προφήτης Ηλίας για να μας σώσει.

Γιατί, αν έρθει εκείνη η εποχή, θα είναι πολύ τραγική για τον άνθρωπο, και πιο πολύ για εμάς τους χριστιανούς, όταν θα έρθει ο Προφήτης Ηλίας στη γη.

Είναι εδώ στη γη, ο Προφήτης, εδώ είναι, μεταξύ μας, και θα έρθει (φανερωθεί) στην καθορισμένη ώρα του, η οποία θα είναι φοβερή για τους ψευδοπροφήτες …

– Θα έρθουν χρόνια δύσκολα, αλλά μη φοβάστε. Τα παιδιά Του ο Θεός δεν τα εγκαταλείπει, θα τα φυλάει σκανδαλωδώς.

– Δηλαδή, Γέροντα;

– Τί δηλαδή; Να, άμα δεν θα έχεις να φας, θα ξυπνάς το πρωί, θα βρίσκεις μια φραντζόλα πάνω στο τραπέζι και θα λες: «Αυτό από πού ήρθε»; Αλλά πρέπει να έχεις πίστη. Χωρίς πίστη, δεν γίνεται τίποτα.

Όταν έρθει ο Αντίχριστος και αρχίσει τη δράση του, οι άνθρωποι θα κάνουν βιαιότητες. Ο Χριστός, όμως, θα φροντίζει τα παιδιά του για την τροφή τους, όπως φρόντιζε τους Ισραηλίτες στην έρημο.

Θυμάμαι ότι στο Άγιον Όρος, πριν τον πόλεμο του 40, οι μοναχοί τρέφονταν με τα μικρά ραδίκια και με όλες τις άλλες τροφές. Αλλά την περίοδο της πείνας ο Θεός αύξησε τόσο τα ραδίκια, που έφτασαν περίπου ένα μέτρο και ήταν πολύ τρυφερά. Μ’ αυτά τρέφονταν οι μοναχοί και δεν πέθαναν της πείνας. Το ίδιο θα φροντίσει και για εμάς ο Θεός την περίοδο του Αντιχρίστου.

Όταν έχω ένα πρόβλημα και λέω στον Θεό «Ας γίνει το θέλημά Σου» και το εννοώ, μετά πως να Του ζητήσω τι θέλω εγώ; Είναι σωστό;

– Θα λες μόνο: «Να γίνει το θέλημά Σου»!

Ο Θεός έθρεψε τους Εβραίους σαράντα χρόνια με το μάννα. Ούτε έσπερναν, ούτε θέριζαν, ούτε όργωναν, ούτε είχαν τίποτα, κανένα ζώο. Και κάθε πρωί πήγαιναν έξω, άνοιγαν την πόρτα τους και έβρισκαν στο κατώφλι μια κατσαρόλα με το μάννα, πού είχε oλες τις ουσίες όλων των φαγητών.

Και ζήσανε σαράντα χρόνια, όχι έναν χρόνο και τρία χρόνια. Σαράντα! θ’ αφήσει τώρα, λες, ο Θεός τον άνθρωπο εκείνον πού θα Τον ακολουθήσει; Όχι! Δεν θα τον αφήσει!

Παιδί μου, αν μπορούσαμε να δούμε πόσο μας αγαπάει ο Θεός, πό­σο καλός είναι ο Θεός, θα τρελαινόμασταν.

Γέροντας Αμβρόσιος Λάζαρης

[toula]

Επίσκοπος Αυγουστίνος Καντιώτης: Ο άνθρωπος αγαπητοί μου δεν είναι μόνο σώμα, είναι κυρίως ψυχή και η καλλιέργεια αποβλέπει κατ’ εξοχήν στην ψυχή.

Η ψυχή εκφαίνεται σε τρεις σπουδαιότατες λειτουργίες: πρώτη είναι η σκέψη- ο νους, δεύτερη είναι το συναίσθημα- η καρδιά, και τρίτη είναι η βούληση. Γι’αυτό η παιδαγωγική, η αληθής παιδαγωγική, πρέπει να καλύπτει και τους τρεις αυτούς τομείς της ανθρώπινης υπάρξεως.

Δυστυχώς στον αιώνα μας η ανθρωπότητα έδωσε υπερβολική σημασία στην γνώση. Συσσώρευσε γνώσεις στον εγκέφαλο όσο ποτέ άλλοτε. Θεοποίησε την επιστήμη. Ανακάλυψε μυστικά, ανέπτυξε τεχνικό πολιτισμό, διέσπασε το άτομο, πάτησε στην σελήνη.

Το αποτέλεσμα ήταν ότι παραμελήθηκε η καρδιά. Ενώ έχουμε υπερτροφία εγκεφάλου, έχουμε ατροφία καρδιάς. Έτσι δημιουργήθηκε ο υπεράνθρωπος του Νίτσε, το επιστημονικό θηρίο, που είναι το αγριώτερο απ’όσα τρέφει η Γη. Σήμερα ο «επιστήμων», οπλισμένος με την μαχαίρα της γνώσεως, είναι έτοιμος να πατήσει ένα κουμπί και – ω Θεέ μου!- η Γη να γίνει κονιορτός.

Να τα αποτελέσματα της μονομέρειας στην παιδαγωγική.

Το κατ’εμέ; Προτιμώ έναν χωρικό που αισθάνεται το ρίγος της θρησκείας, παρά έναν άθεο «επιστήμονα» που στέκεται ψυχρός εμπρός στα μεγαλεία της φύσεως…

Σεις, παιδιά της Ελλάδος και της Ορθοδοξίας, καλλιεργείστε τις τρεις αυτές ψυχικές δυνάμεις. Και προσοχή, όχι μονομέρεια.

Αγαπητά μου παιδιά, μελετάτε μέρα-νύχτα. Η άμιλλα μεταξύ των εθνών συνεχίζεται. Είστε παιδιά της Ελλάδος, που κάποτε κατείχε τα σκήπτρα της επιστήμης και είναι ντροπή να μας ξεπερνούν τώρα άλλοι. Δεν είναι όμως η γνώση το παν. Θα’ρθει καιρός -προφητεύω- που τα πτυχία θα καταντήσουν χωρίς αξία, πλατανόφυλλα.

Ακούστε όχι τον επίσκοπο Αυγουστίνο- ακούστε τον Πλάτωνα, που λέει, ότι η γνώση δεν αρκεί. «Επιστήμη, χωριζομένη αρετής» είπε, είναι «πανουργία» (Μενεξ.247Α), πονηρία αλώπεκος δηλαδή και αγρίων θηρίων…

Από το βιβλίο: Πνευματικά σαλπίσματα ορθοδόξου ζωής και ομολογίας, εκδ. «Ορθόδοξος Κυψέλη»- Θεσσαλονίκη 2008

[toula]

Το 2003, ένας ιερεύς εκπαιδευτικός, που ζούσε σε μεγαλούπολι, μας είπε ότι είδε τον πατέρα Ευμένιο [νυν άγιο Ευμένιο] σε όνειρο, που ήταν σαν όραμα.

Τον είδε με υψωμένα χέρια προς τον Θεό, να του λέη:

– Παιδί μου, νύχτα και μέρα παρακαλώ τον Θεό να σε σκεπάση.

Μην στενοχωριέσαι γι’ αυτά, που πρόκειται να πάθης στο σχολείο. Μη μιλάς καθόλου. Ό,τι και να λες, το εκλαμβάνουν αντίθετα. Ο διάβολος τα κάνει. Προσεύχομαι για σένα μέρα και νύχτα.

Δύο μήνες αργότερα, ο ιερεύς εκπαιδευτικός πέρασε από ένορκη διοικητική εξέτασι (Ε.Δ.Ε.), με χαλκευμένες εις βάρος του κατηγορίες.

Βρέθηκαν άτομα, που τον κατηγόρησαν για λάθη και μηχανεύματα άλλων.

Με τις προσευχές του Γέροντα αυτοί, που ξεκίνησαν τις κατηγορίες, παραμονές του πορίσματος της Ε.Δ.Ε., πέρασαν κάποιες παιδαγωγίες και ο ιερεύς, με τις προσευχές του προστάτου του πατρός Ευμενίου, αθωώθηκε.

Απόσπασμα από το βιβλίο του Μοναχού Σίμωνος, «π. Ευμένιος, Ο ποιμήν ο καλός και θαυματουργός».

[toula]

Να έχεις πραότητα και να μη θυμώνεις, διότι ο θυμός είναι καρπός εγωϊσμού και ιδίου θελήματος, ενώ αντιθέτως, η πραότης είναι καρπός ταπεινής καρδίας και εκκοπής του ιδίου θελήματος.

Όταν κανείς θυμώνη, χάνει το διακριτικόν ο νους, και ως εκ τούτου χάνει την ισορροπίαν του και παρασύρεται εις άπρεπους λόγους και σχήματα.

Οι άγιοι πατέρες τον θυμόν κυρίως, αν και όλα τα πάθη, τον παρομοιάζουν με την μέθην, διότι όταν μεθύη κανείς, χάνει την αξιοπρέπειάν του και γίνεται γελοίος ενώπιον των συνανθρώπων του, ούτω πως και ο θυμώδης εν καιρώ παραφοράς.

Ο Κύριος, μας λέγει: «Μάθετε απ’ εμού, ότι πράός ειμι και ταπεινός τη καρδία και ευρήσετε ανάπαυσιν ταις ψυχαίς υμών» (Ματθ. 11,29 ). Δια να εύρωμεν ειρήνην εις την συνείδησίν μας, πρέπει να καταστείλωμεν και να εκριζώσωμεν το θηρίον του θυμού, που φωλεάν έχει τον εγωϊσμόν.

Όταν τύχη και σε ελέγξη το πρόσωπον αυτό, είτε δικαίως, είτε από αδιακρισίαν, σφίξε τον εαυτόν σου, πίεσε τον εσωτερικόν αναβρασμόν, κλείσε το στόμα και άρχισε την ευχήν μέσα σου και θα ίδης αμέσως να πνιγή το θηρίον! Αλλά χρειάζεται αγώνας δια κάθε νίκην.

Όταν νικάσαι από τον θυμόν, να γνωρίζης ότι του έρριξες τροφήν, οπότε εις άλλην περίπτωσιν θα τον ίδης πιο δυνατόν. Όταν όμως τον πνίγης με τον άνωθεν τρόπον, όταν εξαγριώνεται, τότε να γνωρίζης ότι δεν του έρριξες τροφήν, οπότε εις άλλην του εξαγρίωσιν θα είναι πιο αδύνατος, εις την επομένην πιο αδύνατος και σιγά-σιγά θα γίνεται η θεραπεία του.

γέροντας Εφραίμ της Αριζόνα

[toula]

ΠΟΙΑ ΣΥΝΤΟΜΗ ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΕΚΑΝΕ ΚΑΘΕ ΠΡΩΙ Ο ΑΓΙΟΣ ΚΟΣΜΑΣ Ο ΑΙΤΩΛΟΣ;

Δημήτριος Παναγόπουλος Ιεροκήρυκας: Ο Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός, κάθε πρωί που ξυπνούσε, έκανε μια σύντομη προσευχή:

«Πήγαινε, Χριστέ, και σήμερα μπροστά μας!».

Ο Χριστός είπε, ότι όποιος θέλει ας Με ακολουθήσει.

Εμείς όμως, πάμε μπροστά από τον Θεό, νομίζοντας ότι τα ξέρουμε καλύτερα από Αυτόν ή πάμε δίπλα Του, για να Του υποδείξουμε, λες και ο Θεός έχει ανάγκη από τις δικές μας υποδείξεις.

Δεν ακολουθούμε τον Χριστό, δεν Τον βάζουμε μπροστά μας και δεν Τον εμπιστεύομαστε, γι’ αυτό και η ζωή μας γέμισε βάσανα και τραγωδίες.

Αν δεν έχουμε οδηγό τον Χριστό, τότε οπωσδήποτε θα έχουμε οδηγό τον διάβολο.

Δεν υπάρχει μέση κατάσταση.

Δημήτριος Παναγόπουλος Ιεροκήρυκας

Ο αείμνηστος ιεροκήρυκας Δημήτριος Παναγόπουλος υπήρξε ένας άοκνος εργάτης του Ευαγγελίου με πλήθος καταπληκτικών ομιλιών και συγγραμμάτων. Χωρίς σπουδές και τίτλους, έχοντας όμως το σπουδαίο χάρισμα του λόγου και κυρίως την πλουσιότατη Χάρη του Κυρίου μας που τον επεσκίαζε και τον καθοδηγούσε, βοήθησε πλήθος ανθρώπων να βρούν και να ακολουθήσουν την οδό της σωτηρίας. Αξίζει να σημειωθεί πως δεν επεδίωξε να αναλάβει αυτήν την διακονία αλλά ο Ίδιος ο Χριστός τον επέλεξε και του την ανέθεσε.

[toula]

Στό πρόσφατο Μουντιάλ (παγκόσμιο πρωτάθλημα ποδοσφαίρου) πού διοργανώθηκε στό Κατάρ ἔπαιξαν σημαντικό ρόλο οἱ ποδοσφαιριστές, ἀλλά τόν μεγαλύτερο ρόλο τόν ἔπαιξαν οἱ προπονητές.

Ἄν οἱ παῖκτες εἶχαν τό ταλέντο, τά χαρίσματα, οἱ προπονητές εἶχαν τό σύστημα τοῦ παιχνιδιοῦ, τήν ὀργάνωση τῆς ὁμάδας καί τήν κατάλληλη ἀξιοποίηση τῶν παικτῶν πού ἔχουν τά ἰδιαίτερα προσόντα.

Ἔχουν σημειώσει εἰδικοί ὅτι τό παλαιό ποδόσφαιρο στηριζόταν κυρίως στήν πρωτοβουλία καί τήν εὑρηματικότητα τῶν παικτῶν, γι’ αὐτό καί κάθε ὁμάδα ἔπαιζε διαφορετικό ποδόσφαιρο, ἐνῶ τώρα ὅλες οἱ ὁμάδες παίζουν τό ἴδιο ποδόσφαιρο, χρησιμοποιώντας τά ἴδια συστήματα καί τήν ἴδια ὀργάνωση, ἁπλῶς διαφοροποιοῦνται στίς λεπτομέρειες.

Μοῦ ἄρεσε ἡ ἔκφραση ὅτι τώρα οἱ παῖκτες «εἶναι “προϊόντα” διαφορετικῶν “ἐργοστασίων”». Ἔτσι, στήν ἐπιτυχία κάποιας ὁμάδας ἔχει σημαντικό ρόλο ὁ προπονητής, ὁ ὁποῖος ἀφ’ ἑνός μέν ἐπιλέγει τούς καλύτερους, κατά τήν γνώμη του, παῖκτες στήν ὁμάδα, ἀφ’ ἑτέρου δέ καταρτίζει τό κατάλληλο σύστημα, ἀξιοποιώντας τά ἰδιαίτερα χαρίσματα τῶν ποδοσφαιριστῶν του.

Παντοῦ ὁ προπονητής, ὁ δάσκαλος, ὁ καθηγητής, ὁ ἐκπαιδευτής παίζει σημαντικό ρόλο στήν ἐπιτυχία τῶν χαρισματούχων ἀνθρώπων καί μιᾶς συγκεκριμμένης ὁμάδας στήν ὁποία ἀνήκει. Χωρίς προπονητή, ἐκπαιδευτή, δάσκαλο, ἐρευνητή δέν μπορεῖ κανείς νά μάθη τά μυστικά μιᾶς ἐπιστήμης, μιᾶς τέχνης, καί νά ἔχη ἐπιτυχία στόν τομέα πού ἐπιθυμεῖ. Εἶναι, βέβαια, καλό τό χάρισμα, ἀλλά χρειάζεται μιά ἰδιαίτερη ἀξιοποίησή του ἀπό τόν κατάλληλο καί εἰδικό ἄνθρωπο.

Στίς ὁμιλίες μου συχνά ἀναφέρομαι στήν ἀναγκαία παρουσία τοῦ προπονητοῦ στήν ζωή μας. Αὐτό τό κάνω καί ὅταν μιλῶ στούς νέους, γιά νά τούς δείξω τήν μεγάλη σημασία τοῦ δασκάλου στήν ζωή τους, ἀλλά καί ὅταν μιλῶ σέ συζύγους, γιά νά καταλάβουν ὅτι ἀπαιτεῖται ἕνας προπονητής πού νά τούς μάθη πῶς νά συζοῦν χωρίς νά ὑφίστανται κορεσμό, πῶς νά ἀγαποῦν χωρίς νά ὑφίστανται τήν ἀλλοίωση τοῦ χρόνου, πῶς νά χαίρονται αὐτό πού κάνουν, χωρίς νά ἀπογοητεύονται.

Ὅταν ἀφήνεται κάποιος νά αὐτοσχεδιάζη, ὅταν στηρίζεται στό «ἐγώ» του, στό χάρισμά του, στήν φιλαυτία του, τότε εἶναι σίγουρο ὅτι θά εἶναι αὐτοκαταστροφικός καί διαλυτικός.

Ἡ παρουσία τοῦ κατάλληλου «προπονητοῦ» εἶναι ἀπαραίτητη καί στήν χριστιανική-πνευματική ζωή. Αὐτόν τόν ρόλο παίζει ὁ πνευματικός πατέρας, ὁ κατάλληλος πνευματικός καθοδηγός, ὁ ὁποῖος θά γνωρίζη τά μυστικά τοῦ πνευματικοῦ ἀγώνα, θά ἐλέγχη τήν ἔμπνευση τοῦ ἀνθρώπου τόν ὁποῖο καθοδηγεῖ, θά τόν τιθασεύη γιά νά ἀποφεύγη τίς ὑπερβολές καί θά τοῦ μάθη πῶς νά ὑπερβαίνη τήν φιλαυτία καί νά διαπνέεται ἀπό τήν φιλοθεΐα καί τήν φιλανθρωπία.

Φυσικά, ἐννοεῖται ὅτι ὁ πνευματικός πατέρας θά εἶναι γνώστης τόσο τῆς πνευματικῆς πορείας ὅσο καί τῆς πνευματικῆς γνώσεως, ἀλλά καί νά ἔχη πνευματική διάκριση καί σύνεση, ὥστε νά ἐμπνέη χωρίς νά καταργῆ τήν ἐλευθερία τοῦ καθοδηγουμένου.

Δέν μπορεῖ κανείς νά μάθη τήν σοφία τοῦ Θεοῦ, χωρίς ἔμπειρο πνευματικό καθοδηγό, χωρίς ἐξαγιασμένο πνευματικό πατέρα, ὁ ὁποῖος ὄχι μόνον θά τόν κατευθύνη πνευματικά, ἀλλά καί θά τόν κατεβάση ἀπό τήν ἐξέδρα γιά νά τόν βάλη μέσα στό γήπεδο, θά τοῦ διδάξη τήν κατάλληλη μέθοδο τοῦ πνευματικοῦ ἀγῶνος γιά τήν βίωση τῆς αἰωνιότητας.

Ν. Ι.

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΝΑΥΠΑΚΤΟΥ – ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ

[toula]

ΤΙ ΚΑΝΟΥΜΕ ΑΝ ΧΡΕΙΑΣΤΕΙ ΝΑ ΑΛΛΑΞΟΥΜΕ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟ;

Άγιος Παΐσιος: – Γέροντα, όταν κανείς αναγκασθή για κάποιον λόγο να αλλάξη πνευματικό, χρειάζεται να εξομολογηθή πάλι αμαρτίες που έχει εξομολογηθή;

Καλά είναι να ενημερώση τον καινούργιο πνευματικό, όπως ο ασθενής, όταν αλλάζη γιατρό, λέει πάλι το ιστορικό του, για να μπορέση ο γιατρός να τον βοηθήση καλύτερα.
Γέροντα, όταν κάποιος θέλη να αλλάξη πνευματικό και μας ρωτάη αν είναι σωστό, τι πρέπει να πούμε;

Να πάρη ευλογία από τον πνευματικό του. Δεν είναι καλό να αλλάζη κανείς εύκολα πνευματικό. Μια οικοδομή δεν θα γίνη ποτέ σωστή, αν αλλάζουν συνέχεια οι μηχανικοί και οι οικοδόμοι.

Παλιά πήγαιναν οι άνθρωποι σε Γέροντες, για να ζητήσουν συμβουλή για ένα θέμα που τους απασχολούσε και να βοηθηθούν. Σήμερα πολλοί δεν πάνε για συμβουλή, αλλά για να δικαιολογήσουν τον εαυτό τους ή για να πουν ότι συμβουλεύτηκαν και τον τάδε Γέροντα. «Πήγα στον τάδε και στον τάδε, ρώτησα και τον πατέρα Παϊσιο γι’ αυτό το θέμα», λέει ο άλλος, και εγώ μπορεί να τον μάλωσα ή να ήρθε μέχρι την πόρτα και να μη χτύπησε! Έτσι καταλήγουν να γυρίζουν από τον έναν πατέρα στον άλλον, χωρίς να έχουν κάποιον μόνιμο πνευματικό, με αποτέλεσμα να μπερδεύωνται.

Άλλοι πάλι κάνουν ένα σφάλμα και δεν πάνε να το πουν στον πνευματικό τους, αλλά πάνε και το λένε σε άλλον πνευματικό, για να μη χάσουν την αξιοπρέπειά τους. Μετά από λίγο καιρό κάνουν το ίδιο σφάλμα και το λένε σε άλλον, ύστερα σε άλλον, και τελικά παρουσιάζονται στον έναν πνευματικό ότι το έκαναν μια φορά, στον άλλο μια φορά, και έτσι συνεχίζουν να σφάλλουν και μένουν αδιόρθωτοι.

Είναι και μερικοί, έχω παρατηρήσει, οι οποίοι αποφεύγουν να πουν κάτι στον πνευματικό τους, αν και ξέρουν ότι θα τους βοηθήση και δεν πρόκειται να το διαδώση, και το λένε σε κάποιον γνωστό τους, που δεν μπορεί να τους βοηθήση και που σίγουρα θα το πη και σε άλλους. Θυμάμαι, όταν ήμουν αρχάριος μοναχός στο Κοινόβιο[ii], είχε έρθει κάποιος να κοινοβιάση. Κάθησε ένα διάστημα και μετά είχε λογισμούς να φύγη. Στον ηγούμενο δεν πήγε να πη τους λογισμούς του ούτε σε κανέναν άλλον πνευματικό πατέρα, αλλά τα είπε σε έναν εργάτη από την Ιερισσό, που εργαζόταν στο μοναστήρι. Ήμουν και εγώ εκεί κοντά, όταν του τα έλεγε· καθάριζα κρεμμύδια έξω από την κουζίνα.

Άρχισε λοιπόν από δύο μέτρα πιο πέρα να του κάνη εξομολόγηση δυνατά. «Μετάνοιωσα που έγινα μοναχός». «Όταν ήρθες, δεν δοκίμασες;», τον ρωτάει ο εργάτης. «Δοκίμασα δύο χρόνια». «Καλά, γιατί δεν έφυγες νωρίτερα;». «Να, δεν έφυγα». «Με το ζόρι σε έκαναν καλόγερο;». «Όχι, ήθελα και εγώ». «Καλά, του λέει, τα είπες αυτά στον ηγούμενο;». «Όχι», του απαντά. «Σ’ εμένα που τα λες, τι θα ωφεληθής;», του λέει. Του είχε πει ολόκληρο το ιστορικό του. Βλέπετε; Στον ηγούμενο που έπρεπε να τα πη, για να βοηθηθή, δεν τα είπε και πήγε να εξομολογηθή στον εργάτη. Και εκείνος θα τα έλεγε το Σαββατοκύριακο στο καφενείο στην Ιερισσό, για να γελάσουν, και θα γέμιζε το χωριό. Και να πης πως ήταν λειψός; Ξέρετε πόσα λεξικά είχε; Τα αρχαία ελληνικά τα ήξερε απταίστως.

Γέροντα, μπορεί ένας λαϊκός να ρωτήση για ένα πρόβλημά του ή για έναν πειρασμό του κάποιον πνευματικό αδελφό του, αν ο πνευματικός του απουσιάζη;
Δεν μπορεί να τηλεφωνήση στον πνευματικό του; Ο αδελφός άλλοτε μπορεί να βοηθήση και άλλοτε δεν μπορεί να βοηθήση ή, παρά την καλή του διάθεση, μπορεί ακόμη και να τον βλάψη. Σε μια ανάγκη με ένα τηλεφώνημα στον πνευματικό βολεύονται τα πράγματα. Και αν δεν μπορή να επικοινωνήση με τον πνευματικό του και είναι κάτι σοβαρό και επείγον, ας ρωτήση έναν άλλον πνευματικό. Καλά είναι να τον έχη ρωτήσει εκ των προτέρων ποιον πνευματικό μπορεί να συμβουλευθή σε τέτοια περίπτωση, ώστε να πάη σε κάποιον που έχει το ίδιο πνεύμα, Γιατί κάθε μοναχός έχει δικό του σχέδιο. Μπορεί να είναι καλό και το ένα σχέδιο και το άλλο, αλλά είναι διαφορετικά.

[ii] Στην Ι. Μονή Εσφιγμένου, 1953-1956.

Πηγή: Από το βιβλίο: “Γέροντος Παϊσίου Λόγοι”, Τόμος Γ΄.