Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

Κάποτε ο επίσκοπος της Ρωμίλλας κατηγορήθηκε από μερικούς κάτοικους πως χρησιμοποιεί για το φαγητό του το άγιο δισκάριο.


Αμέσως ο πάπας, έκπληκτος απ’ αυτό που άκουσε, έστειλε κι έφεραν τον επίσκοπό δεμένο και πεζό στη Ρώμη και τον έκλεισε αμέσως στη φυλακή.

Πέρασαν έτσι τρεις μέρες.

Τη νύχτα του Σαββάτου ο πάπας βλέπει κάποιον στον ύπνο του να του λέει:

Αυτή την Κυριακή δεν θα λειτουργήσεις ούτε εσύ ούτε κανείς άλλος, αλλά ο φυλακισμένος επίσκοπος.

Εκείνος θέλω να λειτουργήσει.

Επειδή ο πάπας δυσπιστούσε, η φωνή ακούστηκε για δεύτερη και για τρίτη φορά: «Σου είπα πως ο φυλακισμένος επίσκοπος θα λειτουργήσει»!

Όταν ξύπνησε ο πάπας, κάλεσε τον επίσκοπο και τον ρώτησε:

Ποια είναι η πνευματική σου εργασία;

-Είμαι αμαρτωλός, απάντησε εκείνος.

Επειδή δεν φανέρωνε τίποτα άλλο, ο πάπας του είπε:

-Σήμερα εσύ θα λειτουργήσεις.

Ο επίσκοπος υπάκουσε.

Όταν λοιπόν παραστάθηκε στο ιερό θυσιαστήριο και συμπλήρωσε την ευχή της προσκομιδής, πριν να πει την τελική αγιαστική ευχή άρχισε για δεύτερη, για τρίτη και για τέταρτη φορά την αγία αναφορά.

Τί συμβαίνει; ρώτησε ο πάπας.

Γιατί άρχισες τέσσερις φορές την ευχή και δεν την ολοκλήρωσες;

-Συγχώρεσέ με, απάντησε ο επίσκοπος, αλλά δεν είδα, όπως συνήθως, την επιφοίτηση του Αγίου Πνεύματος.

Αν θέλεις, απομάκρυνε από το θυσιαστήριο το διάκονο που κρατάει το ριπίδιο, γιατί εγώ δεν τολμώ να του το πω.

Όταν ο διάκονος απομακρύνθηκε, τότε και ο πάπας και ο επίσκοπος είδαν αμέσως την παρουσία του Αγίου Πνεύματος.

Αλλά συνέβη και τούτο:

Το καταπέτασμα, που βρισκόταν πάνω από το ιερό θυσιαστήριο, σηκώθηκε μόνο του και σκέπασε τον πάπα, τον επίσκοπο και όλους τους διακόνους μαζί με το άγιο θυσιαστήριο για τρεις ώρες!

Τότε κατάλαβε ο ιερός Αγαπητός πως ο επίσκοπος ήταν πολύ ενάρετος και πως είχε συκοφαντηθεί.

Aπό το «Λειμωνάριον» – Ιωάννου του Μόσχου

ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ONLINE , Ο φυλακισμένος επίσκοπος

[toula]

Γράφει ο Πρωτοπρεσβύτερος Βασίλειος Γιαννακόπουλος

Σήμερα 19 Ιανουαρίου η Αγία μας Εκκλησία τιμά την μνήμη του Αγίου Μάρκου, Επισκόπου Εφέσου του Ευγενικού. Ο Άγιος Μάρκος ο Ευγενικός γεννήθηκε το 1392 μ.Χ. από ευσεβείς και πιστούς γονείς.

Λόγω των πολλών του πνευματικών χαρισμάτων έκανε περίλαμπρες θεολογικές και φιλοσοφικές σπουδές και μαθήτευσε στους πλέον φημισμένους δασκάλους της εποχής του, τον Ιωάννη Χορτασμένο (έπειτα Ιγνάτιο Μητροπολίτη Σηλυβρίας) και τον μαθηματικό και φιλόσοφο Γεώργιο Γεμιστό Πλήθωνα. Μεταξύ των συμμαθητών του ήταν και ο μετέπειτα άσπονδος εχθρός του Βησσαρίων, ο καρδινάλιος που ήταν υπέρμαχος της ένωσης μεταξύ Ορθοδόξων και Ρωμαιοκαθολικών. Μετά τον θάνατο του πατέρα του, τον διαδέχθηκε στο επάγγελμα του δασκάλου. Διακρίθηκε ως δάσκαλος της ρητορικής και μεταξύ των μαθητών του, που διέπρεψαν αργότερα, ήταν ο Γεώργιος Γεννάδιος Σχολάριος (ο πρώτος μετά την πτώση της Κωνσταντινούπολης Πατριάρχης).

Σε ηλικία εικοσιπέντε ετών αποφάσισε να γίνει μοναχός και πήγε σε μία Μονή στα Πρισκηπόννησα, κοντά σε έναν ενάρετο μοναχό, τον Συμεών. Ο Συμεών τον έκειρε μοναχό και τον μετονόμασε από Εμμανουήλ, που ήταν το πρώτο του όνομα, σε Μάρκο. Κατόπιν έφυγε από τα νησιά αυτά και πήγε στην Μονή των Μαγκάνων, όπου χειροτονήθηκε ιερέας. Αφού έγινε κληρικός, το 1436 μ.Χ. εκλέχθηκε Αρχιεπίσκοπος Εφέσου. Έπειτα ο Άγιος Μάρκος ακολούθησε τον αυτοκράτορα Ιωάννη Παλαιολόγο στην Φερράρα και στην Φλωρεντία, όπου πραγματοποιήθηκε Σύνοδος για την ένωση της Ανατολικής και της Δυτικής Εκκλησίας. Εκεί ο Μάρκος αναδείχθηκε υπέρμαχος της Ορθοδοξίας, αρνούμενος να υπογράψει τον όρο της ψευδοένωσης, έτσι που όταν ο Πάπας Ευγένιος ο Δ΄ (1431-1447 μ.Χ.) πληροφορήθηκε την απόφασή του είπε: «Μάρκος ουχ υπέγραψε, λοιπόν εποιήσαμεν ουδέν».

Μετά την προδοτική ένωση της Φερράρας-Φλωρεντίας οι Βυζαντινοί εγκατέλειψαν την Ιταλία. Ο αυτοκράτορας παρέλαβε τον Μάρκο στο αυτοκρατορικό πλοίο. Όταν τελικά έφθασαν στην Κωνσταντινούπολη, οι κάτοικοι δέχθηκαν με αισθήματα εχθρικά και αποδοκίμασαν αυτούς που υπέγραψαν την ένωση με τους Παπικούς, αλλά επιδοκίμασαν και τίμησαν τον Άγιο Μάρκο, ο οποίος δεν υπέγραψε την προδοτική αυτή ένωση. Ήταν η εποχή που οι πιστοί ενδιαφέρονταν για την Ορθοδοξία και δεν την εγκατέλειπαν σε χέρια ανάξια και προδοτικά! Φεύγοντας ο Άγιος Μάρκος από την Έφεσο εξαιτίας του διωγμού του από τους Τούρκους και τους ενωτικούς και πηγαίνοντας προς το Άγιον Όρος, φυλακίσθηκε με εντολή του αυτοκράτορα στην Λήμνο για δύο χρόνια. Εκεί υπέστη πολλές ταλαιπωρίες.

Από την Λήμνο ο Άγιος απευθύνθηκε με εγκύκλιο επιστολή του προς τους Ορθοδόξους Χριστιανούς όλης της γης. Με αυτή ελέγχει αυστηρά τους Ορθοδόξους εκείνους που αποδέχθηκαν την ένωση και με αδιάσειστα στοιχεία αποδεικνύει ότι οι Λατίνοι είναι καινοτόμοι και αιρετικοί. Μετά την αποφυλάκισή του ο Άγιος Μάρκος λόγω της ασθενείας του δεν μπόρεσε να αποσυρθεί στο Άγιον Όρος, αλλά επέστρεψε στην Κωνσταντινούπολη, όπου έγινε δεκτός με τιμές ως άγιος και ομολογητής. Από την Μονή του Αγίου Γεωργίου των Μαγγάνων ο νέος ομολογητής διηύθυνε τον αγώνα κατά των ενωτικών, γράφοντας επιστολές στους μοναχούς και στους κληρικούς ενθαρρύνοντάς τους να κρατούν την ορθή πίστη και να μην συνεργάζονται με τους ενωτικούς. Από τους διωγμούς και τις εξουθενώσεις επιβαρύνθηκε η υγεία του και στις 23 Ιουνίου 1444 μ.Χ. παρέδωσε την αγία του ψυχή στον αθλοθέτη Κύριο, σε ηλικία 52 ετών.

Αμέσως μετά την κοίμησή του ο Μάρκος τιμήθηκε ως άγιος και ομολογητής. Οι αγώνες του για την Ορθόδοξη Πίστη δεν άφησαν ασυγκίνητους τους πιστούς, οι οποίοι τον τίμησαν όπως του άξιζε. Τότε ο λαός κρατούσε την Ορθοδοξία και δεν αποδέχθηκε με τίποτα αυτούς τους αρχιερείς που υπέγραψαν την ψευδοένωση, ενώ σήμερα ο λαός δεν στέκεται πλάϊ στους αγωνιζόμενους ποιμένες. Την πρώτη ακολουθία προς τιμή του Αγίου Μάρκου συνέθεσε ο αδελφός του, Ιωάννης ο φιλόσοφος. Η μνήμη του στην αρχή εορταζόταν στις 23 Ιουνίου, αλλά ο Πατριάρχης Γεννάδιος ο Σχολάριος το 1456 μ.Χ., όρισε με Συνοδική Πράξη να εορτάζεται η μνήμη του στις 19 Ιανουαρίου, ημέρα προφανώς της ανακομιδής του λειψάνου του Αγίου και ταφής αυτού στην Μονή του Λαζάρου στον Γαλατά. Οι αγώνες του Μάρκου και του μαθητή του Γενναδίου αναγνωρίσθηκαν από την μεγάλη Σύνοδο της Κωνσταντινούπολης που τελείωσε το 1484 μ.Χ.

Η φωτεινή μορφή του Αγίου Μάρκου του Ευγενικού πρέπει να μας εμπνέει στον αγώνα που κάνουμε για Ορθοδοξία και Ορθοπραξία. Μην ακούμε τις Οικουμενιστικές σειρήνες της εποχής μας, οι οποίες προσπαθούν να μας αποπροσανατολίσουν και να μας αλλοιώσουν την Ορθόδοξη Πίστη μας. Εμείς ως Ορθόδοξοι Χριστιανοί οφείλουμε να αγωνιζόμαστε σθεναρά εναντίον του Οικουμενισμού και του Συγκρητισμού, γιατί μόνο έτσι δείχνουμε την πραγματική μας αγάπη για τους συνανθρώπους μας.

Αφυπνίζοντας τους αδελφούς μας τους βγάζουμε από την αίρεση και τους οδηγούμε στην Ορθοδοξία και τελικά στην αιώνια σωτηρία. Αφήνοντάς τους στην πλάνη τους οδηγούμε στην απώλεια. Μην ακούμε αυτούς που μιλούν για αγάπη προς τους αιρετικούς. Αυτούς αν τους πλησιάσουμε θα αντιληφθούμε το μίσος που έχουν για αυτούς που αγαπούν την Ορθοδοξία. Ας ακολουθήσουμε την πορεία των Αγίων μας και να είμαστε σίγουροι. ότι θα βρεθούμε κοντά τους στην Βασιλεία του Θεού.

Πρωτοπρεσβύτερος Βασίλειος Γιαννακόπουλος
Εφημέριος Ιερού Ναού Αγίου Αλεξίου Αιγίου

[toula]

Ο ΑΓΙΟΣ ΠΑΪΣΙΟΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΓΙΟ ΜΑΡΚΟ ΤΟΝ ΕΥΓΕΝΙΚΟ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΑΓΙΟΥΣ ΠΑΤΕΡΕΣ

Άγιος Παΐσιος: Πολλοί άγιοι Μάρτυρες, όταν δεν ήξεραν το δόγμα, έλεγαν: «Πιστεύω ο,τι θέσπισαν οι Άγιοι Πατέρες». Αν κάποιος έλεγε αυτό, μαρτυρούσε. Δεν ήξερε δηλαδή να φέρη αποδείξεις στους διώκτες για την πίστη του και να τους πείση, αλλά είχε εμπιστοσύνη στους Αγίους Πατέρες.
Σκεφτόταν: «Πως να μην έχω εμπιστοσύνη στους Αγίους Πατέρες; Αυτοί ήταν και πιο έμπειροι και ενάρετοι και άγιοι. Πως εγώ να δεχθώ μία ανοησία; Πως να ανεχθώ να βρίζη ένας τους Αγίους Πατέρες;»

Να έχουμε εμπιστοσύνη στην παράδοση. Σήμερα, δυστυχώς, μπήκε η ευρωπαική ευγένεια και πάνε να δείξουν τον καλό. Θέλουν να δείξουν ανωτερότητα και τελικά πάνε να προσκυνήσουν τον διάβολο με τα δύο κέρατα. «Μία θρησκεία, σού λένε, να υπάρχη» και τα ισοπεδώνουν όλα.

Ήρθαν και σ΄εμένα μερικοί και μου είπαν: «Όσοι πιστεύουμε στον Χριστό, να κάνουμε μία θρησκεία». «Τώρα είναι σαν να μου λέτε, τους είπα, χρυσό και μπακίρι, χρυσό τόσα καράτια και τόσα που τα ξεχώρισαν, να τα μαζέψουμε πάλι και να τα κάνουμε ένα. Είναι σωστό να τα ανακατέψουμε πάλι; Ρωτήστε έναν χρυσοχόο: «Κάνει να ανακατέψουμε την σαβούρα με τον χρυσό;» Έγινε τόσος αγώνας, για να λαμπικάρη το δόγμα».

Οι Άγιοι Πατέρες κάτι ήξεραν και απαγόρευσαν τις σχέσεις με αιρετικό. Σήμερα λένε: «Όχι μόνο με αιρετικό αλλά και με Βουδιστή και με πυρολάτρη και με δαιμονολάτρη να συμπροσευχηθούμε. Πρέπει να βρίσκωνται στις συμπροσευχές τους και στα συνέδρια και οι Ορθόδοξοι. Είναι μία παρουσία». Τι παρουσία; Τα λύνουν όλα με την λογική και δικαιολογούν τα αδικαιολόγητα. Το ευρωπαικό πνεύμα νομίζει ότι και τα πνευματικά θέματα μπορούν να μπούν στην Κοινή Αγορά..»

Μερικοί από τους Ορθοδόξους που έχουν ελαφρότητα και θέλουν να κάνουν προβολή, «Ιεραποστολή», συγκαλούν συνέδρια με ετεροδόξους, για να γίνεται ντόρος και νομίζουν ότι θα προβάλουν έτσι την Ορθοδοξία, με το να γίνουν δηλαδή ταραμοσαλάτα με τους κακοδόξους. Αρχίζουν μετά οι υπέρ-ζηλωτές και πιάνουν το άλλο άκρο· λένε βλασφημίες για τα Μυστήρια των Νεοημερολογιτών κ.λ.π. και κατασκανδαλίζουν ψυχές που έχουν ευλάβεια και ορθόδοξη ευαισθησία.

Οι ετερόδοξοι από την άλλη έρχονται στα συνέδρια, κάνουν τον δάσκαλο, παίρνουν ο,τι καλό υλικό πνευματικό βρίσκουν στους Ορθοδόξους, το περνάνε από το δικό τους εργαστήρι, βάζουν δικό τους χρώμα και φίρμα και το παρουσιάζουν σαν πρωτότυπο. Και ο παράξενος σημερινός κόσμος από κάτι τέτοια παράξενα συγκινείται, και καταστρέφεται μετά πνευματικά. Ο Κύριος όμως, όταν θα πρέπη, θα παρουσιάση τους Μάρκους τους Ευγενικούς και τους Γρηγορίους Παλαμάδες, που θα συγκεντρώσουν όλα τα κατασκανδαλισμένα αδέλφια μας, για να ομολογήσουν την ορθόδοξη πίστη και να στερεώσουν την παράδοση και να δώσουν χαρά μεγάλη στην Μητέρα μας Εκκλησία.

Άγιος Μάρκος ο Ευγενικός, βίος και πολιτεία (19 Ιανουαρίου)

Εάν ζούσαμε πατερικά, θα είχαμε όλοι πνευματική υγεία, την οποία θα ζήλευαν και όλοι οι ετερόδοξοι, και θα άφηναν τις αρρωστημένες τους πλάνες και θα σώζονταν δίχως κήρυγμα. Τώρα δεν συγκινούνται από την αγία μας πατερική παράδοση, γιατί θέλουν να δούν και την πατερική μας συνέχεια, την πραγματική μας συγγένεια με τους Αγίους μας. Αυτό που επιβάλλεται σε κάθε Ορθόδοξο είναι να βάζη την καλή ανησυχία και στους ετεροδόξους, να καταλάβουν δηλαδή ότι βρίσκονται σε πλάνη, για να μην αναπαύουν ψεύτικα τον λογισμό τους, και στερηθούν και σ΄αυτήν την ζωή τις πλούσιες ευλογίες της Ορθοδοξίας και στην άλλη ζωή τις περισσότερες και αιώνιες ευλογίες του Θεού.

Απόσπασμα από το βιβλίο: «Με πόνο και αγάπη για τον σύγχρονο άνθρωπο», Γέροντος Παισίου Αγιορείτου, Λόγοι Α΄ (σελ. 347-349). Εκδόσεις Ιερόν Ησυχαστήριον «Ευαγγελιστής Ιωάννης ο Θεολόγος» Σουρωτή Θεσσαλονίκης.

[toula]

Αισθανόμεθα, πολλές φορές, μόνοι. Αποξενωμένοι. Περιφρονημένοι. Αν θέλετε, στα αζήτητα και στο περιθώριο.

Και νομίζομε πως δεν έχομε καμία αξία.

Και πιστεύομε πως κανένας δεν μας θέλει.

Κανένας δεν μας αγαπά.

Και κανένας δεν νοιάζεται και δεν φροντίζει για μας!

Τότε, αδελφοί μου, ας ανοιγόμαστε στον Χριστό και στην Παναγία και στους αγίους και στους αγγέλους!

Κι ας τους μιλάμε!

Σταματήσαμε να μιλάμε!

Χαζέψαμε, πολλές φορές, και με την τηλεόραση και με τόσα άλλα, και σταματήσαμε να μιλάμε και να εκφραζόμεθα, αδελφοί μου.

Σκεπτόμεθα μόνο και παίρνει ανάποδες ο νους και διαστρέφονται και τα αισθήματα και συναισθήματά μας!

Αν μιλάμε στον Χριστό και στους Αγίους μας, κάνομε πολύ – πολύ μεγάλο καλό στην ψυχή και στη ζωή μας!

Και τι να τους πούμε;

Ο,τι έχομε, αδελφοί μου, να τους πούμε. Ο,τι έχομε!

Άμα ειπούμε αυτό που έχομε, φεύγει από πάνω μας…!»

π. Ανανίας Κουστένης

[toula]

Ο ΑΓΙΟΣ ΠΟΡΦΥΡΙΟΣ ΓΙΑ ΤΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΚΑΙ ΤΙΣ ΔΥΣΚΟΛΙΕΣ

Κάποιος που είχε πρόβλημα αρκετά σοβαρό και πήγε και κλαιγότανε στο γέροντα (Άγιος Πορφύριος) και ξανακλαιγόταν, του λέει, αφού ήταν ανθρωπίνως άλυτο.

«Άκου, παιδί μου, σου εμπιστεύτηκε ο Θεός ένα μικρό πειρασμό, μία μικρή δυσκολία, ένα προβληματάκι…

Κι εσύ αντί να χαρείς γι’ αυτό που σου εμπιστεύτηκε, κάθεσαι και στενοχωριέσαι;

Πες, Χριστέ μου, να είναι ευλογημένο!

Αφού εσύ επέλεξες αυτό, ή η αδυναμία μου όρισε αυτό και εσύ το ανέχεσαι, να είναι ευλογημένο… Και ευχαριστώ, Θεέ μου.

Ξεχνάμε να λέμε ευχαριστώ και στη θλίψη και στον πόνο.

Κάποτε ήταν ένα παιδάκι που το πείραζαν τα άλλα παιδιά, γιατί ήτανε λίγο αδύνατο, λίγο ντροπαλό κ.λπ.

Και στενοχωριότανε και πονούσε. Πήγαινε στο σπίτι κι έκλαιγε. Παραπονιότανε στη γιαγιά -η μητέρα του είχε πεθάνει.

Η γιαγιά ήτανε πιστή. Μη στενοχωριέσαι, παιδί μου, του έλεγε, να ευχαριστείς το Θεό και γι’ αυτό και για όλα. Πέρασε καιρός, κατάλαβε.

Τα καλά λογάκια όταν πέφτουν στην ψυχή, μένουν, να ξέρετε. Σιγά σιγά καλλιεργούνται, καρποφορούν και βγαίνουν».

Από το βιβλίο: ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΤΟΥ ΜΑΚΑΡΙΣΤΟΥ ΓΕΡΟΝΤΑ ΠΟΡΦΥΡΙΟΥ ΚΑΥΣΟΚΑΛΥΒΙΤΗ – ΚΟΖΑΝΗ ΜΑΡΤΙΟΣ 2006

[toula]

Στην ζωή μας κάναμε πολλά λάθη. Κάναμε λάθη όταν ήμασταν παιδιά, όταν γίναμε έφηβοι και νέοι, αλλά πολύ περισσότερο κάναμε λάθη και αργότερα όταν γίναμε γονείς. Η ζωή μας είναι γεμάτη λάθη. Πολλά απ αυτά ήταν ανώδυνα, αλλά και πολλά απ αυτά είχαν μεγάλες συνέπειες στη ζωή μας.

Αλλά δεν είναι μόνο αυτά τα λάθη πού κάναμε. Κάναμε λάθη απέναντι στο Θεό, οι περισσότεροι αποκοπήκαμε και γυρίσαμε τις πλάτες σ Αυτόν, νομίσαμε πώς μακριά Του θα ήμασταν ευτυχισμένοι.

Κυνηγήσαμε τη χαρά και τη ευτυχία στις ηδονές, στη σάρκα, στον κόσμο. Χαράξαμε μία ζωή υλιστική, με γλέντια, διασκεδάσεις, τζόγο και εύκολη ζωή, ρουφήσαμε την αμαρτία μέχρι τελευταίας σταγόνας. Δοκιμάσαμε τα πάντα, και όμως η πίκρα είναι απλωμένη στη ζωή μας, το κενό πού υπάρχει μέσα μας αυξάνει καθημερινά. Νομίζουμε πώς αυτή είναι η μοίρα μας και το τέλος μας.

Αλλά μέσα σ αυτό το πυκνό σκοτάδι ένα φώς λάμπει, δεν το προσέξαμε, δεν το είδαμε. Είναι ο αστέρας πού οδήγησε τους μάγους στο σπήλαιο της Βηθλεέμ. Αυτό το αστέρι εξακολουθεί να οδηγή τους οδοιπόρους της ζωής σε εκείνον, στον έναν στο μοναδικό, στον Ιησού Χριστό.

Αδελφέ μου, σκέψου για λίγο, μην απογοητεύεσαι, μην απελπίζεσαι, υπάρχει σωτηρία, υπάρχει Σωτήρας. Ο Κύριος της αγάπης ο Ιησούς Χριστός απέθανε για σένα, έχυσε το αίμα Του στο Σταυρό για να σου χαρίση σωτηρία, λύτρωσι, ελευθερία από τα δεσμά της αμαρτίας. Ίσως δεν γνώρισες, δεν ενδιαφέρθηκες γι Αυτόν· Αυτός σε αγαπά, σε αναζητά, θέλει να σε σώση.

Γνωρίζεις ότι ο Κύριος έβαλε ένα σβηστήρι μέσα στην Εκκλησία Του, πού μπορεί να σβήση όλο το παρελθόν σου, ώστε να μπορέσης ν ανοίξης μία καινούρια σελίδα στη ζωή σου. Το σβηστήρι αυτό είναι η μετάνοια, είναι η εξομολόγησι, είναι το λουτρό της ψυχής. Εάν θέλης ν αλλάξη η ζωή σου, εάν θέλης να νοιώσης χαρά και ειρήνη, πάρε την απόφασι ν αλλάξης ζωή και πορεία.

Η ζωή πού κάνεις θα σε οδηγήση σε ένα θάνατο αιώνιο· η αγάπη του Θεού σε καλεί, θέλει να σε σώση. Αυτό πού διαβάζεις αυτή την ώρα είναι η φωνή του Θεού· μή κλείσης την καρδιά σου στη φωνή Του, έλα κοντά Του, πήγαινε να βρής ένα πνευματικό, άνοιξε την καρδιά σου στο Θεό, πές τα λάθη της ζωής σου με ειλικρίνεια, με ταπείνωση, με αληθινή μετάνοια, και ο Θεός θα σε σώση, θα σε αλλάξη, θα σε καταστήση παιδί δικό του, θα σου χαρίση το Πνεύμα Του το Άγιον, θα γίνης νέος άνθρωπος, καινή κτίσι, πολίτης του ουρανού.

Ιερά Μονή Μεγίστης Λαύρας Αγίου Όρους

[toula]

Κάθε άνθρωπος έχει την κλίση του. Ο Καλός Θεός έπλασε τον άνθρωπο ελεύθερο. Έχει αρχοντιά σέβεται την ελευθερία του ανθρώπου και αφήνει ελεύθερο τον καθέναν να ακολουθήσει τον δρόμο που τον αναπαύει.

Δεν τους βάζει όλους στην ίδια γραμμή με μια στρατιωτική πειθαρχία. Γι’ αυτό οι νέοι ας αφήσουν τον εαυτό τους ελεύθερο στον πνευματικό χώρο της ελευθερίας του Θεού. Δεν βοηθιούνται, αν εξετάζουν ποια ζωή ακολούθησε ή θα ακολουθήσει ο τάδε ή, ή τάδε. Σ αυτό το θέμα δεν πρέπει να επηρεάζονται από κανέναν.

Οι γονείς πάλι, οι εκπαιδευτικοί και οι Πνευματικοί, πρέπει να βοηθούν τους νέους να διαλέγουν οποία ζωή είναι στα μέτρα τους και να ακολουθούν την πραγματική τους κλίση, χωρίς να τους επηρεάζουν ή να στραγγαλίζουν την κλίση τους.

Ή απόφαση για την ζωή που θα ακολουθήσουν πρέπει να είναι δική τους. Όλοι οι άλλοι μόνον απλές γνώμες μπορούμε να εκφράσουμε και το μόνο δικαίωμα που έχουμε είναι να βοηθούμε τις ψυχές να βρουν τον δρόμο τους…

Ειλικρινά, όποια ζωή κι αν ακολουθήσει ένας νέος που γνωρίζω, θα χαρώ και πάντα θα έχω το ίδιο ενδιαφέρον για την σωτηρία της ψυχής του, φθάνει να είναι κοντά στον Χριστό, μέσα στην Εκκλησία μας. Θα νιώθω αδελφός του, γιατί θα είναι παιδί της Μητέρας μας Εκκλησίας…

Εγώ μέχρι τώρα σε κανέναν νέο δεν είπα ούτε να παντρευτεί ούτε να γίνει καλόγερος. Αν κάποιος με ρωτήσει, του λέω: «Να κάνης αυτό που σε αναπαύει, φθάνει να είσαι κοντά στον Χριστό». Και αν μου πει ότι δεν αναπαύεται στον κόσμο, τότε του μιλάω για τον Μοναχισμό, για να τον βοηθήσω να βρει τον δρόμο του (σ. 22-24).

Άγιος Παΐσιος

[toula]

Μοναχός Μωυσής Αγιορείτης: Η σιωπή συντροφεύει τις μεγάλες ώρες των Αγίων, τις ιερές ώρες της περισυλλογής.

Της αυτοσυγκέντρωσης.
Της αυτομεμψίας.

Της μελέτης.

Της προσευχής.

Η σιωπή καλύπτει την έρευνα
την αγρυπνία
την ανακάλυψη του σοφού επιστήμονα.

Η σιωπή σκεπάζει το μαρτύριο του πονεμένου
του αναγκεμένου
του δυστυχισμένου.

Τις ώρες της σιωπής τελεσιουργούνται τα μεγάλα θαύματα.

Οι αδιαφήμιστες ηρωικές πράξεις.

Οι μυστικές προσωπικές επαναστάσεις.

Η γνωριμία με τον άγνωστο εαυτό μας.

Έτσι έχουμε τη σημαντική σιωπή του Αγίου.

Την κορυφαία σιωπή του σοφού
Την υπομονετική σιωπή του ήρωα

Την ακριβή σιωπή του υπομονετικού κι επίμονου
Την ευαγγελική σιωπή του αυτοθυσιαζόμενου.

Κουραστήκαμε από την ακατάσχετη πολυλογία, προχειρολογία και φθηνολογία.
Το κόστος τους είναι βαρύ
Αλλοιώνουν την ουσία

Τα πρώτα, τα σημαντικά, τα καίρια και ιερά.
Έχουμε ανάγκη από την ανάπαυση στη χρυσή σιωπή

Την πολύτιμη ακοή, τη βιωματικότητα των απαραίτητων λόγων.
Χρειάζεται μία αντίσταση στους πρόχειρους κι εύκολους λόγους.

Αξίζει να καταλαγιάσουμε, να ησυχάσουμε, να ξαποστάσουμε
Για ν’ ακούσουμε μέσα στην ησυχία τη χαμηλία φωνή του Θεού

Την εναγώνια φωνή της συνειδήσεώς μας
Τη διδακτική φωνή του ιερού παρελθόντος

Για να μετανοήσουμε ειλικρινά.

Μοναχός Μωυσής Αγιορείτης

[toula]

«Η “Νέα Εποχή” θέλει … OXI να αδειάσουν οι ΕΚΚΛΗΣΙΕΣ, αλλά να γεμίσουν με ανθρώπους που θα έχουν ΑΛΛΟΙΩΜΕΝΟ το ΦΡΟΝΗΜΑ, την ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΠΙΣΤΗ»…!!!

Μακαριστός Πρωτοπρεσβύτερος π. Αντώνιος Αλεβιζόπουλος [†1996]

[toula]

Τι με ωφελεί,αν κάποιος επαινεί εμένα και βλαστημαει τον κύριο μου Ιησού Χριστό?

Άγιος Ιγνάτιος ο Θεοφόρος ...