Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

Γέροντας Ιωσήφ Βατοπαιδινός: Σας λέω υπεύθυνα, διότι ασχολήθηκα με την εσχατολογία. Εντός ολίγου, θα ξεκινήσει παγκοσμίως αυτό.
Και σαν είδος κατακλυσμού, από τη δικαιοσύνη του Θεού, θα επιβληθεί παγκοσμίως να ξεριζώσει όλους τους αιτίους της παγκοσμίου διαστροφής.

Θα γίνει τώρα αυτό!

Θα το ψηλαφήσουμε με τα χέρια μας.

Θα μείνουν μόνον όσοι έχουν σχέση πραγματική με τον Θεό.

Όσοι δεν έχουν σχέση πραγματική με τον Θεό, και άρα δεν τους ανήκει η αιωνιότης, η αιώνια ζωή, κατ’ ανάγκην θα σαρωθούν.

Διότι, τώρα, ο Θεός θα δημιουργήσει νέα γενιά, οπότε δε θα υπάρχει προζύμι διαστροφής.

Και, γι’ αυτό, τώρα θα δείτε αυτήν την παγκόσμιο σύρραξη που θα γίνει, εντός ολίγου, και να μην τρομάξετε.

Να είστε έτοιμοι. Θα γίνουν αυτά.

Εγώ δεν παρακολουθώ ραδιόφωνα και εφημερίδες, να μου πουν οι ψεύτες την αλήθεια. Αυτοί θα πουν αλήθεια; Τι έγινε και τι θα γίνει;

Αφού αυτοί είναι δημιουργοί.

Γι’ αυτό εμείς, πιστεύοντας εις την πρόνοια του Χριστού μας, του Θεού μας, διά της μετάνοιας αποκαθιστούμε την σχέση μας μαζί Του.

Τον πείθουμε ότι μετανοούμε, προκαλούμε την αγάπη Του, αλλά όμως πρακτικά, όχι αφηρημένα.»

Γέροντας Ιωσήφ ο Βατοπαιδινός – ΠΕΡΙ ΣΥΝΤΕΛΕΙΑΣ ΚΑΙ ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΟΥ

Από ΣΗΜΕΙΑ ΚΑΙΡΩΝ

[toula]

Τρεις ευσεβείς νέοι, φίλοι μεταξύ τους, ακολούθησαν τρεις διαφορετικούς δρόμους για την αγάπη του Χριστού.


Ο ένας αποφάσισε ν’ αφιερώσει την ζωή του στο να συμφιλιώνει μεταξύ τους τους εχθρούς και αντιπάλους.

Τον συγκινούσε βαθιά το έργο του ειρηνοποιού.

Ο άλλος, δοσμένος ολόψυχα στην αγάπη του πλησίον, πήγαινε βάλσαμο παρηγοριάς στους δυστυχισμένους.

Ο τρίτος, φλογερός εραστής της ησυχίας, πήγε στην έρημο να ζήσει ξένος κι άγνωστος ανάμεσα σε ασκητές και Ερημίτες.

Πέρασαν μερικά χρόνια.

Ο πρώτος, αηδιασμένος από τις δολοπλοκίες, τις αντιθέσεις, τις διαμάχες των ανθρώπων, που δεν είχαν ποτέ σταματημό, πήγε να βρει τον σύντροφό του να δει μήπως εκείνος είχε πιο μεγάλη επιτυχία στο έργο του.

Αλλά κι εκείνος ήταν απογοητευμένος.

Η δυστυχία κι η κακομοιριά των συνανθρώπων του ήταν τόσο μεγάλη που δεν έφτανε να την ανακουφίσει, καθώς ήθελε. Κι οι δυό μαζί τότε ξεκίνησαν να συναντήσουν τον παλιό τους φίλο, να δουν τί κέρδος είχε εκείνος από την ξενιτειά του.

Τον βρήκαν στο ερημητήριό του κι αφού του διηγήθηκαν τα βάσανά τους, τον ρώτησαν τί απόκτησε ζώντας τόσα χρόνια αποτραβηγμένος από τον κόσμο.

Εκείνος αντί να τους αποκριθεί με λόγια, έκανε τούτο το παράξενο:

Πήρε ένα δοχείο, το γέμισε νερό κι είπε στους φίλους του να κοιτάξουν μέσα.

-Βλέπετε τίποτε; τους ρώτησε.

-Νερό ταραγμένο.

Ύστερα από λίγο, όταν το νερό είχε ηρεμήσει πια, τους είπε να ξανακοιτάξουν μέσα.

-Τί βλέπετε;

-Τα πρόσωπά μας, αποκρίθηκαν εκείνοι.

-Να λοιπόν τί απόκτησα στην ηρεμία της ερήμου, είπε τότε ο Ησυχαστής.

Βλέπω κάθε μέρα και γνωρίζω καλύτερα τον εαυτό μου, τις ελλείψεις και τις αδυναμίες μου.

Αγωνίζομαι να διορθωθώ και ποτέ δεν ένιωσα κόπο κι απογοήτευση.

Οι άλλοι δυό συμφώνησαν πώς ο Ερημίτης είχε δίκαιο.

Γεροντικό, Σταλαγματιές από την Πατερική Σοφία, Θεοδώρας Χαμπάκη, Εκδόσεις Ορθοδόξου Χριστιανικής αδελφότητας «ΑΓΙΑ ΛΥΔΙΑ», σελ.227-228).

sostis.gr

[toula]

Άγιος Μακάριος ο Αιγύπτιος: Έτσι πρέπει και οι προεστώτες όχι από θυμό και υψηλοφροσύνη, ούτε για εκδίκηση, να τιμωρούν τους αδελφούς εκείνους που έχουν ανάγκη παιδεύσεως, αλλά με σπλάχνα οικτιρμών, και με σκοπό πνευματικής ωφέλειας να προξενούν τη διόρθωσή τους.
Αυτοί που έχουν αναλάβει την παιδαγωγία παιδιών που τυχαίνει να είναι κάποτε και δικοί τους κύριοι, για χάρη της αγωγής και της ευταξίας δεν παραμελούν και να τα χτυπούν, αλλά με αγάπη.

Έτσι πρέπει και οι προεστώτες όχι από θυμό και υψηλοφροσύνη, ούτε για εκδίκηση, να τιμωρούν τους αδελφούς εκείνους που έχουν ανάγκη παιδεύσεως, αλλά με σπλάχνα οικτιρμών, και με σκοπό πνευματικής ωφέλειας να προξενούν τη διόρθωσή τους.

Ο καθένας που θέλει να χαραχθούν επάνω του αυτά τα καλά ήθη, πρέπει πριν από κάθε άλλο και παντού να επιδιώκει το φόβο του Θεού και την ιερή αγάπη, η οποία είναι η πρώτη και μεγαλύτερη εντολή(Ματθ. 22, 37-38).

Και να την ζητεί από τον Κύριο ακατάπαυστα να την κάνει περιεχόμενο της καρδιάς του, και έτσι με τη συνεχή και αδιάκοπη μνήμη του Θεού, προκόβοντας μέρα τη μέρα με τη χάρη, να προσθέτει σ’ αυτήν και να την αυξάνει.

Γιατί με το ζήλο και το σθένος, την φροντίδα και τον αγώνα, γινόμαστε ικανοί να αποκτήσουμε την αγάπη του Θεού, η οποία διαμορφώνεται μέσα μας με τη χάρη και τη δωρεά του Χριστού.

Από αυτήν κατορθώνουμε εύκολα και τη δεύτερη εντολή, δηλαδή την αγάπη προς τον πλησίον(Ματθ. 22-39). Γιατί τα πρώτα πρέπει να μπαίνουν μπροστά και να τα φροντίζουμε περισσότερο από τα άλλα, και κατόπιν τα δεύτερα ακολουθούν τα πρώτα.

Άγιος Μακάριος ο Αιγύπτιος: Η πρώτη εντολή
Αν τώρα κανείς παραμελήσει την πρώτη και μεγάλη εντολή, δηλαδή την αγάπη προς τον Θεό, —η οποία συγκροτείται από την εσωτερική μας διάθεση, την αγαθή συνείδηση και τα ορθά περί Θεού φρονήματα, συνάμα δε και από τη θεία βοήθεια—, και από τη δεύτερη θέλει μόνο στην εξωτερική επιμέλεια της διακονίας να αφοσιωθεί, είναι αδύνατο να την ασκήσει σωστά και καθαρά.

Γιατί όταν η κακία βρει το νου έρημο από τη μνήμη και την αγάπη και την αναζήτηση του Θεού, ή κάνει να φαίνονται δύσκολα και κοπιαστικά τα θεία προστάγματα, συδαυλίζοντας στην ψυχή γογγυσμούς και λύπες και κατηγορίες εναντίον της διακονίας των αδελφών, ή τον εξαπατά με την ιδέα ότι είναι τάχα ενάρετος και τον φουσκώνει και τον παραπείθει να θεωρεί τον εαυτό του άξιο τιμής και σπουδαίο και τέλειο τηρητή των εντολών.

Άγιος Μακάριος ο Αιγύπτιος

[toula]

Ορθοδοξία – Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς: Εξαπατούν εαυτούς, όσοι με αυτοπεποίθηση ισχυρίζονται ότι γνωρίζουν καλά τους ανθρώπους και γι’ αυτό δεν επιτρέπουν να εξαπατηθούν απ’ αυτούς.

Ποιος μπορεί να γνωρίζει τι είδους πνεύμα ενεργεί μέσα στον κάθε άνθρωπο; Ποιος άλλος παρά ο Θεός, ο οποίος γνωρίζει τα κρύφια της καρδιάς; Ακόμη και μεγάλοι άγιοι είχαν σφάλει στην κρίση τους για ανθρώπους.

Για παράδειγμα ο Μέγας Βασίλειος νόμιζε άγιο άνθρωπο κάποιον υποκριτή αιρετικό,τον οποίον μάλιστα και υποστήριζε έναντι πολλών πού τον αμφισβητούσαν, μέχρι πού κάποτε πείστηκε πιά για την αιρετική πλάνη αυτού του ανθρώπου ο Βασίλειος και απογοητεύτηκε οικτρά.

Ο άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος είχε βαπτίσει κάποιον φιλόσοφο ονόματι Μάξιμο και τόσο πολύ τον είχε συμπαθήσει, που τον φιλοξενούσε μάλιστα και μοιραζόταν το φαγητό του μαζί του.

Όμως ο Μάξιμος ήταν άνθρωπος επικίνδυνος και πονηρός σαν φίδι: μετά από λίγο κατάφερε με δολοπλοκίες και δωροδοκίες να πείσει κάποιους Κωνσταντινουπολ’ιτες να τον αναγνωρίσουν ως πατριάρχη, στη θέση του αγίου Γρηγορίου.

Όταν, ύστερα από μια θυελλώδη αναταραχή έλαμψε η αλήθεια και ορισμένοι επέπληξαν τον Γρηγόριο επειδή είχε κοντά του τον μεγαλύτερο εχθρό του, ο άγιος αποκρίθηκε: «Δεν φταίμε αν δεν διακρίνουμε την πονηρία κάποιου ανθρώπου.

Ο Θεός μόνον γνωρίζει τα κρύφια της καρδίας των ανθρώπων. Οι εντολές Του μας λένε να ανοίγουμε τις καρδιές μας με πατρική αγάπη προς όλους, όσοι έρχονται σ’εμάς». Ένας καλοπροαίρετος άνθρωπος δεν μπορεί εύκολα να διακρίνει την κακία ενός κακοπροαίρετου ανθρώπου.

Πνευματικό ημερολόγιο – Ο Πρόλογος της Αχρίδος (Ιανουάριος) του Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς

[toula]

Ορθοδοξία – Παπα-Δημήτρης Γκαγκαστάθης : Σας εύχομαι εκ βάθους ψυχής να ζήσετε χρόνια πολλά, με αγάπη, ειρήνη και ομόνοια. Να είστε το παράδειγμα της σημερινής εποχής.

Ως επί το πλείστον τα ανδρόγυνα ευρίσκονται εν διαστάσει διότι δεν υπάρχει ευλογία Θεού.

Όπου πηγαίνω και σταματώ, αυτά συναντώ. Ο άνδρας να κατηγορεί την γυναίκα και να μην έχει εμπιστοσύνη, ούτε και η γυναίκα από τον άνδρα. Μόνον ξέρουν να μου λέγουν ότι τους έχουν κάνει μάγια. Δεν έχουν αγάπη.

Μεγάλο κατήφορο έχουν πάρει. Κατήντησαν το μυστήριο του γάμου ανθρωποεμπόριο! Κοιτάζουν τον χρυσόν και όχι τον Χριστόν, αφού ερωτούν, πόσα θα μου δώσει;

Δεν ερωτούν για το άτομο, τι είναι; Λεπτά μόνον, και ας είναι σάρα-μάρα και το κοκορέτσι, που λέγει η παροιμία.

Αφού τελειώσουν τα λεπτά δεν την χρειάζεται άλλο. Τρέχει αλλού ή μπαίνει άλλη εις το μέσον και τους χωρίζει. Τι βλέπει και ακούει ο καλός Θεός, και πως μας ανέχεται με αυτά τα οποία κάνουμε;

Πιστεύω ότι υπάρχουν αγνές ψυχές που προσεύχονται και παρακαλούν και αγρυπνούν για εμάς και γι΄αυτό μακροθυμεί ο καλός Θεός περιμένοντας την μετάνοια μας.

Μετ΄ απείρων ευχών, ο έσχατος πάντων Δημήτριος Γκαγκαστάθης, Ιερεύς

Παπά Δημήτρης Γκαγκαστάθης, Βίος- Θαύματα-Νουθεσία και Επιστολαί, σ.442-443, Εκδόσεις «Ορθόδοξος Κυψέλη»

[toula]

Τρία πράγματα είναι που αποκτά με δυσκολία ο άνθρωπος. Και αυτά τα τρία τον βοηθούν να διατήρηση στην ψυχή του όλες τις αρετές. Είναι δε αυτά τα τρία τα εξής:

Το πένθος
Τα δάκρυα για τις αμαρτίες του
Η διαρκής ενθύμησις του θανάτου.


Εκείνος που σκέπτεται καθημερινώς τον θάνατον και λέγει στον εαυτόν του ότι μόνο σήμερα θα ζήσω στον μάταιον αυτό κόσμον, ποτέ δε θα αμαρτήση ενώπιον του Θεού.

Αντιθέτως αυτός που ελπίζει, πως θα ζήση πολλά χρόνια θα περιπέση σε πολλές αμαρτίες.

Εκείνον που έχει στον νουν του το φοβερόν κριτήριον και ετοιμάζεται να λογοδοτήση για όλες τις πράξεις του ενώπιον του Θεού και ο Θεός φροντίζη να καθαρίζη τον δρόμον της ζωής του από τις αμαρτίες.

Ενώ εκείνος που αδιαφορεί και λέγει στον εαυτόν του , έχω καιρόν μέχρις ότου να φθάσω σ’ εκείνην την ώρα, συγκατοικεί με τους πονηρούς.

Πριν αρχίσης την καθημερινήν σου εργασίαν, να ενθυμήσαι σε ποια ψυχική κατάσταση βρίσκεσαι και πού πρόκειται να μεταβής, όταν θα εξέλθης από το φθαρτό και πρόσκαιρο σώμα και μην αμελήσης ούτε μια μέρα για την ψυχή σου.

Πρόσεχε συνεχώς, ώστε να ενθυμήσαι διαρκώς το τέλος σου και να έχης εμπρός στα μάτια σου τον θάνατον, την αιώνια κόλασι, καθώς και εκείνους , που βασανίζονται και υποφέρουν εκεί.

Να λογαριάζης δε τον εαυτόν σου όχι ως ζωντανόν , αλλά ως έναν από αυτούς που φλογίζονται στην αιώνια κόλασι».

Από το βιβλίο: «Π.Μ. Σωτήρχου “Ορθόδοξη Ζωή κατά τους Αγίους Πατέρες” Β’ τόμος- Εκδόσεις «Αστέρος»

[toula]

Ορθοδοξία – Παντοδύναμη είναι η Χάρις του Θεού έρχεται αμέσως σε όποιον την επικαλείται. Γι’ αυτό η λεγόμενη νοερά ή καρδιακή προσευχή, επειδή γίνεται μέσα στην καρδιά, με την συνεχή επίκλησι «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελεήσόν με τον αμαρτωλόν», είναι ο άριστος τρόπος επικλήσεως της Θείας Χάριτος.

Ο Άγιος Ησύχιος ο Πρεσβύτερος γράφει:

«Όπως η βροχή όσον περισσότερον πέφτει πάνω στην γη τόσο την μαλακώνει, έτσι και την γη της καρδιάς μας την χαροποιεί και την ευφραίνει το άγιον όνομα του Χριστού, όσον περισσότερον το φωνάζουμε και όσον συχνότερα το επικαλούμαστε».

Να λοιπόν ο δρόμος που μπορεί να μαλακώση την σκληρή και υπερήφανη καρδιά μας και να την οδηγήση στην υψηλοποιό ταπείνωσι, στην πραότητα και την υπομονή, όπου βρίσκει χώρον παραμονής η Πίστις, η Ελπίς και η Αγάπη.

Από το βιβλίο: «Π.Μ. Σωτήρχου “Ορθόδοξη Ζωή κατά τους Αγίους Πατέρες” Β’ τόμος- Εκδόσεις «Αστέρος»

[toula]

Μητροπολίτης Λεμεσού Αθανάσιος: «Όσο γκρινιάζεις, τόσο ρημάζεις» έλεγε ο Άγιος Παΐσιος.
Άμα γκρινιάζεις, ρημάζεις συνέχεια ενώ άμα λες «Δόξα σοι ο Θεός» και ευχαριστείς το Θεό, τότε, με το φιλότιμο που έχεις, αναγκάζεται τρόπον τινά και ο Θεός να σε βοηθήσει για να ξεφύγεις από τη δυσκολία στην οποία είσαι.

Σήμερα γκρινιάζουμε εύκολα.

Ρωτάς τον άλλον άνθρωπο, πώς πας;

Σου λέει: «Εε, προβλήματα πολλά, στεναχώριες, δυσκολίες, βάσανα, μαύρα κι άραχνα!»

Αλλά εντάξει, λες και ένα «δόξα σοι ο Θεός» έτσι, για επιδόρπιο.

Δε λέμε «δόξα σοι ο Θεός» με όλη μας την καρδιά!

Μητροπολίτης Λεμεσού Αθανάσιος

[toula]

Αρχή της ραθυμίας είναι η αναβολή. ας μην αναβάλλουμε, λοιπόν, για αύριο τη διόρθωσή μας, «γιατί δεν ξέρουμε τι θα φέρει η αυριανή μέρα» (Παροιμ.27:1), ούτε να λέμε ότι θα νικήσουμε την κακή συνήθεια σιγά-σιγά, γιατί αυτό το «σιγά-σιγά» δεν θα φτάσει ποτέ.
Για τούτο, πάνω απ’ όλα πρέπει πιο πολύ να κλαίμε: Για το ότι, επειδή οι κακοί στην εποχή μας έγιναν πολλοί, τα κακά δεν προκαλούν πια ντροπή σ’ εκείνους που τα διαπράττουν.

Ότι γίνεται στον καιρό του, είναι χρήσιμο. Ότι γίνεται άκαιρα, όχι μόνο άχρηστο είναι, αλλά και βλαβερό.
Ακόμα κι αν ζεις ανώτερη πνευματική ζωή, δεν θα αποκτήσεις καμία παρρησία στο Θεό, εφόσον αδιαφορείς για τους αδελφούς σου που χάνονται.
Δε θα χρειάζονταν λόγια, αν έλαμπε η ζωή μας. Δεν θα χρειάζονταν δάσκαλοι, αν επιδεικνύαμε έργα. Κανείς δε θα παρέμενε άπιστος, αν εμείς ήμασταν πραγματικοί χριστιανοί.

Δώσε ψωμί, όσο μπορείς. Δεν έχεις ψωμί; Δώσε τουλάχιστον έναν οβολό. Δεν έχεις οβολό; Δώσε ένα ποτήρι δροσερό νερό. Δεν έχεις ούτε αυτό; Πένθησε μαζί με τον θλιμμένο και θα λάβεις μισθό. Γιατί ο μισθός εξαρτάται από τη προαίρεσή σου και όχι από το τι μπόρεσες να κάμεις.
Θεμέλιο της πνευματικής μας ζωής είναι η ταπείνωση. Όσα κι αν κτίσεις και ελεημοσύνη και προσευχές και νηστείες και οποιαδήποτε άλλη αρετή, αν δε βάλεις πρώτα ως θεμέλιο αυτή, ματαιοπονείς και όλα όσα χτίζεις θα γκρεμιστούν εύκολα, όπως έπεσε το σπίτι εκείνο, που είχε οικοδομηθεί στην άμμο. Δεν υπάρχει κανένα, μα κανένα από τα κατορθώματά μας, που δεν έχει ανάγκη από την ταπεινοφροσύνη, για να μπορέσει να σταθεί. Ποιο θέλεις να αναφέρουμε; Τη σωφροσύνη, την περιφρόνηση των χρημάτων, το καθετί, όλα αποδεικνύονται ακάθαρτα και θεομίσητα και αηδή χωρίς ταπείνωση. Γι’ αυτό είναι απαραίτητο να την έχουμε πάντοτε μαζί μας και στα λόγια μας και στα έργα μας και στις σκέψεις μας και πάνω στην ταπείνωση να χτίζουμε όλη μας τη ζωή.

Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος

[toula]

Σε είδα μες στα λασπόνερα μια παγωμένη νύχτα του Γενάρη. Έρημη σε βαθιά απόγνωση. Ανθρωπος δεν υπήρχε δίπλα σου. Είχαν φύγει όλοι, μαζί κι ο εαυτός σου.
«Δεν μπορώ άλλο πάτερ», κατάφερες να ξεστομίσεις.
«Κάνω διαρκώς τα ίδια λάθη. Ξέρω το σωστό μα μια δύναμη εντός μου, με τραβάει στο πάθος και το λάθος. Τα επιλέγουμε τελικά πατέρα μου, τα πάθη ή μας επιλέγουν; Από την μέρα που γεννήθηκα θυμάμαι να παλεύω για να ανασάνω. Να γδέρνομαι για να επιβιώσω. Να μάχομαι να κρατηθώ σε αυτό που ονομάζουμε ζωή. Γιατί; Άραγε γιατί; Για πόσο ακόμη πάτερ μου θα παλεύω με την αόρατη πληγή; Με την λαβωματιά εκείνη που δεν κατοικεί στο σώμα μου κι όμως τρυπάει τα σώθηκα μου; Χρόνια ψάχνω σπιθαμή προς σπιθαμή την σάρκα μου, την γύμνωσα, την άφησα ερειπωμένη, μα πληγή δεν βρήκα. Τι με πονάει πάτερ; Που είναι αυτό το τραύμα να την θεραπεύσω;"

Ησύχασε. Κάνε ειρήνη με αυτό που δεν αντέχεις να αλλάξεις. Αυτό που σήμερα φαίνεται αδύνατον αύριο θα γίνει δυνατό. Τώρα αποδέξου απλά ότι δε μπορείς. Ξέρεις τι δύναμη και ταπείνωση θέλει αυτό; Σπουδαίο να μάθεις τι μπορείς και τι δεν μπορείς σε κάθε φάση της ζωής σου.
Έπειτα κατάλαβε ότι το τραύμα δεν είναι το πρόβλημα σου αλλά η ιστορία που έχεις φτιάξει γύρω από αυτό. Πως βλέπεις τον εαυτό σου μέσα στην πληγή, θύμα ή ήρωα; Οπότε άρχισε να διηγείσαι την ιστορία σου τόσες φορές ώστε να αλλάξεις όλη η αφήγηση, να γίνει μια ιστορία που θα μεταμορφώσει την ζωή σου. Να βγεις από το θύμα και να γίνεις η πρωταγωνίστρια στην ζωή σου.
Μια αρρώστια, μια δοκιμασία, ένα σύμπτωμα είναι αγγελιοφόροι. Αγγελιοφόροι μιας αλήθειας που θέλησες να κρύψεις ή να ξεχάσεις. Το σύμπτωμα λέει αυτό που εσύ δεν αντέχεις να ομολογήσεις. Η αρρώστια φανερώνει αυτό που θες να θάψεις και να ξεχάσεις, το πάθος είναι υποκατάστατο της αληθινής τροφής που αρνείσαι να λάβεις.

Ευτυχώς που στην ζωή δεν είναι όλα τέλεια, γιατί αλλιώς δεν θα πεινούσαμε την τελειότητα και ομορφιά. Ναι πολλές φορές είναι χάλια, όμως αυτό μας κάνει να εξελισσόμαστε, να ψάχνουμε, να πορευόμαστε. Δίχως το τραύμα δεν θα υπήρχε κανένα θαύμα στην ζωή μας.
Μέσα μας ξέρουμε ότι είμαστε κάτι που δεν γίναμε ακόμη, κάτι που είναι πιο μεγάλο από την πληγή μας, ένα σκοτάδι που αγαπάει το φως και το λαχταρά. Αυτή η λαχτάρα μας είναι ο Θεός που φωνάζει μέσα μας ζήσε, ζήσε αιώνια.

π. Χαρ. λίβυος Παπαδόπουλος