Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

Οι εχθροί του αντιχρίστου, θα θεωρηθούν ταραξίες, εχθροί της κοινωνίας και της τάξης... Θα υποστούν και συγκεκαλυμμένες διώξεις και θα υποστούν σε σκληρές τιμωρίες και ποινές.
Τα πονηρά πνεύματα, σκορπισμένα στην οικουμένη, θα προκαλούν στους ανθρώπους, μια γενικά εξαίρετη γνώμη για τον αντίχριστο, ένα γενικό ενθουσιασμό, μία ακαταδάμαστη στροφή σ' αυτόν... (...)

~ Άγιος Εφραίμ ο Σύρος

[toula]

Αν δεν υπάρξει πειρασμός, δεν υπάρχει ούτε στεφάνι...
Αν δεν υπάρξουν αγώνες, δεν θα υπάρξουν ούτε βραβεία...
Αν δεν υπάρξουν σκάμματα, δεν υπάρχουν και τιμές...
Αν δεν υπάρξει θλίψη, δεν θα έχουμε ούτε άνεση...
Αν δεν υπάρξει χειμώνας, δεν θα υπάρχει θέρος..!

~ Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος

[toula]

Τι αν πέφτεις; Ξανασήκω!

Αδέρφια, η ζωή είναι ένας αγώνας αδιάλειπτος. Ο Χριστός είναι όμως η μοναδική μας ελπίδα καθ’ότι είναι ο Ων και είναι και στοργικός μας Πατέρας και ο Θεός μας! Άρα, ας μην απελπιζόμαστε! Και, φυσικά, ας κοιτάζουμε τα δικά μας λάθη κι αμαρτίες -όχι του συνανθρώπου μας…
Παραθέτω ένα τμήμα του γέροντα +Αιμιλιανού Σιμωνοπετρίτη (να’χουμε την ευχή Του από τον Παράδεισο όπου βρίσκεται) από την ερμηνεία του στον Αββά Ησαΐα :
“Εδώ ακριβώς έγκειται η δύναμις του Θεού. Αυτούς που φαίνονται ή που είναι αμαρτωλοί, τους κάνει ο Χριστός ανθρώπους του Παραδείσου. Τον ένα με την μετάνοια, τον άλλο με την αγάπη, τον τρίτο με την αρρώστια, τον τέταρτο με τη διάλυση της οικογενείας του, τους κάνει όλους δικούς του. Και εγώ παραμένω στον παραλογισμό μου ότι όλοι είναι αμαρτωλοί!
Εάν όλοι οι άνθρωποι είναι αμαρτωλοί, τότε με ποιους γεμίζει η βασιλεία των ουρανών; με αυτούς γεμίζει. Μας εξαπάτησε ο πονηρός, διέστρεψε το είναι μας.
Έρχεται όμως η δύναμις του Θεού, μας αλλοιώνει, μας δίνει «καρδίαν καινήν και πνεύμα καινόν,» και «ιδού τα πάντα ποιεί καινά«. «Ουρανούς καινούς ποιεί,» και δεν θα μπορέσει να κάνει καινή την δική μου ζωή; “Τι κι αν πέφτεις;
Ξανασήκω! Αγώνας, αδέρφια!

Πηγή: agiotopia

[toula]

«Η ανάγνωση των Πατερικών βιβλίων,
είναι ωφέλιμη και απαραίτητη,
γιά να γνωρίσεις το Θέλημα του Θεού!»!!

Άγιος Στάρετς Μακάριος της Όπτινα

[toula]

Διηγοῦνταν γιὰ κάποιον γέροντα, πώς, ὅταν οἱ λογισμοὶ τοῦ ἔλεγαν, «Ἄφησε σήμερα, καὶ αὔριο μετανοεῖς», τοὺς πολεμοῦσε λέγοντας: «Ὄχι! Σήμερα θὰ μετανοήσω, καὶ αὔριο ἂς γίνει τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ.

Γεροντικό

[toula]

Μην αναβάλλεις, αγαπητέ, από μέρα σε μέρα να επιστρέψεις στον Κύριο...
Όσιος Εφραίμ ο Σύρος

«Μην αναβάλλεις, αγαπητέ, από μέρα σε μέρα να επιστρέψεις στον Κύριο, μήπως κάποια στιγμή φθάσει σ’ εσένα ξαφνικά η απόφαση του Φοβερού Δικαστή και σε καλεί να παρουσιασθείς σ’ αυτόν, για να επιστρέψεις σ’ αυτόν το εμπόρευμα που εμπορεύθηκες με τα τάλαντά του.
Πρόσεχε μήπως αντί για επαίνους δεθείς χέρια και πόδια, και καταδικασθείς στο εξώτερο σκοτάδι.
Φρόντισε, όσο ακόμη έχεις καιρό, να πέσεις εμπρός στον Δικαστή παρακαλώντας Τον, ώστε να συγχωρήσει όλες τις αμαρτίες σου, για να χαρούμε εμείς μαζί σου, αδελφέ, και να δοξασθεί ο Θεός. Σ’ Αυτόν πρέπει Τιμή, Δόξα, στους Αιώνες των Αιώνων. Αμήν.»

[toula]

«Ο Σταυρός κατά την Συντέλεια του κόσμου, στην Δευτέρα Παρουσία του Κυρίου, πρόκειται να εμφανισθεί πρώτος στον Ουρανό με πολλή Δόξα και μεγάλη στρατιά Αγγέλων, προκαλώντας από την μιά φόβο και θλίψη στους εχθρούς, και από την άλλη χαροποιώντας και φωτίζοντας τους πιστούς, και προμηνύοντας την Παρουσία του Μεγάλου Βασιλιά.»

Όσιος Εφραίμ ο Σύρος

[toula]

ΚΥΡΙΑΚΗ ΧΑΝΑΝΑΙΑΣ
π. ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΜΗΝΑ

Ἡ Χαναναία ἐβγῆκεν ἀπό τά σύνορα ἐκεῖνα, εἰς τά μέρη Τύρου καί Σιδῶνος καί ἐφώναξε δυνατά καί εἶπε: «Ἐλέησον με, Κύριε, ἔνδοξε ἀπόγονε τοῦ Δαυίδ. Ἡ θυγατέρα μου κατέχεται ἀπό δαιμόνιο· καί ὑποφέρει φριχτά, ἐγώ δέ ὡς μάνα φριχτότερα. Κύριε, ἐλέησόν με τήν ἁμαρτωλή καί ταλαίπωρη καί δῶσε τήν Χάριν Σου· μή μέ ἀφήσεις παραπάνω νά πειρασθῶ ἀπ΄ ὅ,τι μπορῶ. Θεωρῶ τόν ἑαυτό μου πιό ἁμαρτωλό ἀπ’ ὅλους τούς ἀνθρώπους. Αὐτό μοῦ λέει ὁ λογισμός μου». [1]
Καί ὅταν, σεβαστή γερόντισσα, αὐτός ὁ λογισμός πολυκαιρίζει, συνήθως ἀκολουθεῖ στήν διάνοια κάποια ἔλλαμψη ὡς ἀκτίνα Φωτός. Κατ’ αὐτόν τόν τρόπον, μέ αὐτήν τήν στάση ἐνώπιον τοῦ Χριστοῦ, ἑτοίμαζε τήν καρδιά της γιά τήν μητέρα τῶν μαχῶν, ἡ Χαναναία.
Πίστεψε βαθιά μέσα στήν ψυχή της, πώς ὁ σαρκωθείς Θεάνθρωπος γίνεται τά πάντα γι’ αὐτούς πού συντονίζουν τίς πνευματικές τους κεραῖες μ’ αὐτές τοῦ Ἰησοῦ, ἤτοι τοῦ θελήματός Του. Ὁ Χριστός τόνιζε πάντοτε ὅτι εἶναι πρᾶος καί ταπεινός τῇ καρδίᾳ· ἡ ἐντολή εἶναι ξεκάθαρη καί ἀπευθύνεται πρός ὅλους. Ὁ Θεός πλάττοντας τόν ἄνθρωπο αὐτεξούσιο, τόν ἀξίωσε μεγάλης προνοίας, ὥστε χρησιμοποιώντας σωστά τό λογικόν, νά κλίνει πρός τό ἀγαθόν, μισώντας τό πονηρόν.

Ἡ Χαναναία, κατάλαβε τό ἑξῆς· ἀφοῦ ἔχουμε γίνει ἀπό τόν Θεό αὐτεξούσιοι καί ἐλάβαμε μέσα μας τό ἡγεμονικόν τῆς ψυχῆς, ὡς ἐξουσιαστική δύναμη κατά τῶν παθῶν, κυρίως τῆς ὑπερηφανείας· ἐάν λοιπόν μέ αὐτομεμψία καί ταπείνωση πλησιάσουμε τόν γλυκύτατον Ἰησοῦν, δέν ἔχουμε κανέναν νά μᾶς κυριαρχεῖ, νά μᾶς ἐκβιάζει, οὔτε κι’ αὐτόν τόν δαίμονα πού κυριαρχοῦσε στήν καρδιά τῆς θυγατέρας της. Ὁπλίστηκε, λοιπόν, μέ τίς περιεκτικές ἀρετές· τήν παράκληση, τήν ὑπομονή, τήν ταπείνωση, πού ἀπ’ αὐτές γεννιέται ἡ ἔμπονη προσευχή, ὁλοένα αὐξανόμενη, σέ κάθε περίπτωση.
Ἰδού, ἀδελφοί μου, ὁ Κύριος Ἰησοῦς ὡς Παντογνώστης καί προγνωρίζοντας τό θεοφιλές πένθος, τόν πόνο πού γεννᾶ τίς ἀρετές, θεϊκῷ τῷ τρόπῳ, βοηθάει νά ἔλθουν στήν ἐπιφάνεια ἐνώπιον ὅλων, κυρίως τῶν Ἑβραίων, οἱ εὐγενεῖς ἀρετές τῆς καρδιᾶς της· δηλαδή, ἡ πίστις, ἡ αὐτομεμψία πού συνυπάρχει πάντοτε μέ τήν ταπείνωση τῆς ψυχῆς. Ὁ ἀγῶνας ἀδελφοί μου, ἀρχίζει ἐδῶ καί τώρα· ἡ πάλη μεταξύ Θεανθρώπου καί τῆς γυναικός, τῆς Χαναναίας, ἐξελίσσεται.
Ὁ Κύριος, κατ’ ἀρχήν, σιωπᾶ. Στήν παράκλησή της δέν ἀπεκρίθη· πλησιάζουν οἱ μαθητές· παρακαλοῦν, λέγοντες: «Κάμε της αὐτό πού ζητεῖ γιά νά φύγει, διότι φωνάζει δυνατά ἀπό πίσω μας καί ἀπό τίς φωνές της θά μαζευτεῖ λαός πολύς».
Μυστήριο! Αὐτό ἀκριβῶς ἐπιζητᾶ κι ὁ Μεσσίας· νά μαζευτοῦν ὅσο τό δυνατόν περισσότεροι Ἰουδαῖοι· νά μάθουν ὅλοι τί ἐστί ἀληθινή πίστη, ἀληθινή αὐτομεμψία, θεία ταπείνωση. Ἀποκρίνεται, λοιπόν, ὁ Ἰησοῦς καί εἶπε: «δέν ἀπεστάλην ἀπό τόν Πατέρα μου παρά διά τά χαμένα πρόβατα τοῦ Ἰσραηλιτοῦ γένους».

Ἐντούτοις, σέ ὁποιαδήποτε δοκιμασία κι ἄν τήν ὑπέβαλε ὁ Χριστός, ἐκείνη ἦταν πολύ δυνατά ὁπλισμένη. Κατεῖχε ὅπλα ἀχτύπητα, ἀποτελεσματικά. Δηλαδή, τήν αὐτομεμψία, τήν ταπείνωση, τήν πραότητα, τόν πόνο πού ὁδηγεῖ στήν ἐλπίδα, στήν μετάνοια, στήν ἐξομολόγηση. Γι’ αὐτόν τόν λόγο δέν ἀπογοητεύτηκε, ἀλλ’ ἔπεσε στά πόδια τοῦ Ἰησοῦ καί ἔλεγε: «Κύριε, βοήθα με».
Ὁ Χριστός, συνεχίζει νά τήν δοκιμάζει· τήν φτάνει στά ἄκρα, στά ὅριά της. Τῆς ἀπαντᾶ: «Δέν εἶναι σωστό νά πάρει κανείς τό ψωμί τῶν παιδιῶν καί νά τό ρίξει στά σκυλάκια». Ἰδού, ἀδελφοί μου, καί ἡ μεγαλειώδης ἀπάντηση στόν Ἰησοῦ, αὐτῆς τῆς σπουδαίας γυναίκας: «Κύριε, ναί, δέχομαι ὅτι εἶμαι σκυλάκι- εἰδωλολάτρης· πιστεύω ἐντούτοις ὅτι Σύ εἶσαι ὁ Δημιουργός καί Πλάστης τῆς κτίσεως. Συνεπῶς καί ἐμέ· Πατέρας δέ ὅλων τῶν ἀνθρώπων.Σάν σκυλάκι λοιπόν, σέ παρακαλῶ, νά λάβω κι ἐγώ λίγα ψίχουλα ἀπ’ αὐτά πού πίπτουν ἀπό τό τραπέζι τῶν Κυρίων».
Ὦ, εὐλογημένη γυναῖκα! Τί ἀπάντηση εἶναι αὐτή!!! Ὄντως ἡ πίστις σου εἶναι μεγάλη· ἡ ταπείνωσή σου μεγαλύτερη καί ἡ αὐτομεμψία σου μέγιστη. Ἄς γίνει εἰς σέ, ὅπως θέλεις. Πράγματι Μέ νίκησες κι αὐτή εἶναι ἡ χαρά μου· ἡ ἐπιθυμία μου ἡ θεϊκή, ὥστε καί τά ἄλλα πρόβατα τά πλανεμένα νά ἔλθουν διά τῆς πίστεως σέ Μένα πού εἶμαι ἡ θύρα· νά εἰσέρχονται καί νά ἐξέρχονται, νά τρῶνε, νά πίνουν στήν πνευματική τράπεζα τοῦ Πατέρα μου, μαζί μου, στήν Βασιλεία τοῦ Θεοῦ· τοῦ Πατρός καί τοῦ Υἱοῦ καί τοῦ Ἁγίου Πνεύματος ὅπου ἀνήκει ἡ Βασιλεία, ἡ Δύναμις καί τό Κράτος εἰς τούς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.
[1](Α’ Κορινθ. 10, 13)

[toula]

Ο Άγιος Ιγνάτιος ο Θεοφόρος – Περί μαρτυρίου, ταπεινώσεως και αγνότητος

Τα κυριακάτικα κηρύγματά μας, αδελφοί χριστιανοί, αναφέρονται στους αγίους Πατέρες, στην ζωή τους και την διδασκαλία τους. Γι᾽ αυτό και παρακαλώ να τα προσέχετε ιδιαίτερα. Για να νοήσουμε δε καλύτερα τους αγίους Πατέρες, τους μελετούμε κατά την χρονολογική τους σειρά. Τώρα είμαστε στους λεγομένους «Αποστολικούς Πατέρες», στην μεγάλη μορφή του Αγίου Ιγνατίου, Επισκόπου Αντιοχείας.

Στο προηγούμενο κήρυγμά μας είπαμε ότι γνωρίζουμε από τον βίο του αγίου και θαυμάσαμε τον διάλογό του με τον αυτοκράτορα Τραϊανό. Ο αυτοκράτορας τελικά εξέδωσε την απόφαση ο Ιγνάτιος να οδηγηθεί στην Ρώμη και εκεί να καταφαγωθεί από τα θηρία. Στο σημερινό κήρυγμα θα μιλήσουμε για την διδασκαλία και θεολογία του αγίου. Παρακαλώ να προσέξετε τα όσα θα σας πω. Ο άγιος Ιγνάτιος συνοδευόμενος από στρατιωτικό τάγμα και πορευόμενος από την Αντιόχεια στη Ρώμη, έγραψε επτά επιστολές προς τις Εκκλησίες της Μικράς Ασίας. Τα κείμενα των επιστολών αυτών είναι υπέροχα. Τα όσα λίγα θα σας πω σήμερα, σχετικά με την διδασκαλία και θεολογία του Αγίου, είναι παρμένα από τις επιστολές αυτές του Αγίου.
Πρώτα πρώτα, χριστιανοί μου, θα σας πω τι λέγει ο Άγιος για το μαρτύριο, για το οποίο και πήγαινε στη Ρώμη. Το να πεθάνει για τον Χριστό ο άγιος Ιγνάτιος το θεωρεί πολύ ανώτερο από το να είναι βασιλιάς σε όλο τον κόσμο. Να σας το πω όπως ακριβώς το λέγει: «Καλόν μοι αποθανείν εις Χριστόν Ιησούν ή βασιλεύειν των περάτων της γης» (Ρωμ. 6,1)! Φοβερός λόγος! Τον μαρτυρικό θάνατο ο Άγιος τον θεωρεί ότι είναι μίμησις των παθημάτων του Χριστού. Γι᾽ αυτό και λέγει: «Επιτρέψατέ μοι μιμητήν είναι του πάθους του Θεού μου» (Ρωμ. 6,2-8). Το να είναι κοντά στο μαρτύριο και να φαγωθεί από τα θηρία το θεωρεί ο Άγιος ότι είναι πιο κοντά στον Θεό. Ακούστε, χριστιανοί μου, ωραία και φοβερά λόγια: «Εγγύς μαχαίρας εγγύς Θεού· μεταξύ θηρίων μεταξύ Θεού» (Σμυρν. 4,2)! Αλλά και το άλλο είναι πολύ ωραίο, πού λέγει σχετικά με το μαρτύριο ο άγιος Ιγνάτιος: Το μαρτύριό του το θεωρεί ως τοκετό. Πονάει μεν η γυναίκα όταν γεννά, αλλά ο πόνος αυτός είναι γλυκός, γιατί θα φέρει έναν καινούργιο άνθρωπο στον κόσμο. Έτσι το μαρτύριο του Αγίου θα τον γεννήσει, θα τον φέρει στην άλλη, στην αιώνια ζωή.

Γι᾽ αυτό και σκεπτόμενος το μαρτύριό του λέγει: «Ο τοκετός μοι επίκειται» (Ρωμ. 6,1)! Επιθυμεί ο Άγιός μας τόσο πολύ το μαρτύριο, γιατί αυτό θα το πάθει για την αγάπη του Χριστού. Θυμόμαστε εδώ τον άγιο Κοσμά τον Αιτωλό, που παρακαλούσε συχνά στην προσευχή του και έλεγε: «Χριστέ μου κάνε να πεθάνω για την αγάπη σου, όπως και Εσύ πέθανες για την αγάπη μου»! Και ο άγιος Ιγνάτιος, σε μία υπέροχη περικοπή του λόγου του, λέγει να έλθουν πάνω του όλα τα βασανιστήρια, όσο οδυνηρά και αν είναι αυτά, αρκεί μόνο να συναντήσει τον αγαπημένο του Ιησού Χριστό. Η σχετική περικοπή στην οποία αναφέρομαι (βλ. Ρωμ. 5,3), αγαπητοί χριστιανοί, μας παρουσιάζει τον άγιο Ιγνάτιο ως μανιακό εραστή του Χριστού! Και αλλού πάλι ο άγιος παρουσιάζει τον εαυτό του ως σιτάρι, που με το μαρτύριό του θα αλεστεί στα δόντια των θηρίων, για να γίνει καθαρός άρτος του Χριστού. «Σίτος ειμί Θεού – λέγει – και δι᾽ οδόντων θηρίων αλήθομαι, ίνα καθαρός άρτος ευρεθω» (Ρωμ. IV,1). Χριστιανοί μου! Πρέπει να ετοιμαζόμαστε για μαρτύριο. Μπορεί ο Θεός και στα δικά μας χρόνια να επιτρέψει κάτι τέτοιο. Τα σημεία που μας παρουσιάζονται δεν είναι καθόλου ευχάριστα. Μόνο οι χριστιανοί που έχουν θερμή αγάπη στον Χριστό και θα έχουν γι᾽ αυτό την Χάρη Του, μόνον αυτοί θα μπορέσουν να αντέξουν στο μαρτύριο. Οι άλλοι θα γίνουν προδότες. Γι᾽ αυτό ας παρακαλούμε καθημερινά στην προσευχή μας λέγοντας: «Χριστέ μου, αν έρθουν χρόνια μαρτυρίου, δώσε μου τη Χάρη Σου να αντέξω τα βασανιστήρια για την αγάπη Σου και να μη σε αρνηθώ».

Τέτοιος θερμός πόθος για το μαρτύριο, πού βλέπουμε στον άγιο Ιγνάτιο, πήγαζε αδελφοί μου, από την ταπεινή του ψυχή. Πραγματικά, ο άγιος ήταν πολύ ταπεινός και εκφράζεται με πολύ ταπεινά λόγια για τον εαυτό του. «Νυν άρχομαι μαθητής είναι», λέγει κάπου (Ρωμ. 5,3)! Δηλαδή, τώρα αρχίζω να γίνομαι μαθητής! Φανταστείτε: Επίσκοπος αυτός, γέροντας στην ηλικία, πηγαίνει για μαρτύριο και όμως λέγει ότι τώρα αρχίζει να γίνεται μαθητής!!! Και εμείς παρουσιάζουμε τους εαυτούς μας με παχείς τίτλους, ως σεβασμιωτάτους και καθηγητές… Ο άγιος φοβάται ακόμη και το να διδάσκει τους άλλους, μήπως από την διδασκαλία αυτή του έλθει κενόδοξος λογισμός.
Γι᾽ αυτό λέγει κάπου ότι αν και έχει να πει πολλά, όμως συγκρατεί τον εαυτό του, μήπως αυτό του φέρει καύχηση. Λέγει επί λέξει: «Πολλά φρονώ εν Θεώ, αλλ᾽ εμαυτόν μετρώ, ίνα μη εν καυχήσει απόλωμαι» (Τραλλ. 4,1). Αλλά και το άλλο είναι ωραίο, που λέγει ο άγιος Ιγνάτιος για την διδασκαλία, που καταδικάζει μερικούς κήρυκες αλλά και μερικούς χριστιανούς, πού θέλουν να κάνουν τον κήρυκα. Είναι καλύτερα, λέγει ο άγιος, να σωπαίνει κανείς, αλλά να «είναι», να διδάσκει δηλαδή με το παράδειγμά του, παρά να λαλεί και να μην «είναι», να μην εφαρμόζει δηλαδή τα κηρυττόμενα. Ακούστε πως το λέγει: «Αμεινόν εστι σιωπάν και είναι η λαλούντα μη είναι» (Ἐφεσ. 15,1)!

Τέλος, θέλω να σας πω χριστιανοί μου, και λίγα μόνο από τα πολλά που λέγει ο άγιος για την αγνότητα. Κατά πρώτον μας λέγει ότι μεταξύ μας πρέπει να έχουμε μια καθαρή αγάπη, που θα μας κάνει να βλέπουμε ο ένας τον άλλον με «εντροπή», δηλαδή με σεβασμό και όχι σαρκικά. Λέγει: «Εντρέπεσθε αλλήλους και μηδείς κατά σάρκα βλεπέτω τον πλησίον, αλλ᾽ εν Ιησού Χριστώ αλλήλους διαπαντός αγαπάτε» (Μαγν. 6,2). Τα πρόσωπα των χριστιανών είναι «αξιόθεα πρόσωπα» (Ρωμ. 1,1) και δεν πρέπει να τα βλέπουμε σαρκικά. Για να μη λέω πολλά μου άρεσε ιδιαίτερα αυτή η ιδέα του αγίου Ιγνατίου για τους παρθενεύοντας, για όσους δηλαδή γίνονται Μοναχοί ή Μοναχές. Αυτοί, λέγει ο άγιος, παρθενεύουν «εις τιμήν της σαρκός του Κυρίου», του Ιησού Χριστού, του Οποίου η σάρκα είναι παρθενική! Πολύ μεγάλη τιμή αυτή για τους παρθενεύοντας. Αλλά λέγει παρακάτω ο άγιος ότι ο παρθενεύων πρέπει να είναι ταπεινός, γιατί «εάν καυχήσηται απώλετο», δηλαδή χάθηκε (Προς Πολύκαρπον 5,2).
Με πολλές ευχές,

† Ο Μητροπολίτης Γόρτυνος και Μεγαλοπόλεως Ιερεμίας
poimin

[toula]

ΔΑΚΡΥΑ
«Αν δεν φτάξεις στα δάκρυα, μην νομίσεις πως έφταξες κάπου στη διαγωγή σου και στην πολιτεία σου, γιατί ως τα τότε, τον κόσμο υπηρετούνε οι κρυφοί διαλογισμοί σου, δηλαδή με τον έξω άνθρωπο κάνεις το έργο του Θεού, ενώ ο μέσα άνθρωπος είναι ακόμα άκαρπος· επειδή ο καρπός του έρχεται από τα δάκρυα.
Γιατί σαν φτάξεις στη χώρα τους, τότε να ξέρεις πως βγήκε η διάνοιά σου από τη φυλακή τούτου του κόσμου κι’ έβαλε το πόδι της στη στράτα του καινούριου κόσμου, κι’ άρχισε να μυρίζει εκείνον τον καινούριον αέρα τον θαυμαστόν.
Και τότε αρχίζουνε να τρέχουνε τα δάκρυα, επειδή κοντεύει να γεννηθεί το πνευματικό νήπιο. Γιατί η χάρη, που είναι η μητέρα όλων, βιάζεται να γεννήσει στην ψυχή κάποιον θεϊκό τύπο μυστικά στο φως της μέλλουσας ζωής.

Αγίου Ισαάκ του Σύρου