Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

«H χριστιανική αντίληψη για τη σωτηρία σημαίνει ανακαίνιση της ζωής, σημαίνει Ζωή αμάραντη και αιώνια, Ζωή για την οποία ο άνθρωπος γνωρίζει πως είναι πλασμένος. Και το ότι ο άνθρωπος διψά για σωτηρία και τη δέχεται από το Θεό, δεν είναι σημάδι αδυναμίας, άλλα μάλλον δύναμης. Γιατί ο Θεός είναι εκείνη η Ζωή που ο άνθρωπος απώλεσε υποτασσόμενος ανέκκλητα στον κόσμο, σκορπώντας εντελώς τον εαυτό του στο χρόνο και το θάνατο»
(π.Αλέξανδρος Σμέμαν)

[toula]

"Η προθυμία φέρνει προθυμία και όπως ακριβώς η φωτιά, με όσα περισσότερα ξύλα τροφοδοτείται, τόσο περισσότερο δυναμώνει, έτσι και η προθυμία".
Άγιος Ιωάννης Χρυσόστομος.

[toula]

ΜΕΓΑΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ
Για τα παιδιά, την ανατροφή και τη μόρφωσή τους έγραψε:
«Να προσέχουν τα παιδιά με ποιους συναναστρέφονται, να προσέχουν ποιους κάνουν φίλους. Όπως ο μολυσμένος αέρας, όταν τον εισπνεύσουμε, αφήνει μέσα μας χωρίς να τα βλέπουμε μικρόβια της αρρώστιας, έτσι και το κακό περιβάλλον αφήνει μέσα στη ψυχή του παιδιού τη μόλυνσή του.»
ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ Ο ΘΕΟΛΟΓΟΣ
Για τη φιλία έγραψε:
«Τίποτα αντάξιο δεν υπάρχει του πιστού φίλου.»
«Σε καμιά περίπτωση της ζωής σου να μην κάνεις φίλο τον άνθρωπο τον πονηρό.»
ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ
Για τη σωστή παιδαγωγία έγραψε:
«Όποιος επιπλήττει τους νέους χωρίς συγχρόνως να τους παρηγορεί, τους κάνει σκληρότερους. Διότι δεν μπορούν να σηκώσουν το φορτίο των συνεχών ελέγχων (επιπλήξεων) και γι’ αυτό αμέσως και με βιαιότητα αντιδρούν. Για να προλάβουμε λοιπόν τους πόνους που προκαλούν οι έλεγχοι, πρέπει να τους συνοδεύουμε με λόγια καλοσύνης.»

[toula]

Στις μέρες που τα ξέρουμε όλα και δεν δεχόμαστε ούτε κουβέντα,
όταν ακούμε ότι χρειάζονται κάποιες προϋποθέσεις για να κοινωνήσουμε μας πιάνει μία τρέλα και αρχίζουμε να κατηγορούμε τους παπάδες , πολύ συχνά ακόμα και τους Αγίους με κουβέντες του στυλ : “Ο Χριστός είναι για όλους”, “Αν νιώσεις ότι θες να κοινωνήσεις πρέπει να πας”, “Δεν έχουν σημασία αμαρτίες, σαρκικά κλπ. αυτά δεν τα βλέπει ο Χριστός” κλπ.
Δεν ξέρουμε που πατάμε και που βρισκόμαστε. Κατεβάζουμε τον Χριστό στη δική μας πτωτική εγωϊστική λογική αντί να ανέβουμε εμείς την κλίμακα των αρετών για να συναντήσουμε τον Νυμφίο.

Οι προϋποθέσεις δεν έχουν νομικό χαρακτήρα. Αφορούν στην ουσία την υπαρξιακή θέση μας απέναντι στον Χριστό. Αν αυτή η θέση δεν είναι θέση μετανοίας και στην ψυχή και στο σώμα , με τον Χριστό δεν μπορούμε να ενωθούμε. Φυσικά όλο αυτό το κρίνει ο πνευματικός-εξομολόγος μας και όχι το εγωϊστικό μας μυαλό που βγάζει τα άπειρα φρικαλέα πολλές φορές συμπεράσματα για οτιδήποτε αφορά τον Θεό και τα Ιερά Μυστήρια.
Οι προϋποθέσεις έχουν οντολογική λειτουργία της υπάρξεως του ανθρώπου, αλλιώς όχι μόνο δεν μπορεί να υπάρξει ένωση αλλά αντίθετα όταν αυτή η ένωση είναι εγωϊστική από την πλευρά του ανθρώπου γίνεται μια κίνηση δαιμονική που καίει πνευματικά τον άνθρωπο («Πῦρ γάρ ἐστι τοὺς ἀναξίους φλέγον»). Όταν η ύπαρξη μου λειτουργεί άστοχα (αμαρτωλά), δηλαδή εκτός του ζωοποιού θεραπευτικού δρόμου τότε ένωση με τον Θεό δεν μπορεί να υπάρξει. Τα υπόλοιπα είναι απλά προσωπικές απόψεις του καθενός. Οι προϋποθέσεις που έχουμε ως πνευματική παρακαταθήκη από τους Αγίους Πατέρες δεν είναι φιλοσοφικοί στοχασμοί αλλά βιωματικές εμπειρίες μέσα από τη Θεία Χάρη. Οι προϋποθέσεις στις ουσία είναι ασκήσεις υποδοχής και υπαρξιακής προετοιμασίας. Όταν πηγαίνω στον πνευματικό και αντί να αφήσω στο πετραχήλι του τις αμαρτίες μου απαιτώ να κοινωνήσω επειδή είναι μεγάλη γιορτή τότε είμαι ήδη εκτός υπαρξιακής θέσης για να έρθω σε ένωση με τον Θεό, διότι βρίσκομαι αλυσοδεμένος και ενωμένος με τον εγωιστικό εαυτό μου και εμπαίζω το Μυστήριο. Πως λοιπόν θα κοινωνήσω τον Χριστό όταν αρνούμαι να ενώσω τη ζωή μου μαζί Του ;

Συζητήσεις του στυλ “Αν έχεις κάνει εκείνο μπορείς να κοινωνήσεις; Αν έχεις κάνει το άλλο δεν μπορείς να κοινωνήσεις” προσβάλλουν το Ιερό Μυστήριο της Θείας Κοινωνίας. Πολλοί παγιδεύονται σε κάποιου είδους συναισθηματική ένωση με τον Θεό, μέσα από μία νοητική φιλοσοφική ηρεμία. Τότε υποβιβάζουμε το Μυστήριο σε κάτι συμβολικό όπου ένωση με τον Χριστό γίνεται ένα βίωμα όπως νιώθω όταν ακούω μια ωραία μουσική. Όλα αυτά είναι θεολογικοί εκτροχιασμοί διότι έχουμε απομακρυνθεί από τους πατέρες της Εκκλησίας και έχουμε κάνει τον Χριστό μια μαριονέτα της αμαρτωλής κατάστασης μας.
Υπάρχουν άνθρωποι που κοινωνούν και έχουν ακραίες αιρετικές ιδέες ! Πχ Ότι δεν υπάρχει ο διάβολος, το Μυστήριο της Θείας Κοινωνίας είναι συμβολικό και όχι Σώμα και Αίμα Κυρίου, ότι τα σαρκικά δεν έχουν καμία σημασία και το τι κάνει το σώμα μας δεν αφορά τον Θεό, ότι την εξομολόγηση μπορείς να την κάνεις στην εικόνα γιατί ο Θεός είναι παντού!...

Ας κάνουμε , λοιπόν , αγαπητοί μου υπακοή στην μητέρα Εκκλησία. Ας αφήσουμε τους ορθολογισμούς και τις φαντασιώσεις μακριά από τα Ιερά Μυστήρια και ας μπούμε στον δρόμο της θεραπείας της καρδιάς με την νοερά προσευχή μέσα από το Μυστήριο της Ιεράς εξομολογήσεως.

π.Σπυρίδων Σκουτής - euxh . gr
Τι είναι οι προϋποθέσεις για τη Θεία Κοινωνία; - ΕΥΧΗ.gr

[toula]

-Κάνω τα πάντα για να είναι τα παιδιά μου ευτυχισμένα.
-Δηλαδή;
-Δουλεύω μια και δυο δουλειές, τους παρέχω τα πάντα, ρούχα, φαγητά, φροντιστήρια, σπίτι και ότι άλλο θελήσουν. Μπορεί να λείπω από το σπίτι, να μην τα βλέπω αλλά δεν πεινάνε. Δεν θέλω να τους λείψει τίποτα.
- Κι εάν τους λείπεις εσύ; Το σκέφτηκες ποτέ αυτό;
Λες ότι κάνεις τα πάντα για να είναι ευτυχισμένα, άραγε τα ρώτησες ποτέ τι θα τα έκανε ευτυχισμένα; Τα έχεις κοιτάξει μέσα στα μάτια να τους πεις "τι θα σου έδινε πραγματική χαρά;". Να είσαι σίγουρος ότι θα σου απαντήσουν " η χαρά μας είναι να είσαι εσύ χαρούμενος...".
Δεν υπάρχουν ευτυχισμένα παιδιά χωρίς ευτυχισμένους γονείς.
Δεν υπάρχουν ευτυχισμένα παιδιά εκεί που δεν υπάρχει έρωτας και χαρά της ζωής.
Τα παιδιά χρειάζονται ένα παράδειγμα ζωής που θα τα κρατάει δυνατά και ενοποιημένα στις φρικτές δυσκολίες της ζωής, κι αυτό είναι η χαρά, η πίστη και η ελπίδα των γονέων τους.
Διάβαζα τις προάλλες μια συνέντευξη νέου ηθοποιού που έλεγε "η μάνα μου μας μεγάλωσε μόνη της, στο σπίτι μας δεν είχαμε πάντα πολύ φαγητό αλλά είχαμε πολύ χαρά. Μιζέρια δεν υπήρχε στο σπιτικό μας ".
Τα παιδιά σου δεν θα είναι ευτυχισμένα εάν είναι μονάχα χορτασμένα.
Θα είναι ευτυχισμένα εάν μιλάς και παίζεις μαζί τους, εάν σε βλέπουν φωτεινό και δυνατό, εάν τους δίνεις αξίες και ιδανικά να πιστέψουν, εάν έχουν έναν άνθρωπο ευτυχισμένο να "ζηλέψουν". Γίνε ο ήρωας των παιδιών σου και όχι το παράδειγμα που θέλουν να αποφύγουν ή να ξεχάσουν.
Γίνε εκείνος που θα γεμίζει τις καρδιές και όχι τα ντουλάπια του σπιτιού.

π. Χαρ. λίβυος Παπαδόπουλος

[toula]

Όταν εξομολογείται ο άνθρωπος, καθαρίζεται η ψυχή του και γίνεται αδάμαντας φωτεινός… Χωρίς την εξομολόγησην, μετάνοια δεν λογίζεται· και χωρίς την μετάνοιαν άνθρωπος δεν σώζεται.

Όσιος Ιωσήφ ο Ησυχαστής ο και Σπηλαιώτης

[toula]

π. Συμεών Κραγιόπουλος: Εφόσον ο Κύριος μάς έδωσε ως αρραβώνα της σωτηρίας μας τη Χάρι του Αγίου Πνεύματος δια του Βαπτίσματος και γενικότερα μας τη δίνει δια της Εκκλησίας, και είναι εκεί μέσα ο ίδιος, πρέπει τρόπον τινά να ανοίξουμε δρόμο στον Κύριο να βρει αυτό το οποίο έχει βάλει εκεί μέσα μας, για να ανάψει η φωτιά στην ψυχή, και να γίνει ο άνθρωπος χριστιανός.


Παλαιότερα οι Πατέρες έκαναν κατά διαφορετικότερο τρόπο το όλο έργο. Οι νεώτεροι, από τον 12ο αιώνα και έπειτα, βρήκαν αυτή την προσευχή, την ευχή, και συνιστούν ότι δεν πρέπει να κουραστεί κανείς να λέει την ευχή.

Βέβαια, θα αγωνίζεσαι συγχρόνως να κάνεις τις εντολές του Θεού, θα εμπιστεύεσαι στον Θεό, θα προσεύχεσαι γενικώς, θα εκκλησιάζεσαι, θα είσαι μέσα στην Εκκλησία, αλλά θα κάνεις και αυτό το έργο, το οποίο έχει αυτό τον χαρακτήρα: ψάχνεις να βρεις τη σπίθα. Γι’ αυτό λένε οι Πατέρες ότι, όταν αρχίσει κανείς να λέει την ευχή, χρειάζεται να συμμαζέψει τον εαυτό του, ο οποίος είναι διαλυμένος, είναι σχισμένος.

Αναφέραμε άλλη φορά ότι ο άνθρωπος έχει τη λογιστική δύναμη, τη νοητική δύναμη και την αγαπητική δύναμη. Στη λογιστική δύναμη δίνεις την προσευχή: «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με». Τη λες είτε με το στόμα είτε από μέσα σου. Δίνεις λοιπόν στη λογιστική δύναμη τη δουλειά αυτή και προσπαθείς να συμμαζέψεις τον νου σου να προσέχει την ευχή.

Και η καρδιά –η αγαπητική δύναμη– αρχίζει και συμμετέχει, όσο μπορεί ο άνθρωπος, γιατί ό,τι και να έγινε, το «κατ’ εικόνα» μένει ως ένα βαθμό. Αυτή την αγαπητική δύναμη τη δίνεις στον Κύριο. Με τη λογιστική δύναμη λοιπόν λες την ευχή, η νοητική δύναμη προσέχει το νόημα «Κύριε Ιησού Χριστέ, Υιέ του Θεού, ελέησόν με», και η όλη βούληση της ψυχής, η όλη αγάπη της ψυχής, δίνεται στο όνομα του Κυρίου, δίνεται στον Χριστό.

Λέει ο άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς: Εάν απλώς το κάνεις αυτό, δηλαδή απλώς συμμαζευτείς στον εαυτό σου, τι θα βρεις μέσα σου; Είδωλα θα βρεις. Το θέμα είναι ο Χριστός να μπει μέσα δια της ευχής. Το θέμα είναι ο Χριστός να φτιάξει μέσα σου την καινούργια κατάσταση· να χριστοποιηθεί η ψυχή, και όχι απλώς να δεις τον εαυτό σου, ο οποίος τι μπορεί να είναι άλλο από μια κόλαση, όπως λέγαμε και άλλη φορά.

Όλο αυτό το έργο στην αρχή γλυκαίνει τον άνθρωπο ανάλογα. Έπειτα σαν να χάνει κανείς το βίωμα αυτό, και μάλιστα μερικοί λένε «μα τόσο καλά είχα αρχίσει, γιατί…» Αρχίζει αυτό το έργο να φαίνεται ξηρό, να φαίνεται άχαρο, να φαίνεται δύσκολο, να φαίνεται ότι είναι σαν το ψάξιμο της σπίθας στη στάχτη από τη νοικοκυρά. Και όπως είπα προηγουμένως, η νοικοκυρά που ξέρει απ’ αυτά, δεν κουράζεται. Ψάχνει και ψάχνει βεβαία ότι θα βρει τη σπίθα. Και εκεί μέσα στη στάχτη μπορεί και να μη βρει. Εδώ όμως είναι βέβαιο ότι υπάρχει η σπίθα μέσα μας.

Και επιμένει κανείς, επιμένει, επιμένει, ταπεινά, απλά, με μετάνοια, έχοντας εμπιστοσύνη στον Κύριο. Καθώς αναφέρει κανείς το όνομα του Κυρίου, γλυκαίνεται, διότι δεν γίνονται αυτά κατά σκοτεινό τρόπο. Μπορεί να μπαίνει κανείς σε μια σκοτεινή, ας πούμε, σπηλιά, έτσι που είναι η ψυχή του ανθρώπου, με όλα αυτά που έχει συσσωρεύσει εκεί μέσα, μπορεί να φαίνονται τα πράγματα άχαρα, αλλά μπαίνει μαζί με τον Κύριο, επικαλείται τον Κύριο, το όνομα του Κυρίου, για το οποίο ο άγιος Ιωάννης της Κλίμακος λέει «Ιησού ονόματι μάστιζε πολεμίους».

Κάνοντας λοιπόν αυτό το έργο, ενοποιείται ο όλος άνθρωπος και ξεφεύγει από τη σχιζοφρένεια που έχει δημιουργήσει η αμαρτία. Ο άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς λέει: «Όταν τα τρία –δηλαδή οι τρεις αυτές δυνάμεις της ψυχής, η λογιστική δύναμη, η νοητική και η αγαπητική– ενωθούν, γίνουν ένα, και το ένα παραμένει τρία –διότι ο άνθρωπος δεν αλλοιώνεται, δεν αλλάζει· η δομή του παραμένει ίδια– τότε φανερώνεται η Αγία Τριάς». Και ενώ είναι έτσι τα πράγματα, τι να πει κανείς ύστερα για μας τους ανθρώπους; Πολλοί είναι που τα ακούν αυτά και λίγο-πολύ πιστεύουν ότι κάπως έτσι είναι, αλλά μένουν μακριά. Και αν κάνουν, θα κάνουν κάποια τυποποιημένα πράγματα· δεν επιμένουν.

Οι άγιοι Πατέρες, που έχουν ασχοληθεί με το θέμα αυτό, και με την έννοια ότι έγραψαν και είπαν, αλλά και με την έννοια ότι εφήρμοσαν έτσι τα πράγματα, λένε ότι αισθάνεται κανείς σαν να ήταν στα ξένα, στην ξενιτιά, εδώ κι εκεί, και γύρισε σπίτι του, βρήκε το σπίτι του, βρήκε τους δικούς του και ευφραίνεται. Όπως ακριβώς δηλαδή το βλέπουμε στην περίπτωση του ασώτου υιού. Τι δεν έζησε ο καημένος ο άσωτος! Αλλά ήλθε η ώρα που γύρισε, και να, ο πατέρας τον περιμένει και τον παίρνει μέσα, του βάζει δαχτυλίδι, του δίνει την πρώτη στολή, θυσιάζει τον μόσχο τον σιτευτό και λέει «δεύτε ευφρανθώμεν», και άρχισαν να ευφραίνονται και να πανηγυρίζουν (Λουκ. 15:11-32). Αρχίζει το πανηγύρι· δεν είναι απλώς υπόσχεση.

Όντως δηλαδή ενώ είναι κανείς ακόμη σ’ αυτό εδώ τον κόσμο –ο κόσμος είναι αυτό που είναι, πάνε έρχονται οι άνθρωποι και χάνονται μέσα στην αφροσύνη τους– εάν εργασθεί έτσι, βρίσκει μέσα στην ψυχή του τον παράδεισο. Γιατί εκεί μέσα είναι ο Χριστός. Γιατί εκεί είναι η βαπτισματική Χάρις. Προσέξτε, προσέξτε· είναι εκεί εν μυστηρίω, είναι δια του μυστηρίου του Βαπτίσματος. Είναι φοβερό πράγμα το Βάπτισμα. Μεγάλο μυστήριο. Ο Θεός βρήκε τρόπο και κόλλησε μέσα στην ψυχή μας τη Χάρι, η οποία δεν φεύγει, αλλά μένει εκεί.

Εάν λοιπόν τα σκεφθείς έτσι, εάν τα πάρεις έτσι και ενεργήσεις ανάλογα, έχοντας συνεχώς στο στόμα σου αλλά και στον ενδιάθετο λόγο, όπως λέγεται, το όνομα του Ιησού, «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με τον αμαρτωλόν», τότε λέει ο άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς «οφθήσεταί σοι η Αγία Τριας». Όπως ακριβώς λέει ο Κύριος: «Εάν τις αγαπά με, τον λόγον μου τηρήσει, και ο πατήρ μου αγαπήσει αυτόν, και προς αυτόν ελευσόμεθα και μονήν παρ’ αυτώ ποιήσομεν» (Ιω. 14:23). Μέσα στην ψυχή αυτή θα σκηνώσει ο Κύριος. Ή όπως λέει ο Κύριος στην Αποκάλυψη: «Ιδού έστηκα επί την θύραν και κρούω· εάν τις ακούση της φωνής μου και ανοίξη την θύραν, εισελεύσομαι προς αυτόν και δειπνήσω μετ’ αυτού και αυτός μετ’ εμού» (Αποκ. 3:20).

Επομένως, να αρχίσουμε να λέμε την ευχή, χωρίς να αφήσουμε τίποτε από τα άλλα· δηλαδή τη μετάνοια, την προσευχή γενικότερα, τον εκκλησιασμό, τα μυστήρια. Αλλά κυρίως να λέμε την ευχή. Πρέπει να ανοίξει ο δρόμος, να μπει ο Κύριος μέσα μας, να μπούμε μαζί του εκεί στα βάθη της ψυχής μας, να βρούμε τη βαπτισματική Χάρι. Είναι καλό να λέει κανείς την ευχή παντού και πάντοτε και μακάριος εκείνος που το κάνει.

Ωστόσο όμως κατά έναν ειδικό τρόπο και κατά ένα μόνιμο τρόπο και μ’ αυτό το πνεύμα που είπαμε, να δουλέψει κανείς στο έργο αυτό. Το άλλο, δηλαδή το να λέει κανείς απλώς την ευχή όπου βρίσκεται, είναι καλό από κάποια πλευρά, αλλά μένει έτσι εξωτερικά το έργο αυτό, είναι απλώς η λίγη βροχή που πέφτει και κάπως μαλακώνει το χώμα πάνω-πάνω, κάπως δροσίζει τα φυτά, τα όποια φυτά είναι εκεί, τα χόρτα κλπ., αλλά πάνω-πάνω.

Καλό είναι κατά τη διάρκεια της ημέρας, όπου κι αν βρίσκεσαι, ό,τι κι αν κάνεις, αντί να θυμώνεις ή αντί να συλλογίζεσαι οτιδήποτε άλλο, να λες την ευχούλα. Αλλά πρέπει όμως εκεί να αφοσιωθεί κανείς. Και μην πεις: «Ε, έτσι που είμαστε εμείς, μπορούμε να το κάνουμε;» Εδώ είναι θέμα ζωής ή θανάτου· μην τα παίρνουμε αψήφιστα. Οι πάντες, ο καθένας μας, πρέπει να κάνουμε αυτό το οποίο επιβάλλει η πραγματικότητα. Να το κάνουμε, για να ελεηθούμε.

Από το βιβλίο: π. Συμεών Κραγιοπούλου, «Το μυστήριο της σωτηρίας», Β’ έκδ., Πανόραμα Θεσσαλονίκης, 2000, σελ. 289 (αποσπάσματα).

Πηγή: ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ

[toula]

«Κατά το χειμώνα του 1943 στην Αθήνα, όπου διέμενα ως λαϊκός, υπήρχε μεγάλη στέρηση των αναγκαίων και σε συνδυασμό με το βαρύ χειμώνα πολύς κόσμος πέθαινε.

Εκείνη την εποχή συνήθιζα να επισκέπτομαι αυτή την πολύ ευλαβή καλόγρια, η οποία είχε στο σπίτι της την παλαιά εικόνα της Παναγίας από τη Μ. Ασία. Η εικόνα αυτή έφερε επάνω της πολλά παλαιά τάματα, μερικά απ’ τα οποία ήταν πολύτιμα.

Καθώς λοιπόν εστενοχωρούμεθα από την έλλειψη τροφίμων, μία ημέρα της λέω:

– Βρε Μαρία, δεν πουλάς το μάλαμα απ’ την εικόνα να αγοράσουμε τίποτα να φάμε;

Αυτή απάντησε:

– Το μάλαμα αυτό είναι της Παναγίας και δεν μπορώ να το πειράξω. Αν ήθελε η Παναγία να μας το δώσει θα μας το έδινε.

Μόλις, όμως, είπε αυτά τα λόγια ένα χρυσό βραχιόλι απ’ τα τάματα της εικόνας σηκώθηκε μόνο του απ’ την εικόνα και κόλλησε στο τζάμι της σαν να ήθελε να βγει έξω από το προσκυνητάρι.

Αυτό το θεώρησε πως ήταν σημάδι από την Παναγία. Πούλησε το βραχιόλι και αγοράσαμε τρόφιμα, με τα οποία βγάλαμε το δύσκολο εκείνο χειμώνα»

από το βιβλίο: «ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΣΚΗΤΙΚΗ ΚΑΙ ΗΣΥΧΑΣΤΙΚΗ ΑΓΙΟΡΕΙΤΙΚΗ ΠΑΡΑΔΟΣΗ» (Άγιον Όρος 2011)

[toula]

Είπεν ο Κύριος: «Όποιος με ομολογήσει μπροστά στους ανθρώπους θα ομολογήσω κι Εγώ αυτόν μπροστά στον Πατέρα Μου τον ουράνιο».
Αποκαλυπτικός ο λόγος του Χριστού, ξεκάθαρος και απλός. Προϋπόθεση σωτηρίας του ανθρώπου είναι η ομολογία πίστεως σ’ Αυτόν. Όταν, όμως, λέει «μπροστά στους ανθρώπους» τι εννοεί; Να βγούμε στους δρόμους και να φωνάζουμε ότι είμαστε Χριστιανοί; Όχι, βέβαια.

Οι άγιοι, οι μάρτυρες και οι ομολογητές ομολόγησαν Χριστό όταν κλήθηκαν, έκαστος εξ αυτών, είτε με την ζωή τους είτε με το αίμα τους και αξιώθηκαν της σωτηρίας. Δεν φοβήθηκαν ούτε τον δήμιο, ούτε τον όχλο, ούτε τον κριτή.

Σήμερα καλεί ο Χριστός πάλι τον άνθρωπο, προσωπικά, να Τον ομολογήσει, να Τον πιστέψει πραγματικά. Η ομολογία αυτή, όμως, θα πρέπει να ξεκινήσει πρώτα από τον εαυτό του. Αν δεν πείσει ο άνθρωπος τον εαυτό του να πιστέψει στον Χριστό, καμιά άλλη ομολογία δεν μπορεί να σταθεί. Τότε ο άνθρωπος θα καταρρεύσει, θα δειλιάσει αμέσως.

Η πίστη στον Χριστό είναι τρόπος ζωής. Μεταμορφώνει τον άνθρωπο, τον δυναμώνει, τον ηρεμεί, γιατί αντλεί απ’ Αυτόν βεβαιότητα και ασφάλεια, τον βγάζει από τα αδιέξοδα, τα οποία έχει δημιουργήσει ο ίδιος.

Ας σκεφθούμε λοιπόν, μήπως έχουμε ήδη κληθεί να ομολογήσουμε Χριστό κι εμείς Τον αρνηθήκαμε με τον τρόπο, που ζούμε και σκεπτόμαστε; Περιμένουμε, μήπως, κάποιον δήμιο να απειλήσει την ζωή μας, ώστε να μην αρνηθούμε τον Χριστό, ενώ εμείς Τον έχουμε ήδη αρνηθεί και αδιαφορούμε γι’ Αυτόν; Νομίζουμε ότι ομολογία πίστεως είναι να κατεβαίνουμε σε διαδηλώσεις κρατώντας Σταυρό στο χέρι, εκπληρώνοντας κάποιο «ιερό καθήκον», δήθεν, και μετά να πνίγουμε, να αδικούμε, να συκοφαντούμε, να μισούμε τον αδελφό μας;

Ομολογία πίστεως είναι τρόπος ζωής, είναι η εν Χριστώ ζωή. Ομολογείς Χριστό μπροστά στους ανθρώπους, γιατί ζεις με τον Χριστό στην ζωή σου. Έτσι δεν χρειάζεται ούτε διαδήλωση, ούτε φωνές, ούτε κραυγές και λόγια, διότι επικρατεί η σιωπή. Αυτή η σιωπή, που πηγάζει από την ασφάλεια και την σιγουριά, που κυριεύει τον άνθρωπο μέσω της αδιάλειπτης επικοινωνίας με τον Χριστό. Αυτήν την επικοινωνία, ας την βάλουμε ως αγώνα ζωής. Έτσι είναι μονόδρομος η σωτηρία.

†Αρχ. Βαρθολομαίος Καθηγούμενος Ι. Μ. Εσφιγμένου

ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ONLINE

[toula]

Άγιος Παΐσιος: Εάν για τις αρετές των δικαίων ψυχών (Αγίων Πατέρων μας) πρέπει να μιλάμε και να γράφουμε, πόσο μάλλον δεν πρέπει να αμελούμε ή να σιωπούμε για τις ψυχές των δικαίων, αλλά και πολύ αδικημένων Αγίων Πατέρων μας, που ταλαιπωρήσαμε με διωγμούς και εξορίες εμείς οι ταλαίπωροι άνθρωποι με τις ανθρώπινες αδυναμίες μας, ζήλειες, φθόνους!…

Μεταξύ λοιπόν των αδικημένων Πατέρων της Εκκλησίας μας είναι και ο Οσιώτατος Πατήρ Γεώργιος, ο Χατζη-Γεώργης, ο οποίος είναι ένας σύγχρονος Άγιος της εποχής μας, αλλά μπορούμε να πούμε, και μεγάλος Άγιος ανάλογα με την εποχή μας.

Είχε αφήσει μεγάλο όνομα ο Γέροντας! «Μεγάλος ασκητής και πολύ νηστευτής», έλεγαν. Άφησε δε και το όνομά του ακόμη ως επίθετο για τους πολύ νηστευτάς· «Αυτός είναι Χατζη-Γεώργης!», έλεγαν.

Είχε και το διορατικό χάρισμα ο Γέροντας· δηλαδή πνευματική τηλεόραση. Πολλές φορές, άφηνε ξαφνικά την δουλειά του και βγαίνοντας στον δρόμο πλησίαζε ανθρώπους που έρχονταν σε απόγνωση και τους παρηγορούσε και τους βοηθούσε να σωθούν.

Στό πρόσωπο του Χατζη-Γεώργη έβλεπαν οι άνθρωποι θεϊκή λιακάδα και εύκολα άνοιγαν τις πονεμένες τους καρδιές και θεραπεύονταν. Όλοι μιλούσαν με θαυμασμό και ευλάβεια για τον Γέροντα. Έλληνες και Σλαύοι Αγιορείτες τον παραδέχονταν για την ασκητικότητά του και την αγιότητα που σκορπούσε και ακτινοβολούσε στον Άθωνα.

Θεοφώτιστες ήταν οι νουθεσίες του και η φιλοξενία του Αβραμιαία! Διπλή τροφή πρόσφερε στους επισκέπτας. Είχε και δύο Πνευματικούς στην Συνοδία του για να εξομολογούν τους προσκυνητάς, τον Παπα-Ισαάκ και τον Παπα-Αντώνη.

Τό εργόχειρό τους ήταν η Αγιογραφία. Ένας από τους σπουδαίους Αγιογράφους ήταν και ο ευλαβέστατος Ιερομόναχος Μηνάς. Έκαναν δε και άλλα εργόχειρα, αλλά δεν έπαυαν να εγάζωνται και νοερώς με την αδιάλειπτη προσευχή. Όσους Πατέρες έβλεπε να αγαπούν περισσότερο από τους άλλους τις μετάνοιες και την προσευχή, τους απάλλασε από τα διακονήματα και τους έλεγε να κάνουν συνέχεια προσευχή και μετάνοιες για όλον τον κόσμο, επειδή ο άγιος Γέροντας ενδιαφερόταν και για την σωτηρία των ψυχών όλου του κόσμου.

Προσπαθούσε ακόμη να βαπτίση Τούρκους, όπως και βάπτισε με την Χάρη του Θεού. Μεταξύ αυτών ήταν και ένας Τμηματάρχης αγάς του Αγίου Όρους, τον οποίο βάπτισε μετά από πολλή προσευχή και νηστεία που έκανε ο Γέροντας, γιατί ο αγάς αμφιταλαντευόταν.

Παρόλο που έκανε συνέχεια σκληρή άσκηση, εν τούτοις όμως ήταν υγιής και περπατούσε τόσο ελαφρά, θαρρείς και πετούσε. Τα μάτια του ήταν φωτεινά και πάντα ανοιχτά. Το πρόσωπό του έλαμπε και είχε ένα γλυκό κοκκινωπό χρώμα. Ο λαιμός του έγερνε με το κεφάλι του σαν ψωμωμένο στάχυ. Είχε μέτριο ανάστημα, ήταν λεπτός και αποτελείτο σχεδόν από κόκκαλα, νεύρα και δέρμα, γιατί τις σάρκες του τις θυσίασε με την άσκηση στον Θεό από φιλότιμο. Χαιρόταν στις αγρυπνίες και τρεφόταν απ΄ αυτές πνευματικά. Όλοι ξεκουράζοτανται στο κρεββάτι, και ο Χατζη-Γεώργης ξεκουραζόταν στο στασίδι όρθιος. Το κελλί του σχεδόν δεν τον έβλεπε, γιατί την νύχτα τον έβλεπε η Εκκλησία, και την ημέρα οι πονεμένοι άνθρωποι.

Οι υποτακτικοί του δεν τον κούραζαν, γιατί είχαν ωριμότητα πνευματική, παρόλο που ήταν και μικροί στην ηλικία. Με μία ματιά που έριχνε ο Γέροντας στα Καλογέρια, πρίν του πούν τους λογισμούς τους, αυτός διάβαζε τους λογισμούς τους, καθώς και τις καρδιές τους, με το διορατικό του χάρισμα.

[…] Ο ίδιος ο Γέροντας ήταν μονοχίτων, μ΄ ένα ζωστικό (αντερί) και ένα παντελόνι. Περπατούσε πάντα ξυπόλυτος και μόνο στον Ναό φορούσε κάτι χονδρές κάλτσες.

Ο καλός Θεός όμως τον θέρμαινε με την πολλή αγάπη Του, αφού και ο πιστός δούλος του αγωνιζόταν φιλότιμα για την αγάπη του Χριστού. Αλλιώς δεν εξηγείται ανθρωπίνως, να ζή κανείς ψηλά στην Κερασιά, όπου κατεβάζει ο Άθωνας πολύ κρύο, και να περνάη χειμώνα σχεδόν γυμνός και με ελάχιστη λιτή τροφή!

Όσοι γνώρισαν τον Γέροντα τον ευλαβούνταν ως Άγιο, όπως φυσικά και ήταν Άγιος. Μάλιστα, πολλοί ευλαβείς προσκυνηταί Ρώσοι έπαιρναν φωτογραφίες του Χατζη-Γεώργη και τις πήγαιναν στους αρρώστους στην Ρωσία, οι οποίοι τις ασπάζονταν με πίστη και θεραπεύονταν. Οι φωτογραφίες του Χατζη-Γεώργη βρίσκονταν στα εικονοστάσια των Ρώσων μαζί με τις εικόνες των Αγίων. Και οι πονεμένοι άνθρωποι τον επικαλούνταν στις προσευχές τους και βοηθούσε ο Άγιος Γέροντας με την Χάρη του Θεού, όπως οι Άγιοι, ενώ βρισκόταν ακόμη στην Κερασιά του Άθωνος.

Ο Χατζη-Γεώργης είχε πολλή αγάπη για όλους, άδολη. Ήταν πάντοτε ειρηνικός, ανεξίκακος και συγχωρούσε. Είχε μεγάλη καρδιά, γι΄ αυτό όλα και όλους τους χωρούσε, όπως ήταν. Είχε εξαυλωθή κατά κάποιον τρόπο. Ζώντας την Αγγελική ζωή, έγινε Άγγελος και πέταξε στους Ουρανούς, διότι δεν κρατούσε τίποτα, ούτε ψυχικά πάθη ούτε υλικά πράγματα. Όλα τα πετούσε, γι΄ αυτό και πέταξε ψηλά.

Επειδή ο Άγιος Γέροντας είχε ταλαιπωρηθή άδικα από ανθρώπους, πιστεύω να αξιώθηκε διπλό Στεφάνι από τον Χριστό, του Οσίου και του Μάρτυρος. Αν και σ΄ αυτήν την περίπτωση, όταν δηλαδή βασανίζεται κανείς από Χριστιανούς, είναι οδυνηρότερος ο πόνος, γιατί οι άνθρωποι του Θεού πονάνε πιό πολύ για την σκληρή συμπεριφορά των άλλων, που δεν αρμόζει σε Χριστιανούς.

Από τα λίγα λοιπόν που ανέφερα πιό πάνω, μπορεί να καταλάβη κανείς την Αγιότητα του Οσίου Πατρός Γεωργίου (Χατζη-Γεώργη)!

[…] Δεν έχει καμμία σημασία που η Εκκλησία μας ακόμη δεν τον έχει ανακηρύξει Άγιο, για να του δώση το φωτοστέφανο. Αυτό που έχει μεγάλη σημασία είναι η φωτεινή ζωή του Γέροντα, το απλό και άκακο σιωπηλό του παράδειγμα. Ήταν γεμάτος από αρετές και από δυνάμεις θεϊκές, τις οποίες διέθετε μαζί με τον εαυτό του για να βοηθάη τους συνανθρώπους του.

Κήρυττε Χριστό και από μακριά. Έκανε θαύματα, έβλεπε οράμτα θεϊκά, είχε και το διορατικό χάρισμα. Πολλή χάρη Θεού, η οποία και τον πρόδωσε! Όταν έγινε η εκταφή των Ιερών Λειψάνων του, άρρητη ευωδία σκόρπισε από τα Άγιά του Λείψανα!

Πηγή: Γέροντος Παϊσίου του Αγιορείτου, «Γέρων Χατζη-Γεώργης ο Αθωνίτης 1809-1886». έκδ.: Ι. Ησ. Ευαγγελιστή Ιωάννη Θεολόγου. Σουρωτή Θεσσαλονίκης