Ας καταδιώκεσαι εσύ, μην καταδιώκεις...
Ας σταυρώνεσαι εσύ, μην σταυρώνεις...
Ας αδικείσαι εσύ, μην αδικήσεις... Ας συκοφαντείσαι εσύ, μην συκοφαντείς...
Γίνε καλοσυνάτος και όχι αυστηρός με το κακό. Μην μισήσεις τον αμαρτωλό...
Θυμήσου ότι και εσύ είσαι κοινωνός της γήινης φύσεως και να ευεργετείς όλους.
(Άγιος Ισαάκ ο Σύρος)
Ψυχοφελή μηνύματα...
Συντονιστής: Συντονιστές
-
toula
- Κορυφαίος Αποστολέας
- Δημοσιεύσεις: 53856
- Εγγραφή: Παρ Δεκ 11, 2009 7:29 am
- Τοποθεσία: ΠΑΝΑΓΙΩΤΑ (ΤΟΥΛΑ) - ΑΜΠΕΛΟΚΗΠΟΙ - ΑΘΗΝΑ
Re: Ψυχοφελή μηνύματα...
Ἅγιος Γρηγόριος Νύσσης - Λόγος εἰς τήν Προσευχήν
[...]Ἡ προσευχὴ εἶναι φύλακας τῆς σωφροσύνης, χαλιναγωγεῖ τὸν θυμό, καταστέλλει τὴν ὑπερηφάνεια, καθαρίζει ἀπὸ τὴ μνησικακία, διώχνει τὸ φθόνο, καταργεῖ τὴν ἀδικία, ἐπανορθώνει τὴν ἀσέβεια.
Ἡ προσευχὴ εἶναι δύναμη τῶν σωμάτων, φέρνει χαρὰ στὸ σπίτι, χορηγεῖ εὐνομία στὴν πόλη, παρέχει ἰσχὺ στὴν ἐξουσία, δίνει νίκη κατὰ τὴν διάρκεια τοῦ πολέμου, ἐξασφαλίζει τὴν εἰρήνη, ξαναενώνει τοὺς χωρισμένους, διατηρεῖ στὴ θέση τους ἑνωμένους.
Ἡ προσευχὴ εἶναι τὸ ἐπισφράγισμα τῆς παρθενίας, ἡ πιστότητα τοῦ γάμου, ὅπλο στοὺς ὁδοιπόρους, φύλακας ὅσων κοιμοῦνται, θάρρος τῶν ξύπνιων, στοὺς γεωργοὺς φέρνει τὴν εὐφορία, στοὺς ναυτιλόμενους χαρίζει τὴ σωτηρία.
Ἡ προσευχὴ γίνεται συνήγορος τῶν δικαζομένων, ἐλευθερία τῶν φυλακισμένων, παρηγοριὰ τῶν λυπημένων, χαρὰ γιὰ τοὺς χαρούμενους, παρηγοριὰ στοὺς πενθοῦντες, δόξα γι᾿ αὐτοὺς ποὺ ἔρχονται σὲ γάμο, γιορτὴ στὰ γενέθλια, σάβανο σ᾿ αὐτοὺς ποὺ πεθαίνουν.
Ἡ προσευχὴ εἶναι συνομιλία μὲ τὸν Θεό, θεωρία τῶν ἀοράτων, πληροφόρηση γιὰ ὅσα ἐπιθυμοῦμε, ὁμοτιμία μὲ τοὺς ἀγγέλους, προκοπὴ στὰ καλὰ ἔργα, ἀποτροπὴ ἀπὸ τὰ κακά, διόρθωση γιὰ κείνους ποὺ ἁμαρτάνουν, ἀπόλαυση τῶν παρόντων ἀγαθῶν, ὑπόσταση τῶν ἀγαθῶν τοῦ μέλλοντος.
Ἡ προσευχὴ μετέβαλε γιὰ τὸν Ἰωνᾶ σὲ σπίτι τὸ κῆτος, ἐπανέφερε στὴ ζωὴ τὸν Ἐζεκία ἀπὸ αὐτὲς τὶς πύλες τοῦ θανάτου.
Γιὰ χάρη τῶν τριῶν νέων μετέστρεψε τὴ φλόγα τῆς καμίνου σὲ δροσερὴ αὔρα καὶ γιὰ τοὺς Ἰσραηλῖτες κέρδισε νίκη κατὰ τῶν Ἀμαληκιτῶν, ἐνῷ τὶς ἑκατὸν ὀγδόντα πέντε χιλιάδες τοῦ Ἀσσυριακοῦ στρατοῦ μὲ ἀόρατη ῥομφαία κατανίκησε σὲ μιὰ νύχτα.
Καὶ κοντὰ σ᾿ αὐτὰ μπορεῖς νὰ βρεῖς ἀμέτρητα παραδείγματα ἀπὸ ἐκεῖνα ποὺ ἔχουν γίνει κι ἀπὸ τὰ ὁποῖα φαίνεται καθαρὰ ὅτι κανένα ἀπὸ ὅσα θεωροῦνται πολύτιμα στὴ ζωὴ δὲν εἶναι ἀνώτερο ἀπὸ τὴν προσευχή.
Ἐπειδὴ εἶναι πολλὰ καὶ κάθε εἴδους τὰ ἀγαθὰ ποὺ μᾶς ἔδωκε ἡ θεία χάρη, αὐτὸ τὸ ἕνα ἔχουμε νὰ ἀνταποδώσουμε γιὰ ὅσα λάβαμε, δηλαδὴ νὰ πληρώνουμε τὸν Εὐεργέτη μὲ τὴν προσευχὴ καὶ μὲ τὴν εὐχαριστία[….]
[...]Ἡ προσευχὴ εἶναι φύλακας τῆς σωφροσύνης, χαλιναγωγεῖ τὸν θυμό, καταστέλλει τὴν ὑπερηφάνεια, καθαρίζει ἀπὸ τὴ μνησικακία, διώχνει τὸ φθόνο, καταργεῖ τὴν ἀδικία, ἐπανορθώνει τὴν ἀσέβεια.
Ἡ προσευχὴ εἶναι δύναμη τῶν σωμάτων, φέρνει χαρὰ στὸ σπίτι, χορηγεῖ εὐνομία στὴν πόλη, παρέχει ἰσχὺ στὴν ἐξουσία, δίνει νίκη κατὰ τὴν διάρκεια τοῦ πολέμου, ἐξασφαλίζει τὴν εἰρήνη, ξαναενώνει τοὺς χωρισμένους, διατηρεῖ στὴ θέση τους ἑνωμένους.
Ἡ προσευχὴ εἶναι τὸ ἐπισφράγισμα τῆς παρθενίας, ἡ πιστότητα τοῦ γάμου, ὅπλο στοὺς ὁδοιπόρους, φύλακας ὅσων κοιμοῦνται, θάρρος τῶν ξύπνιων, στοὺς γεωργοὺς φέρνει τὴν εὐφορία, στοὺς ναυτιλόμενους χαρίζει τὴ σωτηρία.
Ἡ προσευχὴ γίνεται συνήγορος τῶν δικαζομένων, ἐλευθερία τῶν φυλακισμένων, παρηγοριὰ τῶν λυπημένων, χαρὰ γιὰ τοὺς χαρούμενους, παρηγοριὰ στοὺς πενθοῦντες, δόξα γι᾿ αὐτοὺς ποὺ ἔρχονται σὲ γάμο, γιορτὴ στὰ γενέθλια, σάβανο σ᾿ αὐτοὺς ποὺ πεθαίνουν.
Ἡ προσευχὴ εἶναι συνομιλία μὲ τὸν Θεό, θεωρία τῶν ἀοράτων, πληροφόρηση γιὰ ὅσα ἐπιθυμοῦμε, ὁμοτιμία μὲ τοὺς ἀγγέλους, προκοπὴ στὰ καλὰ ἔργα, ἀποτροπὴ ἀπὸ τὰ κακά, διόρθωση γιὰ κείνους ποὺ ἁμαρτάνουν, ἀπόλαυση τῶν παρόντων ἀγαθῶν, ὑπόσταση τῶν ἀγαθῶν τοῦ μέλλοντος.
Ἡ προσευχὴ μετέβαλε γιὰ τὸν Ἰωνᾶ σὲ σπίτι τὸ κῆτος, ἐπανέφερε στὴ ζωὴ τὸν Ἐζεκία ἀπὸ αὐτὲς τὶς πύλες τοῦ θανάτου.
Γιὰ χάρη τῶν τριῶν νέων μετέστρεψε τὴ φλόγα τῆς καμίνου σὲ δροσερὴ αὔρα καὶ γιὰ τοὺς Ἰσραηλῖτες κέρδισε νίκη κατὰ τῶν Ἀμαληκιτῶν, ἐνῷ τὶς ἑκατὸν ὀγδόντα πέντε χιλιάδες τοῦ Ἀσσυριακοῦ στρατοῦ μὲ ἀόρατη ῥομφαία κατανίκησε σὲ μιὰ νύχτα.
Καὶ κοντὰ σ᾿ αὐτὰ μπορεῖς νὰ βρεῖς ἀμέτρητα παραδείγματα ἀπὸ ἐκεῖνα ποὺ ἔχουν γίνει κι ἀπὸ τὰ ὁποῖα φαίνεται καθαρὰ ὅτι κανένα ἀπὸ ὅσα θεωροῦνται πολύτιμα στὴ ζωὴ δὲν εἶναι ἀνώτερο ἀπὸ τὴν προσευχή.
Ἐπειδὴ εἶναι πολλὰ καὶ κάθε εἴδους τὰ ἀγαθὰ ποὺ μᾶς ἔδωκε ἡ θεία χάρη, αὐτὸ τὸ ἕνα ἔχουμε νὰ ἀνταποδώσουμε γιὰ ὅσα λάβαμε, δηλαδὴ νὰ πληρώνουμε τὸν Εὐεργέτη μὲ τὴν προσευχὴ καὶ μὲ τὴν εὐχαριστία[….]
-
toula
- Κορυφαίος Αποστολέας
- Δημοσιεύσεις: 53856
- Εγγραφή: Παρ Δεκ 11, 2009 7:29 am
- Τοποθεσία: ΠΑΝΑΓΙΩΤΑ (ΤΟΥΛΑ) - ΑΜΠΕΛΟΚΗΠΟΙ - ΑΘΗΝΑ
Re: Ψυχοφελή μηνύματα...
Ο θάνατος και τα καλά έργα - Η Παραβολή του πανδοχείου.
Μέγας Αντώνιος
Από αυτούς που μένουν στα πανδοχεία, μερικοί παίρνουν κρεβάτια. Άλλοι όμως που δεν έχουν κρεβάτι, αλλά κοιμούνται χάμω στο έδαφος, παρόλον τούτο ροχαλίζουν όπως ακριβώς αυτοί που κοιμούνται στα κρεβάτια.
Κι αφού θα περιμένουν να περάσει το σκοτάδι της νύχτας, αφήνουν τα κρεβάτια του πανδοχείου από τα χαράματα και βγαίνουν όλοι μαζί, βαστάζοντας μόνον τα δικά τους πράγματα.
Κατά τον ίδιο τρόπο και όλοι όσοι έρχονται στη ζωή και όσοι έζησαν μέτρια και όσοι έζησαν με δόξα και πλούτο, φεύγουν από την ζωή ακριβώς σαν από πανδοχείο, χωρίς να παίρνουν μαζί τους τίποτε από την μαλθακότητα του βίου και τον πλούτο, παρά μόνον τα δικά τους έργα, ή καλά ή κακά, αυτά που έπραξαν στη ζωή τους, οι ίδιοι...
Μέγας Αντώνιος
Από αυτούς που μένουν στα πανδοχεία, μερικοί παίρνουν κρεβάτια. Άλλοι όμως που δεν έχουν κρεβάτι, αλλά κοιμούνται χάμω στο έδαφος, παρόλον τούτο ροχαλίζουν όπως ακριβώς αυτοί που κοιμούνται στα κρεβάτια.
Κι αφού θα περιμένουν να περάσει το σκοτάδι της νύχτας, αφήνουν τα κρεβάτια του πανδοχείου από τα χαράματα και βγαίνουν όλοι μαζί, βαστάζοντας μόνον τα δικά τους πράγματα.
Κατά τον ίδιο τρόπο και όλοι όσοι έρχονται στη ζωή και όσοι έζησαν μέτρια και όσοι έζησαν με δόξα και πλούτο, φεύγουν από την ζωή ακριβώς σαν από πανδοχείο, χωρίς να παίρνουν μαζί τους τίποτε από την μαλθακότητα του βίου και τον πλούτο, παρά μόνον τα δικά τους έργα, ή καλά ή κακά, αυτά που έπραξαν στη ζωή τους, οι ίδιοι...
-
toula
- Κορυφαίος Αποστολέας
- Δημοσιεύσεις: 53856
- Εγγραφή: Παρ Δεκ 11, 2009 7:29 am
- Τοποθεσία: ΠΑΝΑΓΙΩΤΑ (ΤΟΥΛΑ) - ΑΜΠΕΛΟΚΗΠΟΙ - ΑΘΗΝΑ
Re: Ψυχοφελή μηνύματα...
Πόσο διαφορετικά θα ήταν τα πράγματα αν ο καθένας μας έλεγε «Συγγνώμη, εγώ φταίω».
Αυτομεμψία
Διαβάζοντας το βιβλίο ‘Η προσευχή ως ατελεύτητη δημιουργία’ του π. Ζαχαρία Ζαχάρου (πνευματικού της Ι. Μονής Τιμίου Προδρόμου στο Essex και μαθητή του Αγίου Σωφρονίου) συναντώ την ακόλουθη παράγραφο (σελ. 22), που τη βρίσκω ιδιαίτερα επίκαιρη στις μέρες μας:
«Οι άνθρωποι όλο και περισσότερο αδυνατούν να συμβιώσουν αρμονικά. Και αυτό, διότι σύμφωνα με τα πρότυπα αυτού του κόσμου η ανάληψη του πταίσματος ισοδυναμεί με αδυναμία. Όλοι γυρεύουν να ενοχοποιήσουν αποδιοπομπαίους τράγους. Κατ’ αυτόν τον τρόπο όμως καθημερινά διαπιστώνουμε ότι πραγματοποιείται αυτό, για το οποίο προειδοποίησε ο Απόστολος: «εἰ ἀλλήλους δάκνετε καὶ κατεσθίετε, βλέπετε μὴ ὑπ' ἀλλήλων ἀναλωθῆτε». Η ειρήνη και η ομόνοια αποκαθίστανται, όταν ο καθένας κατηγορεί μόνο τον εαυτό του· όταν βλέπει τα δικά του σφάλματα και αγωνίζεται να τα διορθώσει. Τότε η αυτοκατάκριση δεν είναι αδυναμία, αλλά ταπεινή ανδρεία που ενισχύει τον άνθρωπο στην παράστασή του ενώπιον του Θεού».
Νομίζω ότι δεν χρειάζεται να ψάξουμε πολύ για να ανακαλύψουμε παραδείγματα που επιβεβαιώνουν τους παραπάνω λόγους του π. Ζαχαρία.
Μια σύντομη ματιά στην ειδησεογραφία, σε ατομικό και συλλογικό επίπεδο, σε εγχώριο όσο και σε διεθνές σκηνικό, μας δείχνει ότι η αδυναμία επίλυσης προβλημάτων και συγκρούσεων πηγάζει από αμοιβαίες κατηγορίες για σφάλματα, αδικίες, παρανομίες που πάντα ενοχοποιούν αποκλειστικά τον ‘απέναντι’, τον άλλο. ‘Εμείς’ δεν φταίμε ποτέ. Το ίδιο φυσικά λέει και ο απέναντι για μας. Οι κατηγορίες διογκώνονται με την επανάληψη και αναπαράγονται με τα σύγχρονα μέσα επικοινωνίας, και οδηγούν κάποια στιγμή σε αλληλοκαταστροφικές πράξεις που, όταν ξεκινήσουν, κάνουν την υποχώρηση πολύ δύσκολη, αν όχι αδύνατη.
Πόσο διαφορετικά θα ήταν τα πράγματα αν ο καθένας μας έλεγε «Συγγνώμη, εγώ φταίω». Μετά το πρώτο ξάφνιασμα, αργά ή γρήγορα θα ακολουθούσε ο ηθικός αφοπλισμός του άλλου και θα φτάναμε στην πολυπόθητη ειρήνη. Ποιος θα κάνει όμως την αρχή;
Αυτομεμψία
Διαβάζοντας το βιβλίο ‘Η προσευχή ως ατελεύτητη δημιουργία’ του π. Ζαχαρία Ζαχάρου (πνευματικού της Ι. Μονής Τιμίου Προδρόμου στο Essex και μαθητή του Αγίου Σωφρονίου) συναντώ την ακόλουθη παράγραφο (σελ. 22), που τη βρίσκω ιδιαίτερα επίκαιρη στις μέρες μας:
«Οι άνθρωποι όλο και περισσότερο αδυνατούν να συμβιώσουν αρμονικά. Και αυτό, διότι σύμφωνα με τα πρότυπα αυτού του κόσμου η ανάληψη του πταίσματος ισοδυναμεί με αδυναμία. Όλοι γυρεύουν να ενοχοποιήσουν αποδιοπομπαίους τράγους. Κατ’ αυτόν τον τρόπο όμως καθημερινά διαπιστώνουμε ότι πραγματοποιείται αυτό, για το οποίο προειδοποίησε ο Απόστολος: «εἰ ἀλλήλους δάκνετε καὶ κατεσθίετε, βλέπετε μὴ ὑπ' ἀλλήλων ἀναλωθῆτε». Η ειρήνη και η ομόνοια αποκαθίστανται, όταν ο καθένας κατηγορεί μόνο τον εαυτό του· όταν βλέπει τα δικά του σφάλματα και αγωνίζεται να τα διορθώσει. Τότε η αυτοκατάκριση δεν είναι αδυναμία, αλλά ταπεινή ανδρεία που ενισχύει τον άνθρωπο στην παράστασή του ενώπιον του Θεού».
Νομίζω ότι δεν χρειάζεται να ψάξουμε πολύ για να ανακαλύψουμε παραδείγματα που επιβεβαιώνουν τους παραπάνω λόγους του π. Ζαχαρία.
Μια σύντομη ματιά στην ειδησεογραφία, σε ατομικό και συλλογικό επίπεδο, σε εγχώριο όσο και σε διεθνές σκηνικό, μας δείχνει ότι η αδυναμία επίλυσης προβλημάτων και συγκρούσεων πηγάζει από αμοιβαίες κατηγορίες για σφάλματα, αδικίες, παρανομίες που πάντα ενοχοποιούν αποκλειστικά τον ‘απέναντι’, τον άλλο. ‘Εμείς’ δεν φταίμε ποτέ. Το ίδιο φυσικά λέει και ο απέναντι για μας. Οι κατηγορίες διογκώνονται με την επανάληψη και αναπαράγονται με τα σύγχρονα μέσα επικοινωνίας, και οδηγούν κάποια στιγμή σε αλληλοκαταστροφικές πράξεις που, όταν ξεκινήσουν, κάνουν την υποχώρηση πολύ δύσκολη, αν όχι αδύνατη.
Πόσο διαφορετικά θα ήταν τα πράγματα αν ο καθένας μας έλεγε «Συγγνώμη, εγώ φταίω». Μετά το πρώτο ξάφνιασμα, αργά ή γρήγορα θα ακολουθούσε ο ηθικός αφοπλισμός του άλλου και θα φτάναμε στην πολυπόθητη ειρήνη. Ποιος θα κάνει όμως την αρχή;
-
toula
- Κορυφαίος Αποστολέας
- Δημοσιεύσεις: 53856
- Εγγραφή: Παρ Δεκ 11, 2009 7:29 am
- Τοποθεσία: ΠΑΝΑΓΙΩΤΑ (ΤΟΥΛΑ) - ΑΜΠΕΛΟΚΗΠΟΙ - ΑΘΗΝΑ
Re: Ψυχοφελή μηνύματα...
Εσείς αναρωτιέστε: τί κατάφερα που δεν ανταπέδωσα το κακό;
Κάνατε, στη δεδομένη κατάσταση, την πιο σοφή πράξη στον κόσμο: αναθέσατε τη μάχη σας στον Έναν, τον Ισχυρότερο από εσάς και ο Ένας αυτός ισχυρότερος θα πολεμήσει νικηφόρα για εσάς.
Αν εσείς μόνοι σας μπείτε σε διαμάχη μ’ εκείνον που σας έκανε το κακό, μπορεί να ηττηθείτε.
Αλλά ο Θεός δεν μπορεί να ηττηθεί.
Συνεπώς παραδώστε τον έλεγχο της μάχης σας στον νικηφόρο και ακαταγώνιστο Έναν Θεό και, εγκαρτερήσατε με υπομονή.
Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς.
Κάνατε, στη δεδομένη κατάσταση, την πιο σοφή πράξη στον κόσμο: αναθέσατε τη μάχη σας στον Έναν, τον Ισχυρότερο από εσάς και ο Ένας αυτός ισχυρότερος θα πολεμήσει νικηφόρα για εσάς.
Αν εσείς μόνοι σας μπείτε σε διαμάχη μ’ εκείνον που σας έκανε το κακό, μπορεί να ηττηθείτε.
Αλλά ο Θεός δεν μπορεί να ηττηθεί.
Συνεπώς παραδώστε τον έλεγχο της μάχης σας στον νικηφόρο και ακαταγώνιστο Έναν Θεό και, εγκαρτερήσατε με υπομονή.
Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς.
-
toula
- Κορυφαίος Αποστολέας
- Δημοσιεύσεις: 53856
- Εγγραφή: Παρ Δεκ 11, 2009 7:29 am
- Τοποθεσία: ΠΑΝΑΓΙΩΤΑ (ΤΟΥΛΑ) - ΑΜΠΕΛΟΚΗΠΟΙ - ΑΘΗΝΑ
Re: Ψυχοφελή μηνύματα...
Προσοχή!
Ο Θεός κρύβεται πολύ• τόσο που νομίζομε ότι δεν υπάρχει.
Συγχωράτε με, που τα λέγω έτσι....
Τώρα που τα βλέπω όλα, αισθάνομαι πάρα πολύ ταπεινός.
Δηλαδή πώς να σας το εξηγήσω… Ο Θεός με προστατεύει. Στέλνει την χάρι Του σ’ εμένανε. Και λέω:
“Εγώ, τόσο ταπεινός και τόσο ανάξιος! Τι θέλει ο Θεός από εμένα;”.
Κι όμως, ο Θεός και τους αμαρτωλούς, όπως εμένα, τους αγαπάει και θέλει να γίνουνε καλοί.
Κάνει και τέτοια η χάρις του Θεού...
Σας λέω πολλά που είναι βαθιά, εσωτερικά, δικά μου. Ίσως κάποιος θα με παρεξηγούσε, που δεν κρατάω μυστικά τα βιώματά μου, αυτά που μου αποκαλύπτει ο Θεός, και λέω τόσα πολλά.
Θα πει κανείς ότι είμαι εγωιστής, που λέω κι εγώ τα βιώματά μου.
Το κάνω απ’ την πολλή μου αγάπη για σας, τα παιδιά μου.
Για να σας ωφελήσω, να πάρετε κι εσείς αυτό το δρόμο...
(Γέροντος Πορφυρίου Καυσοκαλυβίτου, Βίος και Λόγοι, έκδ. ιεράς μονής Χρυσοπηγής Χανίων, Χανιά 2006, σελ. 79-80, 505-507, 509, 511).
Ο Θεός κρύβεται πολύ• τόσο που νομίζομε ότι δεν υπάρχει.
Συγχωράτε με, που τα λέγω έτσι....
Τώρα που τα βλέπω όλα, αισθάνομαι πάρα πολύ ταπεινός.
Δηλαδή πώς να σας το εξηγήσω… Ο Θεός με προστατεύει. Στέλνει την χάρι Του σ’ εμένανε. Και λέω:
“Εγώ, τόσο ταπεινός και τόσο ανάξιος! Τι θέλει ο Θεός από εμένα;”.
Κι όμως, ο Θεός και τους αμαρτωλούς, όπως εμένα, τους αγαπάει και θέλει να γίνουνε καλοί.
Κάνει και τέτοια η χάρις του Θεού...
Σας λέω πολλά που είναι βαθιά, εσωτερικά, δικά μου. Ίσως κάποιος θα με παρεξηγούσε, που δεν κρατάω μυστικά τα βιώματά μου, αυτά που μου αποκαλύπτει ο Θεός, και λέω τόσα πολλά.
Θα πει κανείς ότι είμαι εγωιστής, που λέω κι εγώ τα βιώματά μου.
Το κάνω απ’ την πολλή μου αγάπη για σας, τα παιδιά μου.
Για να σας ωφελήσω, να πάρετε κι εσείς αυτό το δρόμο...
(Γέροντος Πορφυρίου Καυσοκαλυβίτου, Βίος και Λόγοι, έκδ. ιεράς μονής Χρυσοπηγής Χανίων, Χανιά 2006, σελ. 79-80, 505-507, 509, 511).
-
toula
- Κορυφαίος Αποστολέας
- Δημοσιεύσεις: 53856
- Εγγραφή: Παρ Δεκ 11, 2009 7:29 am
- Τοποθεσία: ΠΑΝΑΓΙΩΤΑ (ΤΟΥΛΑ) - ΑΜΠΕΛΟΚΗΠΟΙ - ΑΘΗΝΑ
Re: Ψυχοφελή μηνύματα...
"" Οι Πατέρες, όταν θεολογούν, δεν θεολογούν μόνο από την Αγία Γραφή, θεολογούν από την ίδια την εμπειρία τους. ""
Ακούγοντας την woke προτεσταντισα ιέρεια Mariann Budden κάποιος θολομενος Θεολόγος εκστασιαζομενος αποφαίνεται πως η εκκλησία είναι άσχετη πια με το μήνυμα του Ευαγγελίου γεμάτη σκοταδιστικες απόψεις με θολό μυστκιστικο λόγο κατάνυξης. Και προτρέπει βάζοντας και το ερώτημα με ποιον τελικά θα συνευδοκησουμε;
Κι εδω ένας γίγαντας όπως ο π. Ιωάννης Ρωμανιδης του απαντά...
Πάντως, οι Πατέρες ήταν καθαρά εμπειρικοί, στηρίζονταν στην εμπειρία του Αγίου Πνεύματος που είχαν αποκτήσει ζώντας μέσα στην Εκκλησία, η οποία είναι το αναστημένο και δοξασμένο Σώμα του Χριστού.
Έτσι, η εμπειρία τους δεν ήταν ατομική, αλλά προσωπική.
Οι Πατέρες μόνο εμπειρικά φαινόμενα εδέχοντο. Γι’ αυτό ο φωτισμός είναι καθαρά εμπειρική κατάσταση. Η θέωση εξίσου, καθαρά εμπειρική κατάσταση. Και όλη η θεολογία της Εκκλησίας έχει βάση σε αυτές τις εμπειρικές καταστάσεις. Επομένως, μέσα στα πλαίσια της φιλοσοφίας ουδεμία θέση έχει.
Επομένως, οι Πατέρες δεν φιλοσοφούσαν, αλλά ερμήνευαν την Αγία Γραφή, βάσει της προσωπικής τους πείρας, χωρίς να στοχάζονται πάνω σε αυτήν. Βεβαίως, οι Άγιοι Πατέρες χρησιμοποιούσαν την Αγία Γραφή επειδή ήταν κείμενα θεοπνεύστων ανδρών, αλλά την ερμήνευαν επί τη βάσει της δικής τους προσωπικής πείρας.
Οι Πατέρες, όταν θεολογούν, δεν θεολογούν μόνο από την Αγία Γραφή, θεολογούν από την ίδια την εμπειρία τους.
Οι Άγιοι Πατέρες επίσης λάμβαναν και όρους που χρησιμοποιούσαν την εποχή εκείνη οι άνθρωποι, αλλά έδιναν άλλο νόημα, σύμφωνα με την αποκάλυψη που είχαν.
Η ερμηνεία των Πατέρων ξεκινά από την δική τους εμπειρία. Το σημαντικό είναι ότι αυτό το διακρίνει κανείς και σήμερα, εφ’ όσον έχει αυτήν την πνευματική εμπειρία και διαβάσει πατερικά κείμενα. Αυτό συμβαίνει, γιατί η Εκκλησία είναι Μία, Αγία, Καθολική και Αποστολική και μέσα σε αυτήν ευρίσκεται το ρεύμα της Ορθοδόξου παραδόσεως.
Είναι γνωστόν ότι η Ορθόδοξη πίστη καθορίσθηκε πρωτίστως στις Τοπικές, αλλά έπειτα και στις Οικουμενικές Συνόδους σε όρους και ιερούς Κανόνες από τους Πατέρες που τις συγκρότησαν για να αντιμετωπισθούν οι αιρετικοί.
Η Οικουμενική Σύνοδος είναι αλάθητη, αλλά αυτό πρέπει να ερμηνευθεί Ορθόδοξα.
Έχουμε σήμερα την διδασκαλία περί του αλάθητου των Οικουμενικών Συνόδων. Αυτή η διδασκαλία του αλάθητου των Οικουμενικών Συνόδων, όπως περιγράφεται σήμερα, είναι ωσάν να υπάρχει ένας θεσμός Οικουμενικής Συνόδου, που έχει το αλάθητο της Εκκλησίας.
Αυτό, τόσα χρόνια που διαβάζω τους Πατέρες της Εκκλησίας, δεν το ευρίσκω πουθενά.
Δεν υπάρχει στους Πατέρες μια τέτοια αντίληψη περί Οικουμενικής Συνόδου.
Βέβαια, η Οικουμενική Σύνοδος είναι αλάθητη, αλλά δεν είναι ένας αλάθητος θεσμός, δεν είναι μόνιμος θεσμός. Υπήρχε Εκκλησία επί τριακόσια είκοσι πέντε χρόνια, πριν από την ο Οικουμενική Σύνοδο, και ζούσε χωρίς Οικουμενική Σύνοδο και από την Θ' Οικουμενική Σύνοδο του 1341 μέχρι σήμερα δεν έχει Οικουμενική Σύνοδο.
Η θεοπνευστία των Οικουμενικών Συνόδων συνδέεται με την παρουσία σε αυτές Πατέρων που ήταν θεόπνευστοι.
Δεν είναι θεόπνευστη η Σύνοδος ως ένας θεσμός, αλλά λόγω της συμμετοχής σε αυτήν θεουμένων.
Ο Απόστολος Παύλος ήταν θεόπνευστος πριν σηκώσει την πένα του να γράψει την προς Ρωμαίους Επιστολή και έπαυσε να είναι θεόπνευστος, όταν στο τέλος έγραψε το Αμήν;
Πότε άρχισε η θεοπνευστία του και πότε τελείωσε;
Και το ίδιο με όλα τα βιβλία της Αγίας Γραφής.
Γι’ αυτό την περασμένη φορά, εγώ τουλάχιστον, προσέφερα την άποψη ότι η θεοπνευστία στην Εκκλησία δεν διαφέρει από την έμπνευση που έχουν οι άνδρες των θετικών επιστημών».
Επομένως, οι Επίσκοποι που έφθασαν στην θεοπτία, έβλεπαν τον Θεό και είχαν επικοινωνία μαζί Του και γι’ αυτό και έγιναν Πατέρες, που είναι η βάση των Οικουμενικών Συνόδων.
Θεόπνευστοι είναι εκείνοι που κατευθύνονται από την εμπειρία τους. Φυσικά, αυτή η εμπειρία είναι δύο ειδών, ήτοι εμπειρία του φωτισμού και εμπειρία της Θεώσεως.
Αυτοί οι εμπειρικοί Πατέρες είναι η βάση των Οικουμενικών Συνόδων.
Οι Θεούμενοι Επίσκοποι έφθασαν στην ένωση με τον Θεό και την θεοπτία και έχουν ασφαλή γνώση του Θεού. Δι’ αυτών ενεργεί το Άγιον Πνεύμα.
Οι Άγιοι Πατέρες που ευρίσκονταν σε διάφορα μέρη της γης, αλλά είχαν αποκτήσει, δια του Αγίου Πνεύματος, εμπειρία του Θεού, όταν συνήρχονταν σε Οικουμενικές Συνόδους, αποκτούσαν και κοινή ορολογία.
Γι’ αυτό και μεταξύ των Πατέρων χωρίς να υπάρχει κανένας Πάπας της Ρώμης να υπαγορεύει τι είναι τα δόγματα, τελείως αυθόρμητα, οι Πατέρες υπεστήριξαν όλοι μαζί την ίδια αλήθεια πάντοτε. Δηλαδή, οι άνθρωποι οι οποίοι ήσαν χωρισμένοι ο ένας από τον άλλο από γεωγραφικές Αποστάσεις. Για εκείνη την εποχή ήταν σαν να είμαστε από εδώ μέχρι το φεγγάρι, διότι ο ένας που ζούσε στο ένα μέρος της Αυτοκρατορίας, με έναν άλλο που ζούσε σε άλλο μέρος της Αυτοκρατορίας σαν να ζούσε ο ένας σε έναν πλανήτη και ο άλλος σε άλλο πλανήτη. Επειδή έχουν την ίδια εμπειρία, καταλήγουν σε κοινές αποφάσεις».
Δυστυχώς, υπάρχουν μερικοί σήμερα που παραθεωρούν τους θεουμένους Πατέρες και τοποθετούν τις Συνόδους πάνω από τους Πατέρες, ενώ συμβαίνει το αντίθετο.
Άλλωστε, οι ίδιες οι Σύνοδοι επικαλούνται την διδασκαλία των θεοπτών Πατέρων.
Οι σημερινοί Ορθόδοξοι κάνουν ακριβώς το ίδιο. Η Εκκλησία λέει, ή η Αγία Γραφή λέει, ή η Οικουμενική Σύνοδος λέει. Και είναι παράξενο πράγμα, διότι μαθαίνουμε από τους σημερινούς Ορθοδόξους ότι η Οικουμενική Σύνοδος είναι μεγάλη αυθεντία της Εκκλησίας και αμφισβητούν αν είναι οι Πατέρες της Εκκλησίας. Δηλαδή βάλανε την Σύνοδο παραπάνω από τους Πατέρες της Εκκλησίας.
Και όταν κανείς διαβάζει τα ίδια τα Πρακτικά των Συνόδων, η Οικουμενική Σύνοδος επικαλείται τους Πατέρες της Εκκλησίας. Γι’ αυτό και λένε οι τριακόσιοι δεκαοκτώ Πατέρες είπαν, οι εκατόν πενήντα Πατέρες είπαν, οι εξακόσιοι Πατέρες είπαν. Δηλαδή όταν εμείς σκεφτόμαστε μια Οικουμενική Σύνοδο, για μας είναι μια Σύνοδος Πατέρων της Εκκλησίας. Είναι συνάθροισμα Πατέρων οι οποίοι διδάσκουν αυτά κ.ο.κ..
Μια τέτοια θεσμική αντίληψη περί της Εκκλησίας προέρχεται από τους Φράγκους και την διδασκαλία του ιερού Αυγουστίνου, ο οποίος υποστήριζε ότι η αυθεντία για την αποδοχή των δογμάτων είναι η Εκκλησία, ενώ σε μας η αυθεντία είναι οι Πατέρες και όχι «μια αφηρημένη ιδέα, που είναι μια οργανωμένη εκκλησιαστικά αυθεντία».
"Εμπειρική Δογματική τής Ορθοδόξου Καθολικής Εκκλησίας
κατά τις προφορικές παραδόσεις του π. Ιωάννου Ρωμανίδη". Τόμος Α'
Ακούγοντας την woke προτεσταντισα ιέρεια Mariann Budden κάποιος θολομενος Θεολόγος εκστασιαζομενος αποφαίνεται πως η εκκλησία είναι άσχετη πια με το μήνυμα του Ευαγγελίου γεμάτη σκοταδιστικες απόψεις με θολό μυστκιστικο λόγο κατάνυξης. Και προτρέπει βάζοντας και το ερώτημα με ποιον τελικά θα συνευδοκησουμε;
Κι εδω ένας γίγαντας όπως ο π. Ιωάννης Ρωμανιδης του απαντά...
Πάντως, οι Πατέρες ήταν καθαρά εμπειρικοί, στηρίζονταν στην εμπειρία του Αγίου Πνεύματος που είχαν αποκτήσει ζώντας μέσα στην Εκκλησία, η οποία είναι το αναστημένο και δοξασμένο Σώμα του Χριστού.
Έτσι, η εμπειρία τους δεν ήταν ατομική, αλλά προσωπική.
Οι Πατέρες μόνο εμπειρικά φαινόμενα εδέχοντο. Γι’ αυτό ο φωτισμός είναι καθαρά εμπειρική κατάσταση. Η θέωση εξίσου, καθαρά εμπειρική κατάσταση. Και όλη η θεολογία της Εκκλησίας έχει βάση σε αυτές τις εμπειρικές καταστάσεις. Επομένως, μέσα στα πλαίσια της φιλοσοφίας ουδεμία θέση έχει.
Επομένως, οι Πατέρες δεν φιλοσοφούσαν, αλλά ερμήνευαν την Αγία Γραφή, βάσει της προσωπικής τους πείρας, χωρίς να στοχάζονται πάνω σε αυτήν. Βεβαίως, οι Άγιοι Πατέρες χρησιμοποιούσαν την Αγία Γραφή επειδή ήταν κείμενα θεοπνεύστων ανδρών, αλλά την ερμήνευαν επί τη βάσει της δικής τους προσωπικής πείρας.
Οι Πατέρες, όταν θεολογούν, δεν θεολογούν μόνο από την Αγία Γραφή, θεολογούν από την ίδια την εμπειρία τους.
Οι Άγιοι Πατέρες επίσης λάμβαναν και όρους που χρησιμοποιούσαν την εποχή εκείνη οι άνθρωποι, αλλά έδιναν άλλο νόημα, σύμφωνα με την αποκάλυψη που είχαν.
Η ερμηνεία των Πατέρων ξεκινά από την δική τους εμπειρία. Το σημαντικό είναι ότι αυτό το διακρίνει κανείς και σήμερα, εφ’ όσον έχει αυτήν την πνευματική εμπειρία και διαβάσει πατερικά κείμενα. Αυτό συμβαίνει, γιατί η Εκκλησία είναι Μία, Αγία, Καθολική και Αποστολική και μέσα σε αυτήν ευρίσκεται το ρεύμα της Ορθοδόξου παραδόσεως.
Είναι γνωστόν ότι η Ορθόδοξη πίστη καθορίσθηκε πρωτίστως στις Τοπικές, αλλά έπειτα και στις Οικουμενικές Συνόδους σε όρους και ιερούς Κανόνες από τους Πατέρες που τις συγκρότησαν για να αντιμετωπισθούν οι αιρετικοί.
Η Οικουμενική Σύνοδος είναι αλάθητη, αλλά αυτό πρέπει να ερμηνευθεί Ορθόδοξα.
Έχουμε σήμερα την διδασκαλία περί του αλάθητου των Οικουμενικών Συνόδων. Αυτή η διδασκαλία του αλάθητου των Οικουμενικών Συνόδων, όπως περιγράφεται σήμερα, είναι ωσάν να υπάρχει ένας θεσμός Οικουμενικής Συνόδου, που έχει το αλάθητο της Εκκλησίας.
Αυτό, τόσα χρόνια που διαβάζω τους Πατέρες της Εκκλησίας, δεν το ευρίσκω πουθενά.
Δεν υπάρχει στους Πατέρες μια τέτοια αντίληψη περί Οικουμενικής Συνόδου.
Βέβαια, η Οικουμενική Σύνοδος είναι αλάθητη, αλλά δεν είναι ένας αλάθητος θεσμός, δεν είναι μόνιμος θεσμός. Υπήρχε Εκκλησία επί τριακόσια είκοσι πέντε χρόνια, πριν από την ο Οικουμενική Σύνοδο, και ζούσε χωρίς Οικουμενική Σύνοδο και από την Θ' Οικουμενική Σύνοδο του 1341 μέχρι σήμερα δεν έχει Οικουμενική Σύνοδο.
Η θεοπνευστία των Οικουμενικών Συνόδων συνδέεται με την παρουσία σε αυτές Πατέρων που ήταν θεόπνευστοι.
Δεν είναι θεόπνευστη η Σύνοδος ως ένας θεσμός, αλλά λόγω της συμμετοχής σε αυτήν θεουμένων.
Ο Απόστολος Παύλος ήταν θεόπνευστος πριν σηκώσει την πένα του να γράψει την προς Ρωμαίους Επιστολή και έπαυσε να είναι θεόπνευστος, όταν στο τέλος έγραψε το Αμήν;
Πότε άρχισε η θεοπνευστία του και πότε τελείωσε;
Και το ίδιο με όλα τα βιβλία της Αγίας Γραφής.
Γι’ αυτό την περασμένη φορά, εγώ τουλάχιστον, προσέφερα την άποψη ότι η θεοπνευστία στην Εκκλησία δεν διαφέρει από την έμπνευση που έχουν οι άνδρες των θετικών επιστημών».
Επομένως, οι Επίσκοποι που έφθασαν στην θεοπτία, έβλεπαν τον Θεό και είχαν επικοινωνία μαζί Του και γι’ αυτό και έγιναν Πατέρες, που είναι η βάση των Οικουμενικών Συνόδων.
Θεόπνευστοι είναι εκείνοι που κατευθύνονται από την εμπειρία τους. Φυσικά, αυτή η εμπειρία είναι δύο ειδών, ήτοι εμπειρία του φωτισμού και εμπειρία της Θεώσεως.
Αυτοί οι εμπειρικοί Πατέρες είναι η βάση των Οικουμενικών Συνόδων.
Οι Θεούμενοι Επίσκοποι έφθασαν στην ένωση με τον Θεό και την θεοπτία και έχουν ασφαλή γνώση του Θεού. Δι’ αυτών ενεργεί το Άγιον Πνεύμα.
Οι Άγιοι Πατέρες που ευρίσκονταν σε διάφορα μέρη της γης, αλλά είχαν αποκτήσει, δια του Αγίου Πνεύματος, εμπειρία του Θεού, όταν συνήρχονταν σε Οικουμενικές Συνόδους, αποκτούσαν και κοινή ορολογία.
Γι’ αυτό και μεταξύ των Πατέρων χωρίς να υπάρχει κανένας Πάπας της Ρώμης να υπαγορεύει τι είναι τα δόγματα, τελείως αυθόρμητα, οι Πατέρες υπεστήριξαν όλοι μαζί την ίδια αλήθεια πάντοτε. Δηλαδή, οι άνθρωποι οι οποίοι ήσαν χωρισμένοι ο ένας από τον άλλο από γεωγραφικές Αποστάσεις. Για εκείνη την εποχή ήταν σαν να είμαστε από εδώ μέχρι το φεγγάρι, διότι ο ένας που ζούσε στο ένα μέρος της Αυτοκρατορίας, με έναν άλλο που ζούσε σε άλλο μέρος της Αυτοκρατορίας σαν να ζούσε ο ένας σε έναν πλανήτη και ο άλλος σε άλλο πλανήτη. Επειδή έχουν την ίδια εμπειρία, καταλήγουν σε κοινές αποφάσεις».
Δυστυχώς, υπάρχουν μερικοί σήμερα που παραθεωρούν τους θεουμένους Πατέρες και τοποθετούν τις Συνόδους πάνω από τους Πατέρες, ενώ συμβαίνει το αντίθετο.
Άλλωστε, οι ίδιες οι Σύνοδοι επικαλούνται την διδασκαλία των θεοπτών Πατέρων.
Οι σημερινοί Ορθόδοξοι κάνουν ακριβώς το ίδιο. Η Εκκλησία λέει, ή η Αγία Γραφή λέει, ή η Οικουμενική Σύνοδος λέει. Και είναι παράξενο πράγμα, διότι μαθαίνουμε από τους σημερινούς Ορθοδόξους ότι η Οικουμενική Σύνοδος είναι μεγάλη αυθεντία της Εκκλησίας και αμφισβητούν αν είναι οι Πατέρες της Εκκλησίας. Δηλαδή βάλανε την Σύνοδο παραπάνω από τους Πατέρες της Εκκλησίας.
Και όταν κανείς διαβάζει τα ίδια τα Πρακτικά των Συνόδων, η Οικουμενική Σύνοδος επικαλείται τους Πατέρες της Εκκλησίας. Γι’ αυτό και λένε οι τριακόσιοι δεκαοκτώ Πατέρες είπαν, οι εκατόν πενήντα Πατέρες είπαν, οι εξακόσιοι Πατέρες είπαν. Δηλαδή όταν εμείς σκεφτόμαστε μια Οικουμενική Σύνοδο, για μας είναι μια Σύνοδος Πατέρων της Εκκλησίας. Είναι συνάθροισμα Πατέρων οι οποίοι διδάσκουν αυτά κ.ο.κ..
Μια τέτοια θεσμική αντίληψη περί της Εκκλησίας προέρχεται από τους Φράγκους και την διδασκαλία του ιερού Αυγουστίνου, ο οποίος υποστήριζε ότι η αυθεντία για την αποδοχή των δογμάτων είναι η Εκκλησία, ενώ σε μας η αυθεντία είναι οι Πατέρες και όχι «μια αφηρημένη ιδέα, που είναι μια οργανωμένη εκκλησιαστικά αυθεντία».
"Εμπειρική Δογματική τής Ορθοδόξου Καθολικής Εκκλησίας
κατά τις προφορικές παραδόσεις του π. Ιωάννου Ρωμανίδη". Τόμος Α'
-
toula
- Κορυφαίος Αποστολέας
- Δημοσιεύσεις: 53856
- Εγγραφή: Παρ Δεκ 11, 2009 7:29 am
- Τοποθεσία: ΠΑΝΑΓΙΩΤΑ (ΤΟΥΛΑ) - ΑΜΠΕΛΟΚΗΠΟΙ - ΑΘΗΝΑ
Re: Ψυχοφελή μηνύματα...
Οι σύγχρονοι άθεοι, όπως και οι άθεοι όλων των εποχών, σβήνουν εντελώς την έννοια της χαράς από τη γλώσσα τους, κηρύττοντας μόνον τον κοντινό και τελειωτικό θάνατο σ’ όλα.
Μήπως εσείς γνωρίζετε (κάτι που εγώ δεν γνωρίζω), αν υπάρχει κάποιος άλλος σοφός άνθρωπος ή διδάσκαλος του λαού που να ονόμασε την διδασκαλία του «χαρούμενη είδηση»;
Οι Ινδοί τα καλύτερά τους βιβλία τα ονόμασαν: «Βέδες», δηλαδή «γνώσεις».
Ο Βούδας ονόμασε την διδασκαλία του: «Δρόμο», επειδή κήρυττε μόνον τον δρόμο, όχι τον στόχο.
Οι Αιγύπτιοι ονόμασαν τον σοφία τους: Το βιβλίο των Νεκρών.
Οι εντολές του Μωάμεθ στους πιστούς του ονομάστηκαν: Κοράνι, που σημαίνει απλά: Το βιβλίο.
Στο τεράστιο δάσος των βιβλίων του κόσμου, μόνον ένα βιβλίο ονομάζεται Χαρούμενη Είδηση. Αυτή είναι η διδασκαλία του Χριστού.
Είναι το Ευαγγέλιο.
Ευαγγέλιο σημαίνει: Χαρούμενη Είδηση.
Αυτό είναι το βιβλίο της Χαράς.
Είναι η διδασκαλία της χαράς.
Ώ, όλοι εσείς που είστε διψασμένοι για την χαρά, ανοίξτε αυτό το βιβλίο περισσότερο από τα άλλα βιβλία και εμποτιστείτε με την αληθινή χαρά!
Η χαρά υπάρχει σ’ αυτό το βιβλίο και στα γεγονότα, και στα λόγια και στα έργα.
Αυτή η χαρά φωτίζει παντού, ακόμη δια μέσου των δακρύων, των βασανιστηρίων, ακόμη και στον τάφο.
Την γέννηση του Σωτήρα στην Βηθλεέμ, φανέρωσε ο αρχάγγελος με τα παρακάτω λόγια: «Σας φέρνω ένα χαρμόσυνο άγγελμα, που θα γεμίσει με χαρά μεγάλη όλο τον κόσμο» (Λουκ. 2,10).
Και χορωδία ουράνιων στρατιών χαιρέτησε τον ερχομό του στον κόσμο με ύμνους χαράς.
Στον πρώτο λόγο Του στον λαό, ο Κύριος είπε: «Να αισθάνεστε χαρά και αγαλλίαση» (Ματθ. 5, 12). Και στην τελευταία Του ομιλία στους μαθητές, Αυτός πάλι μίλησε για την χαρά ως εξής: «Σας τα είπα αυτά, ώστε η χαρά η δική μου να είναι μέσα σας.
Μία είναι η εντολή η δική μου: Να αγαπάτε ο ένας τον άλλο, όπως εγώ σας αγάπησα» (Ιωάν. 15,11-12).
Και ότι Αυτός έφερε όχι στιγμιαία αλλά διαρκή χαρά, δείχνουν τα λόγια του: «Και την χαρά σας κανείς δεν θα μπορέσει να σας την αφαιρέσει» (Ιωάν. 16,22).
Οι Απόστολοι του Χριστού που στην αρχή ήταν απλοί ψαράδες και αργότερα πνευματικοί ηγεμόνες του κόσμου, ήταν διαποτισμένοι μ’ αυτή την μυστηριώδη χαρά που εισόρμησε μέσα τους από την προσωπικότητα και την διδασκαλία του Μεγάλου Δασκάλου τους και Κυρίου τους.
Πόση ήταν η χαρά τους, δεν μπορούσε να εξηγηθεί σε κανέναν στον κόσμο, που δεν την αισθάνθηκε. Ο Απόστολος Ιωάννης, εξηγεί στους πιστούς τον λόγο για τον οποίο γράφει λέγοντας: «Και αυτά σας τα γράφουμε για να είναι ολοκληρωμένη η χαρά σας». (Α΄ Ιωάν. 1,4).
Ο Απόστολος Πέτρος περιγράφει την χαρά αυτών που πιστεύουν στον Χριστό και λέει: Τον Χριστό τον αγαπάτε, αν και δεν έχετε γνωρίσει κατ’ όψη. «Τώρα δεν τον βλέπετε, πιστεύετε όμως σ’ Αυτόν κι αυτό σας γεμίζει ανείπωτη χαρά και αγαλλίαση και προγεύεστε την τελική δόξα, δηλαδή την σωτηρία των ψυχών σας» (Πέτρου Α΄1, 8-9).
Ο Απόστολος Παύλος που υπέφερε και μαρτύρησε για τον Χριστό, έγραφε στους πιστούς να χαίρεστε, και πάλι σας λέω να χαίρεστε.
Και σ’ άλλο σημείο αναφέρεται πως όταν χτύπησαν οι αρχηγοί των Εβραίων τους αποστόλους: «Οι Απόστολοι έφυγαν από το συνέδριο χαρούμενοι, γιατί ο Θεός τους είχε αξιώσει να κακοποιηθούν για χάρη του Χριστού» (Πράξ. Αποστόλων 5, 41).
Όταν λοιπόν διαβάζουμε πόσα οι Άγιοι Απόστολοι άντεξαν στην ζωή τους και όχι μόνον οι Απόστολοι άντεξαν αλλά και χιλιάδες άλλοι πιστοί δούλοι Χριστού και πως η χαρά τους έμεινε σταθερή μέχρι το τέλος, νιώθουμε έκπληξη γι’ αυτό το θαύμα.
Πρέπει πραγματικά να αισθανθούμε έκπληξη και να αναρωτηθούμε ξανά: ποιά είναι αυτή η άγνωστη χαρά στη γη, που δεν μπορούσαν ούτε τα μαστιγώματα να διώξουν, ούτε οι χλευασμοί να αμαυρώσουν, ούτε οι φυλακές να σκοτεινιάσουν, ούτε οι πληγές να τραυματίσουν, ούτε ο θάνατος να σκοτώσει;
Ποιά είναι αυτή η χαρά;
Αυτή η χαρά δεν είναι η απόλαυση.
Πουθενά στην Αγία Γραφή δεν αναφέρεται η απόλαυση όσον αφορά τους δίκαιους ανθρώπους. Για την απόλαυση γνωρίζουν ακόμη και τα γουρούνια στον αχυρώνα, αλλά για την χαρά δεν ξέρει κανείς άλλος εκτός από τον άνθρωπο.
Αδελφοί μου, αυτή η χαρά, είναι η χαρά που ο Κύριος, ο Χριστός έφερε στη γη, και δεν πήρε μαζί Του, την άφησε στην γη.
Αυτή η συνεχής ενέργεια θεϊκής χαράς, πηγάζει ασταμάτητα από τον ζώντα Χριστό Σωτήρα, και διαμέσου του Αγίου Πνεύματος, ζωντανεύει τον κόσμο, μετατρέπει τον Χριστιανισμό σε μία δύναμη ανίκητη.
Η χαρά αυτή είναι η χαρά της φανερωμένης αλήθειας, είναι η χαρά της έως τον ουρανό ανυψωμένης δικαιοσύνης, η χαρά της ανεξάντλητης ελεημοσύνης και της αθάνατης ζωής.
Η χαρά της πραγματικότητας, που ο Κύριος μας φανέρωσε και όχι των πολύχρωμων παραμυθιών και των φτερωτών ονείρων.
Η χαρά αυτή ανήκει στους Δίκαιους ανθρώπους, και όχι μόνο σ’ αυτούς, ανήκει και στους αμαρτωλούς που μετάνιωσαν.
Γιατί ο Χριστός είπε: «Σας βεβαιώνω πως έτσι θα γίνει χαρά και στον ουρανό, για τη μετάνοια ενός αμαρτωλού, παρά για ενενήντα εννιά δικαίους, που δεν έχουν ανάγκη από μετάνοια» (Λουκ. 15,7).
Βλέπετε, πως και οι ουρανοί χαίρονται με εκείνα, με τα οποία χαίρεται κάθε καθαρή καρδιά στην γη.
Αυτή την χαρά την έδειξε ο Κύριος και με τις πράξεις του, την ουράνια χαρά, λόγω μιάς μετανιωμένης ψυχής.
Να το παράδειγμα: Κάποιος φαρισαίος κάλεσε τον Κύριο για γεύμα (Λουκ. 7,36) και ο ελεήμων Κύριος δέχτηκε την πρόσκληση του.
Δέχτηκε δίχως δισταγμό να πάει στο σπίτι του αμαρτωλού.
Ο οικοδεσπότης κάλεσε όλους τους εκλεκτούς ανθρώπους που γνώριζε και ανάμεσα του και τον εαυτό του.
Θεωρούσε πως εκλεκτοί και δίκαιοι ήταν εκείνοι, που τηρούσαν εξωτερικά το γράμμα του νόμου και δεν επέτρεπαν εύκολα σε κανέναν να τους πιάσει να κάνουν κάποια παράβαση.
Αυτός ο οικοδεσπότης σε καμία περίπτωση δεν θα επέτρεπε να εμφανιστεί τότε στο σπίτι του κάποια κακόφημη, αμαρτωλή ψυχή.
Σύμφωνα με τα ανθρώπινα μάτια όλα στο σπίτι του ήταν σε τάξη και το γεύμα είχε τη συνηθισμένη ροή κάθε ανάλογης συνάντησης.
Η πρόνοια όμως του Θεού ύφαινε τον ιστό της προς έκπληξη των ανθρώπων.
Στο σπίτι του φαρισαίου ξαφνικά εμφανίστηκε μία γνωστή αμαρτωλή γυναίκα.
Στο χέρι της κρατούσε ένα μικρό γυάλινο μπουκάλι με το καλύτερο άρωμα.
Γονάτισε μπροστά στα πόδια του Ιησού, κλαίγοντας, πικρά μετανιωμένη για τις αμαρτίες της.
Τα δάκρυα της κυλούσαν πάνω στα πόδια του Πάναγνου Σωτήρα στα πόδια που οι φαρισαίοι σύντομα θα τρυπούσαν με καρφιά και αυτή, αφού τα σκούπιζε με τα μαλλιά της, τα έρανε με άρωμα από το γυάλινο μπουκάλι της.
Ο Κύριος παρέμενε ήσυχος.
Παρατηρούσε τι συνέβαινε και τι σκέφτονταν οι άνθρωποι γύρω του.
Παρατηρούσε τις ανθρώπινες σκέψεις.
Εκείνη την στιγμή ο οικοδεσπότης, του Οικοδεσπότη του κόσμου, σκέφτηκε από μέσα του χλευάζοντας τον Ιησού: «Αν ο άνθρωπος αυτός ήταν προφήτης, θα γνώριζε ποιά και τι είδους γυναίκα είναι αυτή που τον αγγίζει, γιατί είναι αμαρτωλή» (Λουκ. 7,39).
Αχ, αλαζονική δικαιοσύνη των υπερήφανων, πόσο είσαι ασήμαντη!
Αχ, δικαιοσύνη που επαινείς μόνη εσύ τον εαυτό σου, πως ξέρεις να προσβάλλεις ακόμα και εκείνον τον οποίο φαινομενικά φιλοξενείς!
Αχ, απρόθυμη δικαιοσύνη πώς είναι δυνατόν να αυτοαποκαλείσαι δικαιοσύνη;
Τόσοι αμαρτωλοί και τόσες αμαρτωλές θέλησαν να ξεφύγουν από τα δίκτυα της αμαρτίας, να ανυψωθούν στους ουρανούς, αλλά εσύ, ψεύτικη δικαιοσύνη δεν τους το επέτρεψες.
Αντιλήφθηκε ο Κύριος, την αμαρτωλή και κοροϊδευτική σκέψη στην ψυχή του οικοδεσπότη του.
Γύρισε στην μετανιωμένη γυναίκα και της είπε: «Οι αμαρτίες σου συγχωρέθηκαν.
Η πίστη σου σ’ έσωσε, πήγαινε στο καλό».
Να, η χαρά η ανείπωτη, για την οποία μιλάνε οι απόστολοι.
Η χαρά που πηγάζει από την αλήθεια.
Ο Κύριος που γνωρίζει όλα τα μυστικά, είδε την μετανιωμένη ψυχή της αμαρτωλής, και φανέρωσε εκείνο που ήταν κρυφό στους ανθρώπους.
Να η χαρά που πηγάζει από την δικαιοσύνη, επειδή ο Κύριος δικαιολόγησε την μετανιωμένη γυναίκα που όλος ο κόσμος κατηγορούσε.
Να η χαρά που πηγάζει από την ελεημοσύνη, επειδή ο ελεήμων Δημιουργός συγχώρεσε τις αμαρτίες του μετανιωμένου δημιουργήματος του. Συγχώρεσε την μετανιωμένη καρδιά της αμαρτωλής, που εξάγνισε με τα δάκρυα της μετάνοιας.
Να η χαρά της ζωής, επειδή ο Ζωοποιός Κύριος επανέφερε στην ζωή εκείνη την ψυχή, που ολόκληρη η πόλη θεωρούσε νεκρή.
Εσείς που διστάζετε να μπείτε στο σπίτι του κάθε αμαρτωλού ανθρώπου, χάνετε δύο ψυχές.
Χάνετε την δική σας, επειδή αποφεύγετε τον άνθρωπο που δεν απέφευγε ο Βασιλιάς των βασιλιάδων, και χάνετε την ψυχή του πλησίον σας, επειδή αποφεύγοντας και περιφρονώντας τον, τον κάνετε χειρότερο και πιό αμαρτωλό.
Εσείς που διστάζετε να δεχθείτε τον αμαρτωλό στο σπίτι σας χάνετε δύο ψυχές.
Χάνετε την ψυχή σας, επειδή αρνιέστε το παράδειγμα του Χριστού, χάνετε την ψυχή του πλησίον σας, επειδή του κλείνετε κατάμουτρα την πόρτα σας, και μ’ αυτό τον τρόπο, τον βοηθάτε να παραμείνει στο δρόμο της αμαρτίας.
Συχνά αναφέρεται πως οι άρχοντές στις γιορτές τοποθετούσαν σοφράδες, τραπέζια: Ο πρώτος σοφράς, το πρώτο τραπέζι στηνόταν για τους λαμπερούς άρχοντες.
Ο δεύτερος σοφράς στηνόταν για τους κουτσούς, τους άπορους και φτωχούς.
Οι πρόγονοι μας θεωρούσαν το σπίτι ως κάτι ιερό και για το λόγο αυτό εξέφραζαν σεβασμό στον καθένα που έμπαινε στο σπίτι τους.
Έδειχναν σεβασμό είτε αυτός ήταν πλούσιος είτε άπορος φτωχός, είτε δίκαιος είτε αμαρτωλός.
Το ίδιο συνέβαινε και στον ναό του Θεού.
Στον ναό του Θεού κανείς δεν έβλεπε ποιό είναι το επάγγελμα ή η θέση του καθενός.
Στον ναό του Θεού δεν έβλεπε πόσα είναι τα πλούτη και τα κοσμήματα του καθενός ούτε αν κάποιος φορούσε κουρέλια.
Στον ναό έβλεπαν τον άνθρωπο σαν άνθρωπο.
Απ’ όλα αυτά προέκυψε η καταπληκτική παροιμία: ο φιλοξενούμενος είναι ο νοικοκύρης του σπιτιού. Οι πρόγονοι μας ήξεραν πως η φιλοξενία είναι εντολή του Θεού και μπορούμε να πούμε πως ο λαός μας, αν τήρησε κάποια εντολή του Θεού, τήρησε αυτή την εντολή.
Στο πρόσωπο κάθε ζητιάνου υπάρχει περίπτωση να κρύβονται οι άγγελοι του Θεού.
Έτσι πίστευε ο λαός μας όταν έψαχνε και έβρισκε την σφραγίδα του ουρανού στην γη.
Τότε, όπως δεχόταν και φιλοξενούσε τον άπορο και φτωχό, έτσι δεχόταν και φιλοξενούσε και τον αμαρτωλό.
Γιατί τον αμαρτωλό τον έβλεπαν όπως τον φτωχό, επειδή αν ο φτωχός είναι καημένος, όσον αφορά την οικονομική του κατάσταση, ο αμαρτωλός είναι φτωχός όσον αφορά την αρετή.
Οι άποροι και οι φτωχοί είναι άνθρωποι χωρίς υγεία και χωρίς πλούτη.
Αλλά και οι αμαρτωλοί δεν είναι άποροι και φτωχοί;
Οι αμαρτωλοί συχνά καλύπτουν την πνευματική τους φτώχεια, με χρυσό και με μετάξι αλλά αυτό δεν τους βοηθάει σε τίποτε, γιατί οι πνευματικές πληγές δεν γιατρεύονται με το χρυσό και το μετάξι, αλλά με κάτι άλλο διαφορετικό. Γιατρεύονται μόνον με εκείνη την πνευματική ιατρική, που ο Σωτήρας χορήγησε ως φάρμακο από τον ουρανό.
Οι φαρισαϊκές μεθοδολογίες σύμφωνα με τις οποίες ο καθένας δικαιολογεί τον εαυτό του και κατακρίνει τους άλλους δεν βοηθούν καθόλου.
Το να αποφεύγεις τον αμαρτωλό, δεν θα κάνει εσένα πιό δίκαιο απέναντι στο Θεό, αλλά πιό αμαρτωλό.
Κάποια φορά οι γραμματείς και οι φαρισαίοι είπαν στον Ιησού και στους μαθητές Του: Για ποιό λόγο τρώτε και πίνετε με τους αμαρτωλούς;
Ο Ιησούς τότε σ’ αυτό το ερώτημα έδωσε μια καταλυτική απάντηση: δεν χρειάζονται οι υγιείς τον γιατρό αλλά οι άρρωστοι.
Σ’ αυτό το σημείο πρέπει να σωπάσουν όλα τα στόματα.
Είναι ερώτημα ποιός τελικά είναι άρρωστος;
Είναι άρρωστοι μόνοι οι κακόφημοι αμαρτωλοί ή είναι και κάποιος άλλος;
Ο φαρισαίος που κάλεσε τον Κύριο σε γεύμα, σιχαινόταν την αμαρτωλή που είχε κακή φήμη. Προσέξτε, όμως, ο Κύριος δεν σιχαινόταν ούτε τον φαρισαίο που ήταν ένας αμαρτωλός με καλή φήμη, παρόλο που ήταν βαριά ασθενής, και από εκείνη τη γυναίκα.
Επειδή εκείνη η γυναίκα, που ήταν γνωστό σ’ όλους πως ήταν αμαρτωλή μετάνιωσε και έκλαιγε, και μ’ αυτό τον τρόπο ξαναγεννιόταν και γινόταν δίκαια.
Εκείνος όμως ο φαρισαίος ήταν περισσότερο αμαρτωλός, παρόλο που ήταν περήφανος για την δικαιοσύνη του την σύμφωνη με τους νόμους, ή καλύτερα να πούμε, ήταν περήφανος για την επιδεξιότητα του να κρύβει τις αμαρτίες του. Αδερφοί μου: «εσείς θέλετε να παριστάνετε τον δίκαιο μπροστά στους ανθρώπους, ο Θεός όμως γνωρίζει τι κρύβετε στις καρδιές σας, γιατί αυτό που τιμούν οι άνθρωποι σιχαίνεται ο Θεός» (Λουκ. 16,15).
Να προσέχετε, αδερφοί, τις κρυφές σας αμαρτίες, επειδή τις φανερές τις ξέρω ότι τις προσέχετε.
Αλίμονο, σ’ αυτούς που έχουν την επιδεξιότητα να κρύβουν τις αμαρτίες τους.
Εκείνο που κρύβουν από τον εαυτό τους και από τους ανθρώπους, το βλέπει ο Θεός.
Όταν οι άνθρωποι θα τους συνοδεύσουν με σεβασμό και εκτίμηση στον τάφο, οι άγγελοι του Θεού θα αποστρέψουν το κεφάλι από αυτούς.
Οι άγγελοι θα γυρίσουν το κεφάλι τους λόγω της φρικτής δυσοσμίας των κρυμμένων και μη θεραπευμένων πληγών της ψυχής τους.
Μιά ημέρα ο πράος Κύριος καθόταν μπροστά από το ναό των Ιεροσολύμων, και τάιζε τις πεινασμένες ανθρώπινες ψυχές με τη γλυκιά Του διδασκαλία.
Πολύς κόσμος μαζεύτηκε γύρω Του (Ιωάν. 8,1). Μιλούσε ο Κύριος στον λαό για την αιώνια πατρίδα, στον ουρανό.
Και ο λαός γλυκαινόταν με τα θεϊκά λόγια, όπως γλυκαινόταν με το μέλι.
Και εξαφανιζόταν η πίκρα των πικραμένων ψυχών και έλιωνε η κακία πολλών μοχθηρών ανθρώπων, όπως λιώνει το χιόνι κάτω από τον φλογερό ήλιο. Και ποιός ξέρει πόσο πολύ θα διαρκούσε αυτή η θαυμάσια σκηνή της ησυχίας και της αγάπης, ανάμεσα στον ουρανό και στη γη, αν δεν συνέβαινε κάτι ξαφνικό.
Ο φιλάνθρωπος Μεσσίας ποτέ δεν κουραζόταν την ώρα που δίδασκε στο λαό αλλά και ο θεοσεβούμενος λαός δεν κουραζόταν από την παρακολούθηση της θεραπευτικής θαυματουργικής σοφίας.
Τότε συνέβη κάτι τρομερό, βάρβαρο και απάνθρωπο: Την ώρα που ο λαός απολάμβανε αρμονικές στιγμές με τον Θεό του, παρουσιάστηκαν οι περήφανοι γραμματείς και φαρισαίοι, οι κακόμοιροι ηγέτες, για να διαταράξουν, με την συνεργεία του διαβόλου, αυτή την αρμονία και να προκαλέσουν μιά αναίσχυντη φασαρία.
Τι έκαναν, λοιπόν, οι γραμματείς και οι φαρισαίοι; Μήπως κατάφεραν να νικήσουν κάποιο μεγάλο στρατό;
Ή μήπως κατάφεραν να πιάσουν κάποιον αρχηγό συμμορίας;
Τίποτε απ’ όλα αυτά: Φέρανε μιά καημένη αμαρτωλή γυναίκα «που τη έπιασαν να διαπράττει μοιχεία, την έφεραν με θριαμβευτική περηφάνια και με εκκωφαντικές κραυγές.
Την έβαλαν μπροστά στον Χριστό και φώναξαν: «Διδάσκαλε, αυτή τη γυναίκα την έπιασαν επ’ αυτοφόρω να διαπράττει μοιχεία.
Ο Μωϋσής στον νόμο, μας έχει δώσει εντολή να λιθοβολούμε τέτοιου είδους γυναίκες.
Εσύ τι γνώμη έχεις;»(Ιωάν. 8, 4-5).
Έτσι παρουσίασαν το γεγονός οι άνθρωποι, που ήταν κρυφά αμαρτωλοί οι γραμματείς και οι φαρισαίοι, οι κυνηγοί των αμαρτιών άλλων ανθρώπων, αυτοί που ήταν ιδιαίτερα επιδέξιοι στο να κρύβουν τις δικές τους πληγές.
Ο λαός φοβισμένος χωρίστηκε στα δύο.
Μερικοί από φόβο τράπηκαν σε φυγή.
Τα νεύρα τους δεν μπορούσαν να αντέξουν τον φρικτό αυτό καυγά, ειδικά μετά από τις ήσυχες στιγμές που έζησαν με τον Κύριο.
Επειδή την ώρα που ο Κύριος μιλούσε για την ζωή και την χαρά, διέκοψαν την διδασκαλία Του ουρλιάζοντας, ζητώντας να φονεύσουν την γυναίκα.
Όσο ο Κύριος, έσπερνε την χαρά σ’ όλες τις καρδιές, και οι σπόροι φύτρωναν σε καλή γη, οι αδιάντροποι ηγέτες του λαού χτυπούσαν την σπορά αυτή, όπως το χαλάζι χτυπάει και καταστρέφει την κάθε σπορά.
Ήταν άξιο απορίας: για ποιό λόγο αυτοί, που ήταν οι αρχηγοί και προστάτες του νόμου, δεν λιθοβολούσαν οι ίδιοι αυτή την γυναίκα;
Για ποιό λόγο την οδήγησαν στον Ιησού;
Ο νόμος του Μωυσή, τους έδινε το δικαίωμα γι’ αυτό (Γεν.. Μωυσή 20,10).
Μήπως αυτή θα ήταν η πρώτη αμαρτωλή που λιθοβολούνταν από τα χέρια τους;
Ή θα ήταν το πρώτο αίμα, που θα χυνόταν στο χώμα τους;
Αν θα την λιθοβολούσαν δεν θα προκαλούσαν σε κανέναν έκπληξη.
Ή μήπως υπήρχε κανείς που θα τολμούσε να διαμαρτυρηθεί;
Απολύτως κανένας.
Ποιός σήμερα διαμαρτύρεται, όταν εκτελείται μία θανατηφόρα ποινή σε κάποιον κακοποιό;
Ο νόμος του Μωυσή τιμωρούσε την σαρκική αμαρτία, την μοιχεία, με θάνατο.
Για ποιό λόγο, λοιπόν, οι αρχηγοί των Εβραίων, έφεραν εκείνη την αμαρτωλή γυναίκα μπροστά στον Κύριο;
Όχι βέβαια, για να ζητήσουν απ’ Αυτόν την μείωση της ποινής ή την αμνηστία.
Πραγματικά όχι αυτό.
Αντίθετα την φέρανε εσκεμμένα έχοντας ένα σατανικό σχέδιο.
Το σχέδιο τους ήταν να καταφέρουν να «πιάσουν» τον Κύριο να μιλάει ενάντια στον νόμο, και έτσι να κατηγορήσουν και Αυτόν.
Λόγω της κακίας τους, δεν ήθελαν να μειώσουν την αμαρτία στον κόσμο, αλλά να την αυξήσουν. Με ένα χτύπημα ήθελαν να χτυπήσουν δυό ζωές, τη ζωή της αμαρτωλής γυναίκας και τη ζωή του Χριστού.
Το πιό σημαντικό για αυτούς ήταν η ερώτηση: Εσύ τι γνώμης έχεις;
Για ποιό λόγο Τον ρωτήσανε, αφού ο νόμος του Μωυσή ήταν ξεκάθαρος;
Ο Ευαγγελιστής που περιγράφει αυτό το γεγονός εξηγεί την πρόθεσή τους με τα εξής λόγια: «Αυτό το έλεγαν για να στήσουν παγίδα, ώστε να βρουν κάποια κατηγορία εναντίον του» (Ιωάν. 8,6).
Αυτοί, ήδη και πριν έστρεψαν τα χέρια τους εναντίον Του, για να Τον λιθοβολήσουν, να Τον σκοτώσουν, αλλά ή Αυτός απομακρυνόταν απ’ αυτούς, ή αυτοί φοβόντουσαν τον λαό, επειδή ο λαός πίστευε ότι ήταν προφήτης.
Τώρα όμως άδραξαν την ευκαιρία για να πραγματοποιήσουν το θέλημα τους.
Ακριβώς εκεί, μπροστά στο ναό του Σολομώντος στον οποίο φύλαγαν τις πλάκες του νόμου, στην κιβωτό της υπόσχεσης, κάτω από την σκιά των φτερών του Χερουβείμ, εκεί μπροστά σε πλήθος λαού έπρεπε Αυτός ο Χριστός, να εκφράσει μία γνώμη ενάντια στον νόμο του Μωυσή, και τότε θα επιτυγχάνονταν ο σκοπός τους.
Τότε λοιπόν οι αρχηγοί του εβραϊκού λαού, θα σκότωναν με πέτρες τον Χριστό και την αμαρτωλή γυναίκα.
Θα λιθοβολούσαν με μεγαλύτερη ευχαρίστηση Αυτόν, παρά εκείνη.
Έτσι λίγο αργότερα, θα ψήφιζαν με μεγάλη ευχαρίστηση, μπροστά στον Πιλάτο, να απελευθερωθεί ο ληστής Βαραββάς και όχι ο Χριστός.
Δεν βλέπετε λοιπόν ξεκάθαρα ποιό σκοτεινό σύννεφο στεκόταν πάνω από την αμαρτωλή γυναίκα και από τον μέγα Αναμάρτητο;
Όλοι όσοι ήσαν παρόντες περίμεναν να συμβούν ένα από τα δύο: ή ότι ο Κύριος θα ελευθέρωνε την αμαρτωλή γυναίκα, λόγω της ελεημοσύνης Του, και μ’ αυτό τον τρόπο θα ακύρωνε τον νόμο, ή θα αποδεχόταν αυτό που έγραφε ο νόμος και μ’ αυτό τον τρόπο θα αρνιόταν τον εντολή Του για συγχώρεση και ελεημοσύνη.
Στην πρώτη περίπτωση θα Τον καταδίκαζαν και Αυτόν σε θάνατο, ενώ στη δεύτερη περίπτωση θα Τον χλεύαζαν και θα Τον κορόιδευαν.
Ίσως ανάμεσα σε εκείνο το πλήθος των ανθρώπων υπήρχαν και κάποιοι, που με κομμένη ανάσα περίμεναν να πράξει ο Ιησούς κάτι τρίτο, σημαντικό αλλά δεν ήξεραν τι θα ήταν αυτό.
Αυτοί είχαν παραβρεθεί και σε άλλες προηγούμενες δοκιμασίες, που είχαν βάλει στον Κύριο οι μοχθηροί και οι στενόμυαλοι ηγέτες του Εβραϊκού λαού, η ίδια παρέα κυνηγών, η οποία ασχολούνταν με το κυνήγι αμαρτιών, που είχαν άλλοι.
Πάλι οι ίδιοι οι αιμοβόροι άνθρωποι, στους οποίους το αίμα των προφητών ήταν πιό γλυκό από κάθε άλλο αίμα αμαρτωλού ανθρώπου.
Όταν αυτοί έθεσαν το ερώτημα: Και εσύ τι γνώμη έχεις, επικράτησε σιωπή, ανάμεσα στους δικαστές της αμαρτωλής γυναίκας.
Επικράτησε η σιωπή στον συγκεντρωμένο λαό. Επικράτησε σιωπή, χωρίς αναπνοή, στην ψυχή της αμαρτωλής γυναίκας.
Μπροστά από το πέτρινο ναό στεκόταν Εκείνος, που ήταν σημαντικότερος από τον ναό.
Ολόκληρη η πλατεία ήταν σαν ένα πάτωμα από ανθρώπους, το ένα κεφάλι δίπλα στο άλλο κεφάλι, η μία σιωπή δίπλα στην άλλη σιωπή και όλα τα μάτια στραμμένα σ’ Αυτόν.
Κανένας σ’ αυτό το απέραντο πλήθος δεν μπορούσε να προαισθανθεί, ότι η απάντηση που θα έδινε εκείνη την στιγμή Αυτός, εκείνη την ηλιόλουστη μέρα, μπροστά από τον ναό του πάνσοφου βασιλιά, δίπλα σε ένα δυστυχισμένο ανθρώπινο πλάσμα, που επιθυμούσαν να κομματιάσουν σε λίγα λεπτά με πέτρες, κανένας δεν μπορούσε να υποψιαστεί πως η απάντηση Του θα είχε τόση δύναμη στο χώρο και στον χρόνο.
Μιά στιγμή ο Κύριος σιώπησε.
Σκεφτόταν, βλέποντας την γη.
Επειδή είναι γραμμένο, να μη βλέπετε αυτούς, που σας βάζουν σε δοκιμασία.
Έτσι ο Κύριος σιώπησε και σκεφτόταν.
Ο τρόπος σκέψης Του δεν έμοιαζε με τον δικό μας.
Η δική Του σκέψη ήταν κοίταγμα πνευματικό. Αυτός με το πνεύμα έβλεπε τα κρυμμένα μυστικά των όντων, τα μυστήρια των ανθρώπινων ψυχών.
Και εσύ τι γνώμη έχεις;
Ακόμη μιά φορά όρμησαν σ’ Αυτόν τα αναψοκοκκινισμένα μοχθηρά πρόσωπα.
Τότε Αυτός, που συνέταξε το σύνταγμα της ηθικής και της ανθρώπινης συμπεριφοράς, έσκυψε στη γη, ίσιωσε με την παλάμη την άμμο και με το δάκτυλο έγραψε στο χώμα.
Αυτό ήταν το τρίτο, το απρόοπτο, το ξαφνικό, το δραματικό, που περίμεναν κάποιοι στο πλήθος.
Τι ήταν αυτό που έγραψε ο Κύριος στην άμμο;
Ο Ευαγγελιστής το αποσιώπησε και δεν το έγραψε.
Θα ήταν αυτό απαίσιο και ανάρμοστο για να γραφτεί στο Ευαγγέλιο, στο βιβλίο της χαράς. Αλλά το γεγονός ότι ο Κύριος έγραψε κάτι φρικτό, φαίνεται ξεκάθαρα από την απότομη τροπή των πραγμάτων μετά από αυτό.
Τι έγραψε τότε ο Κύριος στην άμμο;
Έγραψε κάτι απροσδόκητο και αποθαρρυντικό για εκείνους τους αρχηγούς, τους εισαγγελείς της αμαρτωλής γυναίκας.
Φανέρωσε τα δικά τους, τα πιό κρυφά ανομήματα. Έγραψε στην άμμο με το δάκτυλο τις πιό κρυφές τους αμαρτίες.
Επειδή αυτοί οι κυνηγοί των αμαρτιών των άλλων, οι δικαστές των δυσφημισμένων αμαρτωλών γυναικών, ήταν ιδιαίτερα επιδέξιοι στο να κρύβουν τις δικές τους αμαρτίες.
Μάταια όμως να κρύψεις κάτι από τα μάτια Εκείνου, που όλα τα βλέπει και του οποίου η γνώση Του είναι όραμα: Μεσούλαμ: Έκλεψε την εκκλησιαστική περιουσία.
Ασερ: Διέπραξε μοιχεία με την γυναίκα του αδερφού του.
Σαλούμ: Ψευδόρκησε.
Ελετ: Χτύπησε τον γονέα του.
Αμαριαχ: Άρπαξε την περιουσία της χήρας.
Μεράρι: Σοδόμησε.
Γοέλ: Προσκύνησε τα είδωλα.
Αυτά έγραψε στην άμμο το φοβερό δάκτυλο του δικαίου Δικαστή.
Και εκείνοι, τους οποίους αφορούσαν αυτά, σκυμμένοι διάβασαν αυτό, που ήταν γραμμένο στην άμμο με ανέκφραστη φρίκη.
Ενώ προσπάθησαν με κάθε τρόπο να κρύψουν τις αμαρτίες με τις οποίες καταπατούσαν τον νόμο του Μωυσή, τώρα τις έβλεπαν μπροστά στα μάτια τους γραμμένες στην άμμο.
Ξαφνικά τα στόματα τους σιώπησαν.
Οι πιό θρασείς δικαστές των αδικιών των άλλων ανθρώπων, στεκόταν τώρα βουβοί και ακίνητοι σαν τις πέτρες στους τοίχους του ναού.
Από φόβο έτρεμαν και δεν τολμούσαν να κοιτάξουν ο ένας τον άλλον στα μάτια.
Την αμαρτωλή γυναίκα την ξέχασαν.
Σκέφτηκαν μόνον τον εαυτό τους και τον θάνατο τους, που ήταν γραμμένος στην άμμο.
Καμία γλώσσα δεν μπορούσε πλέον να κουνηθεί για να διατυπώσει εκείνο το βαρετό και πονηρό ερώτημα: Και εσύ τι γνώμη έχεις;
Ο Κύριος δεν είπε τίποτε.
Αυτός απεχθανόταν να ξεστομίσει με το στόμα του τις δικές τους αμαρτίες.
Γι’ αυτό το λόγο προτίμησε να τις γράψει στην άμμο.
Εκείνο που ήταν τόσο βρόμικο, άξιζε να γραφτεί στην βρόμικη άμμο.
Ο δεύτερος λόγος για τον οποίο ο Κύριος έγραψε στην άμμο, ήταν ακόμη μεγαλύτερος και θαυμαστός.
Εκείνο που γράφεται στην άμμο, γρήγορα σβήνεται και δεν μένει.
Ο Χριστός δεν ήθελε να φανερώσει τις αμαρτίες τους μπροστά σε όλους.
Επειδή αν το ήθελε θα τις ανακοίνωνε μπροστά σε ολόκληρο το λαό, θα τους κατηγορούσε, και σύμφωνα με τον νόμο θα τους οδηγούσε στο λιθοβολισμό.
Αλλά Αυτός, που ήταν το άκακο αρνί του Θεού, δεν ήταν προδιατεθημένος ούτε να τους εκδικηθεί, ούτε να τους οδηγήσει σε θάνατο.
Σε αντίθεση με αυτούς, που προετοίμαζαν για αυτόν χίλιους θανάτους και επιθυμούσαν περισσότερο τον θάνατο Του παρά την αιώνια ζωή.
Ο Κύριος ήθελε μόνο να τους κάνει να αναρωτηθούν για τον εαυτό τους και για τις αμαρτίες τους.
Ήθελε να τους προειδοποιήσει λόγω του βάρους των παρανομιών τους, να μην είναι αυστηροί δικαστές των αμαρτιών των άλλων.
Και ως λεπροί από την αμαρτία, να μη βιάζονται να γίνουν γιατροί της λέπρας των άλλων, να μην ανταγωνίζονται μεταξύ τους ποιός θα γίνει δικαστής των άλλων, επειδή οι ίδιοι ήταν σκοτεινοί παραβάτες του νόμου.
Και όταν αυτά τελείωσαν, η άμμος πάλι έγινε ίσια και αυτό που ήταν γραμμένο σβἠστηκε.
Στη συνέχεια σηκώθηκε όρθιος ο Κύριος και ήσυχα, τους είπε: «Όποιος ανάμεσα σας είναι αναμάρτητος ας ρίξει πρώτος πέτρα πάνω της» (Ιωάν. 8,7).
Σαν να παίρνει κάποιος τα όπλα από τους εχθρούς του και στη συνέχεια να τους λέει: «Τώρα πυροβολείστε!
Οι πριν από λίγο αλαζόνες δικαστές της αμαρτωλής γυναίκας στεκόταν τώρα αφοπλισμένοι, ένοχοι μπροστά στο δικαστή, βουβοί και ακίνητοι.
Και ο πράος Σωτήρας ξανά έσκυψε, και πάλι έγραψε κάτι στην γη.
Τι έγραψε τώρα;
Μήπως απαρίθμησε και άλλα κρυμμένα αμαρτήματα τους, για να τους «κλείσει τα στόματα» για κάποιο καιρό;
Ή μήπως τους έγραψε πως θα ήταν σωστό να είναι οι ηγέτες ενός λαού θέλοντας έτσι να τους ξυπνήσει την συνείδηση;
Το βασικό είναι πως Αυτός με το γράψιμο Του στην άμμο, κατάφερε να πετύχει τρία πράγματα: Πρώτον να σταματήσει την θύελλα που ξεσήκωσαν εναντίον Του οι ηγέτες του Εβραϊκού λαού.
Δεύτερο, να ξυπνήσει την νεκρωμένη συνείδηση τους και τρίτον να σώσει την αμαρτωλή γυναίκα από τον θάνατο.
Αυτοί όμως, όταν άκουσαν την απάντηση, άρχισαν με πρώτους τους γεροντότερους να φεύγουν ένας, ένας μέχρι και το τελευταίο, κι έμεινε μόνος ο Ιησούς και η γυναίκα στη μέση (Ιωάν. 8,9).
Η πλατεία μπροστά από τον ναό του Σολομώντος ξαφνικά άδειασε.
Δεν έμεινε κανένας εκτός από αυτούς τους δύο, τους οποίους οι αρχηγοί είχανε καταδικάσει σε θάνατο.
Η αμαρτωλή γυναίκα και ο Αναμάρτητος.
Η γυναίκα στεκόταν εκεί και Αυτός παρέμεινε σκυμμένος.
Πουθενά κανείς, εκτός από αυτούς τους δύο. Παντού ησυχία και σιωπή.
Στα ξαφνικά ο Κύριος σηκώθηκε όρθιος, κοίταξε γύρω Του και δεν είδε κανέναν παρά μόνον την γυναίκα.
Τότε τη ρώτησε: «Γυναίκα πού είναι οι κατήγοροι σου;
Κανένας δε σε καταδίκασε;» (Ιωάν. 8,10).
Ήξερε ο Κύριος, πως κανένας δεν την καταδίκασε, και ήθελε μ’ αυτην την ερώτηση να ενθαρρύνει αυτή την γυναίκα, να την εμψυχώσει, να της ανεβάσει το ηθικό, για να ακούσει εκείνη πιό ξεκάθαρα και να καταλάβει καλύτερα εκείνο, που Αυτός θα της έλεγε στην συνέχεια.
Όπως ο έμπειρος γιατρός στην αρχή ενθαρρύνει τον ασθενή και στη συνέχεια του δίνει το φάρμακο, έτσι ο Ιησούς ρώτησε τη γυναίκα «Κανένας δεν καταδίκασε;»
Τότε η γυναίκα έλυσε τη σιωπή της και απάντησε: «Κανένας, Κύριε» (Ιωάν 8,11).
Αυτά τα λόγια είπε η κακόμοιρη γυναίκα, που πριν λίγες ώρες δεν είχε ελπίδα, πως θα ξαναμιλούσε. Αυτά τα λόγια είπε το πλάσμα, που πιθανόν πρώτη φορά στη ζωή ένιωσε αληθινή χαρά.
Μέχρι αυτή τη στιγμή, αυτή η αμαρτωλή γυναίκα γνώριζε τον πόνο και την απόλαυση και σκεφτόταν μόνο αυτά.
Τώρα ένιωσε χαρά!
Στο τέλος ο Κύριος είπε στη γυναίκα: «Ούτε εγώ σε καταδικάζω, πήγαινε, και από εδώ και πέρα να μην αμαρτάνεις πλέον» (Ιωάν. 8,11).
Όταν οι λύκοι παραιτήθηκαν από το θύμα τους, όπως ήταν φυσιολογικό ούτε ο βοσκός δεν επιθυμούσε τον θάνατο του αμνού του.
Σ’ αυτό το σημείο πρέπει να γνωρίζουμε πως η αθώωση του Ιησού ήταν πολύ σημαντική.
Όταν οι άνθρωποι δεν καταδικάζουν, για την αμαρτία σου, αυτό σημαίνει πως δεν σε τιμωρούν, αλλά αφήνουν την αμαρτία μέσα σου.
Όταν όμως ο Θεός δεν σε κατηγορεί, αυτό σημαίνει πως Σου συγχωρεί την αμαρτία, και την αφαιρεί από σένα, όπως βγαίνει το πύον από την πληγή, και καθαρίζει την ψυχή σου.
Γι’ αυτό το λόγο υπάρχουν τα λόγια του Ιησού: «Ούτε εγώ σε καταδικάζω».
Αυτά σημαίνουν: συγχωρούνται οι αμαρτίες σου. Πήγαινε κόρη, και από’ δω και πέρα μην αμαρτάνεις πιά.
Ορίστε η ανείπωτη χαρά!
Να η χαρά που προέρχεται από την αλήθεια, επειδή ο Κύριος επαναφέρει την αλήθεια στους άσωτους.
Ορίστε η χαρά που πηγάζει από την δικαιοσύνη, επειδή ο Κύριος έπραξε δίκαια.
Ορίστε η χαρά που πηγάζει από την ελεημοσύνη, επειδή ο Κύριος έδειξε ελεημοσύνη.
Να η χαρά που πηγάζει από την ζωή, επειδή ο Κύρος προστάτευσε μιά ζωή.
Αυτό είναι το ευαγγέλιο του Χριστού, η Χαρούμενη Είδηση, αυτή είναι η διδασκαλία της χαράς.
Η αμαρτία είναι ο λόγος της λύπης και ο λόγος που νεκρώνεται η χαρά.
Ιδιαίτερα επικίνδυνη είναι η σαρκική αμαρτία, σαν αυτή που διέπραξε η αμαρτωλή γυναίκα.
Τι είναι η σαρκική αμαρτία;
Είναι η αμαρτία, που θέτει στην υπηρεσία της όλες τις υπόλοιπες αμαρτίες: και την επιορκία και την συκοφαντία και την αρπαγή και την περιφρόνηση του Θεού, και στο τέλος την αυτοκτονία.
Όποιος διαπράττει σαρκική αμαρτία αυτός δε σέβεται ούτε το σώμα του, ούτε τον Θεό, τον Δημιουργό του σώματος.
Τα σώματα είναι τα πιό ακριβά αμάξια, τα οποία ο Θεός δημιούργησε στη γη από χώμα, για να οδηγηθούν σ’ αυτά αυτοκρατορικά παιδιά, αυτοκρατορικές ψυχές.
Όποιος διαπράττει την σαρκική αμαρτία, αυτός με την τρέλα του χρησιμοποιεί αυτές τίς πολυτελείς άμαξες για μεταφορά σκουπιδιών.
Στ’ αλήθεια η σαρκική αμαρτία είναι μία τρέλα.
Τρελός είναι αυτός, που νομίζει ότι θα νιώσει χαρά πράττοντας αυτή την αμαρτία, επειδή αυτή αμαρτία προκαλεί την πιό μεγάλη λύπη.
Από τότε που ο σατανάς την έφερε στους ανθρώπους, πάντοτε προκαλούσε στους ανθρώπους την καταστροφή, την αρρώστια και τον θάνατο.
Είναι η πιό καλά κρυμμένη από όλες τις αμαρτίες και η πιό φρικτή.
Γιατί παρόλο που είναι η πιό κρυφή, οι συνέπειες της είναι πολύ φανερές.
Αν μπορούσε κανείς να δει τις ψυχές εκείνων που κρατούν αυτή την αμαρτία μυστική, θα ένιωθε αποτροπιασμό, επειδή θα αντίκριζε τέτοια αναπηρία στην ψυχή τους, που ανάλογη δεν υπάρχει στο σώμα.
Η σαρκική αμαρτία προκαλεί μία τρέλα, που γκρεμίζει το γάμο, σκοτώνει την αγάπη, αμαυρώνει την υπόληψη, μετατρέπει τους σοφούς σε γελοίους, αποδυναμώνει τους δυνατούς, υποδαυλίζει το μίσος.
Αυτή η τρέλα είναι προορισμένη για τον αποστάτη Σατανά και το κοπάδι του.
Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς
Μήπως εσείς γνωρίζετε (κάτι που εγώ δεν γνωρίζω), αν υπάρχει κάποιος άλλος σοφός άνθρωπος ή διδάσκαλος του λαού που να ονόμασε την διδασκαλία του «χαρούμενη είδηση»;
Οι Ινδοί τα καλύτερά τους βιβλία τα ονόμασαν: «Βέδες», δηλαδή «γνώσεις».
Ο Βούδας ονόμασε την διδασκαλία του: «Δρόμο», επειδή κήρυττε μόνον τον δρόμο, όχι τον στόχο.
Οι Αιγύπτιοι ονόμασαν τον σοφία τους: Το βιβλίο των Νεκρών.
Οι εντολές του Μωάμεθ στους πιστούς του ονομάστηκαν: Κοράνι, που σημαίνει απλά: Το βιβλίο.
Στο τεράστιο δάσος των βιβλίων του κόσμου, μόνον ένα βιβλίο ονομάζεται Χαρούμενη Είδηση. Αυτή είναι η διδασκαλία του Χριστού.
Είναι το Ευαγγέλιο.
Ευαγγέλιο σημαίνει: Χαρούμενη Είδηση.
Αυτό είναι το βιβλίο της Χαράς.
Είναι η διδασκαλία της χαράς.
Ώ, όλοι εσείς που είστε διψασμένοι για την χαρά, ανοίξτε αυτό το βιβλίο περισσότερο από τα άλλα βιβλία και εμποτιστείτε με την αληθινή χαρά!
Η χαρά υπάρχει σ’ αυτό το βιβλίο και στα γεγονότα, και στα λόγια και στα έργα.
Αυτή η χαρά φωτίζει παντού, ακόμη δια μέσου των δακρύων, των βασανιστηρίων, ακόμη και στον τάφο.
Την γέννηση του Σωτήρα στην Βηθλεέμ, φανέρωσε ο αρχάγγελος με τα παρακάτω λόγια: «Σας φέρνω ένα χαρμόσυνο άγγελμα, που θα γεμίσει με χαρά μεγάλη όλο τον κόσμο» (Λουκ. 2,10).
Και χορωδία ουράνιων στρατιών χαιρέτησε τον ερχομό του στον κόσμο με ύμνους χαράς.
Στον πρώτο λόγο Του στον λαό, ο Κύριος είπε: «Να αισθάνεστε χαρά και αγαλλίαση» (Ματθ. 5, 12). Και στην τελευταία Του ομιλία στους μαθητές, Αυτός πάλι μίλησε για την χαρά ως εξής: «Σας τα είπα αυτά, ώστε η χαρά η δική μου να είναι μέσα σας.
Μία είναι η εντολή η δική μου: Να αγαπάτε ο ένας τον άλλο, όπως εγώ σας αγάπησα» (Ιωάν. 15,11-12).
Και ότι Αυτός έφερε όχι στιγμιαία αλλά διαρκή χαρά, δείχνουν τα λόγια του: «Και την χαρά σας κανείς δεν θα μπορέσει να σας την αφαιρέσει» (Ιωάν. 16,22).
Οι Απόστολοι του Χριστού που στην αρχή ήταν απλοί ψαράδες και αργότερα πνευματικοί ηγεμόνες του κόσμου, ήταν διαποτισμένοι μ’ αυτή την μυστηριώδη χαρά που εισόρμησε μέσα τους από την προσωπικότητα και την διδασκαλία του Μεγάλου Δασκάλου τους και Κυρίου τους.
Πόση ήταν η χαρά τους, δεν μπορούσε να εξηγηθεί σε κανέναν στον κόσμο, που δεν την αισθάνθηκε. Ο Απόστολος Ιωάννης, εξηγεί στους πιστούς τον λόγο για τον οποίο γράφει λέγοντας: «Και αυτά σας τα γράφουμε για να είναι ολοκληρωμένη η χαρά σας». (Α΄ Ιωάν. 1,4).
Ο Απόστολος Πέτρος περιγράφει την χαρά αυτών που πιστεύουν στον Χριστό και λέει: Τον Χριστό τον αγαπάτε, αν και δεν έχετε γνωρίσει κατ’ όψη. «Τώρα δεν τον βλέπετε, πιστεύετε όμως σ’ Αυτόν κι αυτό σας γεμίζει ανείπωτη χαρά και αγαλλίαση και προγεύεστε την τελική δόξα, δηλαδή την σωτηρία των ψυχών σας» (Πέτρου Α΄1, 8-9).
Ο Απόστολος Παύλος που υπέφερε και μαρτύρησε για τον Χριστό, έγραφε στους πιστούς να χαίρεστε, και πάλι σας λέω να χαίρεστε.
Και σ’ άλλο σημείο αναφέρεται πως όταν χτύπησαν οι αρχηγοί των Εβραίων τους αποστόλους: «Οι Απόστολοι έφυγαν από το συνέδριο χαρούμενοι, γιατί ο Θεός τους είχε αξιώσει να κακοποιηθούν για χάρη του Χριστού» (Πράξ. Αποστόλων 5, 41).
Όταν λοιπόν διαβάζουμε πόσα οι Άγιοι Απόστολοι άντεξαν στην ζωή τους και όχι μόνον οι Απόστολοι άντεξαν αλλά και χιλιάδες άλλοι πιστοί δούλοι Χριστού και πως η χαρά τους έμεινε σταθερή μέχρι το τέλος, νιώθουμε έκπληξη γι’ αυτό το θαύμα.
Πρέπει πραγματικά να αισθανθούμε έκπληξη και να αναρωτηθούμε ξανά: ποιά είναι αυτή η άγνωστη χαρά στη γη, που δεν μπορούσαν ούτε τα μαστιγώματα να διώξουν, ούτε οι χλευασμοί να αμαυρώσουν, ούτε οι φυλακές να σκοτεινιάσουν, ούτε οι πληγές να τραυματίσουν, ούτε ο θάνατος να σκοτώσει;
Ποιά είναι αυτή η χαρά;
Αυτή η χαρά δεν είναι η απόλαυση.
Πουθενά στην Αγία Γραφή δεν αναφέρεται η απόλαυση όσον αφορά τους δίκαιους ανθρώπους. Για την απόλαυση γνωρίζουν ακόμη και τα γουρούνια στον αχυρώνα, αλλά για την χαρά δεν ξέρει κανείς άλλος εκτός από τον άνθρωπο.
Αδελφοί μου, αυτή η χαρά, είναι η χαρά που ο Κύριος, ο Χριστός έφερε στη γη, και δεν πήρε μαζί Του, την άφησε στην γη.
Αυτή η συνεχής ενέργεια θεϊκής χαράς, πηγάζει ασταμάτητα από τον ζώντα Χριστό Σωτήρα, και διαμέσου του Αγίου Πνεύματος, ζωντανεύει τον κόσμο, μετατρέπει τον Χριστιανισμό σε μία δύναμη ανίκητη.
Η χαρά αυτή είναι η χαρά της φανερωμένης αλήθειας, είναι η χαρά της έως τον ουρανό ανυψωμένης δικαιοσύνης, η χαρά της ανεξάντλητης ελεημοσύνης και της αθάνατης ζωής.
Η χαρά της πραγματικότητας, που ο Κύριος μας φανέρωσε και όχι των πολύχρωμων παραμυθιών και των φτερωτών ονείρων.
Η χαρά αυτή ανήκει στους Δίκαιους ανθρώπους, και όχι μόνο σ’ αυτούς, ανήκει και στους αμαρτωλούς που μετάνιωσαν.
Γιατί ο Χριστός είπε: «Σας βεβαιώνω πως έτσι θα γίνει χαρά και στον ουρανό, για τη μετάνοια ενός αμαρτωλού, παρά για ενενήντα εννιά δικαίους, που δεν έχουν ανάγκη από μετάνοια» (Λουκ. 15,7).
Βλέπετε, πως και οι ουρανοί χαίρονται με εκείνα, με τα οποία χαίρεται κάθε καθαρή καρδιά στην γη.
Αυτή την χαρά την έδειξε ο Κύριος και με τις πράξεις του, την ουράνια χαρά, λόγω μιάς μετανιωμένης ψυχής.
Να το παράδειγμα: Κάποιος φαρισαίος κάλεσε τον Κύριο για γεύμα (Λουκ. 7,36) και ο ελεήμων Κύριος δέχτηκε την πρόσκληση του.
Δέχτηκε δίχως δισταγμό να πάει στο σπίτι του αμαρτωλού.
Ο οικοδεσπότης κάλεσε όλους τους εκλεκτούς ανθρώπους που γνώριζε και ανάμεσα του και τον εαυτό του.
Θεωρούσε πως εκλεκτοί και δίκαιοι ήταν εκείνοι, που τηρούσαν εξωτερικά το γράμμα του νόμου και δεν επέτρεπαν εύκολα σε κανέναν να τους πιάσει να κάνουν κάποια παράβαση.
Αυτός ο οικοδεσπότης σε καμία περίπτωση δεν θα επέτρεπε να εμφανιστεί τότε στο σπίτι του κάποια κακόφημη, αμαρτωλή ψυχή.
Σύμφωνα με τα ανθρώπινα μάτια όλα στο σπίτι του ήταν σε τάξη και το γεύμα είχε τη συνηθισμένη ροή κάθε ανάλογης συνάντησης.
Η πρόνοια όμως του Θεού ύφαινε τον ιστό της προς έκπληξη των ανθρώπων.
Στο σπίτι του φαρισαίου ξαφνικά εμφανίστηκε μία γνωστή αμαρτωλή γυναίκα.
Στο χέρι της κρατούσε ένα μικρό γυάλινο μπουκάλι με το καλύτερο άρωμα.
Γονάτισε μπροστά στα πόδια του Ιησού, κλαίγοντας, πικρά μετανιωμένη για τις αμαρτίες της.
Τα δάκρυα της κυλούσαν πάνω στα πόδια του Πάναγνου Σωτήρα στα πόδια που οι φαρισαίοι σύντομα θα τρυπούσαν με καρφιά και αυτή, αφού τα σκούπιζε με τα μαλλιά της, τα έρανε με άρωμα από το γυάλινο μπουκάλι της.
Ο Κύριος παρέμενε ήσυχος.
Παρατηρούσε τι συνέβαινε και τι σκέφτονταν οι άνθρωποι γύρω του.
Παρατηρούσε τις ανθρώπινες σκέψεις.
Εκείνη την στιγμή ο οικοδεσπότης, του Οικοδεσπότη του κόσμου, σκέφτηκε από μέσα του χλευάζοντας τον Ιησού: «Αν ο άνθρωπος αυτός ήταν προφήτης, θα γνώριζε ποιά και τι είδους γυναίκα είναι αυτή που τον αγγίζει, γιατί είναι αμαρτωλή» (Λουκ. 7,39).
Αχ, αλαζονική δικαιοσύνη των υπερήφανων, πόσο είσαι ασήμαντη!
Αχ, δικαιοσύνη που επαινείς μόνη εσύ τον εαυτό σου, πως ξέρεις να προσβάλλεις ακόμα και εκείνον τον οποίο φαινομενικά φιλοξενείς!
Αχ, απρόθυμη δικαιοσύνη πώς είναι δυνατόν να αυτοαποκαλείσαι δικαιοσύνη;
Τόσοι αμαρτωλοί και τόσες αμαρτωλές θέλησαν να ξεφύγουν από τα δίκτυα της αμαρτίας, να ανυψωθούν στους ουρανούς, αλλά εσύ, ψεύτικη δικαιοσύνη δεν τους το επέτρεψες.
Αντιλήφθηκε ο Κύριος, την αμαρτωλή και κοροϊδευτική σκέψη στην ψυχή του οικοδεσπότη του.
Γύρισε στην μετανιωμένη γυναίκα και της είπε: «Οι αμαρτίες σου συγχωρέθηκαν.
Η πίστη σου σ’ έσωσε, πήγαινε στο καλό».
Να, η χαρά η ανείπωτη, για την οποία μιλάνε οι απόστολοι.
Η χαρά που πηγάζει από την αλήθεια.
Ο Κύριος που γνωρίζει όλα τα μυστικά, είδε την μετανιωμένη ψυχή της αμαρτωλής, και φανέρωσε εκείνο που ήταν κρυφό στους ανθρώπους.
Να η χαρά που πηγάζει από την δικαιοσύνη, επειδή ο Κύριος δικαιολόγησε την μετανιωμένη γυναίκα που όλος ο κόσμος κατηγορούσε.
Να η χαρά που πηγάζει από την ελεημοσύνη, επειδή ο ελεήμων Δημιουργός συγχώρεσε τις αμαρτίες του μετανιωμένου δημιουργήματος του. Συγχώρεσε την μετανιωμένη καρδιά της αμαρτωλής, που εξάγνισε με τα δάκρυα της μετάνοιας.
Να η χαρά της ζωής, επειδή ο Ζωοποιός Κύριος επανέφερε στην ζωή εκείνη την ψυχή, που ολόκληρη η πόλη θεωρούσε νεκρή.
Εσείς που διστάζετε να μπείτε στο σπίτι του κάθε αμαρτωλού ανθρώπου, χάνετε δύο ψυχές.
Χάνετε την δική σας, επειδή αποφεύγετε τον άνθρωπο που δεν απέφευγε ο Βασιλιάς των βασιλιάδων, και χάνετε την ψυχή του πλησίον σας, επειδή αποφεύγοντας και περιφρονώντας τον, τον κάνετε χειρότερο και πιό αμαρτωλό.
Εσείς που διστάζετε να δεχθείτε τον αμαρτωλό στο σπίτι σας χάνετε δύο ψυχές.
Χάνετε την ψυχή σας, επειδή αρνιέστε το παράδειγμα του Χριστού, χάνετε την ψυχή του πλησίον σας, επειδή του κλείνετε κατάμουτρα την πόρτα σας, και μ’ αυτό τον τρόπο, τον βοηθάτε να παραμείνει στο δρόμο της αμαρτίας.
Συχνά αναφέρεται πως οι άρχοντές στις γιορτές τοποθετούσαν σοφράδες, τραπέζια: Ο πρώτος σοφράς, το πρώτο τραπέζι στηνόταν για τους λαμπερούς άρχοντες.
Ο δεύτερος σοφράς στηνόταν για τους κουτσούς, τους άπορους και φτωχούς.
Οι πρόγονοι μας θεωρούσαν το σπίτι ως κάτι ιερό και για το λόγο αυτό εξέφραζαν σεβασμό στον καθένα που έμπαινε στο σπίτι τους.
Έδειχναν σεβασμό είτε αυτός ήταν πλούσιος είτε άπορος φτωχός, είτε δίκαιος είτε αμαρτωλός.
Το ίδιο συνέβαινε και στον ναό του Θεού.
Στον ναό του Θεού κανείς δεν έβλεπε ποιό είναι το επάγγελμα ή η θέση του καθενός.
Στον ναό του Θεού δεν έβλεπε πόσα είναι τα πλούτη και τα κοσμήματα του καθενός ούτε αν κάποιος φορούσε κουρέλια.
Στον ναό έβλεπαν τον άνθρωπο σαν άνθρωπο.
Απ’ όλα αυτά προέκυψε η καταπληκτική παροιμία: ο φιλοξενούμενος είναι ο νοικοκύρης του σπιτιού. Οι πρόγονοι μας ήξεραν πως η φιλοξενία είναι εντολή του Θεού και μπορούμε να πούμε πως ο λαός μας, αν τήρησε κάποια εντολή του Θεού, τήρησε αυτή την εντολή.
Στο πρόσωπο κάθε ζητιάνου υπάρχει περίπτωση να κρύβονται οι άγγελοι του Θεού.
Έτσι πίστευε ο λαός μας όταν έψαχνε και έβρισκε την σφραγίδα του ουρανού στην γη.
Τότε, όπως δεχόταν και φιλοξενούσε τον άπορο και φτωχό, έτσι δεχόταν και φιλοξενούσε και τον αμαρτωλό.
Γιατί τον αμαρτωλό τον έβλεπαν όπως τον φτωχό, επειδή αν ο φτωχός είναι καημένος, όσον αφορά την οικονομική του κατάσταση, ο αμαρτωλός είναι φτωχός όσον αφορά την αρετή.
Οι άποροι και οι φτωχοί είναι άνθρωποι χωρίς υγεία και χωρίς πλούτη.
Αλλά και οι αμαρτωλοί δεν είναι άποροι και φτωχοί;
Οι αμαρτωλοί συχνά καλύπτουν την πνευματική τους φτώχεια, με χρυσό και με μετάξι αλλά αυτό δεν τους βοηθάει σε τίποτε, γιατί οι πνευματικές πληγές δεν γιατρεύονται με το χρυσό και το μετάξι, αλλά με κάτι άλλο διαφορετικό. Γιατρεύονται μόνον με εκείνη την πνευματική ιατρική, που ο Σωτήρας χορήγησε ως φάρμακο από τον ουρανό.
Οι φαρισαϊκές μεθοδολογίες σύμφωνα με τις οποίες ο καθένας δικαιολογεί τον εαυτό του και κατακρίνει τους άλλους δεν βοηθούν καθόλου.
Το να αποφεύγεις τον αμαρτωλό, δεν θα κάνει εσένα πιό δίκαιο απέναντι στο Θεό, αλλά πιό αμαρτωλό.
Κάποια φορά οι γραμματείς και οι φαρισαίοι είπαν στον Ιησού και στους μαθητές Του: Για ποιό λόγο τρώτε και πίνετε με τους αμαρτωλούς;
Ο Ιησούς τότε σ’ αυτό το ερώτημα έδωσε μια καταλυτική απάντηση: δεν χρειάζονται οι υγιείς τον γιατρό αλλά οι άρρωστοι.
Σ’ αυτό το σημείο πρέπει να σωπάσουν όλα τα στόματα.
Είναι ερώτημα ποιός τελικά είναι άρρωστος;
Είναι άρρωστοι μόνοι οι κακόφημοι αμαρτωλοί ή είναι και κάποιος άλλος;
Ο φαρισαίος που κάλεσε τον Κύριο σε γεύμα, σιχαινόταν την αμαρτωλή που είχε κακή φήμη. Προσέξτε, όμως, ο Κύριος δεν σιχαινόταν ούτε τον φαρισαίο που ήταν ένας αμαρτωλός με καλή φήμη, παρόλο που ήταν βαριά ασθενής, και από εκείνη τη γυναίκα.
Επειδή εκείνη η γυναίκα, που ήταν γνωστό σ’ όλους πως ήταν αμαρτωλή μετάνιωσε και έκλαιγε, και μ’ αυτό τον τρόπο ξαναγεννιόταν και γινόταν δίκαια.
Εκείνος όμως ο φαρισαίος ήταν περισσότερο αμαρτωλός, παρόλο που ήταν περήφανος για την δικαιοσύνη του την σύμφωνη με τους νόμους, ή καλύτερα να πούμε, ήταν περήφανος για την επιδεξιότητα του να κρύβει τις αμαρτίες του. Αδερφοί μου: «εσείς θέλετε να παριστάνετε τον δίκαιο μπροστά στους ανθρώπους, ο Θεός όμως γνωρίζει τι κρύβετε στις καρδιές σας, γιατί αυτό που τιμούν οι άνθρωποι σιχαίνεται ο Θεός» (Λουκ. 16,15).
Να προσέχετε, αδερφοί, τις κρυφές σας αμαρτίες, επειδή τις φανερές τις ξέρω ότι τις προσέχετε.
Αλίμονο, σ’ αυτούς που έχουν την επιδεξιότητα να κρύβουν τις αμαρτίες τους.
Εκείνο που κρύβουν από τον εαυτό τους και από τους ανθρώπους, το βλέπει ο Θεός.
Όταν οι άνθρωποι θα τους συνοδεύσουν με σεβασμό και εκτίμηση στον τάφο, οι άγγελοι του Θεού θα αποστρέψουν το κεφάλι από αυτούς.
Οι άγγελοι θα γυρίσουν το κεφάλι τους λόγω της φρικτής δυσοσμίας των κρυμμένων και μη θεραπευμένων πληγών της ψυχής τους.
Μιά ημέρα ο πράος Κύριος καθόταν μπροστά από το ναό των Ιεροσολύμων, και τάιζε τις πεινασμένες ανθρώπινες ψυχές με τη γλυκιά Του διδασκαλία.
Πολύς κόσμος μαζεύτηκε γύρω Του (Ιωάν. 8,1). Μιλούσε ο Κύριος στον λαό για την αιώνια πατρίδα, στον ουρανό.
Και ο λαός γλυκαινόταν με τα θεϊκά λόγια, όπως γλυκαινόταν με το μέλι.
Και εξαφανιζόταν η πίκρα των πικραμένων ψυχών και έλιωνε η κακία πολλών μοχθηρών ανθρώπων, όπως λιώνει το χιόνι κάτω από τον φλογερό ήλιο. Και ποιός ξέρει πόσο πολύ θα διαρκούσε αυτή η θαυμάσια σκηνή της ησυχίας και της αγάπης, ανάμεσα στον ουρανό και στη γη, αν δεν συνέβαινε κάτι ξαφνικό.
Ο φιλάνθρωπος Μεσσίας ποτέ δεν κουραζόταν την ώρα που δίδασκε στο λαό αλλά και ο θεοσεβούμενος λαός δεν κουραζόταν από την παρακολούθηση της θεραπευτικής θαυματουργικής σοφίας.
Τότε συνέβη κάτι τρομερό, βάρβαρο και απάνθρωπο: Την ώρα που ο λαός απολάμβανε αρμονικές στιγμές με τον Θεό του, παρουσιάστηκαν οι περήφανοι γραμματείς και φαρισαίοι, οι κακόμοιροι ηγέτες, για να διαταράξουν, με την συνεργεία του διαβόλου, αυτή την αρμονία και να προκαλέσουν μιά αναίσχυντη φασαρία.
Τι έκαναν, λοιπόν, οι γραμματείς και οι φαρισαίοι; Μήπως κατάφεραν να νικήσουν κάποιο μεγάλο στρατό;
Ή μήπως κατάφεραν να πιάσουν κάποιον αρχηγό συμμορίας;
Τίποτε απ’ όλα αυτά: Φέρανε μιά καημένη αμαρτωλή γυναίκα «που τη έπιασαν να διαπράττει μοιχεία, την έφεραν με θριαμβευτική περηφάνια και με εκκωφαντικές κραυγές.
Την έβαλαν μπροστά στον Χριστό και φώναξαν: «Διδάσκαλε, αυτή τη γυναίκα την έπιασαν επ’ αυτοφόρω να διαπράττει μοιχεία.
Ο Μωϋσής στον νόμο, μας έχει δώσει εντολή να λιθοβολούμε τέτοιου είδους γυναίκες.
Εσύ τι γνώμη έχεις;»(Ιωάν. 8, 4-5).
Έτσι παρουσίασαν το γεγονός οι άνθρωποι, που ήταν κρυφά αμαρτωλοί οι γραμματείς και οι φαρισαίοι, οι κυνηγοί των αμαρτιών άλλων ανθρώπων, αυτοί που ήταν ιδιαίτερα επιδέξιοι στο να κρύβουν τις δικές τους πληγές.
Ο λαός φοβισμένος χωρίστηκε στα δύο.
Μερικοί από φόβο τράπηκαν σε φυγή.
Τα νεύρα τους δεν μπορούσαν να αντέξουν τον φρικτό αυτό καυγά, ειδικά μετά από τις ήσυχες στιγμές που έζησαν με τον Κύριο.
Επειδή την ώρα που ο Κύριος μιλούσε για την ζωή και την χαρά, διέκοψαν την διδασκαλία Του ουρλιάζοντας, ζητώντας να φονεύσουν την γυναίκα.
Όσο ο Κύριος, έσπερνε την χαρά σ’ όλες τις καρδιές, και οι σπόροι φύτρωναν σε καλή γη, οι αδιάντροποι ηγέτες του λαού χτυπούσαν την σπορά αυτή, όπως το χαλάζι χτυπάει και καταστρέφει την κάθε σπορά.
Ήταν άξιο απορίας: για ποιό λόγο αυτοί, που ήταν οι αρχηγοί και προστάτες του νόμου, δεν λιθοβολούσαν οι ίδιοι αυτή την γυναίκα;
Για ποιό λόγο την οδήγησαν στον Ιησού;
Ο νόμος του Μωυσή, τους έδινε το δικαίωμα γι’ αυτό (Γεν.. Μωυσή 20,10).
Μήπως αυτή θα ήταν η πρώτη αμαρτωλή που λιθοβολούνταν από τα χέρια τους;
Ή θα ήταν το πρώτο αίμα, που θα χυνόταν στο χώμα τους;
Αν θα την λιθοβολούσαν δεν θα προκαλούσαν σε κανέναν έκπληξη.
Ή μήπως υπήρχε κανείς που θα τολμούσε να διαμαρτυρηθεί;
Απολύτως κανένας.
Ποιός σήμερα διαμαρτύρεται, όταν εκτελείται μία θανατηφόρα ποινή σε κάποιον κακοποιό;
Ο νόμος του Μωυσή τιμωρούσε την σαρκική αμαρτία, την μοιχεία, με θάνατο.
Για ποιό λόγο, λοιπόν, οι αρχηγοί των Εβραίων, έφεραν εκείνη την αμαρτωλή γυναίκα μπροστά στον Κύριο;
Όχι βέβαια, για να ζητήσουν απ’ Αυτόν την μείωση της ποινής ή την αμνηστία.
Πραγματικά όχι αυτό.
Αντίθετα την φέρανε εσκεμμένα έχοντας ένα σατανικό σχέδιο.
Το σχέδιο τους ήταν να καταφέρουν να «πιάσουν» τον Κύριο να μιλάει ενάντια στον νόμο, και έτσι να κατηγορήσουν και Αυτόν.
Λόγω της κακίας τους, δεν ήθελαν να μειώσουν την αμαρτία στον κόσμο, αλλά να την αυξήσουν. Με ένα χτύπημα ήθελαν να χτυπήσουν δυό ζωές, τη ζωή της αμαρτωλής γυναίκας και τη ζωή του Χριστού.
Το πιό σημαντικό για αυτούς ήταν η ερώτηση: Εσύ τι γνώμης έχεις;
Για ποιό λόγο Τον ρωτήσανε, αφού ο νόμος του Μωυσή ήταν ξεκάθαρος;
Ο Ευαγγελιστής που περιγράφει αυτό το γεγονός εξηγεί την πρόθεσή τους με τα εξής λόγια: «Αυτό το έλεγαν για να στήσουν παγίδα, ώστε να βρουν κάποια κατηγορία εναντίον του» (Ιωάν. 8,6).
Αυτοί, ήδη και πριν έστρεψαν τα χέρια τους εναντίον Του, για να Τον λιθοβολήσουν, να Τον σκοτώσουν, αλλά ή Αυτός απομακρυνόταν απ’ αυτούς, ή αυτοί φοβόντουσαν τον λαό, επειδή ο λαός πίστευε ότι ήταν προφήτης.
Τώρα όμως άδραξαν την ευκαιρία για να πραγματοποιήσουν το θέλημα τους.
Ακριβώς εκεί, μπροστά στο ναό του Σολομώντος στον οποίο φύλαγαν τις πλάκες του νόμου, στην κιβωτό της υπόσχεσης, κάτω από την σκιά των φτερών του Χερουβείμ, εκεί μπροστά σε πλήθος λαού έπρεπε Αυτός ο Χριστός, να εκφράσει μία γνώμη ενάντια στον νόμο του Μωυσή, και τότε θα επιτυγχάνονταν ο σκοπός τους.
Τότε λοιπόν οι αρχηγοί του εβραϊκού λαού, θα σκότωναν με πέτρες τον Χριστό και την αμαρτωλή γυναίκα.
Θα λιθοβολούσαν με μεγαλύτερη ευχαρίστηση Αυτόν, παρά εκείνη.
Έτσι λίγο αργότερα, θα ψήφιζαν με μεγάλη ευχαρίστηση, μπροστά στον Πιλάτο, να απελευθερωθεί ο ληστής Βαραββάς και όχι ο Χριστός.
Δεν βλέπετε λοιπόν ξεκάθαρα ποιό σκοτεινό σύννεφο στεκόταν πάνω από την αμαρτωλή γυναίκα και από τον μέγα Αναμάρτητο;
Όλοι όσοι ήσαν παρόντες περίμεναν να συμβούν ένα από τα δύο: ή ότι ο Κύριος θα ελευθέρωνε την αμαρτωλή γυναίκα, λόγω της ελεημοσύνης Του, και μ’ αυτό τον τρόπο θα ακύρωνε τον νόμο, ή θα αποδεχόταν αυτό που έγραφε ο νόμος και μ’ αυτό τον τρόπο θα αρνιόταν τον εντολή Του για συγχώρεση και ελεημοσύνη.
Στην πρώτη περίπτωση θα Τον καταδίκαζαν και Αυτόν σε θάνατο, ενώ στη δεύτερη περίπτωση θα Τον χλεύαζαν και θα Τον κορόιδευαν.
Ίσως ανάμεσα σε εκείνο το πλήθος των ανθρώπων υπήρχαν και κάποιοι, που με κομμένη ανάσα περίμεναν να πράξει ο Ιησούς κάτι τρίτο, σημαντικό αλλά δεν ήξεραν τι θα ήταν αυτό.
Αυτοί είχαν παραβρεθεί και σε άλλες προηγούμενες δοκιμασίες, που είχαν βάλει στον Κύριο οι μοχθηροί και οι στενόμυαλοι ηγέτες του Εβραϊκού λαού, η ίδια παρέα κυνηγών, η οποία ασχολούνταν με το κυνήγι αμαρτιών, που είχαν άλλοι.
Πάλι οι ίδιοι οι αιμοβόροι άνθρωποι, στους οποίους το αίμα των προφητών ήταν πιό γλυκό από κάθε άλλο αίμα αμαρτωλού ανθρώπου.
Όταν αυτοί έθεσαν το ερώτημα: Και εσύ τι γνώμη έχεις, επικράτησε σιωπή, ανάμεσα στους δικαστές της αμαρτωλής γυναίκας.
Επικράτησε η σιωπή στον συγκεντρωμένο λαό. Επικράτησε σιωπή, χωρίς αναπνοή, στην ψυχή της αμαρτωλής γυναίκας.
Μπροστά από το πέτρινο ναό στεκόταν Εκείνος, που ήταν σημαντικότερος από τον ναό.
Ολόκληρη η πλατεία ήταν σαν ένα πάτωμα από ανθρώπους, το ένα κεφάλι δίπλα στο άλλο κεφάλι, η μία σιωπή δίπλα στην άλλη σιωπή και όλα τα μάτια στραμμένα σ’ Αυτόν.
Κανένας σ’ αυτό το απέραντο πλήθος δεν μπορούσε να προαισθανθεί, ότι η απάντηση που θα έδινε εκείνη την στιγμή Αυτός, εκείνη την ηλιόλουστη μέρα, μπροστά από τον ναό του πάνσοφου βασιλιά, δίπλα σε ένα δυστυχισμένο ανθρώπινο πλάσμα, που επιθυμούσαν να κομματιάσουν σε λίγα λεπτά με πέτρες, κανένας δεν μπορούσε να υποψιαστεί πως η απάντηση Του θα είχε τόση δύναμη στο χώρο και στον χρόνο.
Μιά στιγμή ο Κύριος σιώπησε.
Σκεφτόταν, βλέποντας την γη.
Επειδή είναι γραμμένο, να μη βλέπετε αυτούς, που σας βάζουν σε δοκιμασία.
Έτσι ο Κύριος σιώπησε και σκεφτόταν.
Ο τρόπος σκέψης Του δεν έμοιαζε με τον δικό μας.
Η δική Του σκέψη ήταν κοίταγμα πνευματικό. Αυτός με το πνεύμα έβλεπε τα κρυμμένα μυστικά των όντων, τα μυστήρια των ανθρώπινων ψυχών.
Και εσύ τι γνώμη έχεις;
Ακόμη μιά φορά όρμησαν σ’ Αυτόν τα αναψοκοκκινισμένα μοχθηρά πρόσωπα.
Τότε Αυτός, που συνέταξε το σύνταγμα της ηθικής και της ανθρώπινης συμπεριφοράς, έσκυψε στη γη, ίσιωσε με την παλάμη την άμμο και με το δάκτυλο έγραψε στο χώμα.
Αυτό ήταν το τρίτο, το απρόοπτο, το ξαφνικό, το δραματικό, που περίμεναν κάποιοι στο πλήθος.
Τι ήταν αυτό που έγραψε ο Κύριος στην άμμο;
Ο Ευαγγελιστής το αποσιώπησε και δεν το έγραψε.
Θα ήταν αυτό απαίσιο και ανάρμοστο για να γραφτεί στο Ευαγγέλιο, στο βιβλίο της χαράς. Αλλά το γεγονός ότι ο Κύριος έγραψε κάτι φρικτό, φαίνεται ξεκάθαρα από την απότομη τροπή των πραγμάτων μετά από αυτό.
Τι έγραψε τότε ο Κύριος στην άμμο;
Έγραψε κάτι απροσδόκητο και αποθαρρυντικό για εκείνους τους αρχηγούς, τους εισαγγελείς της αμαρτωλής γυναίκας.
Φανέρωσε τα δικά τους, τα πιό κρυφά ανομήματα. Έγραψε στην άμμο με το δάκτυλο τις πιό κρυφές τους αμαρτίες.
Επειδή αυτοί οι κυνηγοί των αμαρτιών των άλλων, οι δικαστές των δυσφημισμένων αμαρτωλών γυναικών, ήταν ιδιαίτερα επιδέξιοι στο να κρύβουν τις δικές τους αμαρτίες.
Μάταια όμως να κρύψεις κάτι από τα μάτια Εκείνου, που όλα τα βλέπει και του οποίου η γνώση Του είναι όραμα: Μεσούλαμ: Έκλεψε την εκκλησιαστική περιουσία.
Ασερ: Διέπραξε μοιχεία με την γυναίκα του αδερφού του.
Σαλούμ: Ψευδόρκησε.
Ελετ: Χτύπησε τον γονέα του.
Αμαριαχ: Άρπαξε την περιουσία της χήρας.
Μεράρι: Σοδόμησε.
Γοέλ: Προσκύνησε τα είδωλα.
Αυτά έγραψε στην άμμο το φοβερό δάκτυλο του δικαίου Δικαστή.
Και εκείνοι, τους οποίους αφορούσαν αυτά, σκυμμένοι διάβασαν αυτό, που ήταν γραμμένο στην άμμο με ανέκφραστη φρίκη.
Ενώ προσπάθησαν με κάθε τρόπο να κρύψουν τις αμαρτίες με τις οποίες καταπατούσαν τον νόμο του Μωυσή, τώρα τις έβλεπαν μπροστά στα μάτια τους γραμμένες στην άμμο.
Ξαφνικά τα στόματα τους σιώπησαν.
Οι πιό θρασείς δικαστές των αδικιών των άλλων ανθρώπων, στεκόταν τώρα βουβοί και ακίνητοι σαν τις πέτρες στους τοίχους του ναού.
Από φόβο έτρεμαν και δεν τολμούσαν να κοιτάξουν ο ένας τον άλλον στα μάτια.
Την αμαρτωλή γυναίκα την ξέχασαν.
Σκέφτηκαν μόνον τον εαυτό τους και τον θάνατο τους, που ήταν γραμμένος στην άμμο.
Καμία γλώσσα δεν μπορούσε πλέον να κουνηθεί για να διατυπώσει εκείνο το βαρετό και πονηρό ερώτημα: Και εσύ τι γνώμη έχεις;
Ο Κύριος δεν είπε τίποτε.
Αυτός απεχθανόταν να ξεστομίσει με το στόμα του τις δικές τους αμαρτίες.
Γι’ αυτό το λόγο προτίμησε να τις γράψει στην άμμο.
Εκείνο που ήταν τόσο βρόμικο, άξιζε να γραφτεί στην βρόμικη άμμο.
Ο δεύτερος λόγος για τον οποίο ο Κύριος έγραψε στην άμμο, ήταν ακόμη μεγαλύτερος και θαυμαστός.
Εκείνο που γράφεται στην άμμο, γρήγορα σβήνεται και δεν μένει.
Ο Χριστός δεν ήθελε να φανερώσει τις αμαρτίες τους μπροστά σε όλους.
Επειδή αν το ήθελε θα τις ανακοίνωνε μπροστά σε ολόκληρο το λαό, θα τους κατηγορούσε, και σύμφωνα με τον νόμο θα τους οδηγούσε στο λιθοβολισμό.
Αλλά Αυτός, που ήταν το άκακο αρνί του Θεού, δεν ήταν προδιατεθημένος ούτε να τους εκδικηθεί, ούτε να τους οδηγήσει σε θάνατο.
Σε αντίθεση με αυτούς, που προετοίμαζαν για αυτόν χίλιους θανάτους και επιθυμούσαν περισσότερο τον θάνατο Του παρά την αιώνια ζωή.
Ο Κύριος ήθελε μόνο να τους κάνει να αναρωτηθούν για τον εαυτό τους και για τις αμαρτίες τους.
Ήθελε να τους προειδοποιήσει λόγω του βάρους των παρανομιών τους, να μην είναι αυστηροί δικαστές των αμαρτιών των άλλων.
Και ως λεπροί από την αμαρτία, να μη βιάζονται να γίνουν γιατροί της λέπρας των άλλων, να μην ανταγωνίζονται μεταξύ τους ποιός θα γίνει δικαστής των άλλων, επειδή οι ίδιοι ήταν σκοτεινοί παραβάτες του νόμου.
Και όταν αυτά τελείωσαν, η άμμος πάλι έγινε ίσια και αυτό που ήταν γραμμένο σβἠστηκε.
Στη συνέχεια σηκώθηκε όρθιος ο Κύριος και ήσυχα, τους είπε: «Όποιος ανάμεσα σας είναι αναμάρτητος ας ρίξει πρώτος πέτρα πάνω της» (Ιωάν. 8,7).
Σαν να παίρνει κάποιος τα όπλα από τους εχθρούς του και στη συνέχεια να τους λέει: «Τώρα πυροβολείστε!
Οι πριν από λίγο αλαζόνες δικαστές της αμαρτωλής γυναίκας στεκόταν τώρα αφοπλισμένοι, ένοχοι μπροστά στο δικαστή, βουβοί και ακίνητοι.
Και ο πράος Σωτήρας ξανά έσκυψε, και πάλι έγραψε κάτι στην γη.
Τι έγραψε τώρα;
Μήπως απαρίθμησε και άλλα κρυμμένα αμαρτήματα τους, για να τους «κλείσει τα στόματα» για κάποιο καιρό;
Ή μήπως τους έγραψε πως θα ήταν σωστό να είναι οι ηγέτες ενός λαού θέλοντας έτσι να τους ξυπνήσει την συνείδηση;
Το βασικό είναι πως Αυτός με το γράψιμο Του στην άμμο, κατάφερε να πετύχει τρία πράγματα: Πρώτον να σταματήσει την θύελλα που ξεσήκωσαν εναντίον Του οι ηγέτες του Εβραϊκού λαού.
Δεύτερο, να ξυπνήσει την νεκρωμένη συνείδηση τους και τρίτον να σώσει την αμαρτωλή γυναίκα από τον θάνατο.
Αυτοί όμως, όταν άκουσαν την απάντηση, άρχισαν με πρώτους τους γεροντότερους να φεύγουν ένας, ένας μέχρι και το τελευταίο, κι έμεινε μόνος ο Ιησούς και η γυναίκα στη μέση (Ιωάν. 8,9).
Η πλατεία μπροστά από τον ναό του Σολομώντος ξαφνικά άδειασε.
Δεν έμεινε κανένας εκτός από αυτούς τους δύο, τους οποίους οι αρχηγοί είχανε καταδικάσει σε θάνατο.
Η αμαρτωλή γυναίκα και ο Αναμάρτητος.
Η γυναίκα στεκόταν εκεί και Αυτός παρέμεινε σκυμμένος.
Πουθενά κανείς, εκτός από αυτούς τους δύο. Παντού ησυχία και σιωπή.
Στα ξαφνικά ο Κύριος σηκώθηκε όρθιος, κοίταξε γύρω Του και δεν είδε κανέναν παρά μόνον την γυναίκα.
Τότε τη ρώτησε: «Γυναίκα πού είναι οι κατήγοροι σου;
Κανένας δε σε καταδίκασε;» (Ιωάν. 8,10).
Ήξερε ο Κύριος, πως κανένας δεν την καταδίκασε, και ήθελε μ’ αυτην την ερώτηση να ενθαρρύνει αυτή την γυναίκα, να την εμψυχώσει, να της ανεβάσει το ηθικό, για να ακούσει εκείνη πιό ξεκάθαρα και να καταλάβει καλύτερα εκείνο, που Αυτός θα της έλεγε στην συνέχεια.
Όπως ο έμπειρος γιατρός στην αρχή ενθαρρύνει τον ασθενή και στη συνέχεια του δίνει το φάρμακο, έτσι ο Ιησούς ρώτησε τη γυναίκα «Κανένας δεν καταδίκασε;»
Τότε η γυναίκα έλυσε τη σιωπή της και απάντησε: «Κανένας, Κύριε» (Ιωάν 8,11).
Αυτά τα λόγια είπε η κακόμοιρη γυναίκα, που πριν λίγες ώρες δεν είχε ελπίδα, πως θα ξαναμιλούσε. Αυτά τα λόγια είπε το πλάσμα, που πιθανόν πρώτη φορά στη ζωή ένιωσε αληθινή χαρά.
Μέχρι αυτή τη στιγμή, αυτή η αμαρτωλή γυναίκα γνώριζε τον πόνο και την απόλαυση και σκεφτόταν μόνο αυτά.
Τώρα ένιωσε χαρά!
Στο τέλος ο Κύριος είπε στη γυναίκα: «Ούτε εγώ σε καταδικάζω, πήγαινε, και από εδώ και πέρα να μην αμαρτάνεις πλέον» (Ιωάν. 8,11).
Όταν οι λύκοι παραιτήθηκαν από το θύμα τους, όπως ήταν φυσιολογικό ούτε ο βοσκός δεν επιθυμούσε τον θάνατο του αμνού του.
Σ’ αυτό το σημείο πρέπει να γνωρίζουμε πως η αθώωση του Ιησού ήταν πολύ σημαντική.
Όταν οι άνθρωποι δεν καταδικάζουν, για την αμαρτία σου, αυτό σημαίνει πως δεν σε τιμωρούν, αλλά αφήνουν την αμαρτία μέσα σου.
Όταν όμως ο Θεός δεν σε κατηγορεί, αυτό σημαίνει πως Σου συγχωρεί την αμαρτία, και την αφαιρεί από σένα, όπως βγαίνει το πύον από την πληγή, και καθαρίζει την ψυχή σου.
Γι’ αυτό το λόγο υπάρχουν τα λόγια του Ιησού: «Ούτε εγώ σε καταδικάζω».
Αυτά σημαίνουν: συγχωρούνται οι αμαρτίες σου. Πήγαινε κόρη, και από’ δω και πέρα μην αμαρτάνεις πιά.
Ορίστε η ανείπωτη χαρά!
Να η χαρά που προέρχεται από την αλήθεια, επειδή ο Κύριος επαναφέρει την αλήθεια στους άσωτους.
Ορίστε η χαρά που πηγάζει από την δικαιοσύνη, επειδή ο Κύριος έπραξε δίκαια.
Ορίστε η χαρά που πηγάζει από την ελεημοσύνη, επειδή ο Κύριος έδειξε ελεημοσύνη.
Να η χαρά που πηγάζει από την ζωή, επειδή ο Κύρος προστάτευσε μιά ζωή.
Αυτό είναι το ευαγγέλιο του Χριστού, η Χαρούμενη Είδηση, αυτή είναι η διδασκαλία της χαράς.
Η αμαρτία είναι ο λόγος της λύπης και ο λόγος που νεκρώνεται η χαρά.
Ιδιαίτερα επικίνδυνη είναι η σαρκική αμαρτία, σαν αυτή που διέπραξε η αμαρτωλή γυναίκα.
Τι είναι η σαρκική αμαρτία;
Είναι η αμαρτία, που θέτει στην υπηρεσία της όλες τις υπόλοιπες αμαρτίες: και την επιορκία και την συκοφαντία και την αρπαγή και την περιφρόνηση του Θεού, και στο τέλος την αυτοκτονία.
Όποιος διαπράττει σαρκική αμαρτία αυτός δε σέβεται ούτε το σώμα του, ούτε τον Θεό, τον Δημιουργό του σώματος.
Τα σώματα είναι τα πιό ακριβά αμάξια, τα οποία ο Θεός δημιούργησε στη γη από χώμα, για να οδηγηθούν σ’ αυτά αυτοκρατορικά παιδιά, αυτοκρατορικές ψυχές.
Όποιος διαπράττει την σαρκική αμαρτία, αυτός με την τρέλα του χρησιμοποιεί αυτές τίς πολυτελείς άμαξες για μεταφορά σκουπιδιών.
Στ’ αλήθεια η σαρκική αμαρτία είναι μία τρέλα.
Τρελός είναι αυτός, που νομίζει ότι θα νιώσει χαρά πράττοντας αυτή την αμαρτία, επειδή αυτή αμαρτία προκαλεί την πιό μεγάλη λύπη.
Από τότε που ο σατανάς την έφερε στους ανθρώπους, πάντοτε προκαλούσε στους ανθρώπους την καταστροφή, την αρρώστια και τον θάνατο.
Είναι η πιό καλά κρυμμένη από όλες τις αμαρτίες και η πιό φρικτή.
Γιατί παρόλο που είναι η πιό κρυφή, οι συνέπειες της είναι πολύ φανερές.
Αν μπορούσε κανείς να δει τις ψυχές εκείνων που κρατούν αυτή την αμαρτία μυστική, θα ένιωθε αποτροπιασμό, επειδή θα αντίκριζε τέτοια αναπηρία στην ψυχή τους, που ανάλογη δεν υπάρχει στο σώμα.
Η σαρκική αμαρτία προκαλεί μία τρέλα, που γκρεμίζει το γάμο, σκοτώνει την αγάπη, αμαυρώνει την υπόληψη, μετατρέπει τους σοφούς σε γελοίους, αποδυναμώνει τους δυνατούς, υποδαυλίζει το μίσος.
Αυτή η τρέλα είναι προορισμένη για τον αποστάτη Σατανά και το κοπάδι του.
Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς
-
toula
- Κορυφαίος Αποστολέας
- Δημοσιεύσεις: 53856
- Εγγραφή: Παρ Δεκ 11, 2009 7:29 am
- Τοποθεσία: ΠΑΝΑΓΙΩΤΑ (ΤΟΥΛΑ) - ΑΜΠΕΛΟΚΗΠΟΙ - ΑΘΗΝΑ
Re: Ψυχοφελή μηνύματα...
“Τους κακούς λογισμούς έξω γρήγορα με τις «κλωτσιές» να τους διώχνεις: «έξω, αλήτες», να φωνάζεις: «από τον ναό του Θεού, από την ψυχή μου»!
Διώξε τους κακούς λογισμούς αμέσως, μόλις έλθουν, μην τους αφήνεις μέσα σου, διότι κινδυνεύεις να υποστείς πληγή και ύστερα χρειάζονται δάκρυα και στεναγμοί.
Κάνε υπομονή, παιδί μου, φεύγε ως από φωτιά τους λογισμούς, διότι αυτοί ερημώνουν την ψυχή, την ψυχραίνουν, την νεκρώνουν.
Εάν όμως τους διώχνουμε με την οργή, με την προσοχή και την ευχή, γίνονται πρόξενοι μεγάλης ωφελείας.”
Γέροντας Εφραίμ της Αριζόνας
Διώξε τους κακούς λογισμούς αμέσως, μόλις έλθουν, μην τους αφήνεις μέσα σου, διότι κινδυνεύεις να υποστείς πληγή και ύστερα χρειάζονται δάκρυα και στεναγμοί.
Κάνε υπομονή, παιδί μου, φεύγε ως από φωτιά τους λογισμούς, διότι αυτοί ερημώνουν την ψυχή, την ψυχραίνουν, την νεκρώνουν.
Εάν όμως τους διώχνουμε με την οργή, με την προσοχή και την ευχή, γίνονται πρόξενοι μεγάλης ωφελείας.”
Γέροντας Εφραίμ της Αριζόνας
-
toula
- Κορυφαίος Αποστολέας
- Δημοσιεύσεις: 53856
- Εγγραφή: Παρ Δεκ 11, 2009 7:29 am
- Τοποθεσία: ΠΑΝΑΓΙΩΤΑ (ΤΟΥΛΑ) - ΑΜΠΕΛΟΚΗΠΟΙ - ΑΘΗΝΑ
Re: Ψυχοφελή μηνύματα...
Ἕνας πτωχός είχε μεγάλη ανάγκη και ζήτησε από τον Άγιο Ιερέα του Θεού του Υψίστου, το Μαρκιανό, ελεημοσύνη στο όνομα του Κυρίου.
Ο Άγιος Μαρκιανός, που ήταν πολύ ελεήμων και εύσπλαχνος δεν είχε εκείνη τη στιγμή χρήματα να του δώσει, όπως ήθελε, γι’ αυτό πήρε τον πτωχό σε μια γωνιά απόκρυφα, για να μην τους βλέπει ανθρώπινο μάτι.
Έβγαλε γρήγορα το ράσο του και το έδωσε στο φτωχό, για να μην λυπήσει τον Κύριο μας, που τον έβλεπε στο πρόσωπο του φτωχού.
Έτσι, έμεινε με το υποκάμισο μόνο.
Δεν φορούσε ποτέ του δύο ράσα, ήταν μονοχίτωνας.
Αμέσως έτρεξε στο Ιερό και φόρεσε τα άμφια, επειδή επρόκειτο να συλλειτουργήσει και αυτός με άλλους Ιερείς και παρουσία του Αρχιερέως τους.
Καθώς, λοιπόν, λειτουργούσαν, πολλές φορές τραβούσε το φελόνι ο Άγιος και το συμμάζωνε, για να μην δουν οι άλλοι Ιερείς την εσωτερική του γύμνια.
Ο Αρχιερεύς και οι υπόλοιποι κοιτάζοντας το Μαρκιανό είδαν θαύμα εξαίσιο.
Έβλεπαν, ότι φορούσε στολή βασιλική, κατάστικτη και χρυσοΰφαντη, που άστραφτε. Όταν άπλωσε το χέρι να μεταλάβει το λαό, φαινόταν περισσότερο εκείνο το χρυσοΰφαντο ύφασμα και όλοι το είδαν.
Τότε οι Ιερείς τον φθόνησαν και τον κατήγγειλαν στον Αρχιερέα, που και αυτός είχε δει το θαυμαστό περιστατικό.
Εκείνος αμέσως τον μάλωσε αυστηρά, που τόλμησε να φορέσει βασιλική στολή τόσο λαμπρή και πολύτιμη.
Ο Μαρκιανός έμεινε άναυδος από τη συκοφαντία. Έπεσε στα πόδια του Αρχιερέως και με δάκρυα του έλεγε, ότι όλοι τους είδαν φάντασμα.
Για να τους δείξει μάλιστα την αλήθεια γδύθηκε αμέσως τα ιερατικά άμφια, και τότε όλοι διαπίστωσαν ότι ήταν γυμνός.
Αμέσως κατάλαβαν το θαύμα!
Εννόησαν, ότι τη στολή αυτή του την χάρισε ο Κύριος, αντί της δικής του που έδωσε στον φτωχό.
Και όταν έμαθαν από τον ίδιο την υπόθεση, τότε έδειξαν περισσότερη από πριν ευλάβεια και εκτίμηση στον ελεήμονα Μαρκιανό, τον Άγιο Ιερέα τους, όλοι οι της κοσμικής εξουσίας μαζί με τον απλό λαό.
Ο Μέγας Μαρκιανός, γύρω στα μεσάνυχτα, όταν νόμιζε ότι κανείς δεν θα τον έβλεπε, συνήθιζε να πηγαίνει σ’ έναν γνωστό του τραπεζίτη, ν’ αλλάζει χρυσά νομίσματα με πολλά χάλκινα, για να έχει να μοιράζει στους φτωχούς, και να γυρίζει αμέσως (στο σπίτι του).
Ο τραπεζίτης λοιπόν, παίρνοντας σαν πρόφαση για (μεγαλύτερο) κέρδος το ότι ή συναλλαγή γινόταν τη νύχτα, σε ακατάλληλη ώρα, ζύγιζε το χρυσάφι με λειψά ζύγια.
Και ο άγιος, χωρίς να διαμαρτυρηθεί ποτέ ούτε να κάνει κανέναν έλεγχο, έδειχνε ότι τ’ άφηνε όλα στη συνείδηση του ζυγιστή.
Επειδή όμως αυτό έγινε πολλές φορές και ο Μαρκιανός δεν έκανε καμιά παρατήρηση στον τραπεζίτη, ο τελευταίος ήταν όλο έκπληξη.
Και (μια νύχτα), ενώ παρακολουθούσε την ώρα και είδε να φτάνουν τα μεσάνυχτα, κόντευαν πια να βγουν οι υποψίες του αληθινές και αντάξιες του βίου του Μαρκιανού.
Τότε λοιπόν, αφού καλοσκέφτηκε, τι έκανε;
Πρόσταξε έναν από τους δούλους του να πάρει από πίσω τον άγιο, μόλις θα έφευγε, για να μάθει που πηγαίνουν εκείνα τα χρήματα.
Πραγματικά, ο δούλος τον ακολούθησε.
Και όταν ο άνθρωπος του Θεού βρήκε νεκρό, πάνω σ’ ένα κρεβάτι, κάποιον φτωχό, πήρε από ένα καπηλειό (κρασί), όπως συνήθιζε, τον έπλυνε και τον έντυσε.
Στη συνέχεια, αφού εκείνος αναστήθηκε για μια στιγμή, τον ασπάσθηκε, και μετά τον ξάπλωσε πάλι (νεκρό) κι έφυγε, (για να ετοιμάσει ότι χρειαζόταν για την ταφή του).
Έφριξε ο δούλος μ’ αυτά πού είδε.
“Όσο πιο γρήγορα μπορούσε, γύρισε πίσω και τα διηγήθηκε όλα, με κάθε λεπτομέρεια, σ’ εκείνον πού τον είχε στείλει.
Αυτός τότε μετανόησε για όσα είχε κάνει και έκλαιγε, επειδή είχε αδικήσει τόσο τον άγιο.
Ή συνείδηση του τον τιμωρούσε (με τις τύψεις). Γι’ αυτό και, όταν ο άγιος τον επισκέφθηκε πάλι για ν’ ανταλλάξει τα χρυσά νομίσματα, έπεσε στα πόδια του ο τραπεζίτης, ομολόγησε τα κακά πού είχε κάνει και του επέστρεψε όσα του είχε πάρει επιπλέον.
Έτσι μια καλή πράξη, πού γίνεται σιωπηρά, μπορεί να ωφελήσει περισσότερο από λόγια πολλά, και όσους δεν ωφέλησαν σε τίποτα έλεγχοι και συμβουλές, αυτούς τους διόρθωσε μια αξιέπαινη πράξη, πού έγινε κρυφά και ανεπίδεκτα, γιατί άγγιξε τη συνείδηση τους και τους έκανε να μάθουν μόνοι τους το καλό.
Ο Μαρκιανός όμως, αφού είπε (στον τραπεζίτη) ότι δεν είχε αδικηθεί καθόλου, άφησε εκεί και (τα χρήματα) εκείνα πού του έδινε, αλλά και τον ίδιο, και δεν ξαναφάνηκε ποτέ πια• όχι, βέβαια, για να διακόψει τις σχέσεις του μ’ έναν πονηρό άνθρωπο γιατί όχι μόνο τον συγχώρεσε, αλλά και τον βεβαίωσε ότι τον αγαπούσε ιδιαίτερα, μα για ν’ αποφύγει την (ψυχική) βλάβη από τη μάταιη δόξα, και επειδή δεν ήθελε να φανερωθούν οι πράξεις του σε κανέναν άνθρωπο, παρά μόνο στο Θεό να είναι γνωστές.
Ιδιαίτερα χαρακτηριστική ήταν η φιλάνθρωπη συνήθεια του αγίου Μαρκιανού να περιμαζεύει εγκαταλειμμένους νεκρούς, να πλένει τα σώματα τους και να τα ετοιμάζει για ταφή.
“Όταν τελείωνε, έλεγε στο νεκρό σαν σε ζωντανό: “Σήκω, αδελφέ, ν’ αλλάξουμε τον τελευταίο ασπασμό, σύμφωνα με τη συνήθεια” και αμέσως ο νεκρός ανασταινόταν για λίγο, αποχαιρετιόταν με τον άγιο, κι έπειτα ξαναπέθαινε.
Από το βίο του αγίου Μαρκιανού
Ο Άγιος Μαρκιανός, που ήταν πολύ ελεήμων και εύσπλαχνος δεν είχε εκείνη τη στιγμή χρήματα να του δώσει, όπως ήθελε, γι’ αυτό πήρε τον πτωχό σε μια γωνιά απόκρυφα, για να μην τους βλέπει ανθρώπινο μάτι.
Έβγαλε γρήγορα το ράσο του και το έδωσε στο φτωχό, για να μην λυπήσει τον Κύριο μας, που τον έβλεπε στο πρόσωπο του φτωχού.
Έτσι, έμεινε με το υποκάμισο μόνο.
Δεν φορούσε ποτέ του δύο ράσα, ήταν μονοχίτωνας.
Αμέσως έτρεξε στο Ιερό και φόρεσε τα άμφια, επειδή επρόκειτο να συλλειτουργήσει και αυτός με άλλους Ιερείς και παρουσία του Αρχιερέως τους.
Καθώς, λοιπόν, λειτουργούσαν, πολλές φορές τραβούσε το φελόνι ο Άγιος και το συμμάζωνε, για να μην δουν οι άλλοι Ιερείς την εσωτερική του γύμνια.
Ο Αρχιερεύς και οι υπόλοιποι κοιτάζοντας το Μαρκιανό είδαν θαύμα εξαίσιο.
Έβλεπαν, ότι φορούσε στολή βασιλική, κατάστικτη και χρυσοΰφαντη, που άστραφτε. Όταν άπλωσε το χέρι να μεταλάβει το λαό, φαινόταν περισσότερο εκείνο το χρυσοΰφαντο ύφασμα και όλοι το είδαν.
Τότε οι Ιερείς τον φθόνησαν και τον κατήγγειλαν στον Αρχιερέα, που και αυτός είχε δει το θαυμαστό περιστατικό.
Εκείνος αμέσως τον μάλωσε αυστηρά, που τόλμησε να φορέσει βασιλική στολή τόσο λαμπρή και πολύτιμη.
Ο Μαρκιανός έμεινε άναυδος από τη συκοφαντία. Έπεσε στα πόδια του Αρχιερέως και με δάκρυα του έλεγε, ότι όλοι τους είδαν φάντασμα.
Για να τους δείξει μάλιστα την αλήθεια γδύθηκε αμέσως τα ιερατικά άμφια, και τότε όλοι διαπίστωσαν ότι ήταν γυμνός.
Αμέσως κατάλαβαν το θαύμα!
Εννόησαν, ότι τη στολή αυτή του την χάρισε ο Κύριος, αντί της δικής του που έδωσε στον φτωχό.
Και όταν έμαθαν από τον ίδιο την υπόθεση, τότε έδειξαν περισσότερη από πριν ευλάβεια και εκτίμηση στον ελεήμονα Μαρκιανό, τον Άγιο Ιερέα τους, όλοι οι της κοσμικής εξουσίας μαζί με τον απλό λαό.
Ο Μέγας Μαρκιανός, γύρω στα μεσάνυχτα, όταν νόμιζε ότι κανείς δεν θα τον έβλεπε, συνήθιζε να πηγαίνει σ’ έναν γνωστό του τραπεζίτη, ν’ αλλάζει χρυσά νομίσματα με πολλά χάλκινα, για να έχει να μοιράζει στους φτωχούς, και να γυρίζει αμέσως (στο σπίτι του).
Ο τραπεζίτης λοιπόν, παίρνοντας σαν πρόφαση για (μεγαλύτερο) κέρδος το ότι ή συναλλαγή γινόταν τη νύχτα, σε ακατάλληλη ώρα, ζύγιζε το χρυσάφι με λειψά ζύγια.
Και ο άγιος, χωρίς να διαμαρτυρηθεί ποτέ ούτε να κάνει κανέναν έλεγχο, έδειχνε ότι τ’ άφηνε όλα στη συνείδηση του ζυγιστή.
Επειδή όμως αυτό έγινε πολλές φορές και ο Μαρκιανός δεν έκανε καμιά παρατήρηση στον τραπεζίτη, ο τελευταίος ήταν όλο έκπληξη.
Και (μια νύχτα), ενώ παρακολουθούσε την ώρα και είδε να φτάνουν τα μεσάνυχτα, κόντευαν πια να βγουν οι υποψίες του αληθινές και αντάξιες του βίου του Μαρκιανού.
Τότε λοιπόν, αφού καλοσκέφτηκε, τι έκανε;
Πρόσταξε έναν από τους δούλους του να πάρει από πίσω τον άγιο, μόλις θα έφευγε, για να μάθει που πηγαίνουν εκείνα τα χρήματα.
Πραγματικά, ο δούλος τον ακολούθησε.
Και όταν ο άνθρωπος του Θεού βρήκε νεκρό, πάνω σ’ ένα κρεβάτι, κάποιον φτωχό, πήρε από ένα καπηλειό (κρασί), όπως συνήθιζε, τον έπλυνε και τον έντυσε.
Στη συνέχεια, αφού εκείνος αναστήθηκε για μια στιγμή, τον ασπάσθηκε, και μετά τον ξάπλωσε πάλι (νεκρό) κι έφυγε, (για να ετοιμάσει ότι χρειαζόταν για την ταφή του).
Έφριξε ο δούλος μ’ αυτά πού είδε.
“Όσο πιο γρήγορα μπορούσε, γύρισε πίσω και τα διηγήθηκε όλα, με κάθε λεπτομέρεια, σ’ εκείνον πού τον είχε στείλει.
Αυτός τότε μετανόησε για όσα είχε κάνει και έκλαιγε, επειδή είχε αδικήσει τόσο τον άγιο.
Ή συνείδηση του τον τιμωρούσε (με τις τύψεις). Γι’ αυτό και, όταν ο άγιος τον επισκέφθηκε πάλι για ν’ ανταλλάξει τα χρυσά νομίσματα, έπεσε στα πόδια του ο τραπεζίτης, ομολόγησε τα κακά πού είχε κάνει και του επέστρεψε όσα του είχε πάρει επιπλέον.
Έτσι μια καλή πράξη, πού γίνεται σιωπηρά, μπορεί να ωφελήσει περισσότερο από λόγια πολλά, και όσους δεν ωφέλησαν σε τίποτα έλεγχοι και συμβουλές, αυτούς τους διόρθωσε μια αξιέπαινη πράξη, πού έγινε κρυφά και ανεπίδεκτα, γιατί άγγιξε τη συνείδηση τους και τους έκανε να μάθουν μόνοι τους το καλό.
Ο Μαρκιανός όμως, αφού είπε (στον τραπεζίτη) ότι δεν είχε αδικηθεί καθόλου, άφησε εκεί και (τα χρήματα) εκείνα πού του έδινε, αλλά και τον ίδιο, και δεν ξαναφάνηκε ποτέ πια• όχι, βέβαια, για να διακόψει τις σχέσεις του μ’ έναν πονηρό άνθρωπο γιατί όχι μόνο τον συγχώρεσε, αλλά και τον βεβαίωσε ότι τον αγαπούσε ιδιαίτερα, μα για ν’ αποφύγει την (ψυχική) βλάβη από τη μάταιη δόξα, και επειδή δεν ήθελε να φανερωθούν οι πράξεις του σε κανέναν άνθρωπο, παρά μόνο στο Θεό να είναι γνωστές.
Ιδιαίτερα χαρακτηριστική ήταν η φιλάνθρωπη συνήθεια του αγίου Μαρκιανού να περιμαζεύει εγκαταλειμμένους νεκρούς, να πλένει τα σώματα τους και να τα ετοιμάζει για ταφή.
“Όταν τελείωνε, έλεγε στο νεκρό σαν σε ζωντανό: “Σήκω, αδελφέ, ν’ αλλάξουμε τον τελευταίο ασπασμό, σύμφωνα με τη συνήθεια” και αμέσως ο νεκρός ανασταινόταν για λίγο, αποχαιρετιόταν με τον άγιο, κι έπειτα ξαναπέθαινε.
Από το βίο του αγίου Μαρκιανού