Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

Εγώ, όταν ήμουν μικρός, περισσότερο βοηθιόμουν από την μητέρα μου παρά από τον πατέρα μου.
Και οι δυο με αγαπούσαν και ήθελαν το καλό μου.
Καθένας όμως με βοηθούσε με το δικό του τρόπο. Ο πατέρας μου ήταν αυστηρός.
Όταν κάναμε καμιά αταξία, μας έδινε σκαμπίλια.
Και η μητέρα μου έβλεπε τις αταξίες μου και στενοχωριόταν, αλλά είχε μια αρχοντιά.
Όταν έκανα καμμιά αταξία, γύριζε το κεφάλι από την άλλη μεριά και έκανε πως δεν με βλέπει, για να μη με στενοχωρήσει.
Εμένα όμως αυτή η συμπεριφορά μου ράγιζε την καρδιά: «Κοίταξε, έλεγα μέσα μου, εγώ έκανα τέτοια αταξία και η μητέρα όχι μονάχα δεν με δέρνει, αλλά κάνει και πως δεν με βλέπει.
Άλλη φορά δεν θα το ξανακάνω.
Πώς να την ξαναστενοχωρήσω;».
Με αυτήν την συμπεριφορά της η μητέρα μου με βοηθούσε περισσότερο, παρά αν μου έδινε ένα σκαμπίλι.
Βλέπεις, και οι δύο με αγαπούσαν, εκείνο όμως που με διόρθωνε περισσότερο ήταν η αρχοντική συμπεριφορά της μάνας μου.
Άγιος Παισιος ο Αγιορείτης

[toula]

Κάποιος µε ρώτησε αιφνιδιαστικά τι θα έβαζα ως περιληπτικό τίτλο της πορείας µου.
Στη σχετική αµηχανία µου θυµήθηκα τη σύντοµη προσευχή που ψιθύρισα το 1964, στην πρώτη φάση της ελονοσίας: “Θεέ µου, µπορείς να έχεις πολλά παράπονα από εµένα, αλλά γνωρίζεις ότι προσπάθησα να Σε αγαπήσω”.
Τότε ήµουν 35 ετών.
Και είχα πάρει την απάντηση: “Προσπάθησε να αγαπάς όλες τις εικόνες Μου, όλους τους ανθρώπους, που κινούνται γύρω σου, ιδιαίτερα όσους είναι αδικηµένοι ή αναζητούν το Πρόσωπό Μου.
Και τότε θα Με αγαπήσεις πιο πολύ”.
Αυτό µε βοήθησε να Τον διακονήσω σε συνθήκες σκληρές σε διάφορες χώρες.
+Αρχιεπίσκοπος Αλβανίας Αναστάσιος

[toula]

«Βροχή ποτάμι! Μαζεύτηκαν γύρω από την κιβωτό και φώναζαν:
-Νώε, λυπήσου μας! Πάρε μας στην κιβωτό!
Τους απάντησε ο Νώε:
– Πού ήσασταν τόσα χρόνια, που σας το έλεγα; Αργά το θυμηθήκατε!
Η βροχή συνεχίστηκε σαράντα μέρες. Και πνίγηκαν όλοι.
Τί έκαναν οι άνθρωποι την εποχή του Νώε λίγο πριν από τον κατακλυσμό;
Έτρωγαν, έπιναν, γλεντούσαν.
Και όταν άκουγαν λόγο Θεού, γέλαγαν. Περιγελούσαν και το Θεό και τον λόγο του.
Και ήρθε πάνω τους η οργή του Θεού.
Λέγει ο Χριστός: Στους έσχατους χρόνους οι άνθρωποι θα κάνουν τα ίδια.
Θα ζουν σαν να μην υπάρχει Θεός. Και όταν κανείς τους μιλάει για το Θεό και το θέλημά Του, θα τον περιγελούν..
Τα λόγια αυτά, αδελφοί μου, δεν είναι δικά μου! Είναι λόγια του Θεού.
Όποιος θέλει ας πιστέψει. Εγώ το χρέος μου το έκαμα.»
Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός, Διδαχή Γ

[toula]

‘’Όταν προσεύχεσθε, οφείλετε
να στέκεσθε με ταπείνωση
και απλότητα μικρού παιδιού,
για ν’αξιωθείτε της πατρικής πρόνοιας.
Να ομολογείτε την αδυναμία και
την μηδαμινότητά σας,
για να σας επισκιάσει το έλεος του Θεού.’’
ΑΓΙΟΣ ΠΑΪΣΙΟΣ

[toula]

Η ανεξικακία διδάσκει την μετριοπάθεια, την συγγνώμη, την αοργησία, την μακροθυμία, την πραότητα και την αμνησικακία.
Ο ανεξίκακος εγκαταλείπει την εκδίκηση χάριν της ειρήνης και ανταποδίδει με ευεργεσία το κακό, που έχει υποστεί, από αγάπη προς τον πλησίον.
(Άγιος Νεκτάριος)

[toula]

" Όσο κι αν ψάξεις τον ευγενικό, τον τέλειο ιερέα, την τέλεια κοινότητα, την τέλεια ενορία...δεν θα τα βρεις!Όπως δεν θα βρεις τον τέλειο γάμο, ή τον ιδανικό σύζυγο, ή την αψεγάδιαστη οικογένεια κλπ.
Δεν μπαίνεις στην Εκκλησία σαν να βρίσκεσαι σε ένα πολιτικό κόμμα, όπου αρχίζεις να κρίνεις και να αποδίδεις δικαιοσύνη, και να βρίσκεις το σωστό ή το λάθος.!
Στην Εκκλησία είσαι σε ένα πλοίο με ασθενείς που έχουν σωθεί από την θάλασσα...Δεν είμαστε άγιοι, δεν είμαστε άγγελοι!
Ούτε ο ιερέας, ούτε ο αρχιερέας, ούτε οι λαϊκοί, όλοι έχουμε πάθη και αδυναμίες, αλλά θέλουμε να μείνουμε εδώ, μέχρι το τέλος... θέλουμε να σωθούμε από την φουρτούνα της θάλασσας.
Μένουμε εντός της εκκλησίας που είναι το καράβι, η κιβωτός της σωτηρίας!"
Όσιος Σωφρόνιος Σαχάρωφ

[toula]

Διαβάζεις την ζωή των αγίων και βλέπεις μπροστά σου ζωντανές μεταφράσεις του Ευαγγελίου και εμπνέεσαι!
Γέροντας Αιμιλιανός Σιμωνοπετρίτης
…Ας έλθωμε τώρα σε μια δεύτερη κατηγορία βιβλίων, τους Βίους των αγίων, των φίλων της Εκκλησίας μας, που σκύβουν στο στήθος του Χριστού και ζουν μέσα στους κόλπους του· αυτοί είναι η οικογένεια του Χριστού και πρέπει και εμείς να είμαστε εκεί.
Τους ξεύρομε τους αγίους της Εκκλησίας μας; Είναι τα αδέλφια μας. Ανήκομε στην ίδια οικογένεια· έχομε τον ίδιο πατέρα, τον Θεόν, την ίδια μητέρα, την Εκκλησία. Τρώμε το ίδιο φαγητό, την θεία κοινωνία. Είμαστε ομογάλακτοι και ομοτράπεζοι. Βγήκαμε από την ίδια πνευματική γαστέρα. Ξεύρομε αυτά τα αδέλφια μας, τους αγίους της Εκκλησίας;
Διαβάζεις την ζωή των αγίων και βλέπεις μπροστά σου ζωντανές μεταφράσεις του Ευαγγελίου και εμπνέεσαι1. Τους γνωρίζεις σιγά σιγά. Βλέπεις πώς γεννήθηκαν, ποια ήταν η κατά σάρκα μητέρα τους, πώς άρχισαν την ζωή τους, πώς έχυσαν τους ιδρώτες τους, τα αγιασμένα τους δάκρυα, πώς πότισαν την γη με το πολύτιμο, το ζεστό τους αίμα· το αίμα εκείνο που ήταν ενωμένο με το αίμα του Χριστού.
Ενθουσιάζεσαι και σου έρχεται να πηδήσης για να φτάσης ψηλά.
Τους διαβάζεις και τους νοιώθεις μαζί σου, σαν να ακούς την αναπνοή τους.
Σαν να καθώμαστε όλοι μαζί και ύστερα από λίγο σας λέγω: Κουραστήκατε, αγαπητοί μου, ας κάνωμε έναν περίπατο.
Κάνομε περίπατο και κουβεντιάζομε όλοι μαζί φιλικά σαν μία οικογένεια. Έτσι νοιώθεις τους αγίους μέσα στην ζωή σου, όταν τους διαβάζης.
Σου γεννιέται αμέσως το ερώτημα: Αυτός ο άγιος δεν ήταν άνθρωπος σαν εμένα; Πώς έγινε άγιος; Μπορώ και εγώ να γίνω άγιος. Βλέπεις τον ηρωισμό του, την αγάπη του προς τον Θεόν και η καρδιά σου εξάπτεται, ενθουσιάζεται και θέλεις ακόμη και να τον ξεπεράσης.
«Θαυμαστός ο Θεός εν τοις αγίοις αυτού»2. Τον δόξασαν τον Θεόν. Ολόκληρο νέφος από μυριάδες αγίους3, οι οποίοι ακόμη δεν πήραν τα στεφάνια τους, διότι περιμένουν και εμάς.
Όπως μαζεύεται η οικογένεια στο σπίτι για το δείπνο και όταν λείπη ένα παιδί το περιμένουν, έτσι και οι άγιοι στον ουρανό περιμένουν εμάς4, εμένα, εσένα.
Σκέπτεσαι τι σημαίνει να καθυστερής στον δρόμο της πνευματικής σου πορείας; Για σκέψου να σε περιμένουν όλες οι στρατιές των αγίων και συ να κάθεσαι να χρονοτριβής με ασήμαντα πράγματα. Άφησε τα· σήκωσε την καρδιά σου όπου και αν είσαι, μέσα στο σπίτι σου, στο μαγαζί σου, με τα παιδιά σου, με τον ή την σύζυγο σου· ακόμη, σε δύσκολο τόπο κράτησε την καρδιά σου εκεί ψηλά. Θα μπόρεσης, αν διαβάζης τους Βίους των αγίων και βαπτίζεσαι μέσα στον ενθουσιασμό τους.
Τρίτον, ας δούμε τα εκκλησιαστικά μας βιβλία.
Κάθε φορά που ερχόμαστε στην Εκκλησία, σε εκείνο το Ψαλτήρι τι ωραία πράγματα διαβάζονται! Διαβάζεις την Παρακλητική και νοιώθεις βάλσαμο στην ψυχή σου. Διαβάζεις το Τριώδιο, που ψάλλεται την Μ. Τεσσαρακοστή, και άθελα σου νοιώθεις να τρέχουν δάκρυα από τα μάτια σου· όχι δάκρυα συναισθηματικά, ψεύτικα, αλλά από τα βάθη της ψυχής σου.
Διαβάζεις το Πεντηκοστάριο και χαμογελάει η ψυχή σου· νοιώθεις ότι ζης στον ουρανό. Μα, αν δεν τα έχης αυτά, τουλάχιστον δεν έχεις τον Συνέκδημο που είναι μια περίληψι όλων αυτών; Πάρε ένα Συνέκδημο και μάθε πώς χρησιμοποιείται. Θα δης πόσο έχεις να ωφεληθής.
Και μαζί με αυτά, αν έχης τελειώσει το γυμνάσιο, μάθε να διαβάζης βιβλία θεολογικά, που μιλούν για την πίστι του Χριστού την αγία· την πίστι που την κλωτσούν οι αιρετικοί, αλλά που πρέπει εσύ να την φωλιάσης μέσα στο μυαλό σου και στην καρδιά σου.
1. Πρβλ. Μ. ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ, «Επιστολή» 2, PG32, 228BC.
2. Ψαλμ. 67, 36.
3. Βλ. Εβρ. 12, 1.
4. Eβρ. 11,39-40.
* Κήρυγμα στον Ι. Ναόν Αγίου Νικολάου Τρικάλων, 24 Ιανουαρίου 1971.
Απόσπασμα από το βιβλίο «Περί Θεού, Λόγος αισθήσεως» του Γέροντα, Αρχιμανδρίτη Αιμιλιανού, ηγουμένου της Ιεράς Μονής Σίμωνος Πέτρας Αγίου Όρους το οποίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ίνδικτος.

[toula]

Άγιος Εφραίμ ο Κατουνακιώτης
~ Ένας ευλαβής ιερέας, διηγήθηκε το εξής περιστατικό:
“Επισκέφθηκα τον Γέροντα Εφραίμ, στα Κατουνάκια, γιά να πάρω την ευλογία του και να τον παρακαλέσω να προσεύχεται γιά την οικογένεια μου και κυρίως γιά την πρεσβυτέρα μου, η οποία εσήκωνε μεγάλο βάρος, διότι, επί πλέον, γηροκομούσε και τους υπέργηρους γονείς μου.
Όταν εμπήκα στο κελί του Γέροντα, πριν προλάβω να του πω κάτι, γιά τα θέματα μου, τον άκουσα να μου λέει:
«Η πρεσβυτέρα σου είναι πολύ καλή! Να της πεις, να κάνει υπομονή στην γηροκόμηση των γονέων σας και θα έχει μεγάλο μισθό από τον Θεό!».
Στη συνέχεια με ερώτησε, πόσα παιδιά έχω. «Τέσσερα Γέροντα», του απαντάω.
Ο Γέροντας έμεινε σκεφτικός και μετά με ξαναρωτάει «Τέσσερα;».
«Ναι!, Γέροντα», του ξαναλέω.
«Μα τέσσερα;», με ρωτάει πάλι με απορία.
Τότε ξαφνιασμένος του λέω:
«Δηλαδή… Γέροντα πέντε, αλλά το ένα πέθανε μικρό».
«Αααα!», έκανε ο γέροντας.
Στην συνέχεια μου λέει:
«Αφού έχεις τέσσερα παιδιά μπορείς να λειτουργείς όποτε θέλεις»!! Μ’ αυτόν τον τρόπο, επαίνεσε την πολυτεκνία, ως Θεία ευλογία. ”!

[toula]

Αδελφική αγάπη
Στάρετς Λεωνίδας
Μαθητής: Δεν βλέπω αγάπη ανάμεσα στους αδελφούς και δεν βρίσκω κανένα, με τον οποίο να μπορώ να συζητήσω πάνω σε θέματα άγιας Γραφής.
Γέρων: Δεν είναι δυνατό να μην υπάρχει αγάπη ανάμεσα τους! Αυτό είναι το σωστό συμπέρασμα, στο οποίο πρέπει να καταλήγεις.
Αν δεν βλέπεις αγάπη ανάμεσα τους, αυτό οφείλεται σε σένα. Συ δεν έχεις αγάπη. Συ πρέπει να δείξεις αγάπη. Και τότε θα δεις, ότι η αγάπη κατοικεί πλούσια μέσα στην καρδιά τους. Και μη το ξεχνάς ποτέ. Έχομε εντολή από τον Θεό να αγαπάμε τους συνανθρώπους μας. Μα να ζητάμε εμείς αγάπη από τους άλλους — αυτό η άγια Γραφή δεν το λέει πουθενά!
Όταν οι άλλοι δεν μπορούν, ή δεν έχουν την τόλμη, να συζητήσουν μαζί σου πάνω στις άγιες Γραφές, μην επιμένεις. Όποιος έχει ταπείνωση, έχει και απλότητα· και όποιος έχει απλότητα, δεν περιεργάζεται τα κρίματα του Θεού. Τα δέχεται με πίστη. Και αρκείται στις έννοιες – γνώσεις, πού η πίστη του αποκαλύπτει. Ο Θεός δεν θα μας ζητήσει λόγο, που γιατί δεν γίναμε θεολόγοι, αλλά γιατί δεν φροντίσαμε για τον εαυτό πού πάντοτε μας δίδει, όσα είναι για το συμφέρον μας. Γιατί εμείς είμαστε νήπια. Και δεν μπορούμε να εννοήσουμε τα κρίματα Εκείνου, πού κυβερνά τον κόσμο, ολόκληρο.
Και έτσι, Του ζητάμε πράγματα, πού, αν και θα μπορούσαν να υπηρετήσουν την σωτηρία μας, εμάς θα μας έβλαπταν, γιατί θα τα χρησιμοποιούσαμε κατά τρόπο επιζήμιο. Γι’ αυτό, ο στοργικός Πατέρας μας δεν μας αφήνει να γευτούμε όλα τα χαρίσματα Του πού συντελούν στην σωτηρία. Επειδή μπορεί να μας γίνουν αιτία απώλειας!
Τι θα γινόταν, αν ο Θεός, πού όλα τα γνωρίζει, εκπλήρωνε τον κάθε μας πόθο; Εγώ νομίζω, χωρίς όμως να είμαι και σίγουρος γι' αυτό, ότι τότε όλος ο κόσμος θα χανόταν!
Ο Θεός δεν απορρίπτει τις προσευχές των εκλεκτών Του. Μα και δεν εκπληρώνει όλα τα αιτήματα τους. Και αυτό, επειδή φροντίζει για όλα με τον πιο καλό τρόπο. Και μη ξεχνάς ποτέ, ότι οι άνθρωποι πού ζουν, χωρίς να προσέχουν τον εαυτόν τους, δεν γίνονται ποτέ άξιοι να τους επισκεφθεί η χάρη του Θεού. Και αν ποτέ βρεθούν άξιοι τέτοιων δωρεών, χάρις στην αγαθότητα του Θεού και μόνο, τούτο συμβαίνει λίγο πριν από το τέλος της ζωής τους.
Λες, ότι δεν έχεις κάμει καμιά πνευματική προκοπή μέχρι τώρα, επειδή αυτό διαπιστώνεις! Δεν έχεις δίκιο. Μόνο τα αισθήματα αυτά μπορούν να σπείρουν την αληθινή ταπείνωση μέσα στην καρδιά σου. Και όταν αποκτήσεις πραγματική συναίσθηση, ότι στερείσαι καρπών πνευματικών, τότε μόνο θα το καταλάβεις καλά ότι πρέπει να καταβάλλεις αμείωτη προσπάθεια να βιάσεις τον εαυτόν σου, χάριν τού Χριστού.
Διαφορετικά αν δεν την έχεις αυτήν την απλότητα, απόκτησε την:
Με το να μην έχεις εμπιστοσύνη στον εαυτό σου.
Με το να θυμάσαι τον σκοπό, για τον οποίο ήρθες εδώ.
Με το να θυμάσαι την ζέση και την ψυχική διάθεση πού είχες στην αρχή, τότε πού επισκέφθηκε την καρδιά σου ο Θεός. Αυτή η αλλοίωσης της δεξιάς του Υψίστου. Για εκείνον πού βρίσκεται σε υπακοή, του Θεού συνεργούντος τίποτα δεν είναι δύσκολο. Η αληθινή αυταπάρνηση κάνει πάντοτε εύκολο τον ζυγό της σωτηρίας.
Και επειδή οι πειρασμοί δεν ξεπερνούν ποτέ τις δωρεές του Θεού, όποιος επιθυμεί να σωθεί, μπορεί (με την δύναμη του ‘Ονόματος ‘Εκείνου πού δίνει σε όλους δύναμη, δηλαδή του Κυρίου Ιησού!) όλα να τα κάμει.
Και αυτό είναι μια τόσο ιερή αλήθεια πού, όποιος διαθέτει έστω και λίγη ζωντανή πίστη, ποτέ δεν θα την αμφισβητήσει. Του ολιγόπιστου, ακόμη και το ελάχιστο μόριο σκόνης, του φαίνεται βουνό! Αντίθετα, του πιστού όλα του φαίνονται απλά. Γιατί, όποιος έχει πίστη, μπορεί να μετακινήσει ακόμη και ολόκληρα βουνά πειρασμούς.

[toula]

Ο παράδεισος, παιδί μου, μυρίζει πολύ καλύτερα
Επειδή ήταν ακίνητος (ο Παπα-Τύχων) πια στο κρεβάτι, γιατί είχε παραδώσει σ΄αυτό τις λίγες του σωματικές δυνάμεις και δεν μπορούσε να σηκωθή να πάη στο Ναό του Τιμίου Σταυρού, όπου λειτουργούσε με ευλάβεια χρόνια ολόκληρα, μου ζήτησε να του φέρω τον Σταυρό από την Αγία Τράπεζα για παρηγοριά.
Όταν είδε τον Σταυρό, γυάλισαν τα μάτια του και, αφού τον ασπάσθηκε με ευλάβεια, τον κρατούσε σφιχτά στο χέρι του με όλη την δύναμη που του είχε απομείνει. Είχα δέσει και ένα κλωνάρι βασιλικό στον Σταυρό και του έλεγα:
- Μυρίζει καλά, Γέροντα;
Εκείνος μου απαντούσε:
- Ο παράδεισος , παιδί μου, μυρίζει πολύ καλύτερα.
Μια μέρα από εκείνες τις τελευταίες του, είχα βγει έξω, για να του φέρω λίγο νερό. Όταν άνοιξα μετά και μπήκα στο κελλί του, με κοιτούσε παράξενα και μου λέγει:
- Εσύ, ο Άγιος Σέργιος είσαι;
- Όχι, Γέροντα, είμαι ο Παΐσιος.
- Τώρα, παιδί μου, ήταν εδώ η Παναγία, ο Άγιος Σέργιος και ο Άγιος Σεραφείμ. Που πήγαν;
Κατάλαβα ότι κάτι γίνεται και τον ρώτησα:
- Τί σου είπε η Παναγία;
- Θα περάση η Πανήγυρη και μετά θα με πάρη.
Ήταν απόγευμα, παραμονή του Γενεθλίου της Θεοτόκου, 7 Σεπτεμβρίου 1968 και μετά από τρείς ημέρες, στις 10 Σεπτεμβρίου, αναπαύθηκε εν Κυρίω.
Την προτελευταία ημέρα μου είχε πεί ο Γέροντας:
- Αύριο θα πεθάνω και θέλω να μην κοιμηθής, για να σε ευλογήσω.
Εγώ τον λυπόμουνα εκείνο το βράδυ, που κουραζόταν, γιατί συνέχεια τρείς ώρες είχε τα χέρια του επάνω στο κεφάλι μου, με ευλογούσε και με ασπαζόταν για τελευταία φορά. Για να εκφράση και την ευγνωμοσύνη του για το λίγο νερό που του είχα δώσει στα τελευταία του, μου έλεγε :
- Γλυκό μου Παΐσιο, εμείς , παιδί μου, θα έχουμε αγάπη εις αιώνας αιώνων η αγάπη είναι ακριβή η δική μας. Εσύ θα κάνης ευχή από εδώ και εγώ θα κάνω από τον ουρανό.
Πιστεύω ότι θα με ελεήση ο Θεός, γιατί εξήντα χρόνια, παιδί μου, καλόγηρος, συνέχεια έλεγα Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με. Εγώ θα λειτουργώ πια στον Παράδεισο. Εσύ να κάνης ευχή από εδώ και εγώ θα έρχωμαι κάθε χρόνο να σε βλέπω.
.........
Είναι αλήθεια ότι εκείνες οι δέκα τελευταίες ημέρες, που παρέμεινα κοντά του, ήταν η μεγαλύτερη ευλογία του Θεού για μένα, γιατί βοηθήθηκα περισσότερο από κάθε άλλη φορά, αφού μου δόθηκε η ευκαιρία να τον ζήσω λίγο από κοντά και να τον γνωρίσω καλύτερα.
...........
Πέρασαν τρία χρόνια ολόκληρα, χωρίς να μου παρουσιασθή, και αυτό με έβαλε σε λογισμούς: "μήπως έσφαλα σε κάτι;" Μετά από τρία χρόνια μου έκανε την πρώτη του επίσκεψη. Εάν εννοούσε ο Γέροντας ότι το "....κάθε χρόνο " θα άρχιζε μετά από τα τρία χρόνια, αυτό με παρηγορεί, γιατί έτσι δεν ήμουν εγώ η αιτία σ΄αυτό το θέμα.
Η πρώτη του λοιπόν φορά ήταν στις 10 Σεπτεμβρίου 1971, βράδυ, μετά το μεσονύκτιο. Ενώ έλεγα την ευχή, βλέπω ξαφνικά τον Γέροντα να μπαίνη στο κελλί! Πετάχθηκα και του έπιασα τα πόδια και τα φιλούσα με ευλάβεια. Δεν κατάλαβα όμως πως μου ξεγαντζώθηκε από τα χέρα μου και καθώς έφευγε, τον είδα να μπαίνη στο Ναό και εξαφανίσθηκε. Φυσικά, τα χάνει κανείς εκείνη την ώρα, όταν συμβαίνουν τέτοια γεγονότα. Ούτε και μπορεί να τα εξηγήση αυτά με την λογική, γι΄αυτό και λέγονται θαύματα.
..............
Δεν ξέρω εάν είχε παρουσιασθή σε άλλον, πριν από την πρώτη αυτή επίσκεψη που μου έκανε. Στο κελλί μου πάντως είχε παρουσιασθή και σ΄έναν άγνωστο Μοναχό (πρώην Καρακαλληνό), στον Πατέρα Ανδρέα, ως εξής:
- Είχε έρθει στο κελλί μου, για να τον εξυπηρετήσω σε κάτι που ήθελε. Φυσικά, ούτε με γνώριζε ούτε και εγώ τον γνώριζα. Περίμενε λοιπόν έξω από το κελλί μου, κάτω από την ελιά, γιατί νόμιζε ότι απουσιάζω. Εγώ ήμουν μέσα στο εργαστήρι και δεν ακουγόμουνα, γιατί βερνίκωνα εικονάκια. Όταν τελείωσα, έψαλα το Άγιος ο Θεός και βγήκα έξω. Μόλις με είδε ο Πατήρ Ανδρέας, ξαφνιάστηκε και μου διηγήθηκε με θαυμασμό το εξής γεγονός:
"Ενώ περίμενα κάτω από την ελιά, είχαν κλείσει τα μάτια μου, αλλά τις αισθήσεις μου τις είχα. Βλέπω λοιπόν, έναν Γέροντα να βγαίνη από εκείνα τα δενδρολίβανα και να μου λέη :
- Ποιόν περιμένεις ;
Και εγώ του απάντησα :
- Τον Γέροντα Παΐσιο.
Ο Γέροντας μου είπε:
- Εδώ είναι, και έδειχνε με το δάκτυλο προς το κελλί.
- "Εκείνη την στιγμή που έδειχνε, άκουσα να ψέλνης το Άγιος ο Θεός και βγήκες έξω. Αυτός, Πάτερ Παΐσιε, θα είναι κανένας Άγιος, γιατί τους καταλαβαίνω.Έχω ιδεί και άλλες φορές τέτοια".
Τότε του διηγήθηκα μερικά για τον Γέροντα και του είπα ότι εκεί στα δενδρολίβανα είναι ο τάφος του.
........
Νομίζω ότι από τα λίγα αυτά που ανέφερα και από τα λίγα που έγραψα γύρω από τη ζωή του σεβαστού Γέροντος, πολλά θα καταλάβουν όσοι έχουν εσωτερικά βιώματα.
Γέροντος Παϊσίου