Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

Είμαι συνηθισμένη στο κρύο και την βροχή , δεν μπορώ να συνηθίσω απλώς τον κακό καιρό στις καρδιές των ανθρώπων....
Οσία Ξένη η δια Χριστόν Σάκη της Πετρουπόλεως....

[toula]

Όταν σε κατακλύζουν οι θλίψεις, θυμήσου ότι ο Σταυρός προηγείται της Ανάστασης.
Μην απογοητεύεσαι, αλλά να προσεύχεσαι αδιάλειπτα και να ζητάς τη βοήθεια του Θεού.
Άγιος Γρηγόριος
Ο Θεολόγος.

[toula]

"Μας το είπε η καρδιά μας"
Από που γνωρίζουμε ότι υπάρχει ο πνευματικός κόσμος;
Ποιος μας είπε οτι υπάρχει;
Αν μας το ρωτήσουν οι άνθρωποι που δεν πιστεύουν στη θεία αποκάλυψη θα τους απαντήσουμε το εξής: ''Μας το είπε η καρδιά μας''.
Είναι η γνώση μέσω καρδιάς.
Η καρδιά μας δεν είναι μόνο το κεντρικό όργανο του κυκλοφορικού συστήματος,
είναι και όργανο με το οποίο γνωρίζουμε τον άλλο κόσμο και αποκτάμε την ανώτατη γνώση.
Είναι το όργανο που μας δίνει την δυνατότητα να επικοινωνούμε με τον Θεό και τον άνω κόσμο.
Άγιος Λουκάς ο Ιατρός

[toula]

Στους Αγίους προσευχόμαστε με το:

– Άγιοι του Θεού πρεσβεύσατε υπέρ ημών.

Στην Παναγία προσευχόμαστε με το:

– Υπεραγία Θεοτόκε σώσον ημάς.

(Ζητάμε να μας σώσει από κάθε γήινο κίνδυνο και πειρασμό, αλλά μόνο ο Χριστός σώζει δια της Παναγίας.)

Άμα ζητήσουμε από την Παναγία να πρεσβεύσει για εμάς, είναι σαν να την υποβιβάζουμε με τους Αγίους, κάτι που δεν είναι σωστό.

Το ”σώσον με”, είναι ανώτερο από το ”πρέσβευε υπέρ εμού”. Και το ”ελέησον με”, είναι ανώτερο από το ”σώσον με”, γι’ αυτό και το χρησιμοποιούμε μόνο, όταν προσευχόμαστε στον Χριστό.

Όποιος ήρθε σε αυτό τον κόσμο, για να τον διακονήσουν και να τον υπηρετήσουν οι άλλοι και όχι να διακονήσει τους άλλους, εφαρμόζει το ”ευαγγέλιο” του διαβόλου.

Γέρων Εφραίμ Σεραγιώτης

[toula]

Καλιφόρινια – Λος Άντζελες: Παιδαγωγία ή «οργή» του Θεού

Του Δημητρίου Λυκούδη, στην «Κιβωτό της Ορθοδοξίας

Λίγες ημέρες πριν την καταστροφική πυρκαγιά σε Καλιφόρνια και Λος Άντζελες, η Εθνική Μετεωρολογική Υπηρεσία της περιοχής είχε, κατά κάποιο τρόπο, προειδοποιήσει και ενημερώσει για τη δυσκολία και επικινδυνότητα των καιρικών συνθηκών που θα ακολουθούσαν.

«Πρόκειται για μια ιδιαίτερα επικίνδυνη κατάσταση. Με άλλα λόγια, πρόκειται για το χειρότερο που μπορεί να συμβεί όσον αφορά τον καιρό για τις πυρκαγιές», προειδοποίησε η Εθνική Μετεωρολογική Υπηρεσία πριν από τις τελευταίες πυρκαγιές στο Λος Άντζελες.


Όπως γράφει ο Guardian, οι ψυχρότεροι μήνες στην Καλιφόρνια φέρνουν συχνά τους γνωστούς ως ανέμους Santa Ana, οι οποίοι είναι ισχυροί, ξηροί άνεμοι που φυσούν από το τεράστιο δυτικό εσωτερικό της ερήμου των ΗΠΑ στη νότια Καλιφόρνια.

Αυτό προκαλεί μείωση της υγρασίας, βοηθώντας στην ξήρανση της βλάστησης και υποδαυλίζοντας τις φλόγες.

Οι πυρκαγιές εξαπλώνονται με ταχείς ρυθμούς από τους σφοδρούς ανέμους που έφτασαν τα 129 χλμ/ώρα (80 μίλια/ώρα), φτάνοντας ακόμη και τα 161 χλμ/ώρα (100 χλμ/ώρα) σε ορισμένες ορεινές περιοχές.

Το αποτέλεσμα; Περισσότεροι από 105.000 κάτοικοι βρίσκονται ακόμα υπό εντολές εκκένωσης. Είναι η πιο φονική πυρκαγιά έως τώρα με πολλούς νεκρούς.

Και στην Καλιφόρνια, παρόλο που η περιοχή είναι “μαθημένη” σε μεγάλες πυρκαγιές, ιδιαίτερα τα τελευταία χρόνια, αρκετοί παράγοντες συνέβαλαν στο να φουντώσουν οι φλόγες, οδηγώντας σε «μία από τις σημαντικότερες εστίες πυρκαγιάς στην ιστορία».

Και, αναρωτιούνται πολλοί: γιατί ο Θεός επέτρεψε αυτή την καταστροφή; Τόσοι άνθρωποι κάηκαν ζωντανοί, ο αριθμός των οποίων, όσο θα υπάρχουν αγνωούμενοι, θα αυξάνεται δραματικά, γιατί επέτρεψε ο Θεός;

Στα μέσα της δεκαετίας του 1980, πάλι είχε συμβεί μια μεγάλης έκτασης πυρκαγιά στην Καλιφόρνια. Πολλοί ελληνοαμερικανοί, τότε, έτυχε να βρίσκονται στην Ελλάδα και είχαν φθάσει για προσκύνημα στη Μονή του Οσίου Δαυίδ. Συνάντησαν τον μακαριστό Όσιο Ιάκωβο Τσαλίκη και τον ρώτησαν με την ίδια απορία: «γιατί επέτρεψε ο Θεός;». Και ο Γέροντας, ταπεινά, απλά, ανεπιτήδευτα, όπως άλλωστε έτσι ήταν όλη η επί γης ζωή του, απάντησε: «Δεν ξέρουμε γιατί επέτρεψε ο Θεός!».

Αυτή, χωρίς άλλο, είναι η απάντηση της Εκκλησίας, Αγιοπατερικά και αγιοπνευματικά σε όλες τις συμφορές και δύσκολες καταστάσεις που μάς συναντούν. Η οποιαδήποτε πρόχειρη αποτύπωση που εκφέρεται, έστω και αν προέρχεται από αγαθή προαίρεση και φιλόσια διάθεση, πέραν απέχει της αληθείας της ορθοδόξου πίστεως. ΔΕΝ γνωρίζουμε γιατί επέτρεψε ο Θεός!

Και συνέχισε ο Όσιος, ολοκληρώνοντας την απάντησή του: «Ο Θεός είναι αγάπη. Ανέχεται, μακροθυμεί, αναμένει. Πολλές φορές, επιτρέπει από παιδαγωγία να ¨δοκιμαστεί¨ ο άνθρωπος, πολλά τα παραδείγματα της Αγίας Γραφής και των Αγίων Πατέρων σχετικά με αυτό, αλλά δεν οργίζεται, δεν υπόκειται σε πάθη και ανθρώπινες συναισθηματικές αδυναμίες ο Θεός».

Βέβαια, για να καταθέτουμε την πάσα αλήθεια, πολλοί το ¨παράκαναν¨ και εκεί στις ΗΠΑ! Ξεδιαντροπιά, ναούς του διαβόλου έφτιαξαν, δημόσια αρνησίχριστοι έγιναν, την Ορθοδοξία την αποδεκάτισαν, την απεμπόλησαν, οι περισσότεροι ούτε που την γνώρισαν! Όχι, όμως! Δεν τιμωρεί ο Θεός τα παιδιά Του. Εκτός και αν θεωρήσουμε την υιοθεσία μας από το Θεό αποκλειστικό προνόμιο των Ελλήνων, των λευκών ανθρώπων και έως εκεί, μετά ¨κλείνει¨ ο Παράδεισος και όσοι πρόλαβαν πρόλαβαν!

Ανθρώπινες ζωές, περιουσίες, φυσικό περιβάλλον, όλα καταστράφηκαν μέσα σε λίγα λεπτά. Άλλωστε, δεν έχουμε και εμείς εμπειρία τέτοιων καταστάσεων και μάλιστα στο πρόσφατο παρελθόν μας; Θα δώσει, όμως, ο Θεός! Παιδαγωγεί ο Θεός, παιδαγωγεί, αλλά δεν τιμωρεί, δεν κολάζει, δεν οργίζεται.

Ο Γέρων Εφραίμ ο Φιλοθεΐτης, ο μακαριστός, αυτή η οσιακή μορφή, κάποτε, όταν τον πλησίασε κάποιος προσκυνητής και τον ρώτησε γιατί ο Θεός ¨επιτρέπει¨ τόσα δεινά επάνω στον πλανήτη, είπε: «Δεν γνώρισα, τόσα χρόνια καλόγερος, δεν γνώρισα κανέναν Θεό τιμωρό! Μόνο ένα Θεό αγάπης και ταπεινώσεως, τον Κύριο Ιησού Χριστό. Οι άνθρωποι πράττουν, ο Θεός ανέχεται. Οι άνθρωποι δρουν, ο Θεός αναμένει. Οι άνθρωποι αμαρτάνουν στον εαυτό τους, στους άλλους, στην περιβάλλουσα κτίση, ο Θεός προσμένει την επιστροφή και επάνοδό τους!».

Μπροστά, λοιπόν, σε αυτή την, ομολογουμένως, βιβλική καταστροφή, που δεν είναι «Θεομηνία» αλλά αποτέλεσμα της αμαρτωλής βιωτής και ενέργειας του ανθρώπου, ας μείνουμε σιωπηλοί και προσευχόμενοι, αποφεύγοντες να αποτυπώνουμε πρόχειρα και ρηχά συμπεράσματα συναισθηματικής φόρτισης, που δεν είχαν και δεν έχουν απολύτως καμία σχέση με ορθόδοξη πνευματικότητα και αγιππνευματική ζωή.

Άλλωστε, το μέγεθος της καταστροφής δεν έχει φανεί ακόμη, όχι μόνο γιατί ακόμη μαίνονται μικορεστίες στην περιοχή, αλλά γιατί, για πολύ καιρό ακόμη, η φωτιά θα μαίνεται στις καρδιές των πυροπλήκτων πολιτών της περιοχής.

[toula]

Η έγνοια και η ξαγρύπνια του Οσίου Ξενοφώντα

Του π. Γεωργίου Δορμπαράκη στην «Κιβωτό της Ορθοδοξίας»

«Ξαγρυπνώντας στις εντολές του Δεσπότου Χριστού και ρυθμίζοντας τα παιδιά σου και τη σύζυγό σου στον ίδιο τρόπο ζωής, μακάριε Ξενοφών, μαζί μ’ αυτούς απέκτησες κλήρο στη Βασιλεία του Θεού, αφού άφησες πίσω σου τα κύματα των διαφόρων πειρασμών. Γι’ αυτό και σας υμνολογούμε ευσεβώς όλους σας και σας δοξολογούμε με πόθο και με πίστη φωνάζουμε δυνατά: Θεοφόροι μακάριοι, πρεσβεύσατε στον Χριστό τον Θεό μας, να δωρίσει σ’ εμάς που εορτάζουμε με πόθο την αγία μνήμη σας την άφεση των αμαρτιών μας» (κάθισμα όρθρου).

Πλούσιος με μεγάλη περιουσία ο όσιος Ξενοφών, (26 Ιανουαρίου), ζούσε με πίστη στον Θεό μαζί με την οικογένειά του στην Κωνσταντινούπολη. Κι είναι από τους ανθρώπους που έδειξαν ότι ναι μεν είναι πολύ δύσκολη η είσοδος στη Βασιλεία του Θεού όταν κανείς έχει μεγάλη περιουσία, κατά τον λόγο του Κυρίου: «πόσο δύσκολα οι πλούσιοι θα εισέλθουν στη Βασιλεία του Θεού. Πιο εύκολο είναι ένα καραβόσκοινο να περάσει από την τρύπα μιας βελόνας, παρά ένας πλούσιος να μπει στη Βασιλεία του Θεού», δεν είναι όμως τούτο τελικώς ακατόρθωτο. Διότι το θέμα δεν είναι το έχειν και το βιός του ανθρώπου, αλλά ο τρόπος που διαχειρίζεται αυτό. Κι ο όσιός μας διαχειρίστηκε την περιουσία του κατά τρόπο όντως θεάρεστο: κάλυπτε βεβαίως τις ανάγκες της οικογενείας του, αλλά, παράλληλα, με πόθο καρδιάς, κάλυπτε και τις ανάγκες των φτωχών συνανθρώπων του, όπως και εκείνων που έβλεπε πλούσια τη χάρη του Θεού σ’ αυτούς, των πτωχών καλογέρων που έφθαναν στην Κωνσταντινούπολη. Ο κάθε καλόγερος έβρισκε κατάλυμα στη φιλόξενη κατοικία του, όπως και ο οποιοσδήποτε αναγκεμένος, δείχνοντας έτσι ο Ξενοφών ότι βρίσκεται στον κόσμο ως ένας δεύτερος Αβραάμ.


Κι ο άγιος υμνογράφος Θεοφάνης μάς επισημαίνει με τον πιο καθαρό τρόπο τι συνιστούσε αγία βιοτή του Ξενοφώντα και κατ’ επέκταση και όλης της οικογενείας του: ο αγώνας του να βρίσκεται πάνω στις εντολές του Κυρίου Ιησού Χριστού. Κι είναι σημαντική η παρατήρηση του υμνογράφου: όχι απλώς είχε την έγνοια να πορεύεται κατά τις εντολές, αλλά ξαγρυπνούσε πάνω σ’ αυτές, που σημαίνει ότι αυτή ήταν η προτεραιότητά του νυχθημερόν. Ξεκινώντας η ημέρα του αλλά και κλείνοντας το βράδυ του, ο νους του ήταν προσκολλημένος στον λόγο του Κυρίου, ώστε να τον κάνει πράξη. Δεν είναι τυχαίο ότι πολλές φορές ο άγιος Θεοφάνης ο υμνογράφος το εξαγγέλλει: «η πράξη είναι το σκαλοπάτι για τη θεωρία», δηλαδή στην κίνηση του ανθρώπου να εφαρμόζει τον λόγο του Θεού ανοίγονται τα μάτια του για να θεάται, να βλέπει την παρουσία Εκείνου στη ζωή του.

Κι ο υμνογράφος προσθέτει: στον τρόπο της ζωής αυτής προσπαθούσε να συντονίσει, να ρυθμίσει και τη σύζυγό του και τα παιδιά του. Όχι ασφαλώς με τρόπο «στανικό», με το ζόρι. Γιατί κάτι τέτοιο θα σήμαινε αυτόματα ότι ξεφεύγει και ο ίδιος από τις εντολές του Κυρίου που επιτάσσουν την ταπείνωση και την αγάπη – η ταπείνωση και η αγάπη τοποθετούν τον άνθρωπο με απόλυτο σεβασμό έναντι του όποιου συνανθρώπου του, ιδίως δε των οικείων και συγγενών του. Αλλά με το παράδειγμά του, χωρίς πολλά ή περιττά λόγια. Φανταζόμαστε τον δίκαιο Ξενοφώντα να ομιλεί με τη σύζυγό του γεμάτος ευγένεια, να παίζει με τα παιδιά του και να τα διαπαιδαγωγεί γεμάτος υπομονή και χιούμορ, να υπηρετεί μαζί τους τούς φτωχούς και τους εμπερίστατους αδελφούς. Γι’ αυτό και γνωρίζουμε ότι λειτουργούσε για την οικογένεια ως μαγνήτης – ήταν το «κεφάλι» που όλοι ήταν στραμμένοι προς αυτό. Γιατί; Διότι έβλεπαν ό,τι πιο καλό και ευχάριστο, όπως όταν βλέπει κανείς τον ίδιο Χριστό παρόντα στη ζωή του. Έτσι δεν γίνεται «αρχηγός» ο πατέρας στην οικογένεια; Αυτή δεν είναι και η ερμηνεία της «κεφαλής» για τη γυναίκα του άνδρα, κατά τον λόγο του αποστόλου Παύλου; Όπως κεφαλή για το σώμα Του την Εκκλησία είναι ο ίδιος ο Κύριος: με τη θυσιαστική αγάπη Του απέναντι σ’ αυτήν!

Ο όσιος Ξενοφών είναι το άμεσο παράδειγμα για το πώς λειτουργεί η χριστιανική οικογένεια και τι σημαίνει «κατ’ οίκον Εκκλησία». Μας δείχνει με τον πιο ανάγλυφο τρόπο τι ήθελε να πει και στις ημέρες μας ο άγιος μέγας Πορφύριος, όταν διαρκώς επεσήμαινε ότι τα προβλήματα των παιδιών στην οικογένεια και στην κοινωνία μας είναι κυρίως προβλήματα των γονέων. Γονιός, έλεγε, που έχει ως προτεραιότητα τον αγιασμό του είναι αυτός που θα έχει και μία ευλογημένη οικογένεια, που τα παιδιά του – ακόμη κι αν αποκλίνουν κάποια στιγμή – θα μεγαλώσουν χωρίς ψυχολογικά προβλήματα και πάντα θα έχουν μπροστά στα μάτια τους ως πολικό αστέρι τον Κύριο!

[toula]

Το υποστατικό «Είναι» κατά τον Όσιο Σωφρόνιο του Έσσεξ

Του Δημητρίου Λυκούδη, θεολόγου

Ο όσιος πατήρ Σωφρόνιος τονίζει ότι το Υποστατικόν και Απεριόριστον Θεϊκό “Είναι” αποτελεί τον Αίτιο, την πηγή και αφετηρία της ανθρώπινης υπάρξεως στον κόσμο. Το θεϊκό “Είναι” αποκαλύπτεται ως Πρόσωπο , γεγονός που οδηγεί στο συμπέρασμα ότι η γνώση Αυτού, έστω και μερική, μπορεί να πραγματοποιηθεί μόνο μέσω της προσωπικής κοινωνίας μαζί Του. Μέσω της προσευχητικής προσέγγισης, το Θεϊκό “Είναι” αυτοαποκαλύπτεται μεταδίδοντας «τήν γνῶσιν περί Ἑαυτοῦ»[1] μέσω των θείων ενεργειών Του. Βέβαια αναφέρεται στην πνευματική γνώση «ὡς κοινωνία ἐν τή ὑπάρξει, ὡς ἕνωσις ἐν αὐτῶ τῷ εἶναι»[2] και υπογραμμίζοντας αυτή την ενότητα ως “πνευματική κατάκτηση” του ανθρώπου, καταλήγει στην σπουδαιότητα και πρωταρχικότητα της προσευχής, μέσω της οποίας το ανθρώπινο “είναι” αξιώνεται να αισθανθεί[3] την πνοή της θείας αιωνιότητας.

Παραπομπές:

[1] Σαχάρωφ Σ., Ὀψόμεθα τόν Θεόν καθώς ἐστι, σελ. 311.

[2] Αυτόθι, σελ. 312.

[3] Ο π. Ιουστίνος Πόποβιτς παρατηρεί: «Δέν ὑπάρχει ἀμφιβολία, ὅτι ἡ αἴσθησις εἶναι εὐλογία μόνον μέσα εἰς τήν χριστοαίσθησιν? ἄνευ αὐτῆς, ἡ αἴσθησις εἶναι μία κατάρα καί φρίκη. Ὁ ἄνθρωπος ἀκριβῶς ἐδημιουργήθη θεοειδῆς, χριστοειδῆς καί πνευματοειδής, διά νά γίνουν αἵ αἰσθήσεις τοῦ εἰς τήν οὐσίαν τῶν θεονοσταλγικαί, χριστονοσταλγικαί καί πνευματονοσταλγικαί» (Πόποβιτς Ι., Άνθρωπος και Θεάνθρωπος, σελ. 20).

[toula]

Σχόλιο στό Ευαγγέλιο τῆς Κυριακῆς ΙΕ΄ Λουκᾶ (Ζακχαίου)

. Ἀνδρέα Ἀγαθοκλέους

Στό πλῆθος τοῦ ὄχλου, ὁ Κύριος ἀπευθύνεται στό πρόσωπο πού ἔχει ὄνομα: «Ζακχαῖε, κατέβα γρήγορα, γιατί σήμερα πρέπει νά μείνω στό σπίτι σου». Καί ἄς ἦταν «ἀρχιτελώνης καί πλούσιος» πού οἱ ἄλλοι τόν θεωροῦσαν «ἁμαρτωλόν», ἀνάξιον νά τόν ἐπισκεφθεῖ ὁ Ἰησοῦς καί νά τόν τιμήσει μέ τήν πράξη Του αὐτή.

Ὅμως, «ὁ Υἱός τοῦ ἀνθρώπου ἦρθε γιά νά ἀναζητήσει καί νά σώσει αὐτούς πού ἔχουν χάσει τό δρόμο τους». Ὁ Ζακχαῖος, καί ὁ κάθε Ζακχαῖος, δέν εἶναι μόνος στήν προσωπική του πορεία. Ἔχει Αὐτόν πού τόν ψάχνει, τόν ἀναζητᾶ μέσα στό πλῆθος, ζητῶντας του νά τόν φιλοξενήσει στήν οἰκία τῆς καρδιᾶς του.

Τότε γίνεται ἡ ἀλλαγή τῆς ζωῆς του. Στηριγμένος στή μεγάλη ἀγάπη τοῦ Θεοῦ, στήν προσωπική καί τέλεια, πού δέν ἐμμένει στό τί ἤσουν καί τί ἔκανες, μπορεῖς νά μετανοήσεις. Μιά μετάνοια πού ὄντως ἀνατρέπει τό πρίν, μέ πράξεις συγκεκριμένες: «Κύριε, ὑπόσχομαι νά δώσω τά μισά ἀπό τά ὑπάρχοντά μου στούς φτωχούς καί νά ἀνταποδώσω στό τετραπλάσιο ὅσα πῆρα μέ ἀπάτη».

Ἡ νεκρανάστασή μας δέν γίνεται θεωρητικά. Χρειάζεται, ἀποφασιστικά, νά ἀλλάξεις σελίδα, νά πεθάνει ὅ,τι σέ χώριζε ἀπό τή ζωή τοῦ Χριστοῦ. Ἀλλά αὐτό δέν γίνεται μέ βάση τό «πρέπει» μά μέ τή δύναμη τῆς ἀγάπης Του, τήν ἐμπειρία δηλαδή, ἔστω καί λίγο, ὅτι σέ ἀγαπᾶ ὡς πρόσωπο μοναδικό καί ἀνεπανάληπτο.

Τότε, δέν γεύεσαι ἡδονικά ὅ,τι προηγουμένως θεωροῦσες σημαντικό. Γεύεσαι πληρότητα ζωῆς, χαρά ἀνεκλάλητη καί καρδιακή εἰρήνη, πού μέ τίποτε πιά δέν συγκρίνεται μέ τό πρίν. Γι’ αὐτό καί τίς ὅποιες δοκιμασίες θά ἔρθουν, τίς ἀντιμετωπίζεις ἤρεμα καί μέ ἀνδρεία, στηριζόμενος στή δύναμη τῆς ἀγάπης Του.

Πηγή: Ησυχαστήριο Αγίας Τριάδος

[toula]

Σχόλιο στό Ευαγγέλιο τῆς Κυριακῆς ΙΕ΄ Λουκᾶ (Ζακχαίου)

Ἀνδρέα Ἀγαθοκλέους

Στό πλῆθος τοῦ ὄχλου, ὁ Κύριος ἀπευθύνεται στό πρόσωπο πού ἔχει ὄνομα: «Ζακχαῖε, κατέβα γρήγορα, γιατί σήμερα πρέπει νά μείνω στό σπίτι σου». Καί ἄς ἦταν «ἀρχιτελώνης καί πλούσιος» πού οἱ ἄλλοι τόν θεωροῦσαν «ἁμαρτωλόν», ἀνάξιον νά τόν ἐπισκεφθεῖ ὁ Ἰησοῦς καί νά τόν τιμήσει μέ τήν πράξη Του αὐτή.

Ὅμως, «ὁ Υἱός τοῦ ἀνθρώπου ἦρθε γιά νά ἀναζητήσει καί νά σώσει αὐτούς πού ἔχουν χάσει τό δρόμο τους». Ὁ Ζακχαῖος, καί ὁ κάθε Ζακχαῖος, δέν εἶναι μόνος στήν προσωπική του πορεία. Ἔχει Αὐτόν πού τόν ψάχνει, τόν ἀναζητᾶ μέσα στό πλῆθος, ζητῶντας του νά τόν φιλοξενήσει στήν οἰκία τῆς καρδιᾶς του.

Τότε γίνεται ἡ ἀλλαγή τῆς ζωῆς του. Στηριγμένος στή μεγάλη ἀγάπη τοῦ Θεοῦ, στήν προσωπική καί τέλεια, πού δέν ἐμμένει στό τί ἤσουν καί τί ἔκανες, μπορεῖς νά μετανοήσεις. Μιά μετάνοια πού ὄντως ἀνατρέπει τό πρίν, μέ πράξεις συγκεκριμένες: «Κύριε, ὑπόσχομαι νά δώσω τά μισά ἀπό τά ὑπάρχοντά μου στούς φτωχούς καί νά ἀνταποδώσω στό τετραπλάσιο ὅσα πῆρα μέ ἀπάτη».

Ἡ νεκρανάστασή μας δέν γίνεται θεωρητικά. Χρειάζεται, ἀποφασιστικά, νά ἀλλάξεις σελίδα, νά πεθάνει ὅ,τι σέ χώριζε ἀπό τή ζωή τοῦ Χριστοῦ. Ἀλλά αὐτό δέν γίνεται μέ βάση τό «πρέπει» μά μέ τή δύναμη τῆς ἀγάπης Του, τήν ἐμπειρία δηλαδή, ἔστω καί λίγο, ὅτι σέ ἀγαπᾶ ὡς πρόσωπο μοναδικό καί ἀνεπανάληπτο.

Τότε, δέν γεύεσαι ἡδονικά ὅ,τι προηγουμένως θεωροῦσες σημαντικό. Γεύεσαι πληρότητα ζωῆς, χαρά ἀνεκλάλητη καί καρδιακή εἰρήνη, πού μέ τίποτε πιά δέν συγκρίνεται μέ τό πρίν. Γι’ αὐτό καί τίς ὅποιες δοκιμασίες θά ἔρθουν, τίς ἀντιμετωπίζεις ἤρεμα καί μέ ἀνδρεία, στηριζόμενος στή δύναμη τῆς ἀγάπης Του.

Πηγή: Ησυχαστήριο Αγίας Τριάδος

[toula]

Γράφει ο Δημήτριος Λυκούδης

Ο Όσιος Μάρκος ο ασκητής, αυτός ο πνευματικός ογκόλιθος της ασκητικής γραμματείας, διδάσκει: «Μηδέν λογίζου ή πράττε άνευ του κατά Θεόν σκοπού. Ο γαρ ασκόπως αδοιπορών, ματαιοπονήσει» (Φιλοκαλία, τόμος Α’, εκδ. Παπαδημητρίου, Αθήναι 1972, Περί Νόμου Πνευματικού, νδ’, σ. 99).

Και, δηλαδή, ποιος είναι ο σκοπός; Πότε λογίζεται η άσκηση μου πνευματική, πότε στεφανούται υπό Θεού, πότε αναπαύει, πότε ευδοκιμεί, πότε ευωδιάζει το όλον έργον, ορθοτομεί, ορθοπρακτεί ο πιστός, φωτίζεται, σώζεται και αγιάζεται; Η απάντηση εξάγεται και πάλιν από τον πλούτο της Αγιογραφικής διδασκαλίας της Εκκλησίας μας και από τον οδοδείχτη της Αγιοπατερικής παρακαταθήκης: «Όσο πνευματικότερος είναι ο άνθρωπος, τόσο λιγότερα δικαιώματα ζητάει απ᾿ αυτήν τη ζωή».

Ο Όσιος Μάρκος συμπληρώνει: «Πάσα θλίψις κατά Θεόν, έργον εστίν ευσεβείας ενυπόστατον. Η γαρ αληθινή αγάπη δι᾿ εναντίων δοκιμάζεται» (Αυτόθι, ξε’, σ. 100). Όταν δε πάλι αναφερόμαστε στην αποποίηση του πιστού, προσοχή, του πνευματικού ανθρώπου, το τονίζω, στην αποποίηση του πνευματικού ανθρώπου από κάθε δικαίωμα, ή, σχεδόν κάθε δικαίωμα, ομιλούμε για μια συνειδητή αποδοχή, αυτοθέλητη, αυτενέργητη, εκούσια και πανηγυρικά και καθ᾿ ολοκληρίαν απόφαση του πιστού να καταστεί δοχείον του Παναγίου Πνεύματος, διά της επελεύσεως της θείας Χάρης. Άλλωστε, σε αυτό δεν αναφέρεται ο Όσιος Συμεών, ο Νέος Θεολόγος, όταν διδάσκει « αδιαλείπτως εν τη διανοία κρατών τα προστάγματα του Θεού και εν αυτοίς νυκτός και ημέρας ενασχολούμενος, νοερώς τε και αισθητώς ταύτα λογιζόμενος και σπουδή εργαζόμενος, χωρίζεται της μνήμης κατ᾿ ολίγον του κόσμου, των πραγμάτων του βίου, των χρωμάτων, των συγγενών ιδίως, και τοις πνευματικοίς αναλόγως συγγίνεται»;

Έχω γράψει και πάλι για τον αγαπημένο σ᾿ εμένα Μολιέρο (Moliere, 1622-1673, το πραγματικό του όνομα ήταν Ζαν Μπατίστ Πουλέν – Jean Baptiste Paquelin)), τον σημαντικότερο δάσκαλο της κωμωδίας στη δυτική λογοτεχνία. Στο έργο του «Μισάνθρωπος», αναφερόμενος σε πολλούς ταλαίπωρους, αυτοπροσδιοριζόμενους ως «πνευματικούς» της εποχής του, λέγει: «Αυτός ο δήθεν….στις ζωγραφιές σκεπάζει τα γυμνά, μα στην πράξη πολύ τ᾿ αποζητάει». Μα, αυτό που μού συνεπαίρνει νου και καρδία, χωρίς υπερβολή, είναι ετούτος ο λόγος του, πάλι από το ίδιο έργο: «Η αγάπη δεν είναι χαρακτήρων συμφωνία…».

Επομένως, αν και αποφεύγω διά βίου, τέτοιους λεκτικούς συμπερασματικούς προσδιορισμούς, κατανοείς τι εννοούμε όταν λέμε πως ο πνευματικός αγώνας είναι δύσκολος, έμπονος, απαιτεί έμφλογη τάση, αιμάσσουσα καρδία μα και χαρίεσσα φυσιογνωμία ως «κατατηκόμενοι τω της ησυχίας έρωτι…».