Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

Αρχή Τριωδίου

Του πατρός Γεωργίου Δορμπαράκη στην «Κιβωτό της Ορθοδοξίας»

«Από σήμερα, στον εσπερινό της Κυριακής του Τελώνου και του Φαρισαίου, αρχίζουν να συμψάλλονται οι ύμνοι που περιέχονται στο λειτουργικό βιβλίο του Τριωδίου. Σε μερικούς ναούς πριν την έναρξη του εσπερινού τίθεται κάτω από την εικόνα του Χριστού στο τέμπλο σε ευτρεπισμένο σκαμνί το λειτουργικό βιβλίο του Τριωδίου, όπου προσέρχεται ο πρωτοψάλτης (ο οποίος εκπροσωπεί όλους όσοι υπηρετούν στο αναλόγιο), βάζει μπροστά στην εικόνα τρεις μετάνοιες, ασπάζεται την εικόνα, παίρνει στα χέρια του το Τριώδιο και το ασπάζεται, κάνει πάλι τρεις μικρές μετάνοιες και απέρχεται μαζί με το Τριώδιο στην οικεία του θέση» (Σημείωση Τυπικού ημέρας).

Μία βαθιά συμβολική κίνηση σημειώνεται στο Τυπικό της Εκκλησίας με το ξεκίνημα της περιόδου του Τριωδίου, για να προβληθούν δύο κυρίως πράγματα: πρώτον, η μεγάλη σημασία του λειτουργικού βιβλίου που φέρει την ονομασία «Τριώδιον» – παραλαβή του από τον πρωτοψάλτη μπροστά στην εικόνα του Κυρίου σαν να προσφέρει Εκείνος στον εκπρόσωπο του λαού στις λειτουργικές συνάξεις τα λόγια που απηχούν το Πνεύμα Του και ευαρεστείται ο Ίδιος να ακούει∙ και δεύτερον, η προσκύνηση του εκπροσώπου του λαού (ο ψάλτης είναι εκείνος που για λόγους ευταξίας λέει όσα ο λαός πάντοτε έλεγε), που φανερώνει ότι ενώπιον του Κυρίου η μόνη ορθή στάση και κίνηση είναι η υπακοή, αυτό που συνιστά φρόνημα και του ίδιου του αρχηγού της πίστεως, καθώς το εξαγγέλλει με ποιητική ένταση ο απόστολος Παύλος: «Να υπάρχει μεταξύ σας το ίδιο φρόνημα που είχε κι ο Ιησούς Χριστός, ο οποίος, αν και ήταν Θεός, δεν θεώρησε την ισότητά του με τον Θεό αποτέλεσμα αρπαγής, αλλά τα απαρνήθηκε όλα και πήρε μορφή δούλου˙ έγινε άνθρωπος˙ και όντας πραγματικός άνθρωπος, ταπεινώθηκε θεληματικά υπακούοντας μέχρι θανάτου, και μάλιστα θανάτου σταυρικού» (Φιλ. 2, 5-8). Κι η υπακοή αυτή μαρτυρείται με τον πιο δυνατό τρόπο όταν ο άνθρωπος πορεύεται κατά τα κελεύσματα των ύμνων του Τριωδίου, δηλαδή προσπαθεί να ζει με μετάνοια ως επίγνωση της αμαρτωλότητάς του και διαρκή επιστροφή προς τον Θεό, ελπίζοντας στο άπειρο έλεός Του. Διότι το Τριώδιο ως βιβλίο της Εκκλησίας αλλά και ως περίοδος που χρωματίζεται από το περιεχόμενο του βιβλίου αυτού, τη μετάνοια πρώτιστα προβάλλει και διακηρύσσει.

Από τον εσπερινό της ημέρας, λοιπόν, ουσιαστικά εισερχόμαστε στην πιο ιερή και κατανυκτική περίοδο όλου του χρόνου, η οποία διαρθρώνεται σε τρία μέρη: το εισαγωγικό μέρος (Κυριακές Τελώνου και Φαρισαίου, Ασώτου, Απόκρεω και Τυρινής, ήτοι τρεις εβδομάδες), το καθαυτό μέρος, τη Μεγάλη Σαρακοστή (αρχής γενομένης από την Καθαρά Δευτέρα έως το Σάββατο του Λαζάρου) και το τρίτο και τελευταίο που συνιστά και τον όλο σκοπό και την αποκορύφωση, τη Μεγάλη Εβδομάδα. Είναι αυτονόητο βεβαίως ότι, από την άποψη αυτή, η θεώρηση πολλών, δυστυχώς και χριστιανών, περί του Τριωδίου ως της περιόδου του ξεφαντώματος και του «ξεσαλώματος» κοινώς των ανθρώπων δεν έχει καμία σχέση με την πραγματικότητα της εκκλησιαστικής περιόδου και ζωής.

Στην κοσμική θεώρηση ο άνθρωπος χάνει τον εαυτό του και νεκρώνεται πνευματικά. Διότι στρέφεται ολοσχερώς προς τον θάνατο που φέρνει το αμαρτωλό φρόνημα – «ψωνίζεις θάνατο με την αμαρτία» λέει ο απόστολος Παύλος. Στην εκκλησιαστική θεώρηση ο άνθρωπος βρίσκει τον εαυτό του και το μεγαλείο της δημιουργίας του. Διότι εγκύπτει μέσα στην καρδιά του, «τον κρυπτόν της καρδίας άνθρωπον» προκειμένου να την καθαρίσει με τη χάρη του Θεού από κάθε τι εμπαθές που αλλοιώνει την αληθινή φύση του. Κι η κάθαρση αυτή έτσι αποτελεί συνέργεια και του Θεού, διότι «μόνο το Πνεύμα του Θεού μπορεί να καθαρίσει τον νου του ανθρώπου» κατά τους αγίους μας, αλλά και του ανθρώπου, διότι χρειάζεται να θελήσει κι αυτός τον Θεό στη ζωή του.

Οπότε, το Τριώδιο αποτελεί την πιο ευλογημένη πρόκληση για τον χριστιανό, ώστε να αναδυθεί ο αληθινός εαυτός του, ο κατ’ εικόνα Χριστού δημιουργημένος, μετά μάλιστα το βάπτισμά του στην αγία κολυμβήθρα της Εκκλησίας, και περαιτέρω αυξανόμενος εν Αυτώ «μέχρις ότου φτάσει στο μέτρο της ηλικίας του πληρώματος Εκείνου». Ότι από την άποψη αυτή, η περίοδος του Τριωδίου συντελεί με μοναδικό τρόπο στη φανέρωση του χριστιανού ως του ανθρώπου που πολιτεύεται με ταπείνωση και γνήσια αγάπη, είναι περιττό και να πούμε. Το Τριώδιο, με άλλα λόγια, ως ο πυρήνας όλης της εκκλησιαστικής χρονιάς, υπάρχει για να «φτιάχνει» αγίους˙ γι’ αυτό και θεωρείται ως το μέτρο που καθημερινά πρέπει να μετράμε τον εαυτό μας. Δεν ευχόταν τυχαία ο όσιος Παΐσιος ο αγιορείτης, «να ήταν όλη η ζωή του μία Σαρακοστή!».

[toula]

Γράφει ο Δημήτριος Λυκούδης, θεολόγος

Ο Αββάς Μακάριος ο Μέγας είχε χρόνια στην Έρημο. Αφιερώθηκε από μικρό παιδί και έφθασε σε υψηλά σταθμά πνευματικής ζωής και αγιότητος. Συνήθιζε να λέγει: «Φεύγετε, αδελφοί!». Και όταν οι άλλοι μοναχοί τον ρωτούσαν «πού, αββά, ακόμη βαθύτερα στην Έρημο;», εκείνος απαντούσε, βάζοντας το δάκτυλό του στα στόμα και τα χείλη του: «Αυτό να φεύγετε».

Έτερος Αββάς και δη ωσαύτως βαθύνους, σύννους, ιλαρός, και πάνυ αφιλένδεικτος, ο αββάς Αντώνιος, συμπλήρωνε: «Όποιος είναι στην Έρημο, απαλλάσσεται από τρεις πολέμους: της ακοής, της γλώσσας, της όρασης και παλεύει με τον πόλεμο της καρδιάς». Γι᾿ αυτό οι Νηπτικοί Πατέρες αναφέρονται στο τρίπτυχο της φυγής, της σιωπής και της ησυχίας ως τις ρίζες της αναμαρτησίας και της πνευματικής εγρηγόρσεως. Και απόρροια φωτισμού και αγιασμού του νοός και της καρδίας του αγωνιστού πιστού είναι η «δίψα της ατιμίας», κατά τον Όσιο Ιωάννη της Κλίμακος, η «εκούσια πείνα των ακουσίων θλίψεων» και η «ωκεάνεια» ταπείνωση που πρέπει να συνοδεύει και να περικρατεί σταθερά κάθε πνευματική προσπάθεια και κάθε φιλάρετο αγώνα.

Στον ίδιο πνευματικό ορίζοντα και ο Αββάς Παμβώ. Τόνιζε χαρακτηριστικά: «Εάν έχεις σιωπή, θα έχεις ανάπαυση όπου και αν πας». Διαφορετικά, θα κινδυνεύεις ακαταπαύστως να εμπαίζεσαι και να λοιδορείσαι και, τις περισσότερες φορές, να ομοιάζεις με εκείνον τον ταλαίπωρο ιατρό, που αν και εγνώριζε τη ρηχότητα των λόγων του και το «πεπερασμένον» πλέον του χρόνου, δεν εσιωπούσε, αλλά φλυαρούσε, ως μάς πληροφορεί ο κάτωθι μύθος: «Ένας γιατρός θεράπευε έναν άρρωστο. Ο άρρωστος πέθανε και ο γιατρός έλεγε στην κηδεία του: «αν αυτός ο άνθρωπος κρατιότανε να μην πίνει κρασί κι έκανε και κλύσματα, δε θα πέθανε». Και ένας απ᾿ αυτούς που ήταν εκεί, μίλησε και είπε: «φίλτατε, αυτά δεν πρέπει να τα λες τώρα, που πια δεν ωφελούν. Έπρεπε να δώσεις τη συμβουλή τον καιρό που μπορούσε να την εφαρμόσει»» (Αισώπου Μύθοι, εκδ. Παπαδημητρίου, Αθήνα 1950, σελ. 63).

Τα πάθη, ως διδάσκουν οι άγιοι Πατέρες της Εκκλησίας, προέρχονται από την «παρά φύσιν» χρήση των λειτουργιών του σώματος ή των δυνάμεων της ψυχής. Και όταν αποκτήσει ισχύ αυτή η χρήση, όταν δηλαδή, επαναληφθεί πάλι και πάλι και χρονίσει, τότε γίνεται κακή, άσχημη, εφάμαρτη έξη και συνήθεια. Έλεγε ο άγιος Παΐσιος ο Εζνεπίζης: «Αν αργήσεις και παντρευτείς στα τριάντα σου χρόνια, 30 άνθρωποι σε σπρώχνουν. Αν πάλι στα 40, 60 σε σπρώχνουν. Αν θέλεις μεγαλύτερος να παντρευτείς, πού να βρεθεί τόσος κόσμος εσένα να σπρώξει προς εκεί;».

Διαβάζω στο Γεροντικό: «Κάποια γυναίκα που έπασχε από καρκίνο του μαστού, καθώς άκουσε σχετικά με τον αββά Λογγίνο, ζήτησε να τον συναντήσει. Ασκήτευε εκείνος στο Ένατο της Αλεξάνδρειας. Καθώς τον αναζητούσε η γυναίκα, συμπτωματικά ο μακαριστός εκείνος μάζευε ξύλα στην ακροθαλασσιά. Μόλις τον συνάντησε, του είπε: «Αββά, πού μένει ο αββάς Λογγίνος, ο δούλος του Θεού;», χωρίς να βάλει με το νου της ότι είναι ο ίδιος. Και εκείνος της είπε: «Τι τον θέλεις εκείνον τον απατεώνα; Καθόλου μην πας σ᾿ αυτόν, γιατί είναι κατεργάρης. Και τι είναι αυτό που έχεις;». Η γυναίκα τότε, έδειξε το πάθος της και εκείνος, αφού έκαμε το σημείο του Σταυρού στο μέρος που έπασχε, την άφησε να φύγει λέγοντάς της: «Πήγαινε και θα σε θεραπεύσει ο Θεός, γιατί ο Λογγίνος σε τίποτε δεν μπορεί να σε ωφελήσει». Έφυγε η γυναίκα, αφού πίστεψε στον λόγο του και θεραπεύθηκε αμέσως…» (π. Δημητρίου Φουρλεμάδη, Αποσπάσματα από το μεγάλο Γεροντικό, εκδ. Ορθόδοξη Κιβωτός, Αθήνα 2018, σελ. 133-134).

Λέγουν για τον Όσιο Ιερεμία τον προορατικό, τον εραστή της ησυχίας και της αμεριμνησίας. Εμόνασε στην αγιασμένη Λαύρα των Σπηλαίων του Κιέβου, και επήγε στο μοναστήρι σε μεγάλη σχετικά ηλικία. Ένεκα, όμως, της υπερβολικής του αγάπης προς την Κυρία Θεοτόκο – μεταξύ άλλων, λέγεται ότι εδιάβαζε τους Χαιρετισμούς προς τιμήν Της 5 φορές καθημερινά – έλαβε το χάρισμα από τον Πανάγιο Θεό της γνώσεως των μελλοντικών γεγονότων και των μυστικών διαλογισμών των ανθρώπων (προορατικό και διορατικό αντίστοιχα). Και δεν ήσαν λίγες οι φορές που όσοι επερνούσαν από το κελλί του Οσίου άκουγαν «ουράνιες» συνομιλίες και, κατά γενική παραδοχή των λοιπών Πατέρων της Μονής, η Κυρία και Βασίλισσα του Ουρανού και της γης, πολλές φορές είχε εμφανισθεί στον ταπεινό και πιστό Ιερεμία, κομίζουσα χάρη και ευλογία Ουρανού.

Πολλοί ήσαν εκείνοι που λοιδορούσαν και περιγελούσαν τον Διογένη, τον κυνικό φιλόσοφο. Ένας, στην προσπάθειά του να καταδείξει την περιφρόνηση του φιλοσόφου προς κάθε υλική εξάρτηση, τον ρώτησε: «Διογένη, έτσι μόνος που διαμένεις στην οικία σου…! Αλήθεια, όταν πεθάνεις, πες μας, ποιος θα σε βρει, έτσι που διαμένεις μόνος σου;». Και ο φιλόσοφος των Αθηνών, ακριβώς επειδή εγνώριζε την αθεράπευτη και άνευ ορίων προσκόλληση πολλών, στα υλικά κτίσματα και αγαθά, αφοπλιστικά απάντησε: «Ποιος θα με βρει; Μα αυτός που θα ενδιαφερθεί ν᾿ αποκτήσει την οικία μου».

Είναι γνωστή η διήγηση από τον Ευεργετινό! Ζούσε στην έρημο της Αιγύπτου ένας ταπεινός και αγαθός μοναχός. Κανείς δεν άκουσε ποτέ άσχημο λόγο του. Κανέναν δεν ελύπησε, δεν εστενοχώρησε. Έφθασαν τα εγκωμιαστικά γι᾿ αυτόν λόγια στον Πατριάρχη Αλεξανδρείας. Ο Πατριάρχης, άνδρας με πνευματικό αισθητήριο ανεπτυγμένο, έδωσε εντολή στους απεσταλμένους του να οδηγήσουν τον ταπεινό μοναχό εμπρός του, να τον γνωρίσει και να λάβει την ευχή του από κοντά! Έτσι και έγινε. Έφθασαν οι πατριαρχικοί αγγελιοφόροι και κοινοποίησαν στον ησύχιο ερημίτη την επιθυμία του Πατριάρχου. Η ώρα όμως περνούσε. Στις διαδοχικές ερωτήσεις και παρατηρἠσεις των απεσταλμένων προς τον μοναχό να βιαστεί διότι θα καθυστερήσουν, ο ασκητής απαντούσε μονοδιάστατα: «Λίγο ακόμη και έρχομαι, λίγο ακόμη!». Κάποιος εκ της πατριαρχικής αποστολής δεν άντεξε! Σκαρφάλωσε σε μία κρύπτη, τρόπον τινά, εκ της οποίας μπορούσε να παρατηρεί εντός του καλύβης του μοναχού. Και αντίκρισε τον μακάριο εκείνο άνδρα, τον ένσαρκο άγγελο του Θεού, να προσπαθεί απεγνωσμένα να στεγνώσει και να συμμαζέψει το βρεγμένο και λιωμένο σχεδόν ρασάκι του, διότι ντρεπόταν να εμφανισθεί έμπροσθεν του Πατριάρχου σε αυτό το χάλι! Όταν δε ο Πατριάρχης ενημερώθηκε για τον ακριβή λόγο της καθυστέρησης και αργοπορίας, θαύμασε και εμακάρισε τον άνθρωπο του Θεού.

Θα κλείνω το κείμενο ετούτο ως εξεκίνησα, με τον λόγο του Αββά Μακαρίου, που τόσα επέρασε και έπαθε στην Έρημο. Συνήθιζε να λέγει: «Φεύγετε, αδελφοί!». Και όταν οι άλλοι μοναχοί τον ρωτούσαν «πού, αββά, ακόμη βαθύτερα στην Έρημο;», εκείνος απαντούσε, βάζοντας το δάκτυλό του στα στόμα και τα χείλη του: «Αυτό να φεύγετε».

[toula]

Μακριά από τακτικές σατανολατρείας

Ὁ Θεὸς ἀπέναντι σὲ ὅλα τὰ ἁμαρτήματα δείχνει μιὰ ἐπιείκεια, ἀλλὰ στὸ ἁμάρτημα τῆς σατανολατρείας, τὸ νὰ λατρεύετε ἐν γνώσῃ καὶ συνειδητὰ ὁ διάβολος, «ὀργίζεται» καὶ λυπᾶται πάρα πολύ. Οἱ σατανιστὲς λατρεύουν τὸν διάβολο ὡς Θεὸ καὶ τὸν θεωροῦν «καλό», διότι τοὺς δίνει χρήματα, ἡδονὲς καὶ δόξα.. Αὐτὸ ποὺ δὲν πέτυχε ὁ διάβολος στὸν οὐρανό, […]

Ὁ Θεὸς ἀπέναντι σὲ ὅλα τὰ ἁμαρτήματα δείχνει μιὰ ἐπιείκεια, ἀλλὰ στὸ ἁμάρτημα τῆς σατανολατρείας, τὸ νὰ λατρεύετε ἐν γνώσῃ καὶ συνειδητὰ ὁ διάβολος, «ὀργίζεται» καὶ λυπᾶται πάρα πολύ.

Οἱ σατανιστὲς λατρεύουν τὸν διάβολο ὡς Θεὸ καὶ τὸν θεωροῦν «καλό», διότι τοὺς δίνει χρήματα, ἡδονὲς καὶ δόξα..

Αὐτὸ ποὺ δὲν πέτυχε ὁ διάβολος στὸν οὐρανό, νὰ γίνει Θεός, τὸ πέτυχε στὴ γῆ.

Οἱ σατανιστὲς βλέπουν καθαρὰ καὶ ὄχι κεκαλυμμένο τὸν διάβολο καὶ ἐν γνώσῃ τους τὸν λατρεύουν ὡς θεό.

Ὁ σατανᾶς ἔχει πλανέσει τὸ νοῦ των σατανιστὼν καὶ τοὺς ξεγελάει, μὲ τὸ νὰ τοὺς ὑπόσχεται, ὅτι θὰ τοὺς πάει στὸν παράδεισο! Μόνο ποὺ παράδεισος γιὰ τὸν διάβολο εἶναι ἡ κόλαση.

Στὸ νοῦ τῶν σατανιστὼν ἔχουν σφηνωθεῖ δαιμόνια καὶ γιὰ νὰ μεταστραφεῖ αὐτός, ὁ νοῦς πρέπει νὰ γίνει ἀνάσταση νεκρῶν.

Τόσο δύσκολο εἶναι νὰ μετανοήσουν αὐτοὶ οἱ ἄνθρωποι.

Οἱ σατανιστὲς κάνουν τὶς τελετές τους, ὅταν ἔχει μεγάλη πανσέληνο, μεταξὺ τὰ μεσάνυχτα καὶ τὶς 3 τὰ ξημερώματα.

Ἡ λειτουργία τοῦ σατανᾶ ἔχει 2 μέρη: Τὴν θυσία τοῦ σπέρματος καὶ τὴν θυσία τοῦ αἵματος.

Ἡ θυσία τοῦ σπέρματος εἶναι ὅλες οἱ σαρκικὲς διαστροφὲς ποὺ μπορεῖ κανεὶς νὰ φανταστεῖ. Προηγοῦνται οἱ διαστροφὲς αὐτές, γιὰ νὰ ἐμφανιστεῖ τὸ δαιμόνιο ὀφθαλμοφανῶς.

Ἡ θυσία τοῦ σπέρματος εἶναι γιὰ τοὺς σατανιστὲς ὁ ἑσπερινὸς καὶ ὁ ὄρθρος ποὺ κάνουμε ἐμεῖς.

Στὴ συνέχεια ἔχουν τὴ δική τους κύρια λειτουργία καὶ εἶναι ἡ θυσία τοῦ αἵματος (ἀνθρωποθυσία).

Καὶ πάντοτε ὁ Θεὸς τὰ κανονίζει ἔτσι, ὥστε νὰ μὴν λαμβάνονται μεγάλοι σὲ ἡλικία ἄνθρωποι, ἀλλὰ πολὺ μικρὰ παιδιὰ καὶ βρέφη, ὥστε μὲν αὐτὰ νὰ πηγαίνουν στὸν παράδεισο ὡς μάρτυρες, οἱ δὲ σατανιστὲς νὰ κολάζονται.

Τὸ δαιμόνιο χαίρεται ὅταν βλέπει νὰ χύνεται ἀνθρώπινο αἷμα. Ὅπως ἐμεῖς ἔχουμε στὴ Θεία Λειτουργία τοῦ Χριστοῦ τὸ αἷμα,

πρέπει νὰ ὑπάρχει αἷμα καὶ στὴν σατανικὴ λειτουργία,

ποὺ εἶναι στήν ἐπίκληση τοῦ σατανᾶ, τοῦ ἐσχάτου ἀντιχρίστου καί

τοῦ ἐσχάτου ψευδοπροφήτου.

Σὲ αὐτὸ τὸ ὄνομα τῆς τριάδος γίνονται οἱ σατανικὲς λειτουργίες, ἀπὸ τοὺς ἀρχιερεῖς τοῦ σατανᾶ.

Καὶ τὸ αἷμα ποὺ πίνουν οἱ σατανιστές, τὸ πίνουν μὲ ἕνα κρανίο ἑνὸς κολασμένου ἀνθρώπου, στὸ ὁποῖο προσθέτουν καὶ ἄλλες οὐσίες καὶ κάνουν τὸ αἷμα κοκτεϊλ, ἀπὸ τὸ ὁποῖο πίνουν καὶ κοινωνοῦν ὅλοι, εἰς κόλαση αἰώνια.

Γέρων Εφραίμ Σεραγιώτης

[toula]

"" Σου είναι αρκετός, τρισμακάριε Συμεών, ο πολύς και αμέτρητος αγιασμός που έλαβες.""
Αυτό το παιδί είναι, ο αληθινός Θεός, ο οποίος ζητούσε στον παράδεισο τον αγαπημένο του Αδάμ, και όταν τον βρήκε, λέει στο Άσμα των Ασμάτων:
«Θα σηκωθώ από το κρεβάτι μου, θα τριγυρίσω την πόλη, τις αγορές και τις πλατείες, και θα αναζητήσω εκείνον, που έχει αγαπήσει η ψυχή μου».
Αυτό το παιδί είναι ο αληθινός Θεός, τον οποίον εσύ, ω ιερέ γέροντα, επιθύμησες να δεις σαν άλλη πηγή της σωτηρίας, να πιεις τον σωτηριώδη θάνατο· γι’ αυτό και έλεγες: «Δίψασε η ψυχή μου, για το Θεό, τον ισχυρό, τον ζώντα.
Πότε θα έλθω για να παρουσιαστώ μπροστά σου;»
Αυτό το παιδί, είναι εκείνο για το οποίον έλεγες: «Θα σε αγαπώ πάντοτε Κύριε, εσένα που είσαι η δύναμή μου.
Ο Κύριος είναι το ακλόνητο στήριγμά μου, το καταφύγιό μου και ο λυτρωτής μου».
Αυτό είναι το παιδί που το έβλεπε ο Ιακώβ και επαναπαυόταν επάνω στην κλίμακα, και το περικύκλωναν οι μακάριοι άγγελοι που ανέβαιναν και κατέβαιναν σ’ αυτήν.
Αυτό είναι, το οποίον για σαράντα ημέρες και σαράντα νύκτες έβρεχε, και κατάπνιξε όλη τη γη, και μόνον τον άγιο Νώε κράτησε ζωντανό, φυλαγμένο μέσα στην κιβωτό.
Αυτό το παιδί είναι που δημιούργησε όλον τον κόσμο, ουρανό και γη, θάλασσα και τους αέρες, τον αιθέρα και όλα τα ουράνια σώματα.
Αυτό το παιδί είναι που έπλασε τον Αδάμ και την Εύα και φύτευσε παράδεισο στην Εδέμ και έβαλε και τους δύο εκεί για να υμνούν τον Θεό.
Αυτό το παιδί είναι που μπήκε στην άχραντη κοιλία της Παναγίας Παρθένου, σαν σε άλλον παράδεισο, και πήρε αυτήν την ευλογημένη σάρκα που βλέπεις, για να σώσει τον άνθρωπο από το βάρος της αμαρτίας.
Αυτό το παιδί θα βαφτισθεί στον ποταμό Ιορδάνη, λεπρούς θα καθαρίσει, αρρώστους θα θεραπεύσει και νεκρούς θα αναστήσει.
Αυτό το παιδί θα ανέβη στον άγιο Σταυρό, θα θανατωθεί, θα γίνει θυσία στον άναρχο Πατέρα του για να εξιλεώσει τον Θεό για τη σωτηρία του κόσμου.
Αυτό το παιδί θα κατέβη στον Άδη, να φωτίσει όλους τους προπάτορες, για να γίνει και σωτηρία στους νεκρούς.
Αυτό το παιδί θα αναστηθεί σε τρεις ημέρες, θα ολοκληρωθούν όλα τα μυστήρια, θα απονεκρωθεί τότε ο αιώνιος θάνατος, η αμαρτία και ο κόσμος και περισσότερο ο διάβολος.
Αυτό το παιδί θα αναληφθεί στους ουρανούς και θα καθίσει στα δεξιά του ουράνιου Πατέρα του –επειδή είναι ομοούσιος με τον Πατέρα του.
Αυτό το παιδί πρόκειται να έλθει με μεγάλη δόξα καθισμένο επάνω στις νεφέλες του ουρανού, να κρίνει ζωντανούς και νεκρούς, να στείλει τους μεν αμαρτωλούς στην αιώνια κόλαση, τους δε δίκαιους στην ουράνια βασιλεία του.
Σου είναι αρκετός, τρισμακάριε Συμεών, ο πολύς και αμέτρητος αγιασμός που έλαβες.
Αυτόν, που όλος ο κόσμος δεν μπορεί να χωρέσει, τον χώρεσες εσύ στη γεροντική σου αγκαλιά.
Δώσε το τώρα το παιδί της χάριτος στην ευλογημένη του μητέρα.
Σκύψε κατά γης, προσκύνησέ το αυτό και την μητέρα, και μόνον εσύ ετοιμάσου για την έξοδό σου, αν έχεις πόθο να το βλέπεις παντοτινά, διότι έτσι που έχει βαρύνει το σώμα σου δεν θα σε κρατήσει, καθώς και στον μακάριο Μωυσή το ίδιο έλεγε:
«διότι κανείς άνθρωπος δεν μπορεί να αντικρύσει όλη τη δόξα μου και να ζήσει, αλλά λύσε και βγάλε τα υποδήματά σου και τότε θα με δεις εκ των όπισθεν».
Έτσι και συ, φεύγοντας απ’ αυτήν την ζωή και αναβαίνοντας στην άλλη, εκεί θα τον χαίρεσαι ακατάπαυστα, μαζί με τους χορούς των μακαρίων και αγίων αγγέλων, υμνώντας και ευλογώντας το υπερύμνητο όνομά του μαζί με τον άναρχο Πατέρα του και το πανάγιο και αγαθό και ζωοποιό Πνεύμα του, στους απέραντους αιώνες, αμήν.
(Πηγή: Αγίου Γερασίμου Παλλαδά, Άπαντα, τ. Β΄, έκδ. Ι.Μ.Μονή Βατοπαιδίου, Άγιον Όρος 2018, σ.σ. 177- 192. Μεταφορά στη νεοελληνική: Αλέξανδρος Χριστοδούλου, Θεολόγος)

[toula]

Πολλές φορές ἀκοῦμε τούς χριστιανούς νά λένε:
«Ἄν ζούσαμε κι’ ἐμεῖς στήν ἐποχή τῶν Ἀποστόλων καί ἀξιωνόμασταν νά δοῦμε τό Χριστό, ὅπως Τόν εἶδαν ἐκεῖνοι, θά γινόμασταν ἅγιοι, ὅπως ἔγιναν κι’ αὐτοί».
Ὅσοι σκέφτονται ἔτσι, ξεχνοῦν ὅτι Ἐκεῖνος πού μιλοῦσε στόν καιρό τῶν ἀποστόλων, μιλάει καί τώρα.
;Ἴσως ὅμως καί πάλι νά πεῖ κάποιος :
«Μά δέν εἶναι τό ἴδιο πράγμα νά δεῖ κανείς τό Χριστό μέ τά μάτια του, ὅπως Τόν εἶδαν οἱ ἀπόστολοι, καί ν’ ἀκούει μόνο τά λόγια Του ἀπό ἄλλους ἤ νά τά διαβάζει στή Γραφή, ὅπως ἐμεῖς σήμερα».
Κι’ ἐγώ ἀπαντῶ, ὅτι δέν εἶναι ὁπωσδήποτε τό ἴδιο τό τότε καί τό τώρα. Ἀλλά τό τωρινό εἶναι πολύ μεγαλύτερο ἀπό ἐκεῖνο πού ἔζησαν οἱ Ἀπόστολοι, κι’ εὐκολότερα μᾶς φέρνει στήν πίστη!
Μήν παραξενεύεστε. Μόνο ἀκοῦστε με.
Τότε ὁ Κύριός μας φαινόταν στούς ἀχάριστους Ἰουδαίους ὡς ἕνας πλάνος καί τιποτένιος ἄνθρωπος, ἐνῶ τώρα κηρύσσεται σέ μᾶς ὡς Θεός ἀληθινός.
Τότε ἔτρωγε μέ τελῶνες καί ἄλλους ἁμαρτωλούς, τώρα ὅμως κάθεται στά δεξιά τοῦ Θεοῦ Πατέρα καί τρέφει ὁλόκληρο τόν κόσμο. Τότε καταφρονιόταν κι’ ἀπό τούς πιό ἀσήμαντους ἀνθρώπους.
Τώρα προσκυνεῖται ἀπό βασιλεῖς καί ἄρχοντες ὡς Υἱός τοῦ Θεοῦ, καί δοξάζει αὐτούς πού Τόν προσκυνοῦν «ἐν πνεύματι καί ἀληθείᾳ».
Τότε Τόν θεωροῦσαν σάν ἕναν ἄνθρωπο φθαρτό καί θνητό, πού ἔτρωγε καί ἔπινε καί κοιμόταν καί κοπίαζε καί ἵδρωνε καί γενικά, ἔκανε ὅλα τ’ ἀνθρώπινα.
Τότε λοιπόν, καί ὄχι τώρα, ἦταν παράξενο καί δύσκολο ν’ ἀναγνωρίσει κανείς ὡς Θεό Ἐκεῖνον, πού εἶχε αὐτά τά ταπεινά καί ἀνθρώπινα στοιχεῖα.
Γι’ αὐτό καί τόν Πέτρο, πού εἶπε «σύ εἶ ὁ Υἱός τοῦ Θεοῦ τοῦ ζῶντος», τόν μακάρισε ὁ Χριστός, λέγοντας:
«Μακάριος εἶ, Σίμων Βαριωνᾶ, ὅτι σάρξ καί αἷμα οὐκ ἀπεκάλυψέ σοι, ἀλλ’ ὁ Πατήρ Μου ὁ ἐν τοῖς οὐρανοῖς».
Ὅποιος λοιπόν δέν ὑπακούει μέ πίστη καί ταπείνωση στό Χριστό, πού μιλάει καί τώρα μεσα ἀπό τό ἅγιο Εὐαγγέλιό Του, ὅποιος ἀμφισβητεῖ ἤ ἀπορρίπτει ὅσα εἶπε καί ἔκανε τότε ὁ Χριστός, ἐκεῖνος, ἔστω κι ἄν ἔβλεπε τόν ἴδιο τόν Κύριο νά θαυματουργεῖ καί Τόν ἄκουγε νά διδάσκει, θά ὀλιγοπιστοῦσε.
Τί λέω;
Ὄχι μόνο θά ὀλιγοπιστοῦσε, ἀλλά φοβᾶμαι πώς θά γινόταν τελείως ἄπιστος καί θά βλασφημοῦσε τό Χριστό, νομίζοντάς Τον σάν ἀντίθετο ἤ μάγο ἤ τσαρλατάνο, καί ὄχι ἀληθινό Θεό…
Ἄς μή γελιόμαστε.
Κι ἄς μήν παίρνουμε στό λαιμό μας καί ἄλλες ψυχές, «πλανῶντες καί πλανώμενοι».
Μποροῦμε καί σήμερα καί πάντα νά μιμηθοῦμε τούς ἁγίους στήν προαίρεση, τήν προθυμία, τήν ταπείνωση καί τήν ἀγάπη.
Γιατί καί οἱ ἅγιοι σάν κι’ ἐμᾶς ἦταν, ἀλλά ἄφηναν τή ζωή τους νά ὁδηγηθεῖ ἀπό τό θέλημα τοῦ Θεοῦ.
Ἄς συντριβοῦμε κι’ ἄς χύσουμε καυτά δάκρυα μετάνοιας, γιά νά μαλακώσει ἡ σκληρή, ἡ πέτρινη καρδιά μας.
Ἔτσι θά καθαρθοῦμε, ἔτσι θά μοιάσουμε στούς ἁγίους.
Ὅσοι πενθοῦν, σύμφωνα μέ τό λόγο τοῦ Χριστοῦ, αὐτοί καί θά παρακληθοῦν: «Μακάριοι οἱ πενθοῦντες, ὅτι αὐτοί παρακληθήσονται». Ὅσοι δέν πενθοῦν, ἔχουν πέσει στή χειρότερη ἀπ’ ὅλες τίς αἱρέσεις: Νομίζουν ὅτι ἡ σωτηρία μπορεῖ ν’ ἀποκτηθεῖ μόνο μέ τά ἐξωτερικά σχήματα τῆς εὐσέβειας.
Ξεχνοῦν ὅμως ὅτι θά παρασταθοῦμε ὅλοι στό βῆμα τοῦ Χριστοῦ «Γυμνοί καί τετραχηλισμένοι (ὁλοφάνεροι)», γιά νά πάρει ὁ καθένας μας τό μισθό του σύμφωνα μέ τά ἀλάθητα κριτήρια Ἐκείνου, ὄχι τά δικά μας.
Ἀφοῦ λοιπόν θά βρεθοῦμε γυμνοί μπροστά στόν Θεό,
γιατί σκεπάζουμε τό σῶμα μας μέ πολυτελεῖς στολές, μέ λαμπρά ἐνδύματα καί μέ ὡραῖα ὑποδήματα;
Γιατί τρέχουμε νά προϋπαντήσουμε τούς ἄρχοντες;
Γιατί μᾶς ἀρέσει νά μᾶς χαιρετοῦν;
Γιατί ἐπιδιώκουμε τίς πρωτοκαθεδρίες στά ἐπίσημα γεύματα;
Γιατί ἡ ὑπερηφάνεια, ἡ κενοδοξία καί ὁ ἀκόρεστος πόθος νά ἐξουσιάζουμε;
Γιατί τά ὡραῖα σπίτια καί οἱ ὑπηρέτες, πού μᾶς ξεχωρίζουν ἀπό τούς ἄλλους;
Γιατί τά ἄκαιρα γέλια καί οἱ ἄπρεπες συζητήσεις;…
Γυμνοί, μπροστά στό μεγάλο Κριτήριο!
Ποῦ τότε τό καλό ὄνομα καί ἡ ἁγιοσύνη, πού νομίζουμε πώς ἔχουμε;
Ποῦ οἱ κόλακες καί οἱ ἀνήξεροι, πού μᾶς ὀνομάζουν ἁγίους;
Ποῦ οἱ ὑψηλές θέσεις καί οἱ μεγάλες ἰδέες γιά τόν ἑαυτό μας;
Ποῦ οἱ συγγενικοί δεσμοί;
Ποῦ ἡ δόξα τῶν ἀρχόντων;
Ποῦ ἡ σοφία τῶν σοφῶν τοῦ κόσμου;
Ποῦ ἡ πεποίθηση πώς εἴμαστε καλύτεροι ἀπό τούς ἄλλους ΕΝΩ ΔΕΝ ΕΙΜΑΣΤΕ ΤΙΠΟΤΑ;
Ποῦ ἡ γλώσσα καί οἱ ρητορεῖες, πού τρέχουν σάν πηγή; «Ποῦ σοφός, ποῦ γραμματεύς, ποῦ συζητητής τοῦ αἰῶνος τούτου;».
Τί φόβος καί τρόμος τήν ὥρα ἐκείνη!
Καλότυχος εἶναι ἐκεῖνος, πού ἀκούει τά λόγια τοῦ Κυρίου καί δέν περνάει ἀνώφελα τή ζωή του, ἀλλά βρίσκεται συνεχῶς σέ κατάσταση μετανοίας.
Αὐτός θά ἐλεηθεῖ καί θά ἀπολαύσει στή μέλλουσα ζωή τά ἀνεκλάλητα ἀγαθά τῆς Οὐράνιας Βασιλείας.
Αὐτός θά γίνει ἅγιος!
Ἁγ. Συμεών τοῦ Νέου Θεολόγου.
ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΠΑΡΑΚΛΗΤΟΥ ΩΡΩΠΟΣ ΑΤΤΙΚΗΣ

[toula]

Η Υπαπαντή του Κυρίου - 2 Φεβρουαρίου.
«Και ο Συμεών τους ευλόγησε και είπε στην Μαριάμ την μητέρα του: Αυτός πρόκειται να γίνη πτώσις και έγερσις για πολλούς μέσα στον Ισραήλ και σημείο αντιλεγόμενο».
Πτώσις για ποιους;
Σαφώς γι’ αυτούς που απιστούν, αυτούς που αντιλέγουν, αυτούς που τον σταυρώνουν. Και έγερσις για ποιους;
Αυτούς που τον αναγνωρίζουν και τον ομολογούν με ευγνωμοσύνη.
Και συ, λέει, θεωρείσαι μητέρα.
Άραγε λοιπόν εσύ θα μείνης εκτός πειρασμού, επειδή συμφώνησες να γίνης μητέρα, επειδή τον εγέννησες, επειδή έκρινες καλό να του δανείσης την μήτρα σου; (Διότι η κοιλιά σου έγινε δοχείο της ενεργείας του Αγίου Πνεύματος).
Άραγε λοιπόν θα μείνης εκτός πειρασμού, επειδή έγινες Θεοτόκος, επειδή συνέλαβες χωρίς πείρα γάμου, επειδή καταστάθηκες Μητέρα του Δημιουργού σου;
Άραγε εσύ θα μείνης εκτός πειρασμού;
Ούτε κι εσύ θα μείνης εκτός πειρασμού, αλλά «κι εσένα την ίδια μια ρομφαία θα σου διαπεράση την ψυχή».
Γιατί, Κύριε μου; Σε τι αμάρτησα; Σε τίποτε δεν αμάρτησες βέβαια.
Όταν όμως Τον δης κρεμασμένο στον Σταυρό, όταν Τον δης να υποφέρη για όλο τον κόσμο, όταν δης στον Σταυρό τα χέρια Του τρυπημένα και καρφωμένα στο ξύλο, τότε θα αρχίσης να αμφιβάλλης και να λες:
Αυτός είναι εκείνος για τον οποίο μου μίλησε ο άγγελος;
Αυτός είναι εκείνος στον οποίο έγινε το θαύμα της συλλήψεως;
Παρθένος ήμουν και γέννησα και έμεινα πάλι παρθένος.
Γιατί λοιπόν αυτός σταυρώνεται;
«Κι εσένα την ιδια μια ρομφαία θα σου διαπεράση την ψυχή».
Ώστε, σύμφωνα με την προφητεία του δικαίου Συμεών, κανένας δεν έμεινε εκτός πειρασμού. Ο Πέτρος, ο κορυφαίος από τους μαθητές, τον αρνήθηκε τρεις φορές. Οι άλλοι μαθητές τον εγκατέλειψαν και έφυγαν.
Ούτε είχε άλλωστε ο τσομπάνος ανάγκη από τα πρόβατα για να τον προστατεύσουν, ενόσω αυτός έδιωχνε τους λύκους, ούτε ο αγωνιστής είχε ανάγκη από βοηθούς, αλλά όλοι τους έφυγαν.
Και ο Χριστός έμεινε μόνος κρεμασμένος στον Σταυρό σαν κριάρι έτοιμο για θυσία. Λοιπόν και αυτής την ψυχή την διεπέρασε η ρομφαία: ο πειρασμός δηλαδή και η αμφιβολία.
«Κι εσένα την ίδια μια ρομφαία θα σου διαπεράση την ψυχή, ώστε να αποκαλυφθούν από πολλές καρδιές οι λογισμοί».
Πάσχει λοιπόν ο Ιησούς, για να ελέγξη την απιστία και για να γεμίση από ευγνωμοσύνη τις καρδιές αυτών που Τον πιστεύουν. Αντιλέγεται το σημείο, για να ελεγχθούν αυτοί που αντιλέγουν από κακία.
Γιατί, αν η αλήθεια ήταν από κάθε άποψι αναντίρρητη για τους ανθρώπους, τότε η ευσέβεια θα έμενε αδοκίμαστη. Όμως με το να γίνεται παραχώρησις στην αντιλογία, δοκιμάζεται η ελεύθερη εκλογή της αλήθειας. Αντιλέγεται το σημείο.
Γιατί πώς αλλιώς θα δοκιμάζονταν οι μάρτυρες στους διωγμούς; Πώς θα αγωνίζονταν και θα αναδεικνύονταν νικητές με την καρτερία τους;
Δες πόσο ωφέλησε η αντιλογία, αφού έφτιαξε όχι πιστούς απλώς, όπως θάλεγε κανείς, αλλά και μάρτυρες που έφθασαν μέχρι τα βασανιστήρια και τον θάνατο και παρουσίασαν μια απόδειξι της χάριτος του Χριστού με την καρτερία τους.
(Αποσπάσματα από τον Λόγο του Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου στην Υπαπαντή του Ιησού Χριστού)

[toula]

Η Σιωπή της Παρθένου ενώπιον των γεγονότων της Θείας Οικονομίας
Η Παρθένος Μαρία, μητέρα του Θεού Λόγου, στέκει ως το ιερότατο υποκείμενο της Θείας Οικονομίας, αγγίζοντας τα όρια του ακτίστου φωτός με μια σιωπή που δεν δηλώνει απουσία λόγου, αλλά πλήρωση της καρδίας από το ανείπωτο Μυστήριο.
Η σιωπή της δεν είναι κενό ούτε αμηχανία ενώπιον του Θεού, αλλά η πλέον εύγλωττη αποδοχή του απείρου θελήματος.
Το ήθος που αποκαλύπτει η σιωπή της Παρθένου είναι εκείνο της πλήρους υπακοής, όχι ως παθητικής παραίτησης, αλλά ως μυστικής κοινωνίας με το θέλημα του Θεού.
Είναι η υπακοή που υπερβαίνει την ανθρώπινη αδυναμία και καθιστά την κτίση δεκτική του ακτίστου.
Η Μαρία δεν αντιλέγει, δεν αμφισβητεί, αλλά δέχεται τον Ευαγγελισμό με την ταπείνωση εκείνη που καθιστά δυνατό τον Ενσαρκωμένο Λόγο: «ἰδοὺ ἡ δούλη Κυρίου· γένοιτό μοι κατὰ τὸ ῥῆμά σου» (Λουκ. 1:38).
Η σιωπή της είναι η αντίθετη στάση από την ομιλητική αμφισβήτηση της Εύας, που εμπιστεύθηκε τον διάλογο με το πεπερασμένο αντί της υπακοής στον Άπειρο.
Όπου η Εύα μιλά και διαλέγεται με το κτιστό, η Παρθένος σιωπά και αφήνεται στο Άκτιστο.
Η Παρθένος, διατηρώντας τη σιωπή της κατά τα πάθη του Υιού της, ζει το μυστήριο της σωτηρίας από το ύψος της Θεογνωσίας.
Δεν είναι μια απλή μάρτυρας των γεγονότων, αλλά συμμέτοχος της θείας Οικονομίας.
Η σιωπή της στο Πάθος, η απουσία διαμαρτυρίας, η μητέρα που "φυλάττει πάντα τα ρήματα ταύτα εν τη καρδία αυτής" (Λουκ. 2:19), εκφράζει την υπέρτατη μορφή ησυχίας, όπου ο νους δεν διασκορπίζεται αλλά παραμένει θεοπτίας πλήρης.
Η ησυχία αυτή είναι η κατάσταση των θεουμένων, εκεί όπου η ψυχή έχει αποβάλει την ανάγκη της περιττής ομιλίας, καθώς το πνεύμα της ενοικεί στη σφαίρα της άρρητης Θείας παρουσίας.
Είναι η κατάσταση εκείνη που περιγράφει ο Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς ως "υπέρ λόγον ένωση".
Διά της σιωπής της, η Παρθένος ανάγει την ανθρώπινη φύση σε ύψος που προηγουμένως ήταν αδιανόητο: από το πεδίο της φθοράς στο επίπεδο της ανακαινίσεως εν τω Θεώ.
Η άκρα ταπείνωση της καθίσταται αιτία της μέγιστης δόξης, διότι διά της συγκατάθεσης της στο μυστήριο της Ενανθρωπήσεως, η ανθρωπότητα υψώνεται στο σημείο της θεώσεως.
Η Μαρία, ως "η Νέα Εύα", δεν είναι μόνον η Μητέρα του Χριστού αλλά και η Μητέρα της Εκκλησίας, το ζωντανό παράδειγμα του πως η ανθρώπινη φύση δύναται να ενωθεί με το Θείο θέλημα.
Διά της σιωπηλής συγκαταθέσεώς της, η ανθρώπινη ύπαρξη δεν μένει πλέον εγκλωβισμένη στην τραγικότητα της πεπτωκυίας φύσεως, αλλά γίνεται η οδός της Σωτηρίας.
Η σιωπή της Παρθένου ενώπιον των γεγονότων της Θείας Οικονομίας δεν είναι παθητικότητα αλλά η ενεργός αποδοχή του μυστηρίου. Αποκαλύπτει ένα ήθος άκρας ταπεινώσεως, ησυχίας και θεογνωσίας, το οποίο υψώνει την ανθρώπινη φύση στην ένωση με τον Θεό.
Είναι η σιωπή της άρρητης προσευχής, της απόλυτης εμπιστοσύνης, η σιωπή που συντρίβει το θόρυβο της πτώσεως και ανοίγει την οδό προς τη δόξα της Αναστάσεως.

[toula]

Το πρόσωπο της Μάνας στο γεγονός της Υπαπαντής
Η Υπαπαντή του Κυρίου, όπως τη βιώνει η Εκκλησία στις 2 Φεβρουαρίου, είναι μια θεία συνάντηση.
Το Θείο Βρέφος προσφέρεται στον ναό από τη Μητέρα Του, την Παναγία, και υποδέχεται την προφητική αγκαλιά του Συμεών.
Μέσα σε αυτό το ιερό γεγονός, το πρόσωπο της Μάνας λάμπει με την πιο βαθιά έννοια της θυσίας, της υπακοής και της μυστηριακής συμμετοχής στο σωτηριώδες έργο του Υιού της.
Από την ημέρα του Ευαγγελισμού, η Παναγία γνωρίζει ότι το παιδί που γεννά δεν είναι μόνο καρπός της παρθενικής μήτρας της, αλλά ο ίδιος ο Θεός σαρκωμένος.
Η μητρότητα της δεν είναι απλώς βιολογική, αλλά πρωτίστως λειτουργική και σωτηριολογική. Καθώς κρατά τον Χριστό και Τον προσφέρει στον Ναό, η καρδιά της πάλλεται ανάμεσα στη χαρά και το δέος.
Χαίρεται γιατί ζει την πραγματοποίηση των θείων υποσχέσεων, αλλά και προγεύεται τον πόνο του σταυρού.
Όταν ο δίκαιος Συμεών παίρνει το Βρέφος στα χέρια του, προφητεύει: «Ἰδοὺ οὗτος κεῖται εἰς πτῶσιν καὶ ἀνάστασιν πολλῶν ἐν τῷ Ἰσραὴλ, καὶ εἰς σημεῖον ἀντιλεγόμενον: καὶ σοῦ δὲ αὐτῆς τὴν ψυχὴν διελεύσεται ῥομφαία» (Λουκ. 2,34-35).
Εδώ βρίσκεται το βαθύτερο νόημα της μητρότητας της Παναγίας: δεν είναι απλώς μια μάνα που χαίρεται το παιδί της, αλλά μια μάνα που συμμετέχει στο μυστήριο της σωτηρίας του κόσμου.
Η «ῥομφαία» που θα διαπεράσει την ψυχή της δεν είναι τίποτε άλλο παρά η συμμετοχή της στον πόνο του Υιού της, στον Γολγοθά, όπου η μητρική της αγάπη θα δοκιμαστεί στην έσχατη θυσία.
Η σκηνή της Υπαπαντής αποκαλύπτει πως η μητρότητα της Παναγίας δεν είναι ένας δρόμος απλής τρυφερότητας, αλλά ένας δρόμος υπακοής, σιωπής και εσωτερικής θυσίας.
Στον Ναό δεν απαιτεί τίποτα, δεν διαμαρτύρεται, δεν ζητά καμία ιδιαίτερη θέση.
Η ζωή της είναι δοσμένη πλήρως στο θέλημα του Θεού.
Αυτή η στάση είναι η υψηλότερη μορφή μητρότητας: η μάνα που δεν κρατά το παιδί της για τον εαυτό της, αλλά το προσφέρει για τη σωτηρία του κόσμου.
Στο πρόσωπο της Παναγίας αναδεικνύεται το αρχέτυπο κάθε μητέρας που αγαπά αληθινά: εκείνης που ζει την αγάπη όχι σαν ιδιοκτησία, αλλά σαν προσφορά.
Το «Ἰδοὺ ἡ δούλη Κυρίου» του Ευαγγελισμού δεν είναι απλώς μια αποδοχή του θελήματος του Θεού, αλλά μια στάση ζωής που διαπερνά κάθε στιγμή της ύπαρξής της, μέχρι την Ανάσταση.
Η Υπαπαντή δεν είναι μόνο μια εορτή, αλλά μια πρόσκληση προς όλους μας να γίνουμε κοινωνοί του μυστηρίου της σωτηρίας.
Όπως η Παναγία πρόσφερε τον Υιό της, έτσι και εμείς καλούμαστε να προσφέρουμε τη ζωή μας στον Θεό και στους ανθρώπους.
Το πρόσωπο της Μάνας στην Υπαπαντή δεν είναι μόνο γεμάτο από στοργή, αλλά και από την ετοιμότητα να ακολουθήσει το θέλημα του Θεού, ακόμα και μέσα από τον πόνο.
Είναι ένα πρόσωπο φωτισμένο από τη χάρη, γαλήνιο στην υπακοή, σιωπηλό στη θυσία, και τελικά δοξασμένο μέσα από την Ανάσταση.

[toula]

Μήπως «χριστιανεύουμε» αντίχριστα;
Δυσκολευόμαστε να συνυπάρχουμε με τους άλλους.
Πνιγόμαστε με τους λογισμούς, «πώς με είδε, πώς με κοίταξε, τί σκέφθηκε, πώς θα του φερθώ, τί να πω, πώς να το πω».
Κατά τα άλλα μπορεί το βράδυ να κάνουμε μετάνοιες και προσευχές, να τρώμε αλάδωτα, να έχουμε πνευματικό και να κοινωνούμε τακτικά,
όμως ο ναρκισσισμός μας να μην μας αφήνει να ζήσουμε χριστιανικά.
Έχουμε εκκλησιαστικοποιήσει τον εγωισμό μας, έχουμε κάνει την «πνευματική ζωή» μία ζωή αποξένωσης από τους άλλους και όχι κοινωνίας με τους άλλους.
Αυτόνομες νομοτελειακές πράξεις ηθικής και "κάθαρσης παθών" έχουν αντικαταστήσει τον Χριστό.
Δεν αναζητούμε τον Χριστό, ούτε τον άλλο.
Η αγαπολογία δίνει και παίρνει στους εκκλησιαστικούς κύκλους· μοιάζει όμως με την κακιά μητριά της πνευματικής ζωής μιας και είναι αποκομμένη από την άσκηση που αναζητά την Χάρη.
Έχουμε καταφέρει το ακατόρθωτο: να αυτοθεωνόμαστε χριστιανικά, να ταπεινωνόμαστε ναρκισσιστικά, να ασκούμαστε αντιχριστιανικά, να αυτοδικαιωνόμαστε εξομολογητικά, να κατακρίνουμε-απορρίπτουμε τους άλλους αγαπητικά, να εκκλησιαζόμαστε ατομικά και εν τέλει, να «χριστιανεύουμε» αντίχριστα.
Πατήρ Παύλος Παπαδόπουλος

[toula]

Ο ειρμός της Α΄ ωδής του Κανόνα της Υπαπαντής, ποίημα του Κοσμά Μελωδού (8ος αι.), ανήκει στην εκκλησιαστική υμνογραφία που αξιοποιεί την ποιητική γλώσσα για να εκφράσει θεολογικές αλήθειες μέσα από βιβλικές εικόνες.
Το συγκεκριμένο τροπάριο αναφέρεται στη διάβαση της Ερυθράς Θάλασσας από τον λαό του Ισραήλ, ένα γεγονός-σύμβολο της σωτηρίας του ανθρώπου από τη δουλεία της αμαρτίας.
Το κείμενο διακρίνεται για τη μεγαλοπρεπή και αισθητικά άρτια δομή του, όπου συνδυάζεται η επική αφήγηση με τη λυρική εξύμνηση του Θεού. Ο ειρμός ανοίγει με μια εντυπωσιακή εικόνα:
«Χέρσον ἀβυσσοτόκον πέδον ἥλιος ἐπεπόλευσέ ποτε»: Η χρήση του όρου χέρσον (ξηρά) σε σχέση με την ἀβυσσοτόκον πέδον (γη που γεννά την άβυσσο) δημιουργεί μια έντονη αντίθεση, δηλώνοντας το θαυμαστό γεγονός του διαχωρισμού των υδάτων. Το ἥλιος που «ἐπεπόλευσέ» (διέτρεξε) το ξηρό έδαφος προσδίδει μια αίσθηση φωτός και θεϊκής παρουσίας.
Η αμέσως επόμενη εικόνα: «ὡσεὶ τεῖχος γὰρ ἐπάγη, ἑκατέρωθεν ὕδωρ», είναι μια ζωντανή αναπαράσταση του θαύματος, όπου τα νερά στέκουν σαν τοίχοι δεξιά και αριστερά του Ισραηλιτικού λαού.
Η παθητική φωνή του ἐπάγη (πάγωσε, στερεώθηκε) υποδηλώνει την ενέργεια του Θεού, χωρίς την ανθρώπινη παρέμβαση.
Η βιβλική αφήγηση της Εξόδου συνδέεται συμβολικά με τη σωτηρία του ανθρώπου.
Ο λαός του Θεού διασχίζει την απειλητική θάλασσα χωρίς να βυθιστεί, όπως αργότερα η Εκκλησία περνά μέσα από τον κόσμο της φθοράς προς την αιώνια ζωή.
Η τελική φράση του ειρμού: «ᾌσωμεν τῷ Κυρίῳ, ἐνδόξως γὰρ δεδόξασται», είναι παρμένη από την Ωδή του Μωυσή (Έξ. 15:1), υπογραμμίζοντας ότι η θεία επέμβαση δεν είναι μόνο ένα ιστορικό γεγονός, αλλά μια συνεχής πνευματική πραγματικότητα.
Ο ειρμός αυτός αποτελεί ένα από τα πιο εκφραστικά δείγματα της βυζαντινής υμνογραφίας.
Μέσα από την αριστοτεχνική χρήση της γλώσσας, των εικόνων και των συμβολισμών, ο Κοσμάς Μελωδός αποδίδει την υπερφυσική δύναμη του Θεού, προκαλώντας δέος και δοξολογία.
Η παράθεση της Ερυθράς Θάλασσας ως προτύπωση της σωτηρίας αναδεικνύει τη βαθιά θεολογική σκέψη που διαπνέει τη βυζαντινή ποίηση.