Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

"" Ο άνθρωπος πρέπει να γελά και να κλαίει.""
Άμα δείτε άνθρωπο που δε γέλα, να ξέρετε είναι άρρωστος. Να το ξέρετε αυτό το πράγμα. Και οι μεγάλοι Άγιοι γελούσαν
ταυτόχρονα την ίδια στιγμή που είχαν και πένθος πνευματικό. Άμα βλέπετε άνθρωπο που είναι πάντα βλοσυρός και αγέλαστος, να τον φοβάστε. Κάτι δεν πάει καλά με αυτόν τον άνθρωπο. Κάτι γίνεται, κάτι έχει...
Για καλό και για κακό,
να αλλάζετε καντούνι! (γέλια)
Ο άνθρωπος πρέπει να γελά και να κλαίει. Όποιος δεν κλαίει και δε γελάει, αρρωσταίνει!
π. Αθανάσιος Μητρ. Λεμεσού.

[toula]

Να στρώσουμε μέσα στην ψυχή μας το τραπέζι της θείας αγάπης.
Να λαχταρούμε να κοινωνούμε και να θρονιάζουμε τον Χριστό στην ψυχή μας.
Σισανίου και Σιατίστης Παύλος.

[toula]

«Εν τω κόσμω θλίψιν έξετε, αλλά θαρσείτε,
Eγώ νενίκηκα τον κόσμον»
(Ιω. 16. 33).
Αυτοί που θέλουν να είναι αληθινοί Χριστιανοί σ’ αυτές τις τρομερές ημέρες θα έπρεπε καλύτερα ν’ αρχίσουν να σοβαρεύονται σχετικά με την πίστη τους, μαθαίνοντας τι είναι ο αληθινός Χριστιανισμός, μαθαίνοντας να προσεύχονται στο Θεό εν πνεύματι και αληθεία, μαθαίνοντας να αναγνωρίζουν ποιος είναι ο Χριστός, στον Οποίο μονάχα έχουμε σωτηρία.
π. Σεραφείμ Ροουζ.

[toula]

Εμπιστοσύνη στον εαυτό μου δεν έχω,
μας λέγει ο Άγιος Γέροντας...
Να προσέχετε!!
Εγώ φοβάμαι..
Εμπιστοσύνη στον εαυτό μου δεν έχω.
Αν, ένας Παύλος , που ανέβηκε μέχρι τρίτου ουρανού , έλεγε ότι είναι αμαρτωλότερος όλων, πόσο μάλλον εγώ.
ΟΣΙΟΣ ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΙΕΡΩΝΥΜΟΣ ΤΗΣ ΑΙΓΙΝΑΣ .

[toula]

Πόσο, μα πόσο γλυκύς είναι ο Ιησούς!
Όλος χαρά, όλος αγάπη, όλος ειρήνη, όλος γαλήνη, όλος αγαλλίαση, όλος σκιρτήματα. Μα πόσο γλυκύς είναι ο Ιησούς!
Ω! χάρις, χάρις!
Έλα και σε μας, έλα γρήγορα, έλα.
Πόσον αλλάζει ο άνθρωπος, πως μεταβάλλεται, πως γίνεται ο ταλαίπωρος άνθρωπος όταν τον επισκιάσει η θεία χάρις! Αυτή η θεία χάρις έκανε τους μάρτυρας όχι μόνον να μην αισθάνονται τους πόνους του μαρτυρίου των, αλλά και να χαίρονται που μαρτυρούν δια τον Χριστόν.
«Ένεκά Σου θανατούμεθα όλην την ημέραν, ελογίσθημεν ως πρόβατα σφαγής» (Ψαλμ. 43:23).
Άλλο να αισθάνεσαι και άλλο να διαβάζεις ή να ομιλείς περί θείας χάριτος.
Η χάρις διατηρείται με την ταπείνωση και την ευχαριστία εις τον Θεό.
Η ταπείνωσις ότι «εγώ δεν είμαι άξιος κληθήναι υιός Σου, ποίησόν με ως ένα των δούλων σου» (Λουκ. 15:19).
Είναι όντως λυπηρό, ότι τον μέγα θησαυρόν που πήραμε στο άγιο Βάπτισμα, δηλαδή την υιοθεσίαν, και κατέχουμε αυτόν, κατά τον Απόστολον (Β’ Κορ. 4:7), εν οστρακίνοις σκεύεσι, αγνοούμε.
Και γι’ αυτό εύκολα ραθυμούμε, εύκολα αδιαφορούμε, εύκολα καταφρονούμε, και μ’ έναν λόγο εύκολα πίπτομεν.
Μακάριος είναι εκείνος, ο οποίος έλαβε την χάρη και απέθανε με αυτήν.
Μακαριότερος είναι εκείνος, ο οποίος έζησε και την ηύξησε, την εμεγάλωσε και έπειτα εκοιμήθη.
Είδα ένα όνειρο ότι πήγα στο χωριό μου, εκεί που γεννήθηκα. Και δεν πήγα στο πατρικό μου σπίτι, αλλά πήγα στην εκκλησία.
Μπήκα στην εκκλησία, προχώρησα και μπήκα στο Ιερό.
Εκεί είδα την κολυμβήθρα, εκεί που βαπτίσθηκα, εκεί που ήρθε η χάρις.
Γονάτισα, την αγκάλιασα, τη φίλησα, τη φίλησα, τη φίλησα με πολλά δάκρυα.
Από το βιβλίο: Γέροντας Εφραίμ Κατουνακιώτης. Έκδοση Ι. Ησυχ. «Άγιος Εφραίμ», Κατουνάκια Αγίου Όρους 2000 (αποσπάσματα).

[toula]

«Εγώ ειμι η οδός, η αλήθεια και η ζωή»
(Ιω. 14:6).
Πόσο χαρμόσυνοι λόγοι!
Τι αυθεντία περιέχουν!
Πόσο εξαίσια και αξιάκουστα είναι τα λόγια αυτά!
Τι ποθητά για τους ανθρώπους ευαγγέλια!
Οι λόγοι αυτοί είναι γεμάτοι ζωή, γεμάτοι ικανοποίηση των πόθων των ανθρωπίνων καρδιών.
Ω, πόσο τερπνό άκουσμα! Τι χαρμόσυνο ευαγγέλιο!
Είναι πράγματι ωραία τα χείλη που ευαγγελίζονται την ειρήνη, που ευαγγελίζονται τα αγαθά!
Πόσο χαρμόσυνοι είναι οι λόγοι του ευαγγελιζομένου στην ανθρωπότητα τον ερχομό της προσδοκίας των εθνών! Πόσο εκφραστικοί λόγοι!
Πόσο υψηλοί και θείοι!
«Εγώ ειμι η οδός, η αλήθεια και η ζωή!» Θησαυρό ολόκληρο περικλείουν, θησαυρό που πλουτίζει όλη την ανθρωπότητα.
Σ’ αυτούς περιέχεται το σύνολο των πόθων όλης της ανθρωπότητας από την αρχή.
Το κάλλος τους είναι ουράνιο, η χαρά ανέκφραστη.
Το άκουσμά τους ως ουράνια μελωδία καταθέλγει τα αυτιά των ακουόντων, και ως ακτίνα ηλίου διασκορπίζει τα σκοτεινά νέφη της άγνοιας, φωτίζει την ανθρωπότητα που κάθεται σε σκότος και σκια θανάτου, την ξυπνάει από τον ύπνο της ακηδίας, και την καθοδηγεί στο στάδιο του βίου της· φωτίζει τους νοητούς οφθαλμούς της ψυχής και τους καθιστά ικανούς να ατενίσουν το φως της αλήθειας και να γνωρίσουν τον ενανθρωπήσαντα Θεό, την προσδοκία των εθνών, τον Υιό του ανθρώπου, που ομολογεί ότι Αυτός είναι η οδός, η αλήθεια και η ζωή.
Άγιος Νεκτάριος.
Από το βιβλίο: Νεκταρίου Κεφαλά Μητροπολίτου Πενταπόλεως, ΧΡΙΣΤΟΛΟΓΙΑ. Εν Αθήναις 1900, σελ. 7.

[toula]

Το σπέρμα που έρριξε ο Σατανάς στην καρδιά και το νου του Αδάμ – το λογισμό να γίνει θεός χωρίς τον Θεό – σφηνώθηκε τόσο βαθιά στο είναι μας, ώστε να βρισκόμαστε αδιάκοπα υπό το κράτος της αμαρτίας.
Ήδη από τη γέννησή μας γινόμαστε κληρονόμοι του Αδάμ. Μπορούμε να ζήσουμε την κατάσταση της πτώσεως, που είναι μια φοβερή απόκλιση από την αγάπη του Πατρός, ως την μόνη πραγματικότητα του ανθρωπίνου είναι. Στον κόσμο ζούμε στην ατμόσφαιρα και τη λατρεία της πτώσεως.
Ζούμε στην άνεση και συχνά ντρεπόμαστε να ομολογήσουμε την πίστη μας, να πούμε ότι είμαστε χριστιανοί.
Άγιος Σωφρόνιος του Έσσεξ.

[toula]

" Έναν κακό άνθρωπο γνωρίζω στον κόσμο, κι αυτός είναι μόνον ο εαυτός μου!
Όλους τους άλλους τους βλέπω αγγέλους!"
Άγιος Σεραφείμ του Σάρωφ.

[toula]

Πώς θα οδηγήσεις άλλους στην αγάπη του Θεού, αν εσύ προηγουμένως δεν έχεις γνωρίσει τον Θεό;
Ενώ είσαι άρρωστος, προσπαθείς να κάνεις τους άλλους καλά;
Έχεις γνωρίσει τον Θεό;
Σύμφωνα με τον Ευαγγελιστή Ιωάννη ο Κύριος τονίζει: «Τα πρόβατά μου γνωρίζουν την φωνή μου». Δες πως κατανοείται ο Θεός: Με το να ακούμε εμείς τις εντολές και με το να τηρούν τις εντολές αυτοί που τις ακούνε. Αυτό σημαίνει γνώση του Θεού: Η τήρηση των εντολών του Θεού. (Μέγας Βασίλειος)
Εφόσον ασχολούμαστε με τα ξένα προς τον Θεό πράγματα, δεν μπορούμε να χωρέσουμε τη γνώση του Θεού. Γιατί ποιος μεριμνώντας για τα πράγματα του κόσμου και απορροφημένος στις φροντίδες του σαρκός, μπορεί να προσέχει στους λόγους περί Θεού και να κατανοεί με ακρίβεια, τις τόσο υψηλές θεωρίες; Δεν βλέπεις, ότι ο Λόγος που έπεσε στα αγκάθια, συμπνίγεται απ’ αυτά (Ματθ. 13,7); Αγκάθια είναι οι ηδονές της σάρκας, ο πλούτος, η δόξα και οι βιοτικές μέριμνες. Ο καθένας που στερείται της γνώσεως του Θεού, είναι ανάγκη να απομακρυνθεί απ’ αυτά τα πράγματα και αφού ξεκοπεί από τα πάθη, τότε μπορεί να αναλάβει, να γνωρίσει τον Θεό… (Μέγας Βασίλειος)
Δεν γνωρίσαμε εμείς τον Θεό για τη δικαιοσύνη μας, αλλά ο Θεός μας γνώρισε δια της αγάπης Του. (Μέγας Βασίλειος)
Στην θεογνωσία οδηγούμαστε: α)μέσω της κτίσεως και β) μέσω της συνειδήσεως. Οι δύο αυτοί «δάσκαλοι», η κτίση απ’ έξω και η συνείδηση από μέσα μας, μας δόθηκαν εξαρχής από το Θεό, για να μας διαπαιδαγωγούν σιωπηλά. Γιατί η κτίση, από το ένα μέρος, που εκπλήσσει με την ομορφιά της το θεατή, τον παραπέμπει στο θαύμα του Δημιουργού της, και την συνείδηση, από το άλλο μέρος, που αντηχεί μέσα μας, μας πληροφορεί, τι πρέπει να πράττουμε και τι να αποφεύγουμε, ποιο είναι το καλό και ποιο το κακό. (Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος)
Όσοι γνωρίζουν τον Θεό, ούτε σε πολλούς αρέσουν, ούτε αυτοί αρέσκονται σε πολλούς. Γι’ αυτό όχι μόνο μισούνται, αλλά και κατακοροϊδεύονται από πολλούς. (Μέγας Αντώνιος)
Καμμιά ωφέλεια δεν προκύπτει, από το να γνωρίζει ο άνθρωπος τα Θεία λόγια, αν απουσιάζει η ευσεβής ζωή που αρέσει στο Θεό. (Μέγας Αντώνιος)
Κανένας δεν μπορεί να γνωρίσει τον Θεό, αν πρώτα δεν γνωρίσει καλά τον εαυτόν του. (Μέγας Αντώνιος)

[toula]

«Ο κενόδοξος δείχνει ότι είναι πιστός, ενώ είναι ειδωλολάτρης. Φαινομενικά μεν σέβεται τον Θεό, αλλά στην πραγματικότητα επιζητεί να αρέσει στους ανθρώπους και όχι στον Θεό. Κενόδοξος είναι κάθε επιδεικτικός άνθρωπος» (Άγιος Ιωάννης Κλίμακος, λόγ. κα΄ 6).