Οι αγγελικές δυνάμεις στέκονται μπροστά Του με φόβο και τρόμο.
Τα σεραφείμ κρύβουν τα πρόσωπα τους με τις φτερούγες τους μπροστά στο αστραφτερό φως και το ανέκφραστο κάλλος της παρουσίας Του.
Πόσο λαμπρός είναι ο ήλιος!
Πόσο εντυπωσιακό είναι το έναστρο στερέωμα!
Πόσο δυνατός είναι ο ταραγμένος ωκεανός! Πόσο μεγαλόπρεπα είναι τα γιγαντιαία βουνά! Πόσο φοβερά είναι τα κεραυνοφόρα σύννεφα και τα πύρινα ηφαίστεια!
Πόσο ευχάριστες είναι οι ανθοφορημένες κοιλάδες με τις χιλιάδες πηγές και τα διάσπαρτα λευκά κοπάδια τους.
Κι όλ’ αυτά δεν είναι παρά έργα των χεριών του Θεού.
Είναι έργα που φτιάχτηκαν από τον αθάνατο Δημιουργό.
Κι αν η κτίση είναι τόσο όμορφη, πώς πρέπει να είναι ο Δημιουργός;
Αν η καρδιά του ανθρώπου γεμίζει με δέος, χαρά ή δάκρυα μπροστά στη δημιουργία του Θεού, πώς πρέπει να νιώθει μπροστά στον παντοδύναμο και ζώντα Δημιουργό;
Πώς μπορεί ένα θνητό ον να σταθεί κοντά στον αθάνατο Θεό και να μην εξαφανιστεί, να μη διαλυθεί;
Ποιο θνητό ον μπορεί να κοιτάξει το πρόσωπο του Θεού και να εξακολουθεί να ζει;
Αν είναι φοβερό το να δεις το πρόσωπο αγγέλου του Θεού, πόσο φοβερότερο είναι να βρεθείς ενώπιον του ίδιου του Θεού;
Περιγράφοντας το δράμα του αγγέλου του Θεού ο προφήτης Δανιήλ λέει: «…οὐχ ὑπελείφθη ἐν ἐμοὶ ἰσχύς, καὶ ἡ δόξα μου μετεστράφη εἰς διαφθοράν» (Δαν. ι΄
.Δεν έμεινε μέσα μου καμιά δύναμη, η δόξα μου αλλοιώθηκε κι έγινε φθαρτή.
Ακόμα κι ο πιο δυνατός άνθρωπος νιώθει αδύναμος, ο πιο όμορφος μοιάζει άσχημος μπροστά στον άγγελο του Θεού, που έχει «τὸ σῶμα αὐτοῦ ὡσεὶ θαρσίς, καὶ τὸ πρόσωπον αὐτοῦ ὡσεὶ ὅρασις ἀστραπῆς, καὶ οἱ ὀφθαλμοὶ αὐτοῦ ὡσεὶ λαμπάδες πυρός» (Δαν. ι΄ 6).
Η μεγάλη και φοβερή αυτή παρουσία προς το παρόν είναι κρυμμένη από μας.
Την κρύβει το παραπέτασμα της σάρκας μας. Σύντομα όμως, πολύ σύντομα, το παραπέτασμα αυτό θα το απορρίψουμε, θα το αποβάλουμε.
Και τότε θα βρεθούμε ολόκληροι μπροστά στους ανοιγμένους ουρανούς. Εκείνοι από μας που βρίσκονται σε μετάνοια, που είναι αγνοί, θα βρεθούν στην αιώνια και ζωοπάροχη παρουσία του ζώντος Θεού.
Οι αμετανόητοι, οι βλάσφημοι κι οι ακάθαρτοι θα βυθιστούν στην αιώνια απουσία Του, στο ατέλειωτο σκοτάδι και τα βάσανα.
Ας πλησιάσουμε λοιπόν τον Κύριο Ιησού. Εκείνος αγαπάει το ανθρώπινο γένος.
Κι όσο ακόμα οι μέρες μας δεν έχουν μετρηθεί, ας ομολογήσουμε το όνομα Του, πως είναι το μόνο αληθινό όνομα.
Ας κραυγάσουμε για βοήθεια, ας ζητήσουμε τη μόνη βοήθεια που είναι πρόθυμη, παντοτινή, σωστική.
Κύριε Ιησού Χριστέ, Υιέ Θεού, ελέησέ μας τους αμαρτωλούς, σώσε μας!
Σε Σένα πρέπει η δόξα, μαζί με τον Πατέρα και το Άγιο Πνεύμα, την ομοούσια και αδιαίρετη Τριάδα, τώρα και πάντα και στους αιώνες των αιώνων. Αμήν.
(Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς, Καιρός μετανοίας: Ομιλίες Β΄, 1η έκδ., Εκδόσεις: ΠΕΤΡΟΣ ΜΠΟΤΣΗΣ, Αθήνα, 2010)