Πριν λίγες μέρες ήταν η μνήμη του Αγίου καταδίκου , του Ονησίμου. Επίσης τις εβδομάδες της Απόκρεω και της Τυρινής διαβάζονται τα τελευταία κεφάλαια από τον Μάρκο και τον Λουκά. Για να κλείσει ο κύκλος ανάγνωσης των ευαγγελικών περικοπών πριν την Τεσσαρακοστή και να ξανανοίξει το Πάσχα . Όπως είναι φυσικό οι περικοπές αυτές αναφέρονται στις τελευταίες μέρες του Χριστού. Τα Πάθη, την Σταύρωση, τον θάνατο Του. Και είναι σίγουρο ότι η θέση τους εκεί δεν είναι μόνο για λόγους ισολογισμού των αναγνώσεων αλλά και για να μας πληρώσουν με αισθήματα ευγνωμοσύνης για τον Χριστό και απόφαση σταυρικής πορείας στην Νηστεία.
Ας θυμηθούμε δι' αυτών οτι ο Ανεύθυνος Αμνός, διήλθε όλα τα στάδια της ανθρώπινης ατίμωσης. Κατηγορία, δίωξη, αγωνία, προδοσία , εγκατάλειψη, σύλληψη, απαγωγή, ανάκριση, φρούρηση, δικαστήριο, ψευδομαρτυρία, καταδίκη, διαπόμπευση,βασανιστήρια, φυλακή, στιγματισμό, θανατική ποινή, τίτλο κατηγορίας, οδύνη, αποδοκιμασία, ταφή, ξενισμό σε ξένο τάφο, κάθοδο στον άδη, συκοφαντία και μετά τον θάνατο.
Συνεπώς ακόμα και αυτά τα πιο σκοτεινά μέρη της κοινωνίας, της ανθρώπινης ζωής και της ύπαρξης, τα διήλθε ο μεγάλος Αθώος Χριστός για να μην υπάρξει καμία θέση και εμπειρία του ανθρώπου, την οποία να μην προλάβει να γευθεί και να εξαγιάσει.Κυριως την αγωνία, την θλίψη και τον θάνατο. Γι" αυτό όποιος από εμάς ζήσει κάποια στιγμή όλα τα παραπάνω, αθώος ή ένοχος αδιάκριτα, να θυμάται ότι αυτό το μονοπάτι δεν το διάβηκε ούτε θα το διαβεί μόνος του. Σε αυτή την διαδρομή προηγήθηκε ο ίδιος ο Χριστός για όλους μας. Και ενα παραπάνω. Ήπιε το φρικτό Ποτήριο της αποδοκιμασίας ενω ηταν αθώος και αγνός. Λοιπόν, τίποτα δεν άφησε απαράκλητο και ακάλυπτο για τον άνθρωπο. Και αυτό είναι δυνατή αγάπη και παρηγοριά.
π. Παντ. Κρούσκος
Ψυχοφελή μηνύματα...
Συντονιστής: Συντονιστές
-
toula
- Κορυφαίος Αποστολέας
- Δημοσιεύσεις: 53672
- Εγγραφή: Παρ Δεκ 11, 2009 7:29 am
- Τοποθεσία: ΠΑΝΑΓΙΩΤΑ (ΤΟΥΛΑ) - ΑΜΠΕΛΟΚΗΠΟΙ - ΑΘΗΝΑ
Re: Ψυχοφελή μηνύματα...
Μην αφήσετε ποτέ κανέναν να σας πει ότι η ζωή μαζί με τον Θεό δεν έχει νόημα. Μην πιστέψετε ότι η αγάπη είναι αδυναμία ή ότι η καλοσύνη είναι αφέλεια. Ο κόσμος θα προσπαθήσει να σας κάνει να ξεχάσετε πως είστε φτιαγμένοι για κάτι μεγάλο, για κάτι ιερό.
Μα να θυμάστε: η αληθινή δύναμη δεν είναι στο να πατάς πάνω στους άλλους, αλλά στο να σηκώνεις τους πεσμένους. Η αληθινή ευτυχία δεν είναι σε όσα αποκτάς, αλλά σε όσα προσφέρεις. Η αληθινή ζωή δεν είναι να ακολουθείς το ρεύμα, αλλά να τολμάς να γίνεις φως μέσα στο σκοτάδι.
Μην φοβηθείτε να αγαπήσετε, να ονειρευτείτε, να αγωνιστείτε για το καλό. Και όταν κουραστείτε, όταν νιώσετε μόνοι, θυμηθείτε: Εκείνος που αγάπησε μέχρι Σταυρού δεν θα σας αφήσει ποτέ.
π. Παντ. Κρούσκος
Μα να θυμάστε: η αληθινή δύναμη δεν είναι στο να πατάς πάνω στους άλλους, αλλά στο να σηκώνεις τους πεσμένους. Η αληθινή ευτυχία δεν είναι σε όσα αποκτάς, αλλά σε όσα προσφέρεις. Η αληθινή ζωή δεν είναι να ακολουθείς το ρεύμα, αλλά να τολμάς να γίνεις φως μέσα στο σκοτάδι.
Μην φοβηθείτε να αγαπήσετε, να ονειρευτείτε, να αγωνιστείτε για το καλό. Και όταν κουραστείτε, όταν νιώσετε μόνοι, θυμηθείτε: Εκείνος που αγάπησε μέχρι Σταυρού δεν θα σας αφήσει ποτέ.
π. Παντ. Κρούσκος
-
toula
- Κορυφαίος Αποστολέας
- Δημοσιεύσεις: 53672
- Εγγραφή: Παρ Δεκ 11, 2009 7:29 am
- Τοποθεσία: ΠΑΝΑΓΙΩΤΑ (ΤΟΥΛΑ) - ΑΜΠΕΛΟΚΗΠΟΙ - ΑΘΗΝΑ
Re: Ψυχοφελή μηνύματα...
Τα έσχατα
Για τον χριστιανό δεν υπάρχουν παρά δύο έσχατες επιλογές: ο ουρανός και η κόλαση. Η Εκκλησία προσδοκά την τελική ολοκλήρωση, που στην Ελληνική θεολογία αποκαλείται αποκατάστασις, όταν ο Χριστός θα επιστρέψει «ἐν δόξῃ» για να κρίνει «ζῶντας καὶ νεκρούς». Η τελική αποκατάσταση περιλαμβάνει, όπως ήδη είδαμε, τη λύτρωση και τον δοξασμό της ύλης: κατά την Εσχάτη Ημέρα οι δίκαιοι θα εγερθούν εκ των νεκρών και θα ξαναβρούν τα σώματά τους, όχι όπως αυτά είναι τώρα, αλλά μεταμορφωμένα και «πνευματικά», στα οποία η εσωτερική αγιότητα θα εκχέεται προς τα έξω. Δεν θα μεταμορφωθούν δε μόνο τα σώματά μας, αλλ’ ολόκληρη η υλική τάξη της κτίσης: ο Θεός θα δημιουργήσει «καινοὺς οὐρανοὺς καὶ καινὴν γῆν».
Αλλ’ η κόλαση υπάρχει όσο και ο ουρανός. Πρόσφατα πολλοί χριστιανοί, όχι μόνο στη Δύση, αλλά κατά καιρούς και στην Ορθόδοξη Εκκλησία, έφταναν στο σημείο να πιστεύουν πως η ιδέα της κόλασης είναι ασυμβίβαστη με την πίστη σ’ ένα Θεό που αγαπά. Ο ισχυρισμός όμως αυτός φανερώνει μια θλιβερή και επικίνδυνη «σύγχυση φρενών». Ενώ βεβαίως αληθεύει πως ο Θεός μας αγαπά με μια άπειρη αγάπη, είναι εξίσου αληθές πως μας προίκισε μ’ ελεύθερη βούληση. Και εφόσον διαθέτουμε ελεύθερη βούληση, έχουμε τη δυνατότητα ν’ απορρίψουμε τον Θεό. Αν αρνηθούμε την κόλαση, αρνούμαστε την ελεύθερη βούληση. «Οὐδεὶς οὕτως ἀγαθὸς καὶ οἰκτίρμων, ὡς ὁ Θεός», γράφει ο Μάρκος ο Μοναχός ή Ερημίτης (αρχές 5ου αιώνα), «τῷ δὲ μὴ μετανοοῦντι, οὐδὲ αὐτὸς ἀφίησι».[1] Ο Θεός δεν μaς υποχρεώνει να Τον αγαπάμε, επειδή η αγάπη δεν είναι αγάπη αν δεν είναι ελεύθερη. Πώς λοιπόν μπορεί ο Θεός να συμφιλιωθεί μ’ αυτούς που αρνούνται κάθε συμφιλίωση;
Η Ορθόδοξη στάση απέναντι στα Έσχατα και στην κόλαση εκφράζεται κατά σαφή τρόπο στην επιλογή των Ευαγγελικών αναγνωσμάτων που διαβάζονται κατά τη λειτουργία των τριών διαδοχικών Κυριακών λίγο πριν από τη Μεγάλη Τεσσαρακοστή. Την πρώτη Κυριακή διαβάζεται η παραβολή του Τελώνου και του Φαρισαίου, τη δεύτερη η παραβολή του Ασώτου Υιού: και οι δύο ιστορίες παρουσιάζουν παραστατικά την άπειρη συγγνώμη και το έλεος του Θεού προς τους αμαρτωλούς που μετανοούν. Το Ευαγγέλιο όμως της τρίτης Κυριακής, στην παραβολή των προβάτων και των ερίφων, μάς υπενθυμίζει την άλλη αλήθεια: πvς είναι δυνατό να απορρίψει κάποιος τον Θεό και να στραφεί στην κόλαση. «Τότε ἐρεῖ καὶ τοῖς ἐξ εὐωνύμων· Πορεύεσθε ἀπ᾿ ἐμοῦ οἱ κατηραμένοι εἰς τὸ πῦρ τὸ αἰώνιον…» (Ματθ. 25, 41).
Τα έσχατα
Δεν υπάρχει φυσικά καμιά τρομοκρατία στην Ορθόδοξη περί Θεού διδασκαλία. Οι Ορθόδοξοι δεν σκύβουν δουλικώς μπροστά στον Θεό από φόβο, αλλά Τον θεωρούν ως φιλάνθρωπο, «ἐραστὴ τοῦ ἀνθρώπου». Δεν ξεχνούν όμως πως ο Χριστός κατά τη Δευτέρα Παρουσία θα έρθει ως κριτής.
Η κόλαση δεν είναι τόσο ένας τόπος όπου ο Θεός φυλακίζει τους ανθρώπους, όσο ένας τόπος τον οποίο οι ίδιοι οι άνθρωποι, καταχρώμενοι την ελεύθερη θέλησή τους, διαλέγουν για να φυλακίσουν τον εαυτό τους. Ακόμη και στην κόλαση οι κολασμένοι δεν στερούνται της αγάπης του Θεού, αλλ’ αυτό που οι άγιοι βιώνουν ως χαρά, αυτοί το βιώνουν ως βάσανα, πράγμα που είναι αποτέλεσμα της δικής τους επιλογής. «Η αγάπη του Θεού θα είναι ένα ανυπόφορο βάσανο γι’ αυτούς που δεν την έχουν αποκτήσει μέσα τους».[2]
Η κόλαση υπάρχει ως τελική δυνατότητα, αλλ’ αρκετοί Πατέρες πιστεύουν, παρ’ όλα αυτά, πως στο τέλος όλοι θα συμφιλιωθούν με τον Θεό. Είναι αιρετικό το να λέμε πως όλοι υποχρεούνται να σωθούν, επειδή μ’ αυτό αρνούμαστε την ελεύθερη βούληση που διαθέτει ο άνθρωπος. Είναι όμως θεμιτό να ελπίζουμε πως όλοι ίσως σωθούν. Μέχρι να έρθει η Έσχατη Ημέρα, δεν πρέπει ν’ απελπιζόμαστε για τη σωτηρία κανενός, και επιβάλλεται να προσευχόμαστε και να επιθυμούμε τη συμφιλίωση των πάντων χωρίς εξαίρεση. Κανείς δεν πρέπει να διαφεύγει από τις πρεσβείες της αγάπης μας. «Τίς ἐστιν καρδία ἐλεήμων;» ρωτά ο αγ. Ισαάκ ο Σύρος. «Είναι η καρδιά που καίει με αγάπη για ολόκληρη την κτίση, για τους ανθρώπους, τα πουλιά, τα θηρία, για τους δαίμονες, για όλα τα δημιουργήματα».[3] Ο Γρηγόριος Νύσσης λέει πως είναι θεμιτό οι χριστιανοί να ελπίζουν ακόμη και για τη λύτρωση του διαβόλου.
Η Βίβλος καταλήγει σε μια φράση έντονης προσδοκίας: «Ναι, ἔρχομαι ταχύ. Ἀμήν, ναὶ ἔρχου, Κύριε Ἰησοῦ» (Αποκαλ. 22, 20). Με το ίδιο πνεύμα έντονης ελπίδας οι πρώτοι χριστιανοί συνήθιζαν να προσεύχονται, «Ἡ χάρις ἐλθέτω καὶ ὁ κόσμος παρελθέτω».[4] Από κάποια άποψη όμως οι πρώτοι χριστιανοί είχαν άδικο: φαντάζονταν πως το τέλος του κόσμου θα συνέβαινε σχεδόν αμέσως, ενώ στην πραγματικότητα έχουν περάσει δύο χιλιετίες και το τέλος δεν έχει έρθει ακόμη. Δεν ανήκει σε μας να γνωρίζουμε τους χρόνους και τους καιρούς, και ίσως η παρούσα τάξη να διαρκέσει για πολύ περισσότερες χιλιετίες. Από κάποια όμως άλλη άποψη, η αρχαία Εκκλησία είχε δίκιο. Επειδή όποτε κι αν έρθει το τέλος, νωρίς ή αργά, είναι πάντοτε επικείμενο, πνευματικά βρίσκεται διαρκώς κοντά μας, κι όταν ακόμη δεν βρίσκεται χρονικά κοντά μας. Η ημέρα του Κυρίου θα έλθει «ὡς κλέπτης ἐν νυκτί» (Α΄ Θεσσαλ. 5, 2), την ώρα που δεν την περιμένουμε. Συνεπώς οι χριστιανοί, όπως στους αποστολικούς χρόνους, έτσι και σήμερα πρέπει να είναι συνεχώς έτοιμοι, γεμάτοι αναμονή. Ένα από τα πιο ενθαρρυντικά σημεία ανανέωσης στη σύγχρονη Ορθοδοξία είναι η αναβίωση του ενδιαφέροντος για τη Δευτέρα Παρουσία και τη σημασία της. «Όταν κάποιος πάστορας, που βρισκόταν σ’ επίσκεψη στη Ρωσία, ρώτησε ποιο είναι το πιο καυτό πρόβλημα της Ρωσικής Εκκλησίας, ένας ιερέας του απάντησε χωρίς δισταγμό: η Δευτέρα Παρουσία».[5]
Όμως η Δευτέρα Παρουσία δεν είναι απλώς ένα γεγονός του μέλλοντος, επειδή στη ζωή της Εκκλησίας ο Μέλλοντας Αιώνας έχει ήδη προβάλει μέσα στον παρόντα αιώνα. Για τα μέλη της Εκκλησίας, οι «Ἔσχατοι Χρόνοι» έχουν ήδη τεθεί σε ενέργεια, καθότι εδώ και τώρα οι χριστιανοί απολαμβάνουν τους πρώτους καρπούς της Βασιλείας του Θεού. Ναί, ἔρχου, Κύριε Ἰησού. Έχει ήδη έρθει, στη θεία Λειτουργία και στη λατρεία της Εκκλησίας.
[1] Περὶ τῶν δικούντων δικαιοῦσθαι ἐκ τῶν ἔργων, 71 (PG 65, 940D).
[2] V. Lossky, Η Μυστική Θεολογία της Ανατολικής Εκκλησίας, μτφρ. Στ. Πλευράκη, Θεσσαλονίκη 1973, σελ. 253.
[3] Mystic Treatises, εκδ. A. J. Wensinck (Amsterdam 1923), σελ. 341.
[4] Διδαχή, 10, 6.
[5] P. Evdokimov, L’ Orthodoxie, σελ. 9.
Ware Κάλλιστος (επίσκ. Διοκλείας), Η Ορθόδοξη Εκκλησία (μτφρ. Ροηλίδης Ι.), 4η έκδ., Ακρίτας, Αθήνα 2007
Για τον χριστιανό δεν υπάρχουν παρά δύο έσχατες επιλογές: ο ουρανός και η κόλαση. Η Εκκλησία προσδοκά την τελική ολοκλήρωση, που στην Ελληνική θεολογία αποκαλείται αποκατάστασις, όταν ο Χριστός θα επιστρέψει «ἐν δόξῃ» για να κρίνει «ζῶντας καὶ νεκρούς». Η τελική αποκατάσταση περιλαμβάνει, όπως ήδη είδαμε, τη λύτρωση και τον δοξασμό της ύλης: κατά την Εσχάτη Ημέρα οι δίκαιοι θα εγερθούν εκ των νεκρών και θα ξαναβρούν τα σώματά τους, όχι όπως αυτά είναι τώρα, αλλά μεταμορφωμένα και «πνευματικά», στα οποία η εσωτερική αγιότητα θα εκχέεται προς τα έξω. Δεν θα μεταμορφωθούν δε μόνο τα σώματά μας, αλλ’ ολόκληρη η υλική τάξη της κτίσης: ο Θεός θα δημιουργήσει «καινοὺς οὐρανοὺς καὶ καινὴν γῆν».
Αλλ’ η κόλαση υπάρχει όσο και ο ουρανός. Πρόσφατα πολλοί χριστιανοί, όχι μόνο στη Δύση, αλλά κατά καιρούς και στην Ορθόδοξη Εκκλησία, έφταναν στο σημείο να πιστεύουν πως η ιδέα της κόλασης είναι ασυμβίβαστη με την πίστη σ’ ένα Θεό που αγαπά. Ο ισχυρισμός όμως αυτός φανερώνει μια θλιβερή και επικίνδυνη «σύγχυση φρενών». Ενώ βεβαίως αληθεύει πως ο Θεός μας αγαπά με μια άπειρη αγάπη, είναι εξίσου αληθές πως μας προίκισε μ’ ελεύθερη βούληση. Και εφόσον διαθέτουμε ελεύθερη βούληση, έχουμε τη δυνατότητα ν’ απορρίψουμε τον Θεό. Αν αρνηθούμε την κόλαση, αρνούμαστε την ελεύθερη βούληση. «Οὐδεὶς οὕτως ἀγαθὸς καὶ οἰκτίρμων, ὡς ὁ Θεός», γράφει ο Μάρκος ο Μοναχός ή Ερημίτης (αρχές 5ου αιώνα), «τῷ δὲ μὴ μετανοοῦντι, οὐδὲ αὐτὸς ἀφίησι».[1] Ο Θεός δεν μaς υποχρεώνει να Τον αγαπάμε, επειδή η αγάπη δεν είναι αγάπη αν δεν είναι ελεύθερη. Πώς λοιπόν μπορεί ο Θεός να συμφιλιωθεί μ’ αυτούς που αρνούνται κάθε συμφιλίωση;
Η Ορθόδοξη στάση απέναντι στα Έσχατα και στην κόλαση εκφράζεται κατά σαφή τρόπο στην επιλογή των Ευαγγελικών αναγνωσμάτων που διαβάζονται κατά τη λειτουργία των τριών διαδοχικών Κυριακών λίγο πριν από τη Μεγάλη Τεσσαρακοστή. Την πρώτη Κυριακή διαβάζεται η παραβολή του Τελώνου και του Φαρισαίου, τη δεύτερη η παραβολή του Ασώτου Υιού: και οι δύο ιστορίες παρουσιάζουν παραστατικά την άπειρη συγγνώμη και το έλεος του Θεού προς τους αμαρτωλούς που μετανοούν. Το Ευαγγέλιο όμως της τρίτης Κυριακής, στην παραβολή των προβάτων και των ερίφων, μάς υπενθυμίζει την άλλη αλήθεια: πvς είναι δυνατό να απορρίψει κάποιος τον Θεό και να στραφεί στην κόλαση. «Τότε ἐρεῖ καὶ τοῖς ἐξ εὐωνύμων· Πορεύεσθε ἀπ᾿ ἐμοῦ οἱ κατηραμένοι εἰς τὸ πῦρ τὸ αἰώνιον…» (Ματθ. 25, 41).
Τα έσχατα
Δεν υπάρχει φυσικά καμιά τρομοκρατία στην Ορθόδοξη περί Θεού διδασκαλία. Οι Ορθόδοξοι δεν σκύβουν δουλικώς μπροστά στον Θεό από φόβο, αλλά Τον θεωρούν ως φιλάνθρωπο, «ἐραστὴ τοῦ ἀνθρώπου». Δεν ξεχνούν όμως πως ο Χριστός κατά τη Δευτέρα Παρουσία θα έρθει ως κριτής.
Η κόλαση δεν είναι τόσο ένας τόπος όπου ο Θεός φυλακίζει τους ανθρώπους, όσο ένας τόπος τον οποίο οι ίδιοι οι άνθρωποι, καταχρώμενοι την ελεύθερη θέλησή τους, διαλέγουν για να φυλακίσουν τον εαυτό τους. Ακόμη και στην κόλαση οι κολασμένοι δεν στερούνται της αγάπης του Θεού, αλλ’ αυτό που οι άγιοι βιώνουν ως χαρά, αυτοί το βιώνουν ως βάσανα, πράγμα που είναι αποτέλεσμα της δικής τους επιλογής. «Η αγάπη του Θεού θα είναι ένα ανυπόφορο βάσανο γι’ αυτούς που δεν την έχουν αποκτήσει μέσα τους».[2]
Η κόλαση υπάρχει ως τελική δυνατότητα, αλλ’ αρκετοί Πατέρες πιστεύουν, παρ’ όλα αυτά, πως στο τέλος όλοι θα συμφιλιωθούν με τον Θεό. Είναι αιρετικό το να λέμε πως όλοι υποχρεούνται να σωθούν, επειδή μ’ αυτό αρνούμαστε την ελεύθερη βούληση που διαθέτει ο άνθρωπος. Είναι όμως θεμιτό να ελπίζουμε πως όλοι ίσως σωθούν. Μέχρι να έρθει η Έσχατη Ημέρα, δεν πρέπει ν’ απελπιζόμαστε για τη σωτηρία κανενός, και επιβάλλεται να προσευχόμαστε και να επιθυμούμε τη συμφιλίωση των πάντων χωρίς εξαίρεση. Κανείς δεν πρέπει να διαφεύγει από τις πρεσβείες της αγάπης μας. «Τίς ἐστιν καρδία ἐλεήμων;» ρωτά ο αγ. Ισαάκ ο Σύρος. «Είναι η καρδιά που καίει με αγάπη για ολόκληρη την κτίση, για τους ανθρώπους, τα πουλιά, τα θηρία, για τους δαίμονες, για όλα τα δημιουργήματα».[3] Ο Γρηγόριος Νύσσης λέει πως είναι θεμιτό οι χριστιανοί να ελπίζουν ακόμη και για τη λύτρωση του διαβόλου.
Η Βίβλος καταλήγει σε μια φράση έντονης προσδοκίας: «Ναι, ἔρχομαι ταχύ. Ἀμήν, ναὶ ἔρχου, Κύριε Ἰησοῦ» (Αποκαλ. 22, 20). Με το ίδιο πνεύμα έντονης ελπίδας οι πρώτοι χριστιανοί συνήθιζαν να προσεύχονται, «Ἡ χάρις ἐλθέτω καὶ ὁ κόσμος παρελθέτω».[4] Από κάποια άποψη όμως οι πρώτοι χριστιανοί είχαν άδικο: φαντάζονταν πως το τέλος του κόσμου θα συνέβαινε σχεδόν αμέσως, ενώ στην πραγματικότητα έχουν περάσει δύο χιλιετίες και το τέλος δεν έχει έρθει ακόμη. Δεν ανήκει σε μας να γνωρίζουμε τους χρόνους και τους καιρούς, και ίσως η παρούσα τάξη να διαρκέσει για πολύ περισσότερες χιλιετίες. Από κάποια όμως άλλη άποψη, η αρχαία Εκκλησία είχε δίκιο. Επειδή όποτε κι αν έρθει το τέλος, νωρίς ή αργά, είναι πάντοτε επικείμενο, πνευματικά βρίσκεται διαρκώς κοντά μας, κι όταν ακόμη δεν βρίσκεται χρονικά κοντά μας. Η ημέρα του Κυρίου θα έλθει «ὡς κλέπτης ἐν νυκτί» (Α΄ Θεσσαλ. 5, 2), την ώρα που δεν την περιμένουμε. Συνεπώς οι χριστιανοί, όπως στους αποστολικούς χρόνους, έτσι και σήμερα πρέπει να είναι συνεχώς έτοιμοι, γεμάτοι αναμονή. Ένα από τα πιο ενθαρρυντικά σημεία ανανέωσης στη σύγχρονη Ορθοδοξία είναι η αναβίωση του ενδιαφέροντος για τη Δευτέρα Παρουσία και τη σημασία της. «Όταν κάποιος πάστορας, που βρισκόταν σ’ επίσκεψη στη Ρωσία, ρώτησε ποιο είναι το πιο καυτό πρόβλημα της Ρωσικής Εκκλησίας, ένας ιερέας του απάντησε χωρίς δισταγμό: η Δευτέρα Παρουσία».[5]
Όμως η Δευτέρα Παρουσία δεν είναι απλώς ένα γεγονός του μέλλοντος, επειδή στη ζωή της Εκκλησίας ο Μέλλοντας Αιώνας έχει ήδη προβάλει μέσα στον παρόντα αιώνα. Για τα μέλη της Εκκλησίας, οι «Ἔσχατοι Χρόνοι» έχουν ήδη τεθεί σε ενέργεια, καθότι εδώ και τώρα οι χριστιανοί απολαμβάνουν τους πρώτους καρπούς της Βασιλείας του Θεού. Ναί, ἔρχου, Κύριε Ἰησού. Έχει ήδη έρθει, στη θεία Λειτουργία και στη λατρεία της Εκκλησίας.
[1] Περὶ τῶν δικούντων δικαιοῦσθαι ἐκ τῶν ἔργων, 71 (PG 65, 940D).
[2] V. Lossky, Η Μυστική Θεολογία της Ανατολικής Εκκλησίας, μτφρ. Στ. Πλευράκη, Θεσσαλονίκη 1973, σελ. 253.
[3] Mystic Treatises, εκδ. A. J. Wensinck (Amsterdam 1923), σελ. 341.
[4] Διδαχή, 10, 6.
[5] P. Evdokimov, L’ Orthodoxie, σελ. 9.
Ware Κάλλιστος (επίσκ. Διοκλείας), Η Ορθόδοξη Εκκλησία (μτφρ. Ροηλίδης Ι.), 4η έκδ., Ακρίτας, Αθήνα 2007
-
toula
- Κορυφαίος Αποστολέας
- Δημοσιεύσεις: 53672
- Εγγραφή: Παρ Δεκ 11, 2009 7:29 am
- Τοποθεσία: ΠΑΝΑΓΙΩΤΑ (ΤΟΥΛΑ) - ΑΜΠΕΛΟΚΗΠΟΙ - ΑΘΗΝΑ
Re: Ψυχοφελή μηνύματα...
"Μία φορὰ κι ἕναν καιρό, μαζί μας ἐπερπάτησε μία Γυναίκα, ἄξια Γυναίκα νὰ τὴν πεῖς, μαζί μας ἐπερπάτησε ἡ Ὁσία Φιλοθέη".
(Μνήμη 19 Φεβρουαρίου)
..''Μια φορά κι ένα καιρό ήταν μια ηλιογέννητη καλότυχη βασιλοπούλα, που ζούσε μέσα στα βελούδα, στα μετάξια και στα όνειρα…
Ρηγούλα τ’ όνομα της που πα να πει βασιλοπούλα. Παλάτι της, το αρχοντικό των Μπενιζέλων. Νανούρισμα να κοιμηθεί το καλότυχο, ο «μαρμαρωμένος βασιλιάς». Έτσι θα μπορούσε ν’ αρχίσει κανείς ν’ ανιστορεί το βίο της Άγιας Φιλοθέης, της Κυράς.Οι χρόνοι πού γεννήθηκε ή Ρηγούλα ήταν οι χρόνοι πού «όλα τα ‘σκιαζε ή φοβέρα και τα πλάκωνε η σκλαβιά».“Ητανε τότες οι χρονιές που «σβησμένες όλες οι φωτιές οι πλάστρες μες στη χώρα».
“Ητανε τότες που ο Σταυρός πολεμούσε με τα μισοφέγγαρα.
Μεγάλο το έχει του γονιού κι η μόνη κληρονόμος ή Ρηγούλα, Πρέπει λοιπόν, ανάλογα στο γένος και στα πλούτη της, να μορφωθεί η μοναχοκόρη των Μπενιζέληδων.Και μεγαλώνει, βασιλοπούλα ίδια, ή Ρηγούλα, και φτάνει τη στιγμή που οι γονείς όλου του κόσμου ονειρεύονται να παντρευτεί! Κακοπαντρεύεται όμως η μοσχοθυγατέρα και στον τρίτο χρόνο πεθαίνει ο άνδρας της. Μα κι οι γονείς της πέθαναν κι αυτοί και μένει έτσι ολομόναχη στον κόσμο.Τη θλίψη της, την πίκρα της, όμως, ή Ρηγούλα, την κάνει κινητήρια δύναμη.Ή πίστη της νερό φουσκωμένο, μπόλικο, τρέχει και πριν φανεί ένας Κοσμάς Αιτωλός, πριν έρθει ο Ευγένιος Βούλγαρης ο Μηνιάτης, πρώτη αυτή πιάνει το ασύλληπτο πως όποιος χαθεί για την Όρθοδοξία πρέπει να θεωρηθεί χαμένος και για το Γένος.Πετάει μ’ απόφαση τα ρούχα της Αθηναίας κυράς η Μπενιζέλου, μαζί πετάει και τ’ όνομα της, το Ρηγούλα,
Φορεί τα ρούχα της καλογριάς, φορεί κι ένα καινούργιο όνομα: Φιλοθέη η Αθηναία.Και η μεγάλη περιουσία των Μπενιζέλων χρησιμοποιείται για να χτιστεί ο Παρθενώνας της Φιλοθέης.Στην αρχή έχει πλάι της τις υπηρέτριες του πατρικού της, τις μαθαίνει τέχνη και γράμματα.
Σιγά σιγά στην καρδιά της Τουρκοκρατημένης Αθήνας δημιουργείται μια Πρόνοια που όμοια της και πλάι της μονάχα η Βασιλειάδα μπορεί να σταθεί.
Διακόσιες κοπέλλες, από τα πρώτα σπίτια της Αθήνας, αφήνουν μισοτελειωμένα τα προικόπανα κι έρχονται πλάι στην Κυρά.Γιατί, Κυρά ονομάζουν οι Αθηναίοι την καλογριά τους.Φτιάχνει το πρώτο γηροκομείο της Αθήνας πλάι στο μοναστήρι κι ανάβει έτσι το πρώτο φως μες στην Αθήνα.Για τα παιδιά πάλι που θα κρατήσουν όλο το βάρος του Ελληνισμού και της Ορθοδοξίας, άλλο κτίριο, να μάθουν τέχνη, γράμματα, να μάθουν πως είναι Χριστιανοί κι Έλληνες.Και μόλις μπαίνουν σε αυλάκι αυτά, σηκώνει τα μανίκια ή Φιλοθέη και φτιάχνει Νοσοκομείο μα και ξενοδοχείο με την παλιά την πρώτη έννοια της λέξης.Για τους ξένους, τους γυρολόγους που καθώς γύριζαν στον τόπο τους, λέγαν πως κάτι καινούργιο γίνεται στην Αθήνα.Κι ο οδοιπόρος που πορευότανε κάτω από το λιοπύρι της Αττικής και ξεραίνονταν τα σωθικά του από τη δίψα έβρισκε πηγή να δροσιστεί αττ’ το πηγάδι που άνοιξε ή Κυρά έξω από την Αθήνα, το «Ψυχικό».
Την Κυρά που την ξέρουν πια οί Έλληνες μα και οι Τούρκοι, που ψάχνουν να βρουν αφορμή να την τσακίσουν την καλογριά.
Καί βρήκαν την αιτία:
Κάτι Ελληνοπούλες, που τις είχαν αρπάξει οι αλλόθρησκοι, θέλουν να σώσουν την πίστη τους. Προσπέφτουνε στην ηγουμένη.Τις κρύβει ή Κυρά, μα πιάνεται άπ’ τους Τούρκους που τη βασανίζουνε σκληρά «την πίστη σου ή τη ζωή σου».Μα άρχοντες σεβαστοί μιλούν στους Τούρκους κι ημερεύουνε έτσι τ’ αγρίμια.Καί λεύτερη η καλογριά, ξεκινάει να πάει απέναντι στη Τζια να ετοιμάσει και εκεί μοναστηράκι.Εστία αντίστασης στον κατακτητή και τον αλλόθρησκο.Βράδυ, παραμονή του Διονυσίου του Αρεοπαγίτη ήτανε, συνάχτηκαν για ολονυχτία οι καλογριές και τότες ήτανε που σπάσανε τις πόρτες οι αντίχριστοι.Την πιάσανε, την χτύπησαν τόσο, όσες ήταν και οι καλωσύνες της και πεθαμένη, πες, την παρατήσανε.Βοτάνια, γιατροσόφια της βάζαν στις πληγές οι καλογριές μα ή βουλή του Θεού ήταν ν’ αναπαυτεί ο εργάτης Του.
Στις 19 Φεβρουαρίου ξεκουράστηκε.
Μια φορά κι έναν καιρό ήταν μια ηλιογέννητη καλότυχη βασιλοπούλα, που ζούσε μέσα στα βελούδα, στα μετάξια και τα όνειρα.Και πούλησε τα βελούδα, τα μετάξια και τα όνειρα.
Και πούλησε τα βελούδα και τα μετάξια και τα ‘κανε σπιτικό για τους κατατρεγμένους.Μια φορά κι έναν καιρό, μαζί μας επερπάτησε μια Γυναίκα, άξια Γυναίκα να την πεις, μαζί μας επερπάτησε η Οσία Φιλοθέη..."
(Γαλάτεια Γρηγοριάδου-Σουρέλη)
(Μνήμη 19 Φεβρουαρίου)
..''Μια φορά κι ένα καιρό ήταν μια ηλιογέννητη καλότυχη βασιλοπούλα, που ζούσε μέσα στα βελούδα, στα μετάξια και στα όνειρα…
Ρηγούλα τ’ όνομα της που πα να πει βασιλοπούλα. Παλάτι της, το αρχοντικό των Μπενιζέλων. Νανούρισμα να κοιμηθεί το καλότυχο, ο «μαρμαρωμένος βασιλιάς». Έτσι θα μπορούσε ν’ αρχίσει κανείς ν’ ανιστορεί το βίο της Άγιας Φιλοθέης, της Κυράς.Οι χρόνοι πού γεννήθηκε ή Ρηγούλα ήταν οι χρόνοι πού «όλα τα ‘σκιαζε ή φοβέρα και τα πλάκωνε η σκλαβιά».“Ητανε τότες οι χρονιές που «σβησμένες όλες οι φωτιές οι πλάστρες μες στη χώρα».
“Ητανε τότες που ο Σταυρός πολεμούσε με τα μισοφέγγαρα.
Μεγάλο το έχει του γονιού κι η μόνη κληρονόμος ή Ρηγούλα, Πρέπει λοιπόν, ανάλογα στο γένος και στα πλούτη της, να μορφωθεί η μοναχοκόρη των Μπενιζέληδων.Και μεγαλώνει, βασιλοπούλα ίδια, ή Ρηγούλα, και φτάνει τη στιγμή που οι γονείς όλου του κόσμου ονειρεύονται να παντρευτεί! Κακοπαντρεύεται όμως η μοσχοθυγατέρα και στον τρίτο χρόνο πεθαίνει ο άνδρας της. Μα κι οι γονείς της πέθαναν κι αυτοί και μένει έτσι ολομόναχη στον κόσμο.Τη θλίψη της, την πίκρα της, όμως, ή Ρηγούλα, την κάνει κινητήρια δύναμη.Ή πίστη της νερό φουσκωμένο, μπόλικο, τρέχει και πριν φανεί ένας Κοσμάς Αιτωλός, πριν έρθει ο Ευγένιος Βούλγαρης ο Μηνιάτης, πρώτη αυτή πιάνει το ασύλληπτο πως όποιος χαθεί για την Όρθοδοξία πρέπει να θεωρηθεί χαμένος και για το Γένος.Πετάει μ’ απόφαση τα ρούχα της Αθηναίας κυράς η Μπενιζέλου, μαζί πετάει και τ’ όνομα της, το Ρηγούλα,
Φορεί τα ρούχα της καλογριάς, φορεί κι ένα καινούργιο όνομα: Φιλοθέη η Αθηναία.Και η μεγάλη περιουσία των Μπενιζέλων χρησιμοποιείται για να χτιστεί ο Παρθενώνας της Φιλοθέης.Στην αρχή έχει πλάι της τις υπηρέτριες του πατρικού της, τις μαθαίνει τέχνη και γράμματα.
Σιγά σιγά στην καρδιά της Τουρκοκρατημένης Αθήνας δημιουργείται μια Πρόνοια που όμοια της και πλάι της μονάχα η Βασιλειάδα μπορεί να σταθεί.
Διακόσιες κοπέλλες, από τα πρώτα σπίτια της Αθήνας, αφήνουν μισοτελειωμένα τα προικόπανα κι έρχονται πλάι στην Κυρά.Γιατί, Κυρά ονομάζουν οι Αθηναίοι την καλογριά τους.Φτιάχνει το πρώτο γηροκομείο της Αθήνας πλάι στο μοναστήρι κι ανάβει έτσι το πρώτο φως μες στην Αθήνα.Για τα παιδιά πάλι που θα κρατήσουν όλο το βάρος του Ελληνισμού και της Ορθοδοξίας, άλλο κτίριο, να μάθουν τέχνη, γράμματα, να μάθουν πως είναι Χριστιανοί κι Έλληνες.Και μόλις μπαίνουν σε αυλάκι αυτά, σηκώνει τα μανίκια ή Φιλοθέη και φτιάχνει Νοσοκομείο μα και ξενοδοχείο με την παλιά την πρώτη έννοια της λέξης.Για τους ξένους, τους γυρολόγους που καθώς γύριζαν στον τόπο τους, λέγαν πως κάτι καινούργιο γίνεται στην Αθήνα.Κι ο οδοιπόρος που πορευότανε κάτω από το λιοπύρι της Αττικής και ξεραίνονταν τα σωθικά του από τη δίψα έβρισκε πηγή να δροσιστεί αττ’ το πηγάδι που άνοιξε ή Κυρά έξω από την Αθήνα, το «Ψυχικό».
Την Κυρά που την ξέρουν πια οί Έλληνες μα και οι Τούρκοι, που ψάχνουν να βρουν αφορμή να την τσακίσουν την καλογριά.
Καί βρήκαν την αιτία:
Κάτι Ελληνοπούλες, που τις είχαν αρπάξει οι αλλόθρησκοι, θέλουν να σώσουν την πίστη τους. Προσπέφτουνε στην ηγουμένη.Τις κρύβει ή Κυρά, μα πιάνεται άπ’ τους Τούρκους που τη βασανίζουνε σκληρά «την πίστη σου ή τη ζωή σου».Μα άρχοντες σεβαστοί μιλούν στους Τούρκους κι ημερεύουνε έτσι τ’ αγρίμια.Καί λεύτερη η καλογριά, ξεκινάει να πάει απέναντι στη Τζια να ετοιμάσει και εκεί μοναστηράκι.Εστία αντίστασης στον κατακτητή και τον αλλόθρησκο.Βράδυ, παραμονή του Διονυσίου του Αρεοπαγίτη ήτανε, συνάχτηκαν για ολονυχτία οι καλογριές και τότες ήτανε που σπάσανε τις πόρτες οι αντίχριστοι.Την πιάσανε, την χτύπησαν τόσο, όσες ήταν και οι καλωσύνες της και πεθαμένη, πες, την παρατήσανε.Βοτάνια, γιατροσόφια της βάζαν στις πληγές οι καλογριές μα ή βουλή του Θεού ήταν ν’ αναπαυτεί ο εργάτης Του.
Στις 19 Φεβρουαρίου ξεκουράστηκε.
Μια φορά κι έναν καιρό ήταν μια ηλιογέννητη καλότυχη βασιλοπούλα, που ζούσε μέσα στα βελούδα, στα μετάξια και τα όνειρα.Και πούλησε τα βελούδα, τα μετάξια και τα όνειρα.
Και πούλησε τα βελούδα και τα μετάξια και τα ‘κανε σπιτικό για τους κατατρεγμένους.Μια φορά κι έναν καιρό, μαζί μας επερπάτησε μια Γυναίκα, άξια Γυναίκα να την πεις, μαζί μας επερπάτησε η Οσία Φιλοθέη..."
(Γαλάτεια Γρηγοριάδου-Σουρέλη)
-
toula
- Κορυφαίος Αποστολέας
- Δημοσιεύσεις: 53672
- Εγγραφή: Παρ Δεκ 11, 2009 7:29 am
- Τοποθεσία: ΠΑΝΑΓΙΩΤΑ (ΤΟΥΛΑ) - ΑΜΠΕΛΟΚΗΠΟΙ - ΑΘΗΝΑ
Re: Ψυχοφελή μηνύματα...
Ο ταπεινόφρων δεν έχει γλώσσα να ομιλήσει προς κάποιον ως αμελούντα, ή προς άλλον ως καταφρονούντα· ούτε οφθαλμούς έχει να προσέχει ελάττωμα άλλου, ούτε ώτα έχει ν’ ακούσει τα μη ωφελούντα την ψυχή του και δεν έχει τίποτε με κανένα, πλην των αμαρτιών του, αλλά είναι ειρηνικός προς όλους τους ανθρώπους εξ αιτίας της εντολής του Θεού και όχι από καμιά φιλία. Πραγματικά, εάν νηστεύει κανείς κάθε εξ ημέρες και επιδίδεται σε μεγάλους κόπους και εντολές, έξω από την οδό αυτή όλοι οι κόποι του είναι μάταιοι.
Αββάς Ησαΐας
Αββάς Ησαΐας
-
toula
- Κορυφαίος Αποστολέας
- Δημοσιεύσεις: 53672
- Εγγραφή: Παρ Δεκ 11, 2009 7:29 am
- Τοποθεσία: ΠΑΝΑΓΙΩΤΑ (ΤΟΥΛΑ) - ΑΜΠΕΛΟΚΗΠΟΙ - ΑΘΗΝΑ
Re: Ψυχοφελή μηνύματα...
Όταν σε προσβάλλουν
να μην οργίζεσαι,
ούτε να ανταποδίδεις κακό αντί κακού σε κανέναν, αλλά να τους αφήνεις στη δίκαιη κρίση του θεού.
Άγιος Ισαάκ Σύρος
να μην οργίζεσαι,
ούτε να ανταποδίδεις κακό αντί κακού σε κανέναν, αλλά να τους αφήνεις στη δίκαιη κρίση του θεού.
Άγιος Ισαάκ Σύρος
-
toula
- Κορυφαίος Αποστολέας
- Δημοσιεύσεις: 53672
- Εγγραφή: Παρ Δεκ 11, 2009 7:29 am
- Τοποθεσία: ΠΑΝΑΓΙΩΤΑ (ΤΟΥΛΑ) - ΑΜΠΕΛΟΚΗΠΟΙ - ΑΘΗΝΑ
Re: Ψυχοφελή μηνύματα...
Γιατί οι γυναίκες δεν κάνει να μπαίνουν μέσα στο Ιερό ή να γίνονται κι εκείνες ιερείς;
Δεν θα απαντούσα αν δεν ήταν ένα σύγχρονο θέμα. Πρέπει να σας έλεγα παιδιά για αυτό το εξής. Η Αγγλικανική «εκκλησία» αυτήν την στιγμή έχει ήδη εισαγάγει στην λατρεία ιέρειες. Δηλαδή οι γυναίκες τελούν την «θεία λειτουργία» πολύ δε παραπάνω αφού είναι ιερείς. Μπαίνουν φυσικά και στον χώρο του ιερού..
Όπως θα ξέρετε, η προσφορά θυσίας είναι μία ιερατική πράξις. Ο Κάιν. Ο Άβελ. Ο Αβραάμ. Ο Ιακώβ. Ο Αααρόν. Όλοι αυτοί τί έκαναν; Προσέφεραν θυσίαν. Παρατηρούμε όμως από την Αγίαν Γραφήν, ότι όλοι εκείνοι οι οποίοι προσέφεραν θυσίαν ήταν άνδρες.
Δεν αναφέρεται πουθενά σε καμμία περίπτωση, ούτε μία, να έχει προσφέρει θυσία, γυναίκα. Αυτό σήμαινε ότι το ιερατικό μέρος το είχε πάντοτε ο άνδρας και συγκεκριμένα ο κάθε οικογενειάρχης, ο οποίος εξετέλεσε και χρέη ιερατικά θυσιάζοντας τόσο μέσα στον λαό του Θεού, όπως είναι οι Εβραίοι, όσο και εις τους ειδωλολάτρας. Κάθε οικογενειάρχης ήτο και ιερεύς διότι μπορούσε να προσφέρει θυσία. Αυτό είναι πολύ χαρακτηριστικό.
Έτσι βλέπομε και καθ ‘όλον το μήκος της Καινής Διαθήκης αλλά και της εκκλησιαστικής μας παραδόσεως, να μην φαίνεται πουθενά γυναίκα να ιερατεύει. Ο Χριστός είχε βεβαίως μαθητάς. Αυτοί οι μαθηταί, οι Απόστολοί Του, χειροτόνησαν επισκόπους, πρεσβυτέρους, διακόνους. Πουθενά δεν βλέπομε όμως ανάθεση ιερατείας σε γυναίκα.
Βεβαίως, την συντροφιά του Κυρίου ακολουθούν και κάποιες γυναίκες που είχανε ευεργετηθεί. Και όπως λέγει ο Ιερός Ευαγγελιστής από τα υπάρχοντα τους υπηρετούσαν τον Κύριο και την συνοδεία Του. Δεν βλέπομε όμως να έγινε ανάθεση ιερωσύνης. Πουθενά. Μπορεί οι γυναίκες να έγιναν ιεραπόστολοι να κηρύξουν το Ευαγγέλιο αλλά ιερωσύνη πουθενά.
Σας κάνει εντύπωση, ούτε αυτή η Θεοτόκος δεν εμφανίζεται με ιερατική ιδιότητα. Ούτε η Θεοτόκος. Έτσι, από την Παλαιά Διαθήκη, από την εποχή του Κάιν και του Άβελ μέχρι τον Κύριον τον Ιησούν Χριστόν, και από τον Ιησούν Χριστόν καθ’ όλον το μήκος της Καινής Διαθήκης δεν βλέπουμε πουθενά ανάθεση ιερατικών καθηκόντων σε γυναίκα.
Πώς τώρα, ύστερα από δύο χιλιάδες χρόνια Χριστιανισμού μπορούμε να λέμε ότι μπορεί η γυναίκα να ιερατεύει;
Αυτό παιδιά είναι πολύ κακό. Είναι ένας νεοτερισμός. Είναι ένα ξένο πράγμα από το ήθος της Εκκλησίας και της Ορθοδοξίας και όλα αυτά τα επινοούν μόνον οι αιρετικοί, όπως είναι οι Αγγλικανοί. Γι’ αυτό ας προσέξουμε.
Μην νομίζετε πράγματα που γίνονται έξω στην Ευρώπη και στην Αμερική, ύστερα από δέκα, είκοσι, τριάντα χρόνια φτάνουν και σε μας. Δεν έγινε τίποτα έξω που να μην έφτασε και σε μας.
Κάποια μέρα λοιπόν μπορεί να αρχίσει να τίθεται θέμα. Μπορεί κάποιες γυναίκες να αρχίσουν μαινόμενες να βγαίνουν στους δρόμους και να φωνάζουν ότι πέρα από τον φεμινισμό που επικαλούνται, ότι θέλουν ισότητα με τους άντρες και να είναι και αυτές ιερείς. Γιατί τάχα λέγει εσείς μόνοι και όχι και εμείς να ιερατεύουμε;
Σας λέγω, προσέξτε αυτό το σημείο. Αυτό είναι διαβολικό διότι δεν το παρέδωκεν ο Κύριος ούτε υπήρξε εις την ιστορία. Δεν πρέπει λοιπόν έτσι να σκέφτεται μία γυναίκα..
π. Αθανάσιος Μυτιληναίος +
Δεν θα απαντούσα αν δεν ήταν ένα σύγχρονο θέμα. Πρέπει να σας έλεγα παιδιά για αυτό το εξής. Η Αγγλικανική «εκκλησία» αυτήν την στιγμή έχει ήδη εισαγάγει στην λατρεία ιέρειες. Δηλαδή οι γυναίκες τελούν την «θεία λειτουργία» πολύ δε παραπάνω αφού είναι ιερείς. Μπαίνουν φυσικά και στον χώρο του ιερού..
Όπως θα ξέρετε, η προσφορά θυσίας είναι μία ιερατική πράξις. Ο Κάιν. Ο Άβελ. Ο Αβραάμ. Ο Ιακώβ. Ο Αααρόν. Όλοι αυτοί τί έκαναν; Προσέφεραν θυσίαν. Παρατηρούμε όμως από την Αγίαν Γραφήν, ότι όλοι εκείνοι οι οποίοι προσέφεραν θυσίαν ήταν άνδρες.
Δεν αναφέρεται πουθενά σε καμμία περίπτωση, ούτε μία, να έχει προσφέρει θυσία, γυναίκα. Αυτό σήμαινε ότι το ιερατικό μέρος το είχε πάντοτε ο άνδρας και συγκεκριμένα ο κάθε οικογενειάρχης, ο οποίος εξετέλεσε και χρέη ιερατικά θυσιάζοντας τόσο μέσα στον λαό του Θεού, όπως είναι οι Εβραίοι, όσο και εις τους ειδωλολάτρας. Κάθε οικογενειάρχης ήτο και ιερεύς διότι μπορούσε να προσφέρει θυσία. Αυτό είναι πολύ χαρακτηριστικό.
Έτσι βλέπομε και καθ ‘όλον το μήκος της Καινής Διαθήκης αλλά και της εκκλησιαστικής μας παραδόσεως, να μην φαίνεται πουθενά γυναίκα να ιερατεύει. Ο Χριστός είχε βεβαίως μαθητάς. Αυτοί οι μαθηταί, οι Απόστολοί Του, χειροτόνησαν επισκόπους, πρεσβυτέρους, διακόνους. Πουθενά δεν βλέπομε όμως ανάθεση ιερατείας σε γυναίκα.
Βεβαίως, την συντροφιά του Κυρίου ακολουθούν και κάποιες γυναίκες που είχανε ευεργετηθεί. Και όπως λέγει ο Ιερός Ευαγγελιστής από τα υπάρχοντα τους υπηρετούσαν τον Κύριο και την συνοδεία Του. Δεν βλέπομε όμως να έγινε ανάθεση ιερωσύνης. Πουθενά. Μπορεί οι γυναίκες να έγιναν ιεραπόστολοι να κηρύξουν το Ευαγγέλιο αλλά ιερωσύνη πουθενά.
Σας κάνει εντύπωση, ούτε αυτή η Θεοτόκος δεν εμφανίζεται με ιερατική ιδιότητα. Ούτε η Θεοτόκος. Έτσι, από την Παλαιά Διαθήκη, από την εποχή του Κάιν και του Άβελ μέχρι τον Κύριον τον Ιησούν Χριστόν, και από τον Ιησούν Χριστόν καθ’ όλον το μήκος της Καινής Διαθήκης δεν βλέπουμε πουθενά ανάθεση ιερατικών καθηκόντων σε γυναίκα.
Πώς τώρα, ύστερα από δύο χιλιάδες χρόνια Χριστιανισμού μπορούμε να λέμε ότι μπορεί η γυναίκα να ιερατεύει;
Αυτό παιδιά είναι πολύ κακό. Είναι ένας νεοτερισμός. Είναι ένα ξένο πράγμα από το ήθος της Εκκλησίας και της Ορθοδοξίας και όλα αυτά τα επινοούν μόνον οι αιρετικοί, όπως είναι οι Αγγλικανοί. Γι’ αυτό ας προσέξουμε.
Μην νομίζετε πράγματα που γίνονται έξω στην Ευρώπη και στην Αμερική, ύστερα από δέκα, είκοσι, τριάντα χρόνια φτάνουν και σε μας. Δεν έγινε τίποτα έξω που να μην έφτασε και σε μας.
Κάποια μέρα λοιπόν μπορεί να αρχίσει να τίθεται θέμα. Μπορεί κάποιες γυναίκες να αρχίσουν μαινόμενες να βγαίνουν στους δρόμους και να φωνάζουν ότι πέρα από τον φεμινισμό που επικαλούνται, ότι θέλουν ισότητα με τους άντρες και να είναι και αυτές ιερείς. Γιατί τάχα λέγει εσείς μόνοι και όχι και εμείς να ιερατεύουμε;
Σας λέγω, προσέξτε αυτό το σημείο. Αυτό είναι διαβολικό διότι δεν το παρέδωκεν ο Κύριος ούτε υπήρξε εις την ιστορία. Δεν πρέπει λοιπόν έτσι να σκέφτεται μία γυναίκα..
π. Αθανάσιος Μυτιληναίος +
-
toula
- Κορυφαίος Αποστολέας
- Δημοσιεύσεις: 53672
- Εγγραφή: Παρ Δεκ 11, 2009 7:29 am
- Τοποθεσία: ΠΑΝΑΓΙΩΤΑ (ΤΟΥΛΑ) - ΑΜΠΕΛΟΚΗΠΟΙ - ΑΘΗΝΑ
Re: Ψυχοφελή μηνύματα...
Ὅταν βλέπῃς ἀνδρόγυνον νὰ συζῇ ἐνάρετα, ὅταν βλέπῃς νὰ ἀγαποῦν τόν Θεόν, να φροντίζουν διὰ τὴν εὐσέβειαν καὶ νὰ μὴ ἠμποροῦν νὰ ἀποκτήσουν τέκνα, νὰ μὴ νομίσῃς ὅτι ὁπωσδήποτε ἡ ἀτεκνία εἶναι ἀνταπόδοσις τῶν ἁμαρτιῶν. Διότι εἶναι πολλοὶ οἱ λόγοι τῆς οἰκονομίας τοῦ Θεοῦ καὶ εἰς ἐμᾶς ἀπόρρητοι, καὶ δι᾿ ὅλα πρέπει νὰ τὸν εὐχαριστοῦμεν καὶ μόνον ἐκείνους ποὺ ζοῦν εἰς τὴν κακίαν πρέπει νὰ ἐλεεινολογοῦμεν, καὶ ὄχι αὐτοὺς ποὺ δὲν ἔχουν τέκνα. Πολλάκις ὁ Θεὸς ἐνεργεῖ πρὸς τὸ συμφέρον μας, ἐμεῖς ὅμως τὸν λόγον διὰ τὸν ὁποῖον γίνονται δὲν γνωρίζομεν. Διὰ τοῦτο παντοῦ πρέπει νὰ θαυμάζωμεν τὴν σοφίαν του καὶ νὰ δοξάζωμεν τὴν ἀνέκφραστον φιλανθρωπίαν του...
~ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος
[ Ἅπαντα τά Ἔργα σειρά ΕΠΕ Τόμος 31,σελ. 267 Λόγος Περί του μη δημοσιεύειν τα αμαρτήματα των αδελφών..]
~ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος
[ Ἅπαντα τά Ἔργα σειρά ΕΠΕ Τόμος 31,σελ. 267 Λόγος Περί του μη δημοσιεύειν τα αμαρτήματα των αδελφών..]
-
toula
- Κορυφαίος Αποστολέας
- Δημοσιεύσεις: 53672
- Εγγραφή: Παρ Δεκ 11, 2009 7:29 am
- Τοποθεσία: ΠΑΝΑΓΙΩΤΑ (ΤΟΥΛΑ) - ΑΜΠΕΛΟΚΗΠΟΙ - ΑΘΗΝΑ
Re: Ψυχοφελή μηνύματα...
του Λυκούργου Μαρκούδη
Ευλογία μεγάλη αισθάνθηκα που με αξίωσε ο Θεός να παραστώ στην εξόδιο ακολουθία του μακαριστού καθηγουμένου της Ιεράς Μονής Αγίου Θεοδοσίου του Κοινοβιάρχου Αρχιμ. Ιεροθέου. Σαν δικό μου προσφιλέστατο πρόσωπο τον ένιωθα. Με την μοναδική ασκητική του αγωνιστικότητα, τον απλό αλλά μεστό λόγο του, το γεμάτο σημάδια πρόσωπο από τις περιπέτειες της διακονίας του, την ανοιχτή καρδιά του… ποιος από όσους τον συνάντησαν δεν τον ένιωσε δικό του άνθρωπο;
Πότε στην είσοδο, πότε κάτω από την κληματαριά που αγαπούσε και φρόντιζε με μεράκι, πότε χτυπώντας τις καμπάνες τις μονής για να μας υποδεχτεί, πότε μέσα στο Καθολικό, πότε κάτω στο σπήλαιο των Μάγων…Κάθε φορά που τον συναντούσα ήταν ξεχωριστή και τολμώ να πω, τώρα πια, ιδιαίτερα χαριτωμένη. Δεν ήταν ποτέ κουρασμένος να υποδεχθεί προσκυνητές. Τα τελευταία χρόνια η επιβαρυμένη υγεία του δεν του επέτρεπε να κάθετε και να μας μιλάει, όπως έκανε παλαιότερα, όρθιος και για αρκετή ώρα κάθε φορά.
Προσπαθώ αυτές τις μέρες να θυμηθώ τις όμορφες στιγμές που μας χάρισε η πρόνοια του Θεού στις επισκέψεις μας στο μοναστήρι του Αγίου Θεοδοσίου, αλλά αντιλαμβάνομαι πως τα δικά μου λόγια είναι φτωχά για να αποτυπώσουν ένα λεβέντικο μεγαλείο που κρυβόταν στο μικρόσωμο γεροντάκι. Ήταν μέχρι τέλους ένα παλληκάρι, ένας γνήσιος Κρητικός, ατρόμητος και μαχητής. Αλλά ήταν και κάτι άλλο, ακόμα πιο σπουδαίο, δυσεύρετο και αξιομίμητο συνάμα. Μέχρι και πριν λίγα χρόνια, που τα χρόνια του βίου του βάρυναν το σώμα του, ο μακαριστός Γέροντας λειτουργούσε καθημερινά. Ξυπνούσε αχάραγα και κατέβαινε στο αγαπημένο του Σπήλαιο, δίπλα στον τάφο του προστάτη του Κοινοβιάρχη Αγίου. Στον Όρθρο μνημόνευε για ώρες ονόματα. Όλα αυτά τα χαρτάκια που άφηναν κατά εκατοντάδες οι προσκυνητές και που γέμιζε μεγάλες πλαστικές σακούλες με αυτά. Κανένα δεν πετούσε, τα είχε εκεί και κάθε μέρα μνημόνευε από λίγα (!) για να τελειώσουν κάποια στιγμή. Αυτή η προσκομιδή του σύγχρονου παπά-Πλανά κρατούσε αρκετές ώρες. Κάθε μέρα για χρόνια μνημόνευε χιλιάδες ονόματα ζώντων και κεκοιμημένων. Χωρίς ποτέ να παραπονεθεί που όσα ονόματα μνημόνευε, μέχρι το μεσημέρι οι προσκυνητές τα είχαν αναπληρώσει στο πολλαπλάσιο…
Να τον έβλεπες να λειτουργεί τον Γέροντα… ήταν από μόνο του θέαμα αξέχαστο. Μέσα στην λιτή απλή του ιερατική στολή, στο μικρό ιερό στο σπήλαιο, αλλά και στο μεγάλο ιερό του Καθολικού, ο Γέροντας έλαμπε. Η απλή του στολή γινόταν χρυσοΰφαντη κι ο ίδιος, ο μικρόσωμος, έδειχνε γιγαντόσωμος χαριτωμένος. Τον ζούσε και τον έθρεφε η Θεία Λειτουργία την οποία ιερουργούσε με πλήρη κατάνυξη καθημερινά, μεταλαμβάνοντας το Σώμα και το Αίμα του Κυρίου σε απόλυτη μυσταγωγία. Δεν ήταν εύκολο να τον κοιτάζεις όταν λειτουργούσε. Ντρεπόσουν να το κάνεις…
Στους Εσπερινούς πάλι εκεί, κάθε απόγευμα! Όταν πια είχαν φύγει τα πλήθη των προσκυνητών και είχε απλωθεί η απόλυτη σιγή της ερήμου (αυτή που τα τελευταία χρόνια χάθηκε από την σχεδόν αδιάκοπη κίνηση του δρόμου που περνάει έξω από το μοναστήρι), ο γέροντας άρπαζε τα σχοινιά και χτυπούσε την καμπάνα σημαίνοντας την ώρα της ακολουθίας. Στην ακολουθία δεν παρέλειπε τίποτα, όσα λόγια κι αν υπήρχαν, ακόμα και τα καθίσματα από το ψαλτήρι κανονικά όλα!
Γεννήθηκε το 1929 στο Μαχαιρά του Ηρακλείου Κρήτης και βρέθηκε υπηρετώντας τη θητεία του στο εκστρατευτικό σώμα της Κορέας. Εκεί ζήτησε από τον Θεό δύναμη και στήριξη, να τον προστατέψει η Θεία Χάρις και θα ανταπέδιδε την σωτηρία του με την δική του επίσκεψη στην Αγία Γη. Αυτό ήταν το δικό του προσωπικό τάμα…Και πως το ξεπλήρωσε; Με την πλήρη και απόλυτη αφιέρωσή του στον Κύριο και την ένταξή του στην Αγιοταφική Αδελφότητα: από το 1954 που έφθασε για πρώτη φορά στην Αγία Γη, δεν την εγκατέλειψε ποτέ. Πατρίδα του έγινε αυτός ο ευλογημένος τόπος και δεν επέστρεψε ποτέ ξανά στη γενέτειρά του. Είχε πλέον αναγεννηθεί στα Άγια Χώματα και είχε αναλάβει νέες υψηλότερες διακονίες. Αν και αρχικά δίστασε.
Στο κάλεσμα του μακαριστού Πατριάρχου Ιεροσολύμων Τιμοθέου να γίνει μέλος της αδελφότητας, ο λαϊκός τότε Ιωάννης Σηφάκης, αντιλαμβανόμενος το υψηλόν της ιερωσύνης υπούργημα, αποκρίθηκε πως δεν μπορούσε γιατί ήταν αγράμματος. Μπροστά στο μεγαλείο αυτής της ταπείνωσης ο Πατριάρχης του απάντησε πως και οι Απόστολοι ήταν αγράμματοι… Με τα λόγια αυτά η ψυχή του νεαρού κρητικόπουλου έλαβε την θεϊκή πρόσκληση. Αυτό του ζητούσε ο Θεός να κάνει και αυτό έκανε με προθυμία και αυταπάρνηση. Στο μοναστήρι της Μεταμορφώσεως του Όρους Θαβώρ έγινε μοναχός και χειροτονήθηκε διάκονος και πρεσβύτερος το 1957.
Από τότε διακόνησε σε διάφορα προσκυνήματα, όπου τον έστελνε το Πατριαρχείο ανάλογα με τις ανάγκες, βρέθηκε πρόθυμα, με φρόνημα αγωνιστικό και θυσιαστικό. Πόνεσε τον τόπο, τα προσκυνήματα και τους ανθρώπους της περιοχής. Όπου και όσο μπορούσε, βοηθούσε. Ο ίδιος δεν απαιτούσε τίποτα. Προφανώς είχε αφήσει τα πάντα στα χέρια του Κυρίου. Τον πολέμησαν κυρίως αυτοί που ευεργετήθηκαν από αυτόν, όπως συμβαίνει συνήθως. Έζησε πολέμους, περιπέτειες, εχθροπραξίες και αποκλεισμούς, ενώ υπέφερε απειλές, επιθέσεις και ξυλοδαρμούς. Δύσκολα κάποιος θα παρέμενε στη θέση του μετά από τόσα δεινά. Αλλά ο π. Ιερόθεος ήταν αγωνιστής και είχε αφιερωθεί πλήρως στο διακόνημα του Αγιοταφίτη.
Το 1976 διορίστηκε από το Πατριαρχείο ισόβιος ηγούμενος της Ιεράς Μονής Αγίου Θεοδοσίου και ανέλαβε ένα τεράστιο έργο: να περισώσει το σπουδαίο, αν και απομακρυσμένο, μοναστήρι που είχε οικοδομήσει ο προκάτοχός του και παρέμενε σε ημιτελή κατάσταση. Τότε που πολύς κόσμος δεν πήγαινε, οι δρόμοι ήταν κακοτράχαλοι, οι αποστάσεις έδειχναν απαγορευτικές και τα κτήματα της Μονής ολόγυρα την προστάτευαν από πιθανούς καταπατητές ή κατακτητές. Αγάπησε με την καρδιά του το μοναστήρι και τον Άγιο ιδρυτή του.
Δούλεψε ακούραστα με τα χέρια του κάνοντας κάθε εργασία, όπως έκανε σε όλη του τη διακονία στην Αγία Γη . Μόχθησε πραγματικά για το μοναστήρι και κατέβαλε μεγάλους κόπους για να διαφυλάξει τα δικαιώματα του μοναστηριού. Συμπλήρωσε τα κτήρια δημιουργώντας μεγάλο ξενώνα φιλοξενίας (στον οποίο ποτέ καμία ομάδα δεν φιλοξενήθηκε από τον φόβο που δημιουργεί η περιοχή). Ολοκλήρωσε το Καθολικό, φρόντισε για την μαρμάρινη επένδυση του δαπέδου και προχώρησε με ειλικρινή ζήλο στην εξαιρετική αγιογράφηση, που θαυμάζει μπαίνοντας στο ναό ο κάθε προσκυνητής. Το ίδιο φρόντισε και το Σπήλαιο των Μάγων κοσμώντας τον τάφο του Αγίου Θεοδοσίου και των άλλων Αγίων με αγιογραφημένες εικόνες. Τίμησε τους Αγίους αναιρεθέντες Μάρτυρες της Μονής και οι ακολουθίες που κυκλοφόρησαν προσφέρονταν αφιλοκερδώς από τον ίδιο και εξαντλούνταν σε ελάχιστο χρόνο. Καλλιέργησε τη γη του μοναστηριού, φρόντισε τους μικρούς κήπους και ιδιαίτερα την κληματαριά με τους πολλούς καρπούς της. Είναι αυτή που η σκιά της μας φιλοξενούσε και οι καρποί της παρέμεναν πάνω της μέχρι την εορτή του Αγίου Θεοδοσίου στην καρδιά του χειμώνα. Από τα πρώτα χρόνια φύτεψε εκατοντάδες ελαιόδεντρα. Αυτά τα καρποφόρα δέντρα, που αργυροπρασίνισαν τους γύρω λόφους και έδιναν άφθονο λάδι, του τα ξερίζωσαν φθονεροί γείτονες από την γύρω περιοχή, αφήνοντας στον γέροντα πίκρα και παράπονο.
Δεν αγανάκτησε ούτε φοβήθηκε τα χρόνια που έζησε εκεί. Μας είχε διηγηθεί πολλές από τις περιπέτειές του, περιγράφοντας τα βάσανα σαν να έλεγε μια απλή ιστορία. Την ιστορία της ζωής του... Τότε που τον έδεσαν με συρματόπλεγμα σε έναν κορμό δέντρου και ήθελαν να τον κάψουν ζωντανό, το πρόβλημα που του άφησε στην ακοή ο έντονος ξυλοδαρμός, τους πετροβολισμούς και τις απόπειρες εμπρησμού της μονής, το χτύπημα με το ξυλοκιβώτιο στο κεφάλι μετά την επέμβαση στα μάτια του, την καταπάτηση της μοναστηριακής γης, το γκρέμισμα της στέρνας που με κόπο είχε οικοδομήσει… και τόσα άλλα που πέρασε! Τα ακούγαμε και μέναμε κυριολεκτικά με το στόμα ανοιχτό, θαυμάζοντας το αγωνιστικό του μεγαλείο. Ο ίδιος δεν θεωρούσε τον εαυτό του ούτε γενναίο ούτε ήρωα. Τόνιζε πάντοτε την προστασία του Αγίου Θεοδοσίου με τις ολοζώντανες και σωτήριες παρεμβάσεις του. Δεν ήταν λίγες οι φορές που δάκρυζε και λύγιζε η φωνή του, όταν μας έλεγε για τις προσευχές του και τις ικετευτικές παρακλήσεις του στον Άγιο. Τον θαύμαζες που ένιωθε απόλυτα την εν Χριστώ ελευθερία και έβλεπε τα τείχη της Μονής σαν τα όρια του Παραδείσου…
Πως να ξεχάσεις την αγάπη του; Τον αφτιασίδωτο γνήσιο τρόπο του; Το γεμάτο παρηγοριά βλέμμα στο πονεμένο πρόσωπό του; Όταν μία φορά είπα σε μία ομάδα προσκυνητών, πιστεύοντας πως ο γέροντας δεν με άκουγε, να βοηθήσουμε οικονομικά όσο μπορούσε ο καθένας το μοναστήρι, ο ήρεμος αγιοταφίτης έγινε απότομος. «Αυτό να μην το ξαναπείς στον κόσμο», μου είπε. «Έχουμε τα πάντα και δεν χρειάζεται οι προσκυνητές να αφήσουν τίποτα… Ένα μόνο πράγμα θέλομε: να έρχεστε να μας βλέπετε», είπε και έμεινα να τον κοιτάζω… Ήξερα πως ότι συγκέντρωνε το προσέφερε ευλογία και ελεημοσύνη, ήξερα πως η αγάπη των προσκυνητών ζούσε τα μοναστήρια και γνωρίζοντας την πολυδάπανη αγιογράφηση του Καθολικού που είχε ξεκινήσει, θεώρησα σκόπιμο να στηρίξουμε την προσπάθειά του. Αλλά εκείνος το μόνο που ήθελε ήταν πολύ πιο απλό, όμως πολύ πιο ουσιώδες, πέρα από τη δική μας θεώρηση…
Αποχαιρέτησα τον μακαριστό Γέροντα Ιερόθεο στο Καθολικό της Μονής και πήρα για τελευταία φορά την ευχή του όταν ασπάστηκα το ασκητικό μικρόσωμο νεκρικό του σώμα, λίγο πριν ταφεί δίπλα στην εκκλησία. Ευγνώμων προς τον Κύριο που με αξίωσε και οφειλετικώς προς τον μακαριστό Ιερομόναχο. Με την πεποίθηση πως θα αγάλλεται και θα ευφραίνεται μετά δικαίων και αγίων, εύχομαι να μεσιτεύει για όλους μας από το Ουράνιο Θυσιαστήριο πλέον.
Καλό Παράδεισο Γέροντα! Να έχουμε την ευχή σου!
Αγία Πόλη Ιερουσαλήμ, Φεβρουάριος 2025
Ευλογία μεγάλη αισθάνθηκα που με αξίωσε ο Θεός να παραστώ στην εξόδιο ακολουθία του μακαριστού καθηγουμένου της Ιεράς Μονής Αγίου Θεοδοσίου του Κοινοβιάρχου Αρχιμ. Ιεροθέου. Σαν δικό μου προσφιλέστατο πρόσωπο τον ένιωθα. Με την μοναδική ασκητική του αγωνιστικότητα, τον απλό αλλά μεστό λόγο του, το γεμάτο σημάδια πρόσωπο από τις περιπέτειες της διακονίας του, την ανοιχτή καρδιά του… ποιος από όσους τον συνάντησαν δεν τον ένιωσε δικό του άνθρωπο;
Πότε στην είσοδο, πότε κάτω από την κληματαριά που αγαπούσε και φρόντιζε με μεράκι, πότε χτυπώντας τις καμπάνες τις μονής για να μας υποδεχτεί, πότε μέσα στο Καθολικό, πότε κάτω στο σπήλαιο των Μάγων…Κάθε φορά που τον συναντούσα ήταν ξεχωριστή και τολμώ να πω, τώρα πια, ιδιαίτερα χαριτωμένη. Δεν ήταν ποτέ κουρασμένος να υποδεχθεί προσκυνητές. Τα τελευταία χρόνια η επιβαρυμένη υγεία του δεν του επέτρεπε να κάθετε και να μας μιλάει, όπως έκανε παλαιότερα, όρθιος και για αρκετή ώρα κάθε φορά.
Προσπαθώ αυτές τις μέρες να θυμηθώ τις όμορφες στιγμές που μας χάρισε η πρόνοια του Θεού στις επισκέψεις μας στο μοναστήρι του Αγίου Θεοδοσίου, αλλά αντιλαμβάνομαι πως τα δικά μου λόγια είναι φτωχά για να αποτυπώσουν ένα λεβέντικο μεγαλείο που κρυβόταν στο μικρόσωμο γεροντάκι. Ήταν μέχρι τέλους ένα παλληκάρι, ένας γνήσιος Κρητικός, ατρόμητος και μαχητής. Αλλά ήταν και κάτι άλλο, ακόμα πιο σπουδαίο, δυσεύρετο και αξιομίμητο συνάμα. Μέχρι και πριν λίγα χρόνια, που τα χρόνια του βίου του βάρυναν το σώμα του, ο μακαριστός Γέροντας λειτουργούσε καθημερινά. Ξυπνούσε αχάραγα και κατέβαινε στο αγαπημένο του Σπήλαιο, δίπλα στον τάφο του προστάτη του Κοινοβιάρχη Αγίου. Στον Όρθρο μνημόνευε για ώρες ονόματα. Όλα αυτά τα χαρτάκια που άφηναν κατά εκατοντάδες οι προσκυνητές και που γέμιζε μεγάλες πλαστικές σακούλες με αυτά. Κανένα δεν πετούσε, τα είχε εκεί και κάθε μέρα μνημόνευε από λίγα (!) για να τελειώσουν κάποια στιγμή. Αυτή η προσκομιδή του σύγχρονου παπά-Πλανά κρατούσε αρκετές ώρες. Κάθε μέρα για χρόνια μνημόνευε χιλιάδες ονόματα ζώντων και κεκοιμημένων. Χωρίς ποτέ να παραπονεθεί που όσα ονόματα μνημόνευε, μέχρι το μεσημέρι οι προσκυνητές τα είχαν αναπληρώσει στο πολλαπλάσιο…
Να τον έβλεπες να λειτουργεί τον Γέροντα… ήταν από μόνο του θέαμα αξέχαστο. Μέσα στην λιτή απλή του ιερατική στολή, στο μικρό ιερό στο σπήλαιο, αλλά και στο μεγάλο ιερό του Καθολικού, ο Γέροντας έλαμπε. Η απλή του στολή γινόταν χρυσοΰφαντη κι ο ίδιος, ο μικρόσωμος, έδειχνε γιγαντόσωμος χαριτωμένος. Τον ζούσε και τον έθρεφε η Θεία Λειτουργία την οποία ιερουργούσε με πλήρη κατάνυξη καθημερινά, μεταλαμβάνοντας το Σώμα και το Αίμα του Κυρίου σε απόλυτη μυσταγωγία. Δεν ήταν εύκολο να τον κοιτάζεις όταν λειτουργούσε. Ντρεπόσουν να το κάνεις…
Στους Εσπερινούς πάλι εκεί, κάθε απόγευμα! Όταν πια είχαν φύγει τα πλήθη των προσκυνητών και είχε απλωθεί η απόλυτη σιγή της ερήμου (αυτή που τα τελευταία χρόνια χάθηκε από την σχεδόν αδιάκοπη κίνηση του δρόμου που περνάει έξω από το μοναστήρι), ο γέροντας άρπαζε τα σχοινιά και χτυπούσε την καμπάνα σημαίνοντας την ώρα της ακολουθίας. Στην ακολουθία δεν παρέλειπε τίποτα, όσα λόγια κι αν υπήρχαν, ακόμα και τα καθίσματα από το ψαλτήρι κανονικά όλα!
Γεννήθηκε το 1929 στο Μαχαιρά του Ηρακλείου Κρήτης και βρέθηκε υπηρετώντας τη θητεία του στο εκστρατευτικό σώμα της Κορέας. Εκεί ζήτησε από τον Θεό δύναμη και στήριξη, να τον προστατέψει η Θεία Χάρις και θα ανταπέδιδε την σωτηρία του με την δική του επίσκεψη στην Αγία Γη. Αυτό ήταν το δικό του προσωπικό τάμα…Και πως το ξεπλήρωσε; Με την πλήρη και απόλυτη αφιέρωσή του στον Κύριο και την ένταξή του στην Αγιοταφική Αδελφότητα: από το 1954 που έφθασε για πρώτη φορά στην Αγία Γη, δεν την εγκατέλειψε ποτέ. Πατρίδα του έγινε αυτός ο ευλογημένος τόπος και δεν επέστρεψε ποτέ ξανά στη γενέτειρά του. Είχε πλέον αναγεννηθεί στα Άγια Χώματα και είχε αναλάβει νέες υψηλότερες διακονίες. Αν και αρχικά δίστασε.
Στο κάλεσμα του μακαριστού Πατριάρχου Ιεροσολύμων Τιμοθέου να γίνει μέλος της αδελφότητας, ο λαϊκός τότε Ιωάννης Σηφάκης, αντιλαμβανόμενος το υψηλόν της ιερωσύνης υπούργημα, αποκρίθηκε πως δεν μπορούσε γιατί ήταν αγράμματος. Μπροστά στο μεγαλείο αυτής της ταπείνωσης ο Πατριάρχης του απάντησε πως και οι Απόστολοι ήταν αγράμματοι… Με τα λόγια αυτά η ψυχή του νεαρού κρητικόπουλου έλαβε την θεϊκή πρόσκληση. Αυτό του ζητούσε ο Θεός να κάνει και αυτό έκανε με προθυμία και αυταπάρνηση. Στο μοναστήρι της Μεταμορφώσεως του Όρους Θαβώρ έγινε μοναχός και χειροτονήθηκε διάκονος και πρεσβύτερος το 1957.
Από τότε διακόνησε σε διάφορα προσκυνήματα, όπου τον έστελνε το Πατριαρχείο ανάλογα με τις ανάγκες, βρέθηκε πρόθυμα, με φρόνημα αγωνιστικό και θυσιαστικό. Πόνεσε τον τόπο, τα προσκυνήματα και τους ανθρώπους της περιοχής. Όπου και όσο μπορούσε, βοηθούσε. Ο ίδιος δεν απαιτούσε τίποτα. Προφανώς είχε αφήσει τα πάντα στα χέρια του Κυρίου. Τον πολέμησαν κυρίως αυτοί που ευεργετήθηκαν από αυτόν, όπως συμβαίνει συνήθως. Έζησε πολέμους, περιπέτειες, εχθροπραξίες και αποκλεισμούς, ενώ υπέφερε απειλές, επιθέσεις και ξυλοδαρμούς. Δύσκολα κάποιος θα παρέμενε στη θέση του μετά από τόσα δεινά. Αλλά ο π. Ιερόθεος ήταν αγωνιστής και είχε αφιερωθεί πλήρως στο διακόνημα του Αγιοταφίτη.
Το 1976 διορίστηκε από το Πατριαρχείο ισόβιος ηγούμενος της Ιεράς Μονής Αγίου Θεοδοσίου και ανέλαβε ένα τεράστιο έργο: να περισώσει το σπουδαίο, αν και απομακρυσμένο, μοναστήρι που είχε οικοδομήσει ο προκάτοχός του και παρέμενε σε ημιτελή κατάσταση. Τότε που πολύς κόσμος δεν πήγαινε, οι δρόμοι ήταν κακοτράχαλοι, οι αποστάσεις έδειχναν απαγορευτικές και τα κτήματα της Μονής ολόγυρα την προστάτευαν από πιθανούς καταπατητές ή κατακτητές. Αγάπησε με την καρδιά του το μοναστήρι και τον Άγιο ιδρυτή του.
Δούλεψε ακούραστα με τα χέρια του κάνοντας κάθε εργασία, όπως έκανε σε όλη του τη διακονία στην Αγία Γη . Μόχθησε πραγματικά για το μοναστήρι και κατέβαλε μεγάλους κόπους για να διαφυλάξει τα δικαιώματα του μοναστηριού. Συμπλήρωσε τα κτήρια δημιουργώντας μεγάλο ξενώνα φιλοξενίας (στον οποίο ποτέ καμία ομάδα δεν φιλοξενήθηκε από τον φόβο που δημιουργεί η περιοχή). Ολοκλήρωσε το Καθολικό, φρόντισε για την μαρμάρινη επένδυση του δαπέδου και προχώρησε με ειλικρινή ζήλο στην εξαιρετική αγιογράφηση, που θαυμάζει μπαίνοντας στο ναό ο κάθε προσκυνητής. Το ίδιο φρόντισε και το Σπήλαιο των Μάγων κοσμώντας τον τάφο του Αγίου Θεοδοσίου και των άλλων Αγίων με αγιογραφημένες εικόνες. Τίμησε τους Αγίους αναιρεθέντες Μάρτυρες της Μονής και οι ακολουθίες που κυκλοφόρησαν προσφέρονταν αφιλοκερδώς από τον ίδιο και εξαντλούνταν σε ελάχιστο χρόνο. Καλλιέργησε τη γη του μοναστηριού, φρόντισε τους μικρούς κήπους και ιδιαίτερα την κληματαριά με τους πολλούς καρπούς της. Είναι αυτή που η σκιά της μας φιλοξενούσε και οι καρποί της παρέμεναν πάνω της μέχρι την εορτή του Αγίου Θεοδοσίου στην καρδιά του χειμώνα. Από τα πρώτα χρόνια φύτεψε εκατοντάδες ελαιόδεντρα. Αυτά τα καρποφόρα δέντρα, που αργυροπρασίνισαν τους γύρω λόφους και έδιναν άφθονο λάδι, του τα ξερίζωσαν φθονεροί γείτονες από την γύρω περιοχή, αφήνοντας στον γέροντα πίκρα και παράπονο.
Δεν αγανάκτησε ούτε φοβήθηκε τα χρόνια που έζησε εκεί. Μας είχε διηγηθεί πολλές από τις περιπέτειές του, περιγράφοντας τα βάσανα σαν να έλεγε μια απλή ιστορία. Την ιστορία της ζωής του... Τότε που τον έδεσαν με συρματόπλεγμα σε έναν κορμό δέντρου και ήθελαν να τον κάψουν ζωντανό, το πρόβλημα που του άφησε στην ακοή ο έντονος ξυλοδαρμός, τους πετροβολισμούς και τις απόπειρες εμπρησμού της μονής, το χτύπημα με το ξυλοκιβώτιο στο κεφάλι μετά την επέμβαση στα μάτια του, την καταπάτηση της μοναστηριακής γης, το γκρέμισμα της στέρνας που με κόπο είχε οικοδομήσει… και τόσα άλλα που πέρασε! Τα ακούγαμε και μέναμε κυριολεκτικά με το στόμα ανοιχτό, θαυμάζοντας το αγωνιστικό του μεγαλείο. Ο ίδιος δεν θεωρούσε τον εαυτό του ούτε γενναίο ούτε ήρωα. Τόνιζε πάντοτε την προστασία του Αγίου Θεοδοσίου με τις ολοζώντανες και σωτήριες παρεμβάσεις του. Δεν ήταν λίγες οι φορές που δάκρυζε και λύγιζε η φωνή του, όταν μας έλεγε για τις προσευχές του και τις ικετευτικές παρακλήσεις του στον Άγιο. Τον θαύμαζες που ένιωθε απόλυτα την εν Χριστώ ελευθερία και έβλεπε τα τείχη της Μονής σαν τα όρια του Παραδείσου…
Πως να ξεχάσεις την αγάπη του; Τον αφτιασίδωτο γνήσιο τρόπο του; Το γεμάτο παρηγοριά βλέμμα στο πονεμένο πρόσωπό του; Όταν μία φορά είπα σε μία ομάδα προσκυνητών, πιστεύοντας πως ο γέροντας δεν με άκουγε, να βοηθήσουμε οικονομικά όσο μπορούσε ο καθένας το μοναστήρι, ο ήρεμος αγιοταφίτης έγινε απότομος. «Αυτό να μην το ξαναπείς στον κόσμο», μου είπε. «Έχουμε τα πάντα και δεν χρειάζεται οι προσκυνητές να αφήσουν τίποτα… Ένα μόνο πράγμα θέλομε: να έρχεστε να μας βλέπετε», είπε και έμεινα να τον κοιτάζω… Ήξερα πως ότι συγκέντρωνε το προσέφερε ευλογία και ελεημοσύνη, ήξερα πως η αγάπη των προσκυνητών ζούσε τα μοναστήρια και γνωρίζοντας την πολυδάπανη αγιογράφηση του Καθολικού που είχε ξεκινήσει, θεώρησα σκόπιμο να στηρίξουμε την προσπάθειά του. Αλλά εκείνος το μόνο που ήθελε ήταν πολύ πιο απλό, όμως πολύ πιο ουσιώδες, πέρα από τη δική μας θεώρηση…
Αποχαιρέτησα τον μακαριστό Γέροντα Ιερόθεο στο Καθολικό της Μονής και πήρα για τελευταία φορά την ευχή του όταν ασπάστηκα το ασκητικό μικρόσωμο νεκρικό του σώμα, λίγο πριν ταφεί δίπλα στην εκκλησία. Ευγνώμων προς τον Κύριο που με αξίωσε και οφειλετικώς προς τον μακαριστό Ιερομόναχο. Με την πεποίθηση πως θα αγάλλεται και θα ευφραίνεται μετά δικαίων και αγίων, εύχομαι να μεσιτεύει για όλους μας από το Ουράνιο Θυσιαστήριο πλέον.
Καλό Παράδεισο Γέροντα! Να έχουμε την ευχή σου!
Αγία Πόλη Ιερουσαλήμ, Φεβρουάριος 2025