Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

"Πάντα παρορών τα της σαρκός οφλήματα,
Σωτήρ ημών, εν πάση ηλικία, παντός γένους
ανθρώπων, προ του κριτηρίου σου στήσον
ακατακρίτους, σοι τω Κτίστη, απολογουμένους."
Σήμερα η Εκκλησία μας στρέφει το βλέμμα πέρα απ’ τα σύνορα της παρούσας ζωής, στους πατέρες και αδελφούς μας που έχουν αναχωρήσει από αυτή τη ζωή.
Και, καθώς μας υπενθυμίζει τους προαπελθόντες, ελπίζει να μας προετοιμάσει να περάσουμε τις υπόλοιπες μέρες της περιόδου αυτής, αλλά και τη Μεγάλη Τεσσαρακοστή που πλησιάζει, όπως πρέπει.
Ας ακούσουμε τη Μητέρα μας, την Εκκλησία, και, τιμώντας τους πατέρες και αδελφούς μας, ας προσέξουμε να προετοιμαστούμε και για το δικό μας ταξίδι.
Ας κλάψουμε για τις αμαρτίες μας, παίρνοντας την σταθερή απόφαση, να διαφυλάξουμε στο μέλλον τον εαυτό μας από κάθε κηλίδα.
Επειδή τίποτε ακάθαρτο δεν θα εισέλθει στη Βασιλεία του Θεού και κατά την Κρίση κανένας ακάθαρτος δεν θα δικαιωθεί, μην περιμένουμε να καθαριστούμε μετά τον θάνατο.
Θα παραμείνουμε στην κατάσταση στην οποία θα βρισκόμαστε κατά το πέρασμά μας εκεί.
Την κάθαρσή μας θα την επιμεληθούμε εδώ.
Αλλά πρέπει να βιαστούμε, για τι ποιος γνωρίζει πόσο ακόμη θα ζήσει;
Πώς θα εμφανισθούμε ακάθαρτοι;
Με τι μάτια θα κοιτάξουμε τους πατέρες και αδελφούς μας που θα συναντήσουμε εκεί; Πόσο θα ντραπούμε!
Ας βιαστούμε να διορθωθούμε, ώστε να εμφανιστούμε τουλάχιστον σε ανεκτή κατάσταση στην άλλη ζωή.
(Πηγή: «Ψωμί για το Ταξίδι. Οδοιπορικό Μεγάλης Τεσσαρακοστής», Άγιος Θεοφάνης ο Έγκλειστος, Εκδόσεις “Αρμός”)

[toula]

Όταν μια μάνα κι ενας πατέρας έχουν χάσει τα παιδιά τους και μάλιστα με αυτον τον φρικτό και εγληματικό τρόπο δε μπορεί κανείς να τους φοβίσει ή απειλήσει. Οτι είχα να χάσουν το χασαν τι αλλο να τους πάρετε ή να τους κάνετε; Καμία λοιπόν σιωπή δίχως δικαιοσύνη!!!

π. Λίβυος

[toula]

ΠΕΜΠΤΗ της ΤΥΡΙΝΗΣ
Ἔλαμψε τῆς ἐγκρατείας ἡ εὐπρέπεια, τῶν δαιμόνων τὴν ἀχλὺν φυγαδεύουσα, ἐπεδήμησε τῆς νηστείας ἡ σεμνότης, τῶν ψυχικῶν παθῶν, τὴν ἰατρείαν φέρουσα, ταύτῃ ποτὲ Δανιήλ, καὶ οἱ ἐν Βαβυλῶνι Παῖδες φραξάμενοι, ὁ μέν, στόμα λεόντων ἐχαλίνωσεν, οἱ δέ, τὴν φλόγα τῆς καμίνου ἔσβεσαν, μεθ' ὧν καὶ ἡμᾶς δι' αὐτῆς σῶσον, Χριστὲ ὁ Θεός, ὡς φιλάνθρωπος. ( ύμνος της Πέμπτης της Τυρινής)
Ο ΚΥΡΙΟΣ λέγει· «νὰ μὴ γίνεσθε σκυθρωποί, ἀλλὰ νὰ νίψεις τὸ πρόσωπό σου, καὶ νὰ ἀλείψεις τὸ κεφάλι σου» (Ματθ. 6, 16-17).
Ἂς συμπεριφερθοῦμε λοιπόν, ὅπως ἐδιδαχθήκαμε, νὰ μὴ φαινόμαστε σκυθρωποὶ γιὰ τὶς ἡμέρες ποὺ ἔρχονται, ἀλλὰ μὲ φαιδρὸ πρόσωπο πρὸς αὐτές, ὅπως πρέπει στοὺς ἁγίους, νὰ συμπεριφερόμαστε. Κανεὶς ἄκαρδος δὲν στεφανώνεται, κανεὶς κατηφὴς δὲν στήνει τρόπαιο. Νὰ μὴ σκυθρωπάσεις ἐνῷ δέχεσαι περιποιήσεις. Εἶναι ἄτοπο νὰ μὴ χαιρόμαστε γιὰ τὴν ὑγεία τῆς ψυχῆς, ἀλλὰ νὰ λυπόμαστε μὲ τὴν ἀλλαγὴ τῶν τροφῶν καὶ νὰ φαινόμαστε ὅτι χαριζόμαστε στὴν ἡδονὴ τῆς σάρκας, παρὰ στὴν ἐπιμέλεια τῆς ψυχῆς. Διότι ὁ μὲν κορεσμὸς σταματᾷ τὴν εὐχαρίστηση στὴν κοιλιά, ἡ δὲ νηστεία ἀνεβάζει τὸ κέρδος στὴν ψυχή. Νὰ χαίρεσαι διότι σοῦ ἔχει δοθεῖ ἀπὸ τὸν ἰατρὸ φάρμακο ποὺ καταστρέφει τὴν ἁμαρτία. Διότι ὅπως ἀκριβῶς στὰ ἔντερα τῶν παιδιῶν τὰ ἀναζωογονούμενα σκουλήκια ἐξαφανίζονται μὲ κάποια δραστικὰ φάρμακα, ἔτσι καὶ τὴν ἁμαρτία, ποὺ βρίσκεται στὸ βάθος τῆς ψυχῆς, τὴν σκοτώνει ἡ νηστεία ποὺ εἰσχωρεῖ στὴν ψυχή, ἡ ὁποία νηστεία εἶναι πράγματι ἀξία τοῦ ὀνόματός της.
«Ἄλειψε τὸ κεφάλι σου καὶ πλῦνε τὸ πρόσωπό σου» (Ματθ. 6, 17). Σὲ μυστήρια σὲ καλεῖ ὁ λόγος. Αὐτὸς ποὺ ἀλείφθηκε ἐμυρώθηκε· αὐτὸς ποὺ ἐνίφθηκε ἐκαθαρίσθηκε. Νὰ ἐννοεῖς τὴ νομοθεσία στὸν ἐσωτερικὸ ἄνθρωπο. Νὰ καθαρίσεις τὴν ψυχὴ ἀπὸ τὰ ἁμαρτήματα. Νὰ χρίσεις τὸ κεφάλι σου μὲ χρῖσμα ἅγιο, γιὰ νὰ γίνεις μέτοχος τοῦ Χριστοῦ, καὶ ἔτσι νὰ προσέλθεις στὴ νηστεία. Νὰ μὴν ἀλλοιώσεις τὸ πρόσωπό σου ὅπως ἀκριβῶς oἱ ὑποκριτές. Τὸ πρόσωπο ἀμαυρώνεται, ὅταν ἡ ἐσωτερικὴ διάθεση ἐπισκιάζεται μὲ τὸ ἐπίπλαστο ἐξωτερικὸ σχῆμα, καλυπτόμενη μὲ τὸ ψεῦδος σὰν μὲ παραπέτασμα.Ὑποκριτὴς εἶναι αὐτὸς ποὺ ὑποδύεται ξένο πρόσωπο στὸ θέατρο· ἐνῷ εἶναι δοῦλος, πολλὲς φορὲς ὑποδύεται τὸ πρόσωπο τοῦ κυρίου, καὶ ἐνῷ εἶναι πολίτης, τὸ πρόσωπο τοῦ βασιλέως. Ἔτσι καὶ στὸν βίο αὐτό, σὰν στὴ σκηνὴ τῆς δικῆς τους ζωῆς, οἱ πολλοὶ παίζουν θέατρο, ἄλλα μὲν φέροντας στὴν καρδιά, ἄλλα δὲ δεικνύοντας φανερὰ στοὺς ἀνθρώπους.
Νὰ μὴν ἀλλοιώνεις λοιπὸν τὸ πρόσωπό σου. Ὅποιος εἶσαι, τέτοιος νὰ φαίνεσαι· νὰ μὴν ὑποκρίνεσαι τὸν σκυθρωπό, ἐπιδιώκοντας τὴν δόξα ἀπὸ τοῦ νὰ φαίνεσαι ἐγκρατής. Διότι οὔτε εὐεργεσία ποὺ διατυμπανίζεται εἶναι ὄφελος, καὶ κανένα κέρδος δὲν προέρχεται ἀπὸ νηστεία ποὺ δημοσιεύεται. Διότι ἐκεῖνα ποὺ γίνονται ἐπιδεικτικὰ δὲν προεκτείνουν τὸν καρπὸ στὴ μέλλουσα ζωή, ἀλλὰ τὸν περιορίζουν στὸν ἔπαινο τῶν ἀνθρώπων. Τρέξε λοιπὸν μὲ χαρὰ στὴ δωρεὰ τῆς νηστείας. Ἡ νηστεία εἶναι ἀρχαῖο δῶρο· δὲν παλαιώνει καὶ δὲν γηράσκει, ἀλλὰ πάντοτε ἀνανεούμενο, ἀνθίζει πάντοτε γιὰ νὰ φέρει ὥριμους καρπούς.
ΜΕΓΑΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ

[toula]

Θα έρθει μια μέρα όταν θα σταθούμε ενώπιον του Ζωντανού Θεού, και τότε θα έλθει η κρίση. Όχι πως ο Θεός περιμένει να μας κρίνει και να καταδικάσει τις κακές μας πράξεις ˙ αλλά όταν θα σταθούμε ενώπιον Εκείνου που είναι η ομορφιά, και ανακαλύψουμε πόσο διαστρέψαμε την εικόνα Του μέσα μας, όταν σταθούμε μπροστά σ’ Εκείνον που μας αγάπησε τόσο πολύ και συνειδητοποιήσουμε πόση λίγη αγάπη Του δώσαμε – αυτό δεν θα είναι κρίση;
Αυτό συμβαίνει επίσης στις σχέσεις μας. Κάποιες φορές ανακαλύπτουμε ότι κάποιος μας αγάπησε τόσο βαθιά, τόσο αληθινά, και πήραμε ο,τι μας δόθηκε, την αγάπη, την ζεστασιά, την τρυφερότητα, όλη την φροντίδα, τις θυσίες του , ότι αποδεχθήκαμε τη ζωή του προσώπου που μέρα με τη μέρα απαρνήθηκε τον εαυτό του για το καλό μας, δίχως ανταπόκριση, θεωρώντας δεδομένο ότι η αγάπη που μας προσφέρθηκε ήταν δικαίωμά μας. Και έρχεται μια μέρα που αυτό το πρόσωπο πεθαίνει, και αντιλαμβανόμαστε ότι παίρναμε συνεχώς, και ποτέ δεν δείξαμε ένα σημάδι αναγνώρισης, ποτέ δεν κάναμε αυτό το πρόσωπο να νοιώσει ότι καταλάβαμε πόσο βαθιά, αληθινά, ευγενικά μας αγάπησε.
Και τώρα, βρισκόμαστε μπροστά στην τελική κρίση : πολύ αργά, πολύ αργά!.. Ω, το πρόσωπο που μας αγάπησε μας έχει από καιρό ξεχάσει, και τώρα αυτό το πρόσωπο λέει στον Θεό τα λόγια που ο Χριστός είπε όταν σταυρωνόταν: Πάτερ, συγχώρησε τους! Δεν γνωρίζουν τι κάνουν… Αλλά πόσο οδυνηρή είναι η κρίση, η κρίση προς τον εαυτό μας· η αίσθηση ότι θα μπορούσαμε να κάνουμε τόσο ευτυχισμένο το αγαπημένο πρόσωπο – και δεν το κάναμε. Αυτή είναι μια κρίση πολύ πιο σοβαρή από την κρίση οποιουδήποτε δικαστηρίου, κάτι που κάθε μέρα που θα περνάει θα μας πληγώνει κατάκαρδα, περισσότερο από κάθε επίσημη καταδίκη. Δεν θα κριθούμε σύμφωνα με την πίστη μας στις εντολές, αλλά αν μάθαμε ν’ αγαπάμε.
+Αντωνίου επισκ. Σουρόζης

[toula]

Μνήμη του Οσίου Πατρός ημών Εφραιμ Κατουνακιώτη.
Όταν κάποτε του είπε κάποιος πως τον θεωρούν άγιο, απάντησε:
«Αλίμονο από τους άγιους που η φήμη τους έφτασε στην Αθήνα. Υπάρ­χουν πραγματικά άγιοι που βρίσκονται μέσα στις πόλεις, τις πολυκα­τοικίες και τα χωριά.
Έτυχε να γνωρίσω πολλούς τέτοιους αγίους που ζούνε στον κόσμο… Με στενοχωρεί να βλέπω ανθρώπους να θεοποιούν συνανθρώπους τους, και χριστιανούς να απαιτούν από σένα να γίνεις κοσμοδιορθωτής.
Δεν βρίσκομαι σε σχέση εχθρότητας με τους ανθρώπους που περνούν από ’δω, αλλά κάτι που ο ίδιος χρειάζομαι και που ίσως κι αυτοί για το ίδιο να ψάχνουν, είναι η σιωπή και η ησυχία».
Προσευχόμενος αναχώρησε του παρόντος μάταιου βίου στις 14/27-2-1998. Γράφει ένας ιερομόναχος:
«Έβλεπα κοιμώμενον έναν όσιον ανήκοντα πλέον εις την χορείαν των Αγιορειτών Πατέρων και ηυχαρίστησα τον Θεόν και τον Γέροντα που με αγάπησε και χαρακτήρισε την ζωήν μου με την ιδικήν του.
Τέλος, το σώμα του εδέχθη η μητέρα γη, αγιαζόμενη υπ’ αυτού, την δε αγίαν του ψυχήν υπεδέχθη χαίρουσα η χορεία πάντων των οσίων των εν ασκήσει διαλαμψάντων, των οποίων η μνήμη την ημέραν εκείνη ήρχιζε με τον Εσπερινό, διά να εορτάση ούτω ο όσιος μετά των οσίων.
Εις ημάς άφησε μνήμην και υπόδειγμα ενάρετου ησυχαστικής ζωής, ζωής Αγιορείτου μοναχού και νοσταλγικήν ανάμνησιν του σεπτού του προσώπου…».
Ήταν πράγματι ένας μεγάλος αγωνιστής, θεοφώτιστος και χαριτωμένος, ευλογημένος και μακάριος, ακέραιος, ακριβοδίκαιος, άψογος και καθαρός. Όπως είπαν «μετά την οσιακή του κοίμηση, άδειασαν τα Κατουνάκια…».
Πηγή: Μοναχού Μωυσέως Αγιορείτου, Μέγα Γεροντικό, τ. Γ΄, εκδ. Μυγδονία σ. 1429-1437.

[toula]

-24 Φεβρουαρίου 1998. Τρεις ημέρες πριν από την κοίμησή του..
Ανεβαίνω τα Κατουνάκια με βαριά θλίψη.
Οι πατέρες στο τηλέφωνο με ενημέρωσαν:
“Δεν θα δεις τον γέροντα όπως τον γνώρισες και τον αποχαιρέτησες τελευταία φορά.”
Μπήκα στο κελί του.
Μ’ έπιασαν τα κλάματα.
Ο γέροντας ξαπλωμένος με σωληνάκι από τη μύτη.
Φαινόταν να μην επικοινωνεί.
Όταν άκουσε την πόρτα τέντωσε τα μάτια.
Ο υποτακτικός του π. Νεκτάριος τον πλησίασε στο αφτί.
Του είπε κάποια αστεία δυνατά.
Η ακοή του κάπως λειτουργεί.
Με δυσκολία γέλασε. Του είπε ακόμη.
Ήρθε ο παπά Νεκτάριος από το Σαγματά!
Γούρλωσε τα μάτια.
Δύο δάκρυα κύλησαν απ’ τα μάτια του.
Δεν άντεχα να τον βλέπω.
Πώς ο Θεός δοκιμάζει τους αγίους!
Βγήκαμε έξω. Οι πατέρες μού είπαν:
Πριν πάθει το τελευταίο εγκεφαλικό, κατά την ώρα του Αποδείπνου, κάτι ψιθύρισε τρεις φορές.
Παναγία μου, τέτοιο τέλος;
Δεν μας είπε τίποτα....
Μετά από λίγες μέρες βγήκε από την εκκλησία.
Ήθελε να πάει στην τουαλέτα και ρωτούσε τον π. Ιωσήφ:
Είναι ακόμη μακριά;
Τελικά έξω από το κελί του άφησε τη μαγκούρα του.
Καταλάβαμε ότι κάτι έπαθε.
Τον βάλαμε στο κρεβάτι.
Νομίσαμε ότι δεν αντιδρά.
Με πολλές προσπάθειες μετά από δέκα μέρες κάπως αντέδρασε. Οι γιατροί είπαν ότι καταλαβαίνει και λειτουργεί το δάκρυ και το γέλιο.
Θέλει κάτι να πει αλλά δεν μπορεί.
Πολλές φορές τον βλέπουμε να υποφέρει.
Φαίνεται ότι αντιδρά στον πόνο.
Όμως ο Θεός δεν τον αφήνει.
Τον βλέπουμε να γλυκαίνει το πρόσωπό του, κυρίως, αφού μεταλάβει....
[Από το βιβλίο: “ΑΓΙΩΝ ΟΡΟΣ” Μητροπολίτη Αργολίδος, Νεκταρίου]

[toula]

Όποιος λυπάται γιατί έχασε χρήματα, δεν τα ξαναβρίσκει. Όποιος λυπάται για δικό του που πέθανε, δεν του ξαναδίνει τη ζωή. Όποιος λυπάται για αρρώστια, όχι μόνο δεν τη γιατρεύει, αλλά και την κάνει χειρότερη. Όποιος λυπάται όμως για τις αμαρτίες, αυτός μόνο καταφέρνει κάτι σπουδαιότερο απ’ τη λύπη.
Εξαφανίζει τις αμαρτίες.
Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου.

[toula]

"27 Φεβρουαρίου μνήμη του Οσίου Πατρός Ημών Εφραίμ Κατουνακιώτου."
Νὰ θυσιάσω τὸν ἑαυτό μου, μόνο νὰ σὲ δῶ ἐσένα, τὸ παιδί μου, νὰ πᾶς στὸν Παράδεισο· αὐτὸς εἶναι ὁ δικός μου ὁ παράδεισος, νὰ εἶσαι ῾σὺ στὸν παράδεισο κι ἐγὼ ἂς καῶ, ἂς καῶ.
Ἔτσι εἶναι.
Δὲν μετριέται ἡ πατρικὴ ἀγάπη. Καὶ ὡς Γέροντας καὶ ὡς ὑποτακτικός, πῆρα μία πείρα. Σαράντα χρόνια ὑποτακτικὸς καὶ δέκα-δεκαπέντε χρόνια ὡς Γέροντας. Εἶδα καὶ τὴ μία ἀγάπη καὶ τὴν ἄλλη ἀγάπη.
Ἡ πατρικὴ ἀγάπη, πάτερ μου, εἶναι πολὺ ψηλά, πολὺ ψηλά!
Όσιος Εφραίμ Κατουνακιώτης.

[toula]

"Μοιράζανε από το ύψωμα σε όλο τον κόσμο και εκείνο δεν τελείωνε!"
~ Μία χρονιά ήταν 6 Δεκεμβρίου και ο π. Γεώργιος (π. Γεώργιος Χιωτάκης) είχε υψώσει ένα πρόσφορο (ύψωμα), το όποιο είχε τη σφραγίδα του Αγ. Νικολάου και, αφού το έκλεισε σε μία σακούλα, το κρέμασε μέσα στο Ι. Βήμα.
Πλησίασαν τα Χριστούγεννα και, ένα βράδυ, το θυμήθηκε και τρόμαξε:
«Παναγία μου, το ύψωμα…! Τώρα θα ‘χει μουχλιάσει».
Πήγε στον Ναό και το βρήκε όπως ακριβώς το είχε άφήσει! Φρέσκο! Μετά τα Χριστούγεννα, πήγε στον Ωρωπό.
Ήταν ημέρα Παρασκευή, είχε πολύ κόσμο και, όταν τελικά συνάντησε τον Άγιο [τον άγιο Πορφύριο], του εξήγησε τι είχε συμβεί και εκείνος του είπε:
«Δώσε μου να το δω».
Το πήρε στα χέρια και, κόβοντας ένα κομμάτι, το δοκίμασε ψιθυρίζοντας:
«Εεε… είναι και αυτό ένα θαύμα!»
Και ξαφνικά, του το επέστρεψε φωνάζοντας: «Φύγε… φύγε… φύγε…! Έχεις ανάγκη εξομολόγησης»!
Ο κόσμος που έστεκε παραπίσω τρόμαξε και ο π. Γεώργιος, κατεβαίνοντας γρήγορα τα σκαλιά, συνάντησε κάποιον που προθυμοποιήθηκε να τον πάρει μαζί του στην Αθήνα.
Πήγε στην Πανελλήνια Ένωση Πολυτέκνων και εξομολογήθηκε στον μακαριστό π. Θησέα.
Στο τέλος ο Πνευματικός αυτός ζήτησε να εξομολογηθεί κι ο ίδιος στον π. Γεώργιο. Έτσι ο ένας εξομολόγησε τον άλλο. Τις επόμενες ημέρες, Σάββατο και Κυριακή, κάνανε θ. Λειτουργίες και ήρθε πολύς κόσμος.
Στο τέλος μοιράζανε από το ύψωμα σε όλο τον κόσμο και εκείνο δεν τελείωνε!
Ο π. Γεώργιος έλεγε: «Ο Γέροντας Πορφύριος με έδιωξε με αυστηρότητα γεμάτη αγιοσύνη».
Η πρεσβυτέρα πιστεύει πως ο Άγιος του φέρθηκε έτσι για να τον προστατεύσει από τον κίνδυνο της υπερηφάνειας. Τον ταπείνωσε μπροστά στον κόσμο, για τον διασφαλίσει πνευματικά.
Από το βιβλίο, ο «Όσιος Πορφύριος ο προφήτης, Μαρτυρίες», τόμος β’, έκδοση Αγιοπαυλίτικο Ιερό Κελλί Αγίων Θεοδώρων, Άγιον Όρος.

[toula]

Πόσο όμορφο είναι που στους βίους των ερημιτών διαβάζουμε για αυτούς τους εκπληκτικούς εργάτες της υπακοής!
Ήταν γενναίοι στρατιώτες του δικού μας Αρχιστράτηγου – του Ιησού!
Όταν διαβάζω για τους αγώνες τους, ταράζομαι και ντρέπομαι με τις ήττες μου στην πάλη με τους δαίμονες και τα πάθη.
Έγινα ρεζίλι στους αγγέλους και στους ανθρώπους (παράβαλλε Α’Κορ.4,9).
Αλλά εσείς, χρυσά μου και ευλογημένα παιδιά, πρέπει να τους μιμείστε σε όλα αυτούς τους παλαιούς υποτακτικούς.
Να αγωνίζεστε και να κόβετε το καταραμένο θέλημά σας, να λέτε συνέχεια: “συγχωρέστε” και “ευλογείτε”.
Ο άγιος γέροντάς μου (και δικός σας παππούς – ο όσιος Ιωσήφ Ησυχαστής – σημείωση συντάκτη) συνέχεια με συμβούλευε και με μάθαινε στο να αποκόβω τελείως το θέλημά μου.
Με μάθαινε στην πράξη να αντέχω ατιμίες και άγιες υποτιμήσεις.
Ήμουν υποτακτικός του για 20 χρόνια, και μόνο μία φορά άκουσα το όνομά μου· ό,τι άκουγα ήταν μόνο απορρίψεις και παρατηρήσεις.
Αλλά αυτές με έσωσαν.
Θεέ μου, πόσο τον ευχαριστώ για αυτή την θεϊκά σοφή ανατροφή, που μου πρόσφερε!
Αλλά ήμουν ξεροκέφαλος μαντράχαλος που δεν εξελισσόταν, και γι’ αυτό δεν απέκτησα τίποτα.
Γέρων Εφραίμ Φιλοθεΐτης.