Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

Υπάρχουν στιγμές που η σιωπή γίνεται ασήκωτη.
Φτάνει πια η σιωπή, όχι άλλη συνενοχή.
Η ψυχή μας γκρεμίζει τα τείχη τους σπιτιού μας και ξεχύνεται στις πλατείες.
Ο,τι χάθηκε απαιτεί να ακουστεί.
Στα Τέμπη, μια σιδερένια πληγή άνοιξε στη γη, κι από μέσα της ξεπήδησαν ονόματα, πρόσωπα, ζωές που δεν πρόλαβαν να ζήσουν όσα τους ανήκαν, όσα τους χαρίστηκαν από το Θεό.
Γι’ αυτό μαζεύεται ο κόσμος. Συλλογικό το τραύμα συλλογική κι η απάντηση.
Η απώλεια δεν αφορά μόνο εκείνους που έμειναν πίσω, μας αφορά όλους.
Γιατί μέσα στη φωτιά εκείνης της νύχτας, κάηκε κάτι που έπρεπε να μείνει ακέραιο: η πίστη πως η ζωή αξίζει περισσότερο από ένα λάθος, από μια αμέλεια, από μια υπογραφή, από τα κέρδη και το χρήμα.
Τα συλλαλητήρια γίνονται ποτάμια που κατεβαίνουν τις λεωφόρους.
Γίνονται φωνές που γκρεμίζουν τη σιωπή.
Γίνονται σφιγμένες γροθιές και μάτια που δεν χαμηλώνουν.
Δεν ζητούν εκδίκηση, ζητούν αλήθεια.
Δεν είναι θυμός είναι φως που σκορπίζει το σκοτάδι.
Οι ψυχές μας ζητάνε να πάψει ο κόσμος να μετριέται σε στατιστικές και γκάλοπ.
Να πάψει το χρήμα να νικάει την ζωή.
Να πάψει η ελπίδα να θάβεται κάτω από συντρίμια.
Όταν κάποιος ρωτήσει «Γιατί κατεβαίνετε στους δρόμους;», η απάντηση δεν θα είναι μόνο για αυτούς που έφυγαν. Θα είναι και για αυτούς που έρχονται.
Για να μη φοβούνται να ταξιδεύουν.
Για να μη μεγαλώνουν σε έναν τόπο που ξεχνά.
Για να μη χρειαστεί να φωνάξουν ξανά τα ίδια συνθήματα σε μια άλλη πλατεία, σε έναν άλλο καιρό, για μια νέα τραγωδία.
Γιατί η μνήμη, όταν γίνεται αγώνας, μπορεί να αλλάξει τον κόσμο.
Και γιατί η αδικία, αν δεν απαντηθεί, γερνάει πάνω στα κόκαλα των επόμενων γενιών.
π. Λίβυος

[toula]

Ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Βεροίας, Ναούσης καί Καμπανίας κ. Παντελεήμων καί ἡ μοναστική ἀδελφότητα τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Παναγίας Δοβρᾶ Βεροίας ἀγγέλλουν τήν πρός Κύριον ἐκδημίαν τοῦ μακαριστοῦ Κτίτορος καί Καθηγουμένου τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Παναγίας Δοβρᾶ Βεροίας Ἀρχιμ. Παντελεήμονος Κορφιωτάκη (63 ἐτῶν).
Ἡ ἐξόδιος ἀκολουθία θά τελεσθεῖ τήν Παρασκευή 28 Φεβρουαρίου στίς 12 τό μεσημέρι στό Καθολικό τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Παναγίας Δοβρᾶ Βεροίας, ἐνῷ ἡ σορός τοῦ μακαριστοῦ Καθηγουμένου θά τεθεῖ σέ προσκύνημα ἀπό σήμερα Πέμπτη 27 Φεβρουαρίου στίς 11:00 π.μ. μέχρι τήν Ἐξόδιο Ἀκολουθία.
Σήμερα στίς 9:00 μ.μ. θά τελεσθεῖ Ἱερά Ἀγρυπνία, ἐνῷ τό πρωί τῆς Παρασκευῆς στίς 7:00 π.μ. Ὄρθρος καί Θεία Λειτουργία. Ἡ ταφή θά πραγματοποιηθεῖ στό Κοιμητήριο τῆς Ἱερᾶς Μονῆς.
Εἰς μνήμην τοῦ μακαριστοῦ Καθηγουμένου ὅσοι ἐπιθυμοῦν μποροῦν νά προσφέρουν, ἀντί στεφάνου, ὑπέρ ἀνεγέρσεως τοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ τοῦ Ἁγίου Λουκᾶ τοῦ Ἰατροῦ.
Παρακαλοῦνται τά πνευματικά του τέκνα καί οἱ εὐλαβεῖς προσκυνητές τῆς Ἱερᾶς Μονῆς ὅπως παραστοῦν καί συνοδεύσουν τήν ἐκφοράν τοῦ σκηνώματος τοῦ μεταστάντος.
Ἡ μνήμη αὐτοῦ εἴη ἄληστος καί αἰωνία!
ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ
Ὁ Ἀρχιμανδρίτης Παντελεήμων (κατά κόσμον Γεώργιος) Κορφιωτάκης γεννήθηκε τό 1962 στήν Ἀθήνα. Ἡ οἰκογένειά του καταγόταν ἀπό τή Μάνη καί τήν Καλαμάτα, στήν ὁποία εὑρίσκεται καί ὁ ὀνομαστός «Πύργος Κορφιωτάκη» πού ἔχει δωρηθεῖ πλέον στήν Ἱερά Μητρόπολη Μεσσηνίας.
Μετά τήν ὁλοκλήρωση τῶν ἐγκυκλίων σπουδῶν του στήν Ἀθήνα, εἰσήχθη τό 1979 στή Νομική Σχολή τοῦ Ἀριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης καί ἔκτοτε συνεδέθη μέ τόν Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Βεροίας κ. Παντελεήμονα, τότε Πρωτοσύγκελλο τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Θεσσαλονίκης.
Ὑπῆρξε ἕνα ἀπό τά πρῶτα καί βασικά μέλη τῆς Χριστιανικῆς Καταφυγῆς Νέων τοῦ Ἁγίου Δημητρίου Θεσσαλονίκης. Ἀκόμη καί μετά τήν ἀπόκτηση τοῦ πτυχίου τῆς Νομικῆς Σχολῆς παρέμεινε στή Θεσσαλονίκη, διακονώντας τήν τοπική Ἐκκλησία γιά περισσότερο ἀπό μία δεκαετία μέ τή διδασκαλία του στό Κοινωνικό Φροντιστήριο, τή συμμετοχή του στίς κατηχητικές συνάξεις, στίς χριστιανικές κατασκηνώσεις καί τίς λοιπές δράσεις τῆς Χριστιανικῆς Καταφυγῆς, καθώς καί στόν Ἱερό Ναό τοῦ Ἁγίου Δημητρίου.
Μέ τήν ἐκλογή τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου μας κ. Παντελεήμονος στή Μητρόπολη Βεροίας τόν ἀκολούθησε στήν Βέροια. Ἐκάρη μοναχός ἀπό τόν Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη μας στίς 23 Ἰουλίου 1994 στό σπήλαιο τῶν Ἁγίων Πατέρων Διονυσίου τοῦ ρήτορος καί Μητροφάνους, στή Μικρά Ἁγία Ἄννα τοῦ Ἁγίου Ὄρους, λαμβάνοντας τό ὄνομα Παντελεήμων καί χειροτονήθηκε διάκονος λίγες ἡμέρες ἀργότερα, στίς 27 Ἰουλίου 1994, στή Βέροια. Πρεσβύτερος χειροτονήθηκε στή Νάουσα, στίς 26 Φεβρουαρίου τοῦ ἔτους 1995, ἀπό τόν Σεβασμιώτατο Μητροπολίτης Βεροίας κ. Παντελεήμονα, ὁ ὁποῖος τοῦ ἀπένειμε τό ὀφφίκιο τοῦ Ἀρχιμανδρίτου καί ἐν συνεχείᾳ τοῦ πνευματικοῦ. Ἀρχικά διορίστηκε ἐφημέριος καί προϊστάμενος τοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ Ἁγίου Ἰωάννου Ἐλεήμονος Βεροίας, ἐνῶ παράλληλα ἀνέλαβε τήν πνευματική ἐπιστασία τῆς νεοσύστατης ἀδελφότητας τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Παναγίας Δοβρᾶ.
Τό ἔτος 2002 ἐκάρη Μεγαλόσχημος μοναχός. Τό 2004 ἐξελέγη παμψηφεί Καθηγούμενος τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Παναγίας Δοβρᾶ καί ἐνθρονίστηκε τήν Παρασκευή τῆς Διακαινησίμου τοῦ ἴδιου ἔτους κατά τήν ἡμέρα τῶν Ἐγκαινίων τοῦ Καθολικοῦ τῆς Ἱερᾶς Μονῆς. Διετέλεσε ἐπί δύο θητεῖες μέλος τῆς Ἐκκλησιαστικῆς Κεντρικῆς Ὑπηρεσίας Οἰκονομικῶν (Ε.Κ.Υ.Ο) τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἐλλάδος.
Ὁ μακαριστός Γέρων Παντελεήμων διέθεσε ὅλη τήν προσωπική του περιουσία γιά τήν ἐκ βάθρων ἀνακαίνιση τοῦ καθολικοῦ τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Παναγίας Δοβρᾶ, τήν ἀνέγερση τῶν νέων κτιρίων μέ τά κελλιά τῶν πατέρων καί τό Ἀρχονταρίκι, καθώς καί γιά τή διαμόρφωση καί τόν καλλωπισμό τοῦ αὐλείου χώρου τῆς Μονῆς μέ τό Ἁγίασμα τῆς Παναγίας.
Ἐπί τῆς ἡγουμενίας του θεμελιώθηκε καί ἀποπερατώθηκε τό κτίριο τοῦ Ξενώνα τῆς Μονῆς καί τῶν Ἐργαστηρίων, θεμελιώθηκε ὁ Ἱερός Ναός τοῦ Ἁγίου Λουκᾶ τοῦ Ἰατροῦ, ἀλλά καί διαμορφώθηκε καί ἐξωραΐστηκε ὁ περιβάλλων χῶρος τῆς Ἱερᾶς Μονῆς. Μέ πολλή ἀγάπη καί ὑπομονή ἄσκησε τό λειτούργημα τῆς πνευματικῆς πατρότητας δεχόμενος καθημερινά πολλούς ἀνθρώπους ἀπό τήν ἐπαρχία μας ἀλλά καί προσκυνητές στό μυστήριο τῆς Ἱερᾶς Ἐξομολογήσεως. Καί ὅλα αὐτά παρά τίς προσωπικές δυσκολίες πού ἀντιμετώπιζε, καθώς δύο φορές νόσησε ἀπό καρκίνο. Τήν τελευταία ἑπταετία ταλαιπωρήθηκε ἰδιαίτερα ἀπό τήν ἀσθένεια καί μέ τή βοήθεια τοῦ Ἁγίου Λουκᾶ ξεπέρασε ἀρκετές φορές τόν κίνδυνο καί συνέχισε νά σηκώνει μέ ὑπομονή τόν σταυρό τῆς δοκιμασίας του. Ἐκοιμήθη στίς 27 Φεβρουαρίου δοξάζοντας τόν Θεό μέχρι τέλους γιά τίς μεγάλες εὐλογίες καί εὐεργεσίες πού τόν ἀξίωσε νά ζήσει.

Αρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος

[toula]

"Άλλο πράγμα το κόμπλεξ και άλλο η ταπείνωση.."
«Ο χριστιανός πρέπει να αποφεύγει την αρρωστημένη θρησκευτικότητα: τόσο το αίσθημα ανωτερότητας για την αρετή του, όσο και το αίσθημα κατωτερότητας για την αμαρτωλότητά του.
Άλλο πράγμα είναι το κόμπλεξ και άλλο η ταπείνωση, άλλο η μελαγχολία και άλλο η μετάνοια…
Με επισκέφθηκε κάποτε ένας κοσμικός ψυχίατρος και μου κατηγόρησε τον Χριστιανισμό, διότι, όπως είπε, δημιουργεί ενοχές και μελαγχολία.
Του απάντησα: Παραδέχομαι ,ότι μερικοί χριστιανοί, από σφάλματα δικά τους ή άλλων, παγιδεύονται στην αρρώστια των ενοχών, αλλά κι εσύ πρέπει να παραδεχθείς, ότι οι κοσμικοί παγιδεύονται σε μια χειρότερη αρρώστια, την υπερηφάνεια.
Και οι μεν θρησκευτικές ενοχές, κοντά στον Χριστό, φεύγουν με την μετάνοια και την εξομολόγηση, η υπερηφάνεια όμως των κοσμικών, που ζουν μακριά από τον Χριστό, δεν φεύγει.
Άγιος Πορφύριος Καυσοκαλυβίτης

[toula]

Ἐλεημοσύνη δέν εἶναι μόνο τό νά δίνουμε χρήματα ἀλλά κυρίως ἡ πνευματική ἐλεημοσύνη, ἡ βοήθεια γιά τήν σωτηρία τοῦ πλησίον, καί ἡ ἀληθινή ἐν Χριστῷ ἀγάπη καί εὐσπλαχνία.
~ Ἅγιος Συμεὼν ὁ Νέος Θεολόγος
Τά εὑρισκόμενα, Λόγος ἑβδομηκοστός

[toula]

Νὰ θυμᾶσαι τὸν Θεό, γιὰ νὰ σὲ θυμᾶται καὶ αὐτὸς πάντοτε· καὶ ἀφοῦ σὲ θυμηθῆ καὶ σὲ διασώση ἀπό τά λυπηρά, θὰ σοῦ χαρίση κάθε μακαρισμό. Μὴν ἀποβάλλης ἀπὸ τὴν μνήμη σου τὴν ἐνθύμησι τοῦ Θεοῦ, διασκορπίζοντας τὸν νοῦ σου σὲ μάταια πράγματα, γιὰ νὰ μὴ σ' ἐγκαταλείψη καὶ αὐτὸς τὸν καιρὸ τῶν πολέμων καὶ τῶν ἀγώνων σου· ἀλλὰ γίνε ὑπάκουος σὲ αὐτὸν τὸν καιρὸ τῆς ἀναπαύσεώς σου, γιὰ νὰ ἔχης τὸν καιρὸ τῶν θλίψεών σου παρρησία πρὸς αὐτὸν μὲ τὴν καρδιακὴ καὶ ἐπίμονη πρὸς αὐτὸν προσευχὴ καὶ παράκλησι.
~ Ἅγιος Ἰσαάκ ὁ Σύρος
(Λόγοι ασκητικοί - Λόγος Ε'. Περὶ τῆς ἀπομακρύνσεως ἀπὸ τὸν κόσμο ...)

[toula]

Ἐρωτοῦσαν τόν Ἱερόν Χρυσόστομον:
Εἶναι δυνατόν νά μετανοήσῃ κανείς καί νά σωθῇ, ἄν ὅλην τήν ζωήν του τήν ἐπέρασεν μέσα εἰς τάς ἁμαρτίας; Σώζεται ἐάν μετανοήσῃ; Καί ἀπαντοῦσε ο Ἱερός Πατήρ:
Ἀσφαλῶς καί βεβαιότατα σώζεται.
Ὁ Κύριός μας ἔχει τήν δύναμιν νά ἐξαλείφῃ τά ἁμαρτήματα εἰς τέτοιον βαθμόν, ὥστε οὔτε ἴχνος νά μήν μείνῃ.
Εἰς τήν περίπτωσιν τῶν ἰατρῶν τοῦ σώματος, αὐτό μερικές φορές εἶναι ἀδύνατον. Ἐνῷ τό τραῦμα θεραπεύεται, ἡ οὐλή μένει.
Ὁ Θεός ὅμως, ὅταν ἐξαλείφῃ τά ἁμαρτήματα, οὔτε οὐλή ἀφήνει, οὔτε ἴχνος ἐπιτρέπει νά μείνῃ, ἀλλά μαζί μέ τήν ὑγείαν χαρίζει καί τήν ὀμορφιάν, μαζί μέ τήν ἀπαλλαγήν τῆς τιμωρίας δίδει καί τήν δικαιοσύνην καί κάμει ἐκεῖνον πού ἔχει ἁμαρτήσει ἴσον μέ ἐκεῖνον πού δέν ἔχει ἁμαρτήσει.
Διότι, ἐξαλείφει ἐντελῶς τό ἁμάρτημα, σάν νά μήν ἔγινε. Τόσο τέλεια τό ἐξαλείφει, χωρίς νά μένῃ οὔτε οὐλή, οὔτε ἴχνος, οὔτε σημάδι ἀποδεικτικό, οὔτε δεῖγμα.
( Ἅπαντα τά Ἔργα σειρά ΕΠΕ τόμ. 30, σσ. 297,287).

[toula]

ΤΕΜΠΗ, 2 ΧΡΟΝΙΑ
Τὸ τραῖνο -καὶ μετὰ τὸ ἀεροπλάνο- εἶναι τὸ μέσο συγκοινωνίας ποὺ προτιμῶ καὶ μὲ τὸ ὁποῖο ἔχω πάρα πολὺ ταξιδέψει στὴν Πελοπόννησο (μετρικὸ δίκτυο, ὠτομοτρὶς) κυρίως τὶς δεκαετίες τοῦ 70 καὶ τοῦ 80. Σὲ τέτοιο σημεῖο πού, ἡ μνήμη μου βυθισμένη στὰ πελοποννησιακὰ -κυρίως- τοπία μὲ τὶς ἀπότομες χαράδρες, τὶς ἀπόκρημνες γέφυρες καὶ τὶς ἐκπληκτικὲς ἐναλλαγὲς τῶν τοπίων νὰ ζωντανεύει ὅταν μπαίνω σὲ τρενοφὶλ ἑλληνικὰ σάιτς μὲ ἀξιέπαινους συνεργάτες καὶ ἄφθονο φωτογραφικὸ ὑλικό. Χαίρομαι ἀσυγκράτητα. Καὶ μὲ τὸν σιδηροδρομικὸ μοντελισμό.
Ταξίδεψα καὶ στὸ ἐξωτερικὸ πολλὲς φορές, σὲ κεντρικὲς γραμμὲς ὑψηλῶν ταχυτήτων (320 χλμ/ὥρα) μεταξὺ Γερμανίας καὶ Γαλλίας. Ἐντυπώσεις μαγικές.
Ἀκοῦμε κι ἐκεῖ γιὰ δυστυχήματα καὶ μάλιστα πολύνεκρα.
Εἶναι θλιβερό, ὅμως, ποὺ σὲ μία χώρα σὰν τὴ δική μας, μὲ πολὺ ἀραιὸ σιδηροδρομικὸ δίκτυο, ὁ ἀριθμὸς τῶν θυμάτων στὸ δυστύχημα τῶν Τεμπῶν (57 νεκροί), ξεπέρασε κάθε ἀναλογία δεδομένου καὶ τοῦ νανώδους πληθυσμιακοῦ μας μεγέθους, ποὺ κάνει τὰ θύματα τραγικὰ περισσότερα, ἂν (καὶ καλὰ θὰ κάνουμε) προσθέσουμε καὶ τὰ θύματα τῆς πυρκαγιᾶς στὸ Μάτι. Πάνω ἀπὸ ἑκατὸ ἐκεῖ.
Ἑκατόμβες ἀθώων καὶ κάποιοι σφυρίζουν κλέφτικα μὲ τὸν τρόπο τους.
Χάνονται ἄνθρωποι σὰν ποντίκια σὲ φάκα, ἢ σὰν τρωκτικὰ σὲ θάλαμο ἀερίων ἀπὸ ἀσφυξία. Ποιά εὐημερία, ποιά ἀσφάλιση, ποιές αὐξήσεις στὰ μεροκάματα τῶν φουκαράδων, ποιά πρόνοια γιὰ τὴν πολύτεκνη οἰκογένεια (αὐτοὶ ποὺ "φροντίζουν" γιὰ τὸ τελευταῖο, δὲν κάνουν πάνω ἀπὸ 1-2 παιδιά, καὶ μὲ τσέπη γεμάτη, πετᾶνε καὶ κανένα ξεροκόκαλο στοὺς ἐλάχιστους πολύτεκνους γιὰ νὰ τοὺς στραγγίξει πιὸ πολλὰ ἡ ἐφορία μετά)... Πόση κοροϊδία, πόση σκόπιμη παραπλάνηση τῆς Κοινῆς Γνώμης πιά;
Καμιὰ ἀξία ὀ ἄνθρωπος πλέον στὴν Ἑλλάδα τοῦ 21ου αἰ. Πιὸ πολὺ προστατεύει ὁ νόμος τὴ γάτα καὶ τὸ σκυλί, ἂν καὶ στὶς τερατώδεις πυρκαγιὲς ποὺ μᾶς κατάντησαν Φαλακρὴ Ἑλλάδα, χιλιάδες ζῶα κάηκαν.
Τέλεια ἀπαξίωση τοῦ κατ' εἰκόνα Θεοῦ ἀνθρώπου καὶ τοῦ σώματός του ποὺ κάποιοι θεωροῦν ἀνακυκλώσιμο ὑλικό.
Αὔριο λοιπόν, θὰ σημάνουν τὰ συλλαλητήρια.
Στήριγμα στὴν ἀξιοπρέπειά μας.
Στὴν ἀξιοπρέπεια κάθε ἀνθρώπου.
Ἄπλετο φῶς νὰ πέσει καὶ νὰ πέσουν καὶ οἱ μάσκες.
Ἀξιέπαινοι χαροκαμμένοι γονεῖς!
Φαίνεται ὑπάρχει καὶ ἀρκετὸ παρασκήνιο. Πολυπλόκαμο καὶ μακρυπλόκαμο, σὲ πολλοὺς χώρους καὶ σὲ β ά θ ο ς χρόνου. Ἴσως κάποιοι χῶροι νὰ ἀποτελέσουν ἔκπληξη διότι οἰ ἐκεῖ παροικοῦντες φαίνεται νὰ διαρρηγνύουν τὰ ἱμάτιά τους τώρα καὶ νὰ νίπτουν τὰς χεῖρας των.
Νὰ φανεῖ καὶ νὰ λάμψει ἡ ἀλήθεια. Παντοῦ. Οἱ ψυχὲς τῶν καμμένων συμπολιτῶν μας (βάζω καὶ τὸ Μάτι ἐλόγου μου διότι ἐκεῖ κοντά, στὴ Νέα Μάκρη παραθερίζαμε οἰκογενειακῶς δεκαετίες καὶ πονάει ἡ ψυχή μου), τὸ ἀπαιτοῦν. Ὄχι στὴ συγκάλυψη. Νὰ λάμψει ἡ ἀλήθεια. Καὶ θὰ λάμψει ἡ ἀλήθεια. Αὐτὴ ποὺ μόνη μένει καὶ τὰ ὑπόλοιπα περνᾶνε καὶ χάνονται.

Αρχιμ. Εφραίμ Τριανταφυλλοπουλος

[toula]

2 ημ. ·
Καθένας λοιπόν πού θέλει νά καθαριστεῖ ἀπό τίς ἁμαρτίες ὅλου τοῦ χρόνου μέ τή νηστεία αὐτῶν τῶν ἡμερῶν, πρέπει πρῶτα- πρῶτα νά προσέχει τί θά τρώει, γιατί δέν εἶναι τό ἴδιο ὅλες οἱ τροφές. Επειδή τό νά τρώει κανείς ἀδιάκριτα κάθε τροφή, ὅπως λένε οἱ Πατέρες, προξενεῖ πολλά κακά. Παρόμοια, στη συνέχεια, πρέπει να φυλάει τόν ἑαυτό του νά μήν καταλύει τή νηστεία χωρίς μεγάλη ἀνάγκη, νά μήν ἐπιζητεῖ νόστιμα φαγητά, νά μή βαραίνει το στομάχι του μέ πολλά φαγητά καί ποτά.
Γιατί εἶναι δύο εἴδη γαστριμαργίας. Πολλές φορές πολεμεῖται κανείς ἀπό τή νοστιμιά καί δέν θέλει πάντα να τρώει πολλά φαγητά, ἀλλά θέλει τά νόστιμα. Καί ὅταν αὐτός τρώει φαγητό πού τοῦ ἀρέσει, τόσο πολύ νικιέται ἀπό τήν ἡδονή τῆς νοστιμάδας, ὥστε το κρατάει πολλή ώρα στο στόμα του, μασώντας το άρκετά καί δέν ἀποφασίζει εὔκολα νά τό καταπιεῖ, γιά νά διατηρήσει τήν ἡδονή πού αἰσθάνεται. Τότε λέμε ὅτι αὐτός ἔχει λαιμαργία. Ἄλλους δέν τούς ἀπασχολεῖ ἡ ποιότητα, ἀλλά ἡ ποσότητα τῆς τροφῆς.
Δέν θέλουν δηλαδή καλά φαγητά, οὔτε ἐνδιαφέρονται γιά τή νοστιμιά. Αλλά, εἴτε καλά εἶναι εἴτε ἄσχημα, δέν ἐνδιαφέρονται γιά τίποτε ἄλλο, παρά μόνο γιά νά τρῶνε, ὁτιδήποτε καί ἄν εἶναι αὐτό πού τρῶνε, γιατί τους ἀπασχολεῖ μόνο να γεμίσουν το στομάχι τους. Τότε λέμε ότι αὐτοί ἔχουν γαστριμαργία. Καί σᾶς ἐξηγῶ αὐτούς τούς δυό χαρακτηρισμούς «λαιμαργία» καί «γαστριμαργία» «Μαραίνων στην κοσμική παιδεία. σημαίνει χάνω τήν αὐτοκυριαρχία μου καί τή λογική μου, δηλαδή γίνομαι μανιακός σε κάποιο πάθος.
Καί «μάργος» λέγεται αὐτός πού τόν ἔχει κυριεύσει κάποιο πάθος. Όταν λοιπόν παρατηρεῖται ἡ ἀκατάσχετη καί νοσηρή ἐκείνη ἐπιθυμία τοῦ νά θέλει κανείς να γεμίζει συνεχῶς τήν κοιλιά του, τότε λέμε ὅτι ἔχουμε το φαινόμενο τῆς γαστριμαργίας, ἀπό τό «μαργαίνω τήν γαστέρα», που σημαίνει ἔχω τη μανία να γεμίζω το στομάχι μου (ή κοιλιά μου μέ κάνει τρελλό). Ὅταν ὅμως συμβαίνει νά ἔχουμε τή νοσηρή καί ἀκατάσχετη ἐπιθυμία να αισθανόμαστε διαρκῶς τήν εὐχαρίστηση στο λαιμό, τότε ἔχουμε τό φαινόμενο τῆς λαιμαργίας, ἀπό τό «μαργαίνω τό λαιμό», που σημαίνει ἔχω τή μανία τῆς ἡδονῆς τοῦ λαιμοῦ.
Αὐτά λοιπόν πρέπει νά τά ἀποφεύγει μέ ἄγρυπνη φροντίδα, ὅποιος θέλει νά καθαριστεῖ ἀπό τίς ἁμαρτίες του. Γιατί αὐτά δέν ἀνταποκρίνονται σέ ἀνάγκη τοῦ σώματος, αλλά προέρχονται ἀπό τά πάθη. Καί ἄν κανείς τά ἀνεχθεῖ, ἐξελίσσονται σέ ἁμαρτία. Εἶναι ὅπως ἀκριβῶς ὁ νόμιμος γάμος καί ἡ πορνεία, γιατί ή μέν πράξη εἶναι ἡ ἴδια, ἐκεῖνο ὅμως πού τά κάνει νά διαφέρουν εἶναι ὁ σκοπός.
Ὁ μέν ἕνας συνάπτει σχέσεις γιά νά κάνει παιδιά, ὁ δέ ἄλλος γιά νά ἱκανοποιήσει τη φιληδονία του. Τό ἴδιο συμβαίνει καί μέ τό φαγητό, γιατί τήν ἴδια δουλειά κάνουμε καί ὅταν τρῶμε ἀπό ἀνάγκη καί ὅταν τρῶμε ἀπό ἡδονή. Ὁ σκοπός εἶναι ἐκεῖνος πού συνιστᾶ τήν ἁμαρτία. Τρώει κανείς ἀνάλογα μέ τίς ἀνάγκες τοῦ ὀργανισμοῦ του, ὅταν καθορίζει ὁ ἴδιος πόσο θά τρώει κάθε μέρα.
Παρακολουθεῖ δηλαδή ἄν τοῦ ἦταν πολύ αὐτό πού ὅρισε νά φάει ἤ πρέπει νά ἀφαιρέσει λίγο, καί ἀφαιρεῖ· ἤ ἄν δέν τοῦ ἦταν ἀρκετό καί ἐξαντλήθηκε καί πρέπει να προσθέσει λίγο ἀκόμα, τότε προσθέτει. Ἔτσι σταθμίζει κανείς καλά τίς ἀνάγκες τοῦ ὀργανισμοῦ του καί ἐφαρμόζει αὐτό ἀκριβῶς που καθόρισε, ὄχι γιά νά εὐχαριστηθεῖ ἀπό τό φαγητό, ἀλλά γιά νά δυναμώσει τό σῶμα του.
Ἀββᾶ Δωροθέου
Ἔργα ἀσκητικά
ΙΕ' Διδασκαλία.
Λόγος Για τις άγιες νηστείες.
σσ. 375-379
Εκδόσεις ''ΕΤΟΙΜΑΣΙΑ'' Ιερά Μονή Τιμίου Προδρόμου Καρέας

[toula]

Πώς ήλθε στον κόσμο ο θάνατος κι ο πόνος

Ο Θεός δεν μας έπλασε για να πονάμε. Είναι γνωστό σ’ εμάς, από την Αγία Γραφή, ότι ο Θεός όταν έπλασε τον άνθρωπο, «έθετο αυτόν, εν τω Παραδείσω της τρυφής».

Μητροπολίτη Λεμεσού Γέροντα Αθανασίου

Όχι απλώς τον έβαλε μέσα σ’ έναν ωραίο χώρο, αλλά τον έβαλε μέσα στον Παράδεισο της τρυφής, της ευχαρίστησης, της απόλαυσης. Μέσα στον Παράδεισο, ο άνθρωπος απολάμβανε τη χαρά και την ευτυχία του. Μέσα σ’ αυτό τον χώρο ευρισκόμενος ο άνθρωπος, δεν είχε καμμιά μετοχή στον πόνο. Όμως, ο Θεός προειδοποίησε τον άνθρωπο ότι, εάν θελήσει να αποκοπεί από Αυτόν και να παραβεί την εντολή Του, ως συνέπεια όχι ως τιμωρία αυτού του πράγματος, αυτής της επιλογής του, θα ήταν ο θάνατος, «η δ᾽αν ημέρα φάγητε απ᾽αυτού, θανάτω αποθανείσθε». Θα αποθάνετε. Δεν τους είπε θα σας τιμωρήσω με θάνατο. Δεν τους τιμώρησε ο Θεός. Αλλά ήταν η συνέπεια της πράξης τους. Αυτό για να μην νομίζουμε ότι ο Θεός τιμώρησε τους πρωτοπλάστους. Δεν τους τιμώρησε ο Θεός, αλλά αυτοί οι ίδιοι επέλεξαν αυτή την κατάσταση και απέθαναν. Πρώτα απέθαναν ψυχικά, πνευματικά, αφού χωρίστηκαν από τον Θεό, και στη συνέχεια πέθαναν και σωματικά, μετά από την παρέλευση πολλών χρόνων.

Μετά, λοιπόν, την πτώση, αφού ο άνθρωπος ελεύθερα, εκούσια, επέλεξε να αυτονομηθεί, να γίνει θεός από μόνος του και να αυτοθεωθεί, μπήκε πλέον μέσα στη ζωή του ο πόνος, και ο θάνατος. Ο θάνατος είναι ένα στοιχείο το οποίο είναι περιεκτικό. Μέσα σ’ αυτό το γεγονός του θανάτου περικλείεται η φθορά, ο πόνος, οι αρρώστιες, όλα όσα συμβαίνουν γύρω μας. Όλα αυτά αποτελούν το γεγονός και τις συνέπειες της πτώσεώς μας.

Μεταπτωτικά, λοιπόν, ο πόνος είναι ένα φυσικό φαινόμενο πλέον. Μετά την πτώση μας, αυτό το οποίο δεν ήταν φυσικό, έγινε φυσικό, και παραμένει η ανθρώπινη φύση μέσα στον πόνο. Πονάμε από πάρα πολλές αιτίες και για πάρα πολλούς
λόγους, και ψυχικές, πνευματικές και σωματικές αιτίες. Ο άνθρωπος πονά σ’ όλο το είναι του.

[toula]

Το μονοπάτι της ζωής είναι όλο πόνος και δάκρυ∙ όλο αγκάθια και καρφιά∙ παντού φυτρωμένοι σταυροί∙ παντού αγωνία και θλίψη.
Κάθε βήμα και μία Γεθσημανή.
Κάθε ανηφοριά και ένας Γολγοθάς.
Κάθε στιγμή και μία λόγχη.
«Αν μπορούσαμε να στίψουμε την γη σαν το σφουγγάρι θα έσταζε αίμα και δάκρυα».
«Άνθρωπος ωσεί χόρτος αι ημέραι αυτού, ωσεί άνθος του αγρού ούτως εξανθήσει», λέγει ο ψαλμωδός.
Το τριαντάφυλλο βγάζει αγκάθι και το αγκάθι τριαντάφυλλο. Τα ωραία συνοδεύονται με πόνο, αλλά κι ο πόνος βγάζει στη χαρά.
Συνήθως το ουράνιο τόξο υψώνεται ύστερα από την μπόρα.
Πρέπει να προηγηθούν οι καταιγίδες για να ξαστερώσει ο ουρανός.
Η διάκριση – φωτισμένη από την χριστιανική πίστη και φιλοσοφία – βλέπει. Έχει την ικανότητα με την ενόραση να βλέπει πολύ βαθιά απ’ τα φαινόμενα.
Μέσα από τον πόνο βλέπει την χαρά και την ελπίδα, όπως ο θρίαμβος του Χριστού βγήκε μέσα από τον πόνο του Πάθους και του Σταυρού.
Τα πιο θαυμάσια αγάλματα έχουν τα περισσότερα κτυπήματα.. Οι μεγάλες ψυχές οφείλουν την μεγαλοσύνη τους στα κτυπήματα του πόνου.
Τα χρυσά και βαρύτιμα κοσμήματα περνούν πρώτα απ’ την φωτιά.
Συγκλονίζει την ανθρώπινη ύπαρξη ο πόνος. Είναι φωτιά καμίνι που καίει και κατακαίει. Είναι καταιγίδα και τρικυμία.
«Τα σπλάχνα μου και η θάλασσα ποτέ δεν ησυχάζουν», λέει ο Σολωμός.
Είναι στιγμές που οι δοκιμασίες έρχονται απανωτές, η μία μετά την άλλην ή και όλες μαζί. Πολύ βαρύς τότε ο σταυρός. Η αγωνία κορυφώνεται. Η ψυχή φορτίζεται τόσο, ώστε είναι έτοιμη να λυγίσει. Όλα φαίνονται μαύρα. παντού σκοτεινά.
Παντού αδιέξοδα.
Λέει ο αγ. Γρηγόριος ο Θεολόγος: «Τα καλά φύγανε, τα δεινά είναι γυμνά και προκλητικά, το ταξίδι γίνεται μέσα στη νύχτα, φάρος δεν φαίνεται πουθενά και ο Χριστός φαίνεται να κοιμάται»
Καρφιά και μαχαίρια είναι της ζωής οι θλίψεις. Μαχαίρια και καρφιά που σκίζουν ανελέητα και τρυπούν τις καρδιές. Τις πυρακτώνουν και τις παραλύουν εξουθενωτικά.
Γέρων Εφραίμ ο Αριζονιτης.