Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

"Η οικογένεια.."
«Μία είναι η αξία της ζωής, η οικογένεια. Μόλις σβήσει ή οικογένεια, θα σβήσει ό κόσμος. Δείχνε αγάπη και πέρα από την οικογένειά σου. Αφιέρωνε λίγο χρόνο και λίγο χρήμα, για να βοηθήσεις τα απροστάτευτα παιδιά μιας διαλυμένης οικογένειας. Όταν χαλάσει η οικογένεια, θα χαλάσει και ο κλήρος και ο μοναχισμός και όλα.»
~ Όσ. Παΐσιος Αγιορείτης ~

[toula]

Ζώντας κατά τις ευαγγελικές εντολές, βιώνουμε το πιο αξιόπιστο αίσθημα, ότι ο Θεός είναι ο Πατέρας μας.
Όσιος Σωφρόνιος του Έσσεξ

[toula]

Ο Θεός θέλει να είμαστε στην καθημερινή μας ζωή τέτοιοι, ώστε να μας αγαπούν οι άλλοι και να μας νοιώθουν ευχάριστους.
Να μπορούν να επικοινωνούν μαζί μας, να πουν την χαρά τους, την λύπη τους, τα προβλήματά τους. Να νοιώθουν ότι είμαστε καρδιές που ζούμε κοντά η μία στην άλλη και μπορούμε να βοηθούμε ο ένας τον άλλον.
Γέροντας Αιμιλιανός Σιμωνοπετρίτης

[toula]

"Η εμφάνιση της Αγίας Παρασκευής στον Άγιο Ιάκωβο Τσαλίκη!"
Έξω από το χωριό τους την Φαράκλα υπήρχε σε κάποιο λόφο το εξωκλήσι της Αγίας Παρασκευής, αυτό ήταν και το σχολείο του στα πρώτα χρόνια. Εκεί πήγαινε πολύ τακτικά ο μικρός Ιάκωβος και προσηύχετο στην Αγία.
Αφηγείται λοιπόν ο ίδιος ο Άγιος Γέροντας Ιάκωβος την συνάντηση με την Αγία: «Με τα χέρια μου έσκαψα το χώμα και δημιούργησα λαξευτή σκάλα, για να μπορούν άνετα οι προσκυνητές να ανεβαίνουν στο εξωκλήσι. Έκοβα έναν φουντωτό θάμνο, σκούπιζα την εκκλησία, άναβα και τα καντηλάκια και καθόμουνα και κοίταζα τις εικόνες, μέσα στην απόλυτη σιωπή της νύκτας πάνω στο ερημικό λόφο.
Ούτε φοβόμουν μόνος, ούτε λογισμός δειλίας μ’ ενόχλησε ποτέ.
Έβλεπα τότε την Αγία σαν μοναχή, να βγαίνει από το Ιερό, να διασχίζει το ναό της και έξω στην αυλή να σκύβει και να πλένει τα καντήλια της. Με το παιδικό μου το μυαλό έλεγα ότι η Αγία πλένει τα πιάτα της, όπως η μητέρα μου κάθε βράδυ, όσο κουρασμένη και να ήταν, πάντα έπλενε τα πιάτα, γιατί σκεφτόταν μην τυχόν πεθάνει τη νύκτα και το πρωί βρουν οι γυναίκες άπλυτα πιάτα και σκανδαλιστούν για την έλλειψη νοικοκυροσύνης.
Έχοντας υπ’ όψιν μου το γεγονός αυτό, νόμιζα ότι και η Αγία τη νύκτα έπλενε τα πιάτα της.
Ένα βράδυ καθώς πήγαινα ως συνήθως στο εξωκλήσι και ενώ βρισκόμουν λίγα μέτρα μακριά από την εκκλησία, βλέπω την Αγία σαν μοναχή να στέκεται απ’ έξω και να μου λέει:
– Έλα εδώ, Ιάκωβε, να σου μιλήσω!
Εγώ δείλιασα, κόπηκαν τα πόδια μου και της λέω:
– Φοβούμαι να έρθω κοντά σου. Πες μου από εδώ που στέκομαι, τι θέλεις να μου πεις. Κοντά σου φοβούμαι να έρθω.
Τότε μου λέει η Αγία:
– Γιατί με φοβάσαι; Εσύ τόσο καιρό έρχεσαι και περιποιείσαι την εκκλησία μου και μου ανάβεις τα καντήλια μου! Θέλω πολλά να σου πω. Ζήτησέ μου τι χάρη θέλεις από μένα, τι χάρισμα να σου δώσω.
Τότε της λέω:
– Να ρωτήσω την μητέρα μου και θα σου πω, και αμέσως γύρισα και έφυγα τρέχοντας για το σπίτι μου.
Λέω στην μητέρα μου ότι είδα την Αγία Παρασκευή και μου ζήτησε να της πω τι χάρη θέλω να μου κάνει.
– Είδες παιδί μου την Αγία Παρασκευή; Πώς την είδες; Τι συνέβη ακριβώς; Με ρώτησε η μητέρα μου.
Αφού λοιπόν της εξήγησα λεπτομερώς τα γεγονότα, μου είπε:
– Παιδί μου, να ζητήσεις από την Αγία την τύχη σου να σου δώσει.
Το άλλο βράδυ πήγα στο εξωκκλήσι και βλέπω πάλι την Αγία σαν μοναχή να με περιμένει έξω από το ναό της. Στέκομαι λίγο μακριά και της λέω:
– Την τύχη μου θέλω να μου δώσεις.
Τότε η Αγία μου λέει:
– Η τύχη σου…; Στη ζωή σου θα δεις δόξες και τιμές πολλές και το χρυσάφι θα περνάει από τα χέρια σου (και έκανε μια κίνηση με το χέρι της η Αγία δείχνοντας τη μεγάλη ποσότητα, την αφθονία), αλλά δεν θα σ’ αγγίζει.
Και πράγματι, έλεγε ο γέροντας, αμέτρητα χρήματα πέρασαν από τα χέρια μου, αλλά όλα πήγαν στον προορισμό τους, στους πάσχοντες, στους φτωχούς, στους έχοντες ανάγκη. Και άλλα πολλά μου είπε η Αγία Παρασκευή και πάλι τρέχοντας γύρισα στο σπίτι μου».
«Εύρισκα σπηλιές και μέσα κει προσευχόμουν…»
Μ’ όλ’ αυτά, από εννέα περίπου ετών, το Ιακωβάκι το φωνάζανε πάντοτε να διαβάσει ευχές και να σταυρώσει. Ο παπα-Θοδόσης ήτανε σε άλλο χωριό. Τον καλούσανε στις αρρώστιες και σε κάθε δύσκολη περίσταση. Αρρώσταιναν τα ζώα; φωνάζανε το Ιακωβάκι να τα διαβάσει και γινόσανε καλά. Στα παιδάκια πάλι το ίδιο. Ακόμα και για τις γυναίκες, που δυσκολευόσανε να γεννήσουν, καλούσανε το Ιακωβάκι. Πήγαινε με λαδάκι της αγίας Παρασκευής, σταύρωνε την πόρτα του σπιτιού, προσευχότανε κι έφευγε. Η γυναίκα ελευθερωνόταν.
Από την Εκκλησία του χωριού είχε το Ευχολόγιο και από το σπίτι τους τη Σύνοψη. Αλλά στις περιπτώσεις ασθενειών, που τον φωνάζανε να διαβάσει ευχές, διάβαζε, όσο ήτανε κάτω από δέκα-έντεκα ετών, ό,τι τύχαινε, ό,τι πρωτοάνοιγε στα δύο τούτα βιβλία, γιατί δεν μπορούσε να κρίνει κάθε φορά ποια ευχή ακριβώς χρειάζεται στην περίπτωση.
Αργά το απόγευμα κάθε μέρα μετά το σχολείο πήγαινε και άναβε τα καντηλάκια στο εκκλησάκι της Αγίας Παρασκευής (το σχολείο του). Πήγαινε μόνο του και του άρεσε να μένει μέχρι το νύχτωμα.
(από το βιβλίο: «Ένας άγιος γέροντας – ο μακαριστός π. Ιάκωβος», Έκδοση Ιεράς Μονής Οσίου Δαβίδ Γέροντος, 1996)

[nickzark]

Διότι μιὰ μέρα εἶπε ὁ Γερο-Πορφύριος κάτι πάρα πολύ ὡραῖο:

Τὸ τί εἶναι Ἐκκλησία τὸ ξέρουμε· τὰ ὅρια, ὅμως, τῆς Ἐκκλησίας δὲν τὰ ξέρουμε καὶ προ- σέξτε μὴν τὰ βάλετε ἐσεῖς. Νὰ εἶστε ἀνοιχτοί, μὴν βάζετε ὅρια στὴν Ἐκκλησία! Ἐσεῖς νὰ ξέρε- τε ὅτι αὐτὴ εἶναι ἡ Ἐκκλησία. Ἀλλὰ μὴ βάζεις καὶ τὰ ὅρια τῆς Ἐκκλησίας, παπᾶ μου. Προσέξτε το αὐτὸ τὸ πρᾶγμα.


Από βιβλίο Πατρός Ευάγγελου Παπανικολάου «γράφει ο άγγελος Βαγγέλη !»

[toula]

Το θέ­λη­μα του Θεού εί­ναι το να αγ­κα­λιά­ζου­με και να τους αγα­πά­με όλους.

Αν όμως τον τάδε αγα­πάς και τον τάδε δεν αγα­πάς, ακο­λου­θείς το δικό σου θέ­λη­μα και όχι του Θεού.

Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος

[toula]

Ο αββάς Αγάθων είπε: «Ποτέ δεν πλάγιασα να κοιμηθώ, έχοντας δυσαρεστηθεί με κάποιον, αλλά ούτε και άφησα όσο μπορούσα άλλον να κοιμηθεί, έχοντας κάτι με μένα».

[toula]

Έλα να δεις (π. Δημητρίου Μπόκου)

Ο απόστολος Ανδρέας ο Πρωτόκλητος (30 Νοε.) υπήρξε πνεύμα σπινθηροβόλο. Άσημος κατά κόσμον, ψαράς το επάγγελμα με τον αδελφό του Πέτρο, αλλά οξύς διερευνητής της αλήθειας. Πράγμα που τον οδήγησε πρώιμα στο να γίνει μαθητής του Προδρόμου στην έρημο και εν συνεχεία του Χριστού. Όταν ο Πρόδρομος έδωσε τη μαρτυρία του για τον Χριστό, ο Ανδρέας με έναν ακόμα μαθητή του Ιωάννη ζήτησαν να τον γνωρίσουν περισσότερο. Ο Χριστός τους κάλεσε στο σπίτι του και έμειναν μαζί του την ημέρα εκείνη (Ιω. 1, 35-52).

Ο Χριστός δεν προσπάθησε να προσελκύσει με λόγια τον Ανδρέα και τους άλλους αποστόλους. Τους είπε απλά: «Έρχεσθε και ίδετε». Τους κάλεσε να μείνουν κοντά του. Να τον γνωρίσουν στην πράξη. Προσφέρθηκε να τους δείξει τον τρόπο ζωής του. Να τους κάνει γνωστό τον εαυτό του. Επέτρεψε να συγχρωτισθούν μαζί του για μια μέρα. Η συντροφιά με τον Χριστό, έστω και για μία μέρα, ήταν αρκετή για να σαγηνεύσει και να ενθουσιάσει τον Ανδρέα, να του δώσει την απόλυτη βεβαιότητα ότι βρισκόταν μπροστά στον Μεσσία. Η συναναστροφή με τον Χριστό ήταν το καλύτερο κήρυγμα, ανώτερο μακράν από οποιονδήποτε άλλο πειστικό λόγο γι’ αυτόν.

Γι’ αυτό και ήρθε αυτοπροσώπως στη γη ο Χριστός. Για να μας εμφανίσει τον εαυτό του (Ιω. 14, 21). Να γνωρίσουμε τη δική του ζωή. Για να κάνουμε κι εμείς ό,τι έκανε και έζησε Εκείνος ως άνθρωπος. Και να μπορούμε ακολούθως να λέμε κι εμείς με τη σειρά μας στον καθένα: «Έρχου και ίδε». Έλα να δεις πώς είναι η ζωή με τον Χριστό. Μα εμείς συνήθως είμαστε μόνο λόγια. Λόγια κενά. Κάλπικες λίρες. Χωρίς αντίκρυσμα στην πράξη. Η ζωή μας είναι ασύμφωνη με τα λόγια μας. Γι’ αυτό και αυτά πέφτουν στο κενό. Δεν λένε τίποτε σε κανέναν.

Μα πόσο αλλιώτικα θα ήταν, αντί για λόγια, να έλαμπε η ζωή μας από έργα καλά (Ματθ. 5, 16), να αντανακλούσε όντως τη ζωή του Χριστού! Τί ζωντανός λόγος θα ήταν μια τέτοια ζωή!

Ένας απλός αγρότης, σχεδόν αγράμματος αλλά πολύ ευλαβής, βρισκόταν στις ρουμανικές φυλακές, στο ίδιο κελλί με φυλακισμένους αντιφρονούντες καθηγητές και άλλους ανθρώπους υψηλής μόρφωσης. Ο φτωχός αγρότης προσπαθούσε να φέρει στον Χριστό έναν άθεο, μέλος της Ακαδημίας Επιστημών. Αλλά εισέπραττε μόνο ειρωνείες. Πάνω σε μια συζήτηση ανέφερε, ότι μιλάει στον Χριστό και τον βλέπει. Ο καθηγητής όμως τον αποπήρε:

«Άντε από δω! Μη μου λες εμένα παραμύθια! Πώς τον βλέπεις τον Χριστό; …Δείχνει ήρεμος, θυμωμένος, χαρούμενος; Χαμογελάει καμμιά φορά;»

«Το βρήκατε! Μου χαμογελάει», λέει ο αγρότης.

«Κύριοι, ελάτε ν’ ακούσετε, …αυτός ο άνθρωπος μας κοροϊδεύει. Λέει ότι ο Χριστός τού χαμογελάει. Δείξε μου, πώς σου χαμογελάει;»

Ο αγρότης τότε πήρε πολύ σοβαρό ύφος. Το πρόσωπό του άρχισε να λάμπει. Ένα χαμόγελο εμφανίσθηκε πάνω του. Ολόκληρη η ομορφιά του Παραδείσου βρισκόταν μέσα στο χαμόγελο εκείνου του προσώπου. Ο καθηγητής έσκυψε το κεφάλι και είπε:

«Έχετε δίκιο, κύριε. Έχετε δει τον Χριστό. Σας έχει χαμογελάσει»! (Αγιορειτική Μαρτυρία, τ. 3, σ. 149).

Βλέπουμε ποτέ εμείς τον Χριστό; Μπορούμε να δείξουμε την ομορφιά του και σε άλλους;

[toula]

Πέντε χρόνια πέρασαν από την κοίμηση της πρεσβυτέρας Πολυξένης. Αιωνία η μνήμη της!
https://m.facebook.com/story.php?story_ ... 7083879045
Προσευχή στην Υπεραγία Θεοτόκο, από την μακαριστή πρεσβυτέρα του αγίου Πατρός ημών Ιωάννη Καλαΐδη.
Η μακαριστή πρεσβυτέρα Πολυξένη συνήθιζε να προσεύχεται στην Παναγία μας, με την παρακάτω προσευχή:
" Ω Παναγιά μου Δέσποινα, Γλυκύτατε Παρθένε, εις τον αγώνα της ζωής βοήθα με κι εμένα!
Βοήθησέ με Παναγιά, Γλυκιά μου Παναγία γιατί η ζωή είναι θάλασσα, μεγάλη τρικυμία!
Και ναυαγός ευρίσκομαι μέσα στη βιοπάλη, στη Χάρη Σου στηρίζομαι, Παρθένε τη μεγάλη!
Και σαν Μητέρα ευσπλαχνική ελπίζω να μας σώσεις κι από ορατούς κι αόρατους εχθρούς να μας γλιτώσεις!
Στη σκέπη των πτερύγων Σου σκέπασε Παναγιά μου, όλου του κόσμου τα παιδιά κι ύστερα τα δικά μου!
Και φώτισέ τα Παναγιά, Χριστό να ακολουθήσουν και στον αγώνα της ζωής με πίστη να βαδίσουν!
Την πίστη την πραότητα να μην την αμελήσουν, καθώς και την εγκράτεια μην την καταπατήσουν!
Ναι, Παναγιά μου Δέσποινα, λυπήσου κι ευσπλαχνίσου και άφεση αμαρτιών ζήτησε απ' το Παιδί Σου!
Να συγχωρήσει πταίσματα και τα αμαρτήματά μας, να οδηγήσει στο καλό κι εμάς και τα παιδιά μας! Αμήν! "
Το βίντεο που ακολουθεί, περιλαμβάνει ένα απόσπασμα της συγκεκριμένης προσευχής και είναι από την τελευταία επίσκεψή μας στην Πρεσβυτέρα Πολυξένη. Το προσκυνητάρι που βλέπουμε, είναι αυτό στο οποίο ο πατήρ Ιωάννης προσευχόταν θερμά στην Υπεραγία Θεοτόκο, την Πορταΐτισσα και μετά σταύρωνε τους προσκυνητές με το λαδάκι από την κανδήλα, στην οποία έκαιγαν πάντοτε τρεις καντηλήθρες, προς τιμήν της Αγίας Τριάδος! Το δημοσιεύουμε δε, με την σύμφωνη γνώμη των ευλογημένων παιδιών τους. Να έχουμε την ευχή της, καθώς και την ευχή του αγίου Πατρός ημών Ιωάννη! Αμήν!
Μιλτιάδης Τσεσμετζής - εκπαιδευτικός

[toula]

Προσευχές που έρχονται από κάποιους που εμείς θεωρούμε "τελειωμένους" κοινωνιολογικά αλλά είναι δοξασμένοι στα μάτια του Θεού
διότι εκείνη την ώρα της προσευχής κραυγάζει το διαμάντι της Θείας Χάριτος που βρίσκεται στον πυρήνα της καρδιάς του ανθρώπου. Βλέπεις καρδιές ερημικές που όμως μέσα τους ανθίζουν τριαντάφυλλα. Παιδιά νέα, αγόρια και κορίτσια να ψάχνουν τον παπά να του μιλήσουν να βρουν την αλήθεια που αναζητάει η ψυχή τους. Υπάρχουν και αυτοί οι νέοι..Αυτά είναι θαύματα. Να σε σταματάει ένα νέο παιδί και να σου λέει «Θέλω να μιλήσουμε πατερ κάτι βαραίνει την συνείδηση μου και θέλω να στο πω». Ναι αυτό το παιδί ! της καφετέριας, με το σκουλαρίκι στο αυτί ή το φρύδι. Με το ταττού μια ξεχασμένης αγάπης και τα ακουστικά με τους Iron Maiden στο τέρμα. Μιλάς με μια παρέα με νέους σε καφετέρια και νιώθεις το τραπέζι με τους φραπέδες να γίνεται ένα μικρό εκκλησάκι παρουσίας του Χριστού , διότι μην ξεχνάμε «ὅπου εἰσί δύο ἤ τρεῖς συνηγμένοι εἰς τό ἐμόν ὄνομα, ἐκεῖ εἰμι ἐν μέσῳ αὐτῶν» ( Ματθ 18, 20. Ματθ . 18, 19-20). Και να μπαίνεις μέσα στην Εκκλησία και να μην προλαβαίνεις να βγάλεις τις μαχαιριές ιδιαίτερα από ανθρώπους που είναι «κοντά στον Παπά» και από «ανθρώπους της Εκκλησίας».
Να κάνεις συζήτηση θεολογική με τον ροκά νέο που δεν το φανταζόσουνα ούτε στα πιο τρελά σου όνειρα. Και όμως μέσα σε αυτό τον "βούρκο" μιλάει εσωτερικά το βάπτισμα. Μια προσευχή ίσως μιας γιαγιάς, μιας μάνας γονατισμένης στα εικονίσματα να παρακαλάει όχι για νύφες, γαμπρούς , δουλειές και φράγκα, αλλά για μετάνοια και Βασιλεία των ουρανών. Υποψήφιος Άγιος σε αναζήτηση πνευματικής στέγης! Αυτά είναι θαύματα ...
Αυτό το καντήλι μέσα στην καρδιά που δεν έχει σβήσει ακόμα και το ανανεώνει κάποια προσευχή. Και τότε αρχίζει να φωτίσει την καρδιά του ανθρώπου , έτσι για να μυρίζει αλήθεια ο κόσμος. Και αρχίζει αυτό το «κακό παιδί» για τον κόσμο να βλέπει τον ξεχασμένο θησαυρό μέσα του και να πηγαίνει στον εξομολόγο να τον γυαλίσει και να λάμψει και πάλι. Αυτές είναι μετάνοιες! Από τους τελειωμένους για τον κόσμο, αλλά από τους ανδρειωμένους για τον Θεό... Σε κάνει να βλέπεις την παρουσία του Θεού ως «φωνή αύρας λεπτής» σε ψυχές διψασμένες.
Και από την άλλη να βλέπεις την κυρία με το ταγέρ και την φανουρόπιτα ανά χείρας σε κάθε παράκληση να ζητάει από τον Χριστό λαγούς με πετραχείλια, έτσι για να μυρίσει εγωϊσμό ο κόσμος και μόλις δει το παιδί με το σκουλαρίκι θα πει «Το παλιόπαιδο, εμ τι περιμένεις από τον γιο της τάδε». Και όποτε σε βλέπει θα σου λέει με το χαμόγελο της πωλήτριας «Την ευχή σας πάτερ». Και 30 χρόνια στην Εκκλησία δεν κατάλαβε τίποτα, νιώθει ότι με κάποιες δωρεές, και κάποια στολίσματα επιταφίου έχει vip θέση στον παράδεισο. Καημένε άνθρωπε….
Τελικά ο Θεός υπάρχει εκεί που δεν φαίνεται. Κρύβεται και λάμπει μέσα στην μουγκαμάρα της σιωπής. Κάτι σαν τον ήλιο. Ο ήλιος όταν ανατέλλει δεν κάνει φασαρία, δεν μιλάει όπως το κύμα ή ο αέρας. Απλά παρουσιάζεται με την λάμψη και την θερμότητα του, αυτή η παντοδύναμη παρουσία του αρκεί.
Ετσι ενεργεί ο Χριστός….έρχεται όταν τον καλούν οι τελειωμένοι και διψασμένοι. Ενώ όταν τον προκαλούν οι εγωϊστές και οι φαρισαίοι απομακρύνεται διότι ο χώρος είναι κλειστός για ΕΚΕΙΝΟΝ.
Μην ξεχνάμε αγαπητοί μου ότι τον Παράδεισο τον άνοιξε ένας ληστής με ένα Μνήσθητι. Ένας τελειωμένος και μια διψασμένη κραυγή άνοιξαν τις ΠΥΛΕΣ ΤΟΥ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΥ. Μην κρίνουμε κανέναν αγαπητοί μου διότι δεν γνωρίζουν την τελευταία κραυγή του αδερφού μας αλλά και την τελευταια λέξη του Θεού. Καλό αγώνα.
π.Σπυρίδων Σκουτής - euxh. gr -
euxh.gr - Προσευχές από τους "τελειωμένους"