Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

Δείτε σημείον! Η Παρθένος θα συλλάβει και θα γεννήσει γιο, και το όνομά του θα αποκληθεί Εμμανουήλ.
Παιδί γεννήθηκε σε μας, γιος δόθηκε σε μας· και η εξουσία θα είναι επάνω στον ώμο του· και το όνομά του θα αποκληθεί: Θαυμαστός, Σύμβουλος, Ισχυρός Θεός, Πατέρας τού Μέλλοντα Αιώνα, Άρχοντας Ειρήνης.
Στην αύξηση της εξουσίας του και της ειρήνης δεν θα υπάρχει τέλος, επάνω στον θρόνο τού Δαβίδ, κι επάνω στη βασιλεία του, για να τη διατάξει, και να τη στερεώσει, με κρίση και δικαιοσύνη, από τώρα και μέχρι τον αιώνα. Η φλογερή αγάπη τού Κυρίου των δυνάμεων θα εκτελέσει αυτό το θαύμα .
Μαζί μας είναι ο Θεός!Εμμανουήλ! Γνωρίστε το αυτό έθνη ότι θα νικηθείτε, γιατί μαζί με εμάς είναι ο Θεός!
Θα κατέβει σαν βροχή επάνω στο θερισμένο λιβάδι· σαν ρανίδες που σταλάζουν επάνω στη γη.
Στις ημέρες του ο δίκαιος θα ανθίζει· και θα υπάρχει αφθονία ειρήνης, μέχρις ότου μη υπάρξει το φεγγάρι.
Και θα κατακυριεύει από θάλασσα μέχρι θάλασσα, και από τον ποταμό μέχρι τα πέρατα της γης.
Οι βασιλιάδες τής Θαρσείς και των νησιών θα προσφέρουν προσφορές· οι βασιλιάδες τής Αραβίας και της Σεβά θα προσφέρουν δώρα.
Και θα τον προσκυνήσουν όλοι οι βασιλιάδες· όλα τα έθνη αυτόν θα δουλέψουν.
Επειδή, θα βοηθήσει τον φτωχό που κράζει· και τον πένητα, και τον αβοήθητο.
Θα ελεήσει τον φτωχό και τον πένητα· και θα σώσει τις ψυχές των πενήτων.
Από δόλο και αδικία θα λυτρώνει τις ψυχές τους· και το αίμα τους θα είναι πολύτιμο στα μάτια του.
Και θα ζει, και θα του δοθεί από το χρυσάφι τής Αραβίας, και πάντοτε θα γίνεται προσευχή υπέρ αυτού· όλη την ημέρα θα τον ευλογούν.
Το όνομά του θα διαμένει παντοτινά· το όνομά του θα διαρκεί ενόσω διαμένει ο ήλιος· και οι άνθρωποι θα ευλογούνται σ’ αυτόν· όλα τα έθνη θα τον μακαρίζουν.
Άξιος ευλογίας είναι ο Κύριος ο Θεός, ο Θεός τού Ισραήλ, που αυτός μόνος κάνει θαυμάσια·
και ευλογημένο το ένδοξό του όνομα στον αιώνα· και ολόκληρη η γη ας γεμίσει από τη δόξα του. Αμήν, και αμήν.
( στίχοι από το 8ο Κεφ της προφητείας του Ησαΐα και τον Ψαλμό 71, τον τελευταίο του Δαβίδ )
ΔΕΚΑ ΗΜΕΡΕΣ ΓΙΑ ΤΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ

[toula]

Τα θηρία ξέρουν να σέβονται τους φίλους του Θεού. Και όταν ακόμα τα θερίζει η πείνα, γίνονται σεβαστικά. Ας νοιώσουν ντροπή όλοι οι κοιλιόδουλοι, σαν βλέπουν την εγκράτεια των θηρίων. Λιοντάρια είδαν τον Δανιήλ και έδειξαν εγκράτεια.
Εμείς βλέπουμε τον Υιό του Θεού να έρχεται σε μας, και δεν σεβόμαστε. Τα λιοντάρια προτίμησαν να πεθάνουν από την πείνα, παρά να αγγίξουν το σώμα του αγίου. Εμείς βλέπουμε γυμνό το Χριστό, να περιφέρεται απ' εδώ και απ' εκεί και να λιώνει από την πείνα, και δεν του προσφέρουμε ούτε τα περιττά. Ζούμε πλουσιοπάροχα και περιφρονούμε τους αγίους, τους αδελφούς μας που πεινάνε.
άγιος Ιωάννης Χρυσόστομος

[toula]

Στην Κιβωτό της Ορθοδοξίας

Όταν στους πει­ρα­σμούς, στις δύ­σκο­λες κα­τα­στά­σεις και στα προ­βλή­μα­τα, κά­νει κα­νείς υπο­μο­νή, τότε ο Θεός βρί­σκει γι’ αυ­τόν τις κα­λύ­τε­ρες λύ­σεις. Γι’ αυτό πρέ­πει να κά­νου­με σε όλα υπα­κοή και να τα­πει­νω­νό­μα­στε, δηλ. να υπο­μέ­νου­με κά­θε­τι, επι­θυ­μών­τας μόνο να ενερ­γή­σει η Χάρη του Θεού. Γι’ αυτό το λόγο, υπο­μέ­νου­με και δεν ενερ­γού­με εμείς, για να αφή­σου­με να ενερ­γή­σει ο Θεός.

Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης

[toula]

«Μή μιλᾶτε στούς ἀνθρώπους γιά τόν Κύριο,

ἄν δέν θέλουν νά ἀκούσουν γι΄ Αὐτόν!

Ζῆστε ὅπως ὁ Κύριος

καί οἱ ἴδιοι θά σᾶς ρωτήσουν γιά νά μάθουν…»

† Παῦλος Πατριάρχης Σερβίας

[toula]

«Μπορεῖ νά πηγαίνεις τακτικά ἐκκλησία, νά διαβάζεις θεολογικά βιβλία, νά ἔχεις εἰκόνες Ἁγίων στό σπίτι σου, κομποσχοίνια στά χέρια σου, νά δίνεις ἐλεημοσύνη, νά ἀκοῦς ὁμιλίες θεολογικές, νά ταπεινολογεῖς καί νά μιλᾶς πνευματικά.

Ὅμως νά εἶσαι θυμωμένος μέ τούς ἄλλους. Στίς δυσκολίες νά μεμψιμοιρεῖς. Νά μήν ἱκανοποιεῖσαι μέ τά λεφτά πού ἔχεις, μέ τίς ἀνέσεις πού ἔχεις, νά νοιώθεις καταπιεσμένος, ἀνήσυχος, ἀνικανοποίητος μέ ὅλα καί ὅλους, νά βρίσκεσαι συνέχεια σέ ἀντιπαράθεση καί ἀνταγωνισμό μέ ὅ,τι καί ὅποιον βρίσκεται δίπλα σου.

Αὐτό σημαίνει δέν ζεῖς Χριστό! Ὅσο καί ἄν μιλᾶς γιά Χριστό. Αὐτό μυρίζει θάνατο!

Τί ξεχωρίζει σήμερα ἕνα Χριστιανό ἀπό τόν ὑπόλοιπο λαό;

Ἂν στίς δυσκολίες, στούς πειρασμούς, μπροστά σέ δύσκολους ἀνθρώπους, δέν ἔχεις ὑπομονή, πραότητα, χαρά, ἀπλότητα καί κυρίως ταπείνωση, σημαίνει ὅτι ἀκόμη δέν ἔχεις καταλάβει τί σημαίνει ἐν Χριστῷ ζωή!»

† μοναχός Μωϋσῆς Ἁγιορείτης

[toula]

«Εφόσον ἡ Ἐκκλησία ἀπὸ μᾶς τοὺς ἴδιους δὲν ἔπεσε δὲν πρόκειται νὰ πέσει ποτέ».
Ἔκπληκτος μιὰ φορά, τὸν ἀκούω νὰ μοῦ λέει: «πάτερ Ἐφραίμ, ὀφείλουμε πάρα πολλὰ στὶς προσευχὲς ὀλίγων ἐναρέτων λαϊκῶν»!
Καὶ δὲν πίστευα στ’ αὐτιά μου.
Κάποτε, μάλιστα, τὸν εἶδα νὰ μεταφέρει βαλίτσες ἐπισκεπτῶν σὲ Μοναστήρι τῆς Μητροπόλεώς μας!
Τοὺς ἔφτιαξε κατόπιν καφὲ καὶ τοὺς τὸν σέρβιρε...
6 μὲ 7 μῆνες πρὶν τὴν κοίμησή του μοῦ λέει ἀπότομα κάπως, ἀλλὰ καὶ λίγο «συνωμοτικὰ» στὰ γραφεῖα τῆς Μητροπόλεως:
«Ἐφραίμ, ἕνας παπᾶς, καθὼς προσευχόταν κάποτε, ἀνέβηκε ψηλά, νόμισε πὼς πέθανε. Πῆγε στὸν Κύριο καὶ ἦταν ὑπέροχα, μὴ συζητᾶς... Φαντάστηκε πὼς θὰ μείνει γιὰ πάντα ἐκεῖ καὶ χαιρόταν ἀπερίγραπτα. Ὅμως δὲν εἶχε φτάσει ἡ ὥρα του.
Καὶ τοῦ λέει ὁ Κύριος (σὰ νὰ μιλοῦσε ὁ ἴδιος στὸν ἢ γιὰ τὸν ἑαυτό του):
Ἐσὺ ὅμως θὰ κατέβεις κάτω πάλι, γιατὶ ἔχεις ἀκόμη λίγο ἔργο νὰ κάνεις».
Μετὰ τὰ σύντομα γεγονότα τῆς βαρυτάτης ἀσθενείας του καὶ τῆς κοιμήσεώς του, τὰ λόγια του αὐτὰ -λησμονημένα μέχρι τότε- σὰν νὰ ζωντάνεψαν μέσα μου καὶ Σᾶς τὰ μεταφέρω σχεδὸν αὐτούσια.
Στὶς 17 Δεκεμβρίου 2005, λίγο πρὶν ἐκμετρήσει τὸ ζῆν στὴ ΜΕΘ τοῦ Μποδοσάκειου Νοσοκομείου Πτολεμαΐδος κατὰ τὶς 8.45, ἦταν συνδεδεμένος στὰ μηχανήματα.
Ὁ ἱερομόναχος τῆς Μητροπόλεώς μας ποὺ τὸν παράστεκε, μᾶς διηγήθηκε ὅτι ἐνῶ αὐτὸς ὁ ἴδιος ἔπιανε τὸν ἀναχωροῦντα Ἀρχιερέα ἀπὸ τὸ χέρι, ξαφνικὰ ἡ ἐντατικολόγος ἦλθε ἐμφανῶς συγκινημένη καὶ τὸν ρώτησε: «Πάτερ, τί τοῦ λέτε»;
Ὁ πατὴρ ξαφνιάστηκε: ἁπλῶς ἔλεγε τὴν εὐχή.
Ἡ ἐντατικολόγος ἔνιωσε πρωτόγνωρη ἔκπληξη, διότι τὰ μηχανήματα γιὰ λίγα λεπτὰ ἔδειξαν τιμὲς φυσιολογικοῦ ἀνθρώπου, κάτι ποὺ ποτὲ ἄλλοτε δὲν τῆς εἶχε συμβεῖ, ἐνῶ ἡ κατάσταση τοῦ Ἱεράρχη ἦταν ἀσύμβατη μὲ τὴ ζωή.
Ὕστερα, τὸ τέλος σήμανε καὶ στὶς ἐνδείξεις τῶν μηχανημάτων.
Ὅταν λίγη ὥρα ἀργότερα ἀντικρύσαμε τὸ γυμνό, παραιτημένο, κάτισχνο, ἀσκητικὸ σκῆνος του νὰ παραδίνεται ταπεινὰ στὶς ἐπικήδειες φροντίδες τῶν Κληρικῶν του, ἐνδυόμενο τὰ ἀρχιερατικά του ἄμφια, «κατάστικτον τοῖς μώλωψι»,μὲ τὰ χέρια διάτρητα ἀπὸ τοὺς ὀρούς, μὲ τοὺς «ὡραίους πόδας» του ποὺ εὐαγγελίζονταν τὴν εἰρήνη τοῦ Χριστοῦ ταλαιπωρημένους καὶ γεμάτους οἰδήματα καὶ μὲ ἐμφανὴ τὴν τομὴ τῆς δεύτερης ἐπεμβάσεως στὴν δεξιά του πλευρά, τὸ μυαλό μας πῆγε ἄλλων στὸ «ὥσπερ πελεκὰν τετρωμένος τὴν πλευρὰν» ποὺ ὁ ζωτικὸς κρουνός της θρέφει τὰ ἀναιμικὰ παιδιά του, ἄλλων πάλι σὲ προσκομιζόμενο πρόσφορο λογχισμένο καὶ ἕτοιμο γιὰ τὴν ἀναίμακτη ἱερουργία.
Στὴ διάρκεια τῆς ἀσθένειας, τὰ μάτια του μᾶς κοίταζαν ἀγαπητικὰ καὶ αὐστηρά, «ἀνακρίνοντάς» μας μὲ τὸν τρόπο τους.
Εἴμαστε «πλέον ἢ βέβαιοι» κατὰ τὴν προσφιλή του ἔκφραση, ὅτι μέσα στὸ Φῶς τοῦ Χριστοῦ μὲ ἐκεῖνα, τὰ ἴδια μάτια, «ἐν ἑτέρα μορφῇ»,μᾶς «βυθομετρεῖ» καὶ μᾶς περιπτύσσεται ἀγαπητικῶς.
π. Ἐφραὶμ Γ. Τριανταφυλλόπουλος.
(αποσπάσματα ομιλίας).

[toula]

Ο Γέροντας Αμβρόσιος τον σεβόταν, τον αγαπούσε και τον ξεχώριζε στην Ιεραρχία της Εκκλησίας της Ελλάδος, γιατί έμοιαζαν: ήταν κι αυτός άνθρωπος απλός, ταπεινός, της μετάνοιας, ελεήμων, της αγάπης και μακριά από κάθε ανθρώπινη δόξα ή υλικά αγαθά.
Ο Επίσκοπος επισκεπτόταν συχνότατα τον Γέροντα, τον οποίο εμπιστευόταν πλήρως στα πνευματικά θέματα (όπως και τον πατέρα Ιωάννη Καλαΐδη από το Νεοχώρι Σερρών), μάλιστα τον συμβουλευόταν και για δυσκολίες πού αντιμετώπιζε στην επισκοπή του, αλλά κι όταν κατέβαινε στην Ιερά Σύνοδο και χρειαζόταν την άποψή του σε κάποια θέματα.
Ήταν πολύ ταπεινός ο μακαριστός Αντώνιος και απαντούσε στον αγαπημένο του φίλο και αδελφό, όταν εκείνος έλεγε τη γνώμη του σε κάποιο εκκλησιαστικό ζήτημα:
– Ναι, Γέροντα, ακριβώς έτσι πρέπει να γίνουν τα πράγματα, όπως τα λέτε.
Όποιος τούς ζούσε από κοντά, θα εκπλησσόταν από την αμοιβαία μεγάλη ταπείνωση και αγάπη πού εμφάνιζαν.
Ο ένας έβαζε μετάνοια ως το έδαφος στον άλλο, ο ένας έκανε υπακοή στον άλλο, ο ένας θεωρούσε πώς ο άλλος βρισκόταν σε μεγάλα πνευματικά ύψη.
Ο Γέροντας Αμβρόσιος δεν δίσταζε να λέει πώς ο Αντώνιος είχε το ιαματικό χάρισμα.
Ο Γέροντας Αμβρόσιος έλεγε κατά καιρούς σε πνευματικά παιδιά του Αντωνίου γι’ αυτόν:
– Να τον κρατάτε από το ράσο του.
Είναι κοντά στον Άγιο Νικόλαο.
– Εκεί επάνω στην Κοζάνη έχετε ένα λαμπερό αστέρι πού φεγγοβολά σε όλη την περιοχή.
– Αυτός είναι Άγιος!
Και όταν κοιμήθηκε πρώτος ο φίλος του [ π.Αντώνιος](17-12-2005), είπε ο Γέροντας, πού ήδη το γνώριζε, γιατί είχε επίσης πληροφορία:
– Αχ, αυτός όταν έφτασε μπροστά στην πόρτα του Παραδείσου δεν πρόλαβε να βάλει το χέρι στο πόμολο.
Άνοιξε ο Παράδεισος μόνος του.
Και ακόμη, σ’ ένα άλλο παιδί του μακαριστού Αντωνίου:
– Ότι του ζητήσεις, για να πρεσβεύσει στον Κύριο, θα σου το δώσει ο Θεός.
Πηγή: Από το βιβλίο «Γέρων Αμβρόσιος Λάζαρης», σελ 64-67

[toula]

Αυτόν τον ουρανό, αυτή την ακροθαλασσιά, αυτά τα κτίρια πόσοι τα είδαν;
Πόσοι είδαν τα αφροστεφανωμένα, τα περήφανα, τα άγρια κύματα;
Πάρα πολλοί.
Και όλοι αυτοί έφυγαν.
Όλοι βρίσκονται τώρα στην ησυχία του τάφου. Εκεί θα βρεθούν και όσοι σήμερα τα αντικρίζουν.
Πόσο άστατα, πόσο φευγαλέα είναι τα επίγεια -όσο των κυμάτων τα αφροστέφανα!
Κοιτάζοντας από τον ήσυχο αρσανά τη θάλασσα του βί­ου να φουσκώνει από τα κύματα των παθών, Σε ευγνω­μονώ, Βασιλιά και Θεέ μου!
Μ’ έφερες σ’ ετούτη την αγία μονή.
Μ’ έκρυψες «στο απόκρυφο καταφύγιο της θείας Σου παρουσίας από τις άδικες επιθέσεις των ανθρώπων» και με φύλαξες «από συκοφαντικές γλώσσες» .
Για τούτο μόνο πονάει η ψυχή μου, για τούτο συνταράζεται το άγνω­στο: Θα περάσω, άραγε, από δω, από την ακροθαλασσιά του άστατου και ψεύτικου βίου, «στον τόπο της σκηνής της θαυμαστής, στον οίκο του Θεού, με φωνές χαράς και δοξολογίας, μέσα σε ήχους γιορτινούς»;
Θα κατοικήσω, άραγε, εκεί αιώνια;
Τι κι αν έχω θλίψεις στον κόσμο;
«Εγώ στήριξα τις ελπίδες μου στον Θεό, κι έτσι δεν έχω να φοβηθώ ότι κι αν μου κάνει άνθρωπος».
Έρημος Αγίου Σεργίου, 1843
(Πηγή: «ΑΣΚΗΤΙΚΕΣ ΕΜΠΕΙΡΙΕΣ» τ. Α’, ΑΓΙΟΥ ΙΓΝΑΤΙΟΥ ΜΠΡΙΑΝΤΣΑΝΙΝΩΦ, Ι. Μ. ΠΑΡΑΚΛΗΤΟΥ)

[toula]

ΔΕΝ ΣΕ ΑΦΉΝΩ ΝΑ ΦΥΓΕΙΣ ΕΆΝ ΔΕΝ ΜΟΥ ΔΩΣΕΙΣ ΤΑ ΜΆΤΙΑ ΜΟΥ.
ΝΕΑΡΟΣ ΠΟΥ ΕΧΑΣΕ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΤΟΥ ΟΤΑΝ ΗΤΑΝ ΠΑΙΔΑΚΙ ΑΠΟ ΑΤΥΧΗΜΑ όταν ένιωσε τον Άγιο από πάνω του έπιασε τη λάρνακα αγκάλιασε στα πόδια του Αγίου και φώναζε:''Δε σε αφήνω να φύγεις αν δε μου δώσεις τα μάτια μου''!!Και τότε είδαμε ότι ο Άγιος δεν έδωσε μόνο όραση, αλλά έδωσε και μάτια....!!ΕΔΩΣΕ στον αόμματο οφθαλμούς και όραση....!!Ωραιότερα μάτια δεν έχω δει στη ζωή μου...!!
☆
Διηγείται το θαύμα του Αγίου Διονυσίου της Ζακύνθου, ο πατέρας Γεράσιμος Φωκάς:
Πήγε κάποιος άφρων να κυνηγήσει μέσα σ’ ένα αμπέλι κι εκεί που έρριξε με το όπλο του τύφλωσε ένα παιδάκι.
Οι γιατροί είπαν στους γονείς του ότι δύο επιλογές είχανε, ή να αφαιρέσουν τους οφθαλμούς και να ζήσει τυφλό το παιδί, ή να τους αφήσουν και να πεθάνει από μόλυνση.
Οι γονείς αποφάσισαν να βγουν οι οφθαλμοί και έτσι το παιδί μεγάλωνε τυφλό και στη συνέχεια σαν ζητιάνος ζούσε το υπόλοιπο της ζωής του.
Σε κάποια πανήγυρη του Αγίου Διονυσίου ζήτησε να τον πάνε να προσκυνήσει τον Άγιο. Στη Ζάκυνθο υπάρχει η παράδοση όταν βγαίνει ο Άγιος σε λιτανεία να πέφτουν κάτω οι πιστοί για να περάσει από πάνω τους ο Άγιος.
Έτσι, λοιπόν, έβαλαν και αυτόν τον άνθρωπο να πέσει κάτω για να ευλογηθεί από τον Άγιο. Κι όταν ένιωσε τον Άγιο από πάνω του, έπιασε τη λάρνακα,αγκάλιασε στα πόδια του Αγίου, και φώναζε:
”Δε σε αφήνω να φύγεις αν δε μου δώσεις τα μάτια μου”.
Συνέχιζε να φωνάζει:
“Δε σε αφήνω να φύγεις αν δε μου δώσεις τα μάτια μου”.
Πραγματικά εκείνη τη στιγμή έτρεξαν οι γύρω άνθρωποι να τραβήξουν τα χέρια του τυφλού από τη λάρνακα.
Αυτόπτης μάρτυρας το διηγείται, ( ο πατήρ Χρυσόστομος που το 2015 πέθανε 102 χρονών).
Έλεγε λοιπόν:
“Και τότε είδαμε ότι ο Άγιος δεν έδωσε μόνο όραση, αλλά έδωσε και μάτια.
Δίδει στον αόμματο οφθαλμούς και όραση. Ωραιότερα μάτια δεν έχω δει στη ζωή μου”.
Πάντα πήγαινε στη γιορτή του Αγίου Διονυσίου ο π. Γεράσιμος και κάθε φορά μας έφερνε πολύτιμα δώρα, θαύματα του Αγίου δηλαδή.
Τον βλέπω μπροστά μου και αναβιώνω ό,τι με αυτή τη διήγηση σκέφτηκα:
“Πώς να ήταν άραγε εκείνα τα μάτια; Πόσο θα ήθελα κι εγώ να τα δω”!
Άγιε τού Θεού Διονύσιε πρέσβευε υπέρ πάντων ημών αμήν.
Μαρτυρία π. Χρυσόστομος Γκέλμπεσης, Μονή Ελευθερωτρίας, στην περιοχή Λαγοπόδου εν Ζακύνθω.

[toula]

"" Ὁ Χριστός γεννήθηκε, παιδιά.""
Ρωτήσατε, γιατί ὁ Κύριος Χριστός ἔπρεπε νά γεννηθεῖ, καί νά μεγαλώσει, καί νά βασανισθεῖ;
Γιατί δέν ἐμφανίσθηκε ξαφνικά μέ μιᾶς ἀπό τούς οὐρανούς μέ τή μορφή ὥριμου ἀνθρώπου ὅπως, κατά τούς ἑλληνικούς μύθους, ὁ Ἀπόλλων ἐμφανιζόταν στούς ἀνθρώπους;
Ἐντελῶς ἀνάρμοστη σύγκριση!
Πῶς μπορεῖ νά συγκρίνεται ὁ πραγματικός ἄνθρωπος μέ μία παραίσθηση καί ὁ ἀληθινός Θεός μέ φανταστικά τέρατα;
Ὅσο πιό ψηλά εἶναι ὁ οὐρανός πάνω ἀπό τή γῆ, τόσο εἶναι ὑψηλή ἡ σοφία τοῦ Θεοῦ πάνω ἀπό τό λογικό τοῦ ἀνθρώπου.
Κατά τή σοφία τοῦ Ὑψίστου ὁ Χριστός ἔπρεπε νά ἐμφανισθεῖ στόν κόσμο καί σάν παιδί καί σάν νεαρός καί σάν ὥριμος ἄνθρωπος, γιά νά εἶναι σ᾿ ὅλους προσιτός καί νά κερδίσει τούς πάντες.
Ἐάν Αὐτός δέν ἦταν ποτέ παιδί, θά ἦταν ὠχρός καί κρύος ὁ λόγος Του:
«Ἄφετε τά παιδία ἔρχεσθαι πρός με, καί μή κωλύετε αὐτά· τῶν γάρ τοιούτων ἐστίν ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν»
(Μάρκ. 10:14).
Και πάλι:
«Ἀμήν λέγω ὑμίν, ἐάν μή στραφῆτε καί γένησθε ὡς τά παιδία, οὐ μή εἰσέλθητε εἰς τήν βασιλείαν τῶν οὐρανῶν»
(Ματθ. 18:3).
Ἐσεῖς εἶστε δάσκαλος τῶν παιδιῶν, καί σάν δάσκαλος σκεφθεῖτε, πόσο διαφορετική θά ἦταν ἡ σχέση σας μέ τά παιδιά, ἐάν δέν εἴχατε ὑπάρξει κι ἐσεῖς παιδί.
Ἀκόμα ἔπρεπε νά γεννηθεῖ ὁ Κύριος μας, καί ἀκριβῶς μέ τόν τρόπο πού γεννήθηκε, γιά νά δείξει μ᾿ αὐτό τή δυνατότητα καί γιά νά τονίσει τή σημασία τῆς δικῆς μας πνευματικῆς γέννησης, πού στέκετε στό κέντρο τῆς διδασκαλίας Του περί τοῦ ἀνθρώπου.
Κατά τόν λόγο Του: «Ἐάν μή τις γεννηθῇ ἄνωθεν, οὐ δύναται ἰδεῖν τήν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ» (Ἰωάν. 3:3).
Ὅπως Αὐτός γεννήθηκε ἐκ τοῦ ἁγίου Πνεύματος ἀπό τό ὑπερκαθαρό σῶμα τῆς Παρθένου Μαρίας, ἔτσι μποροῦμε κι ἐμεῖς νά γεννηθοῦμε πνευματικά ἐκ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος στήν καθαρότητα τῆς ψυχῆς μας.
Γι᾿ αὐτό, ἡσυχάστε, καί εὐχαριστῆστε τήν αἰώνια Σοφία ἐπειδή ὁ Σωτήρας τοῦ γένους τῶν ἀνθρώπων ἐμφανίσθηκε ἔτσι ὅπως ὁ Ἴδιος θεώρησε ὡς καλύτερο.
Καί φωνάξτε μαζί μέ τόν ἀπόστολο Παῦλο: «Ὦ βάθος πλούτου καί σοφίας καί γνώσεως Θεοῦ» (Ρωμ. 11: 33).
Καί χαιρετῆστε τά παιδιά σας στό σχολεῖο μέ τήν παιδική χαρά:
Ὁ Χριστός γεννήθηκε, παιδιά.
Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς.
(Ἀπό τό βιβλίο: «Δρόμος δίχως Θεό δέν ἀντέχεται… Ἱεραποστολικές ἐπιστολές Α΄», Ἐκδόσεις «Ἐν πλῷ»)