Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

Ἔχε λοιπόν διαρκῶς μπροστά στά μάτια τῆς ψυχῆς σου τό Θεό,
καί θά ἔχεις πάντοτε τό φόβο Του μέσα σου. Ὁ ψαλμωδός μᾶς θυμίζει: «Προωρώμην τόν Κύριόν μου ἐνώπιόν μου διαπαντός» (Ψαλμ. 15 : .
Ἁγίου Τύχωνος τοῦ Ζαντόνσκ
Ἀπό τό βιβλίο: “ΠΟΡΕΙΑ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΟΥΡΑΝΟ”
Ἱερά Μονή Παρακλήτου Ὠρωπός Ἀττική.

[toula]

Πρόσεξε λοιπόν, χριστιανέ,
καί μέ τή βοήθεια τοῦ Θεοῦ θά γεννηθεῖ μέσα σου ὁ φόβος Του. Καί σάν τόν ἀποκτήσεις, θά σέ περιφρουρεῖ καί θά σέ διορθώνει πάντοτε σέ κάθε σου ἐνέργεια. Θά σέ ἀποτρέπει ἀπό κάθε κακή πράξη καί θά σέ παρακινεῖ σέ κάθε καλό. Ἔτσι, μέρα μέ τή μέρα, θά γίνεσαι καλύτερος.
Ἁγίου Τύχωνος τοῦ Ζαντόνσκ
Ἀπό τό βιβλίο: “ΠΟΡΕΙΑ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΟΥΡΑΝΟ”
Ἱερά Μονή Παρακλήτου Ὠρωπός Ἀττική.

[toula]

Ό,τι και να κάναμε, ό,τι και να είπαμε, ό,τι κι αν διαπράξαμε πρέπει να προσευχόμαστε.
Πότε θα προσευχόμαστε;
Όταν όλα πάνε καλά; Και πότε πάνε όλα καλά; Αφού όλο σαλάτα που τα κάνουμε! Προσευχόμαστε για να μας βοηθήσει ο Θεός.
Μπορεί να σου λέει ο λογισμός σου, μα πήγες και τα έκανες γυαλιά-καρφιά και έρχεσαι τώρα και προσέχευσαι;
Ναι, τα έκανα! Τι θα κάνω; Να μην προσευχηθώ κιόλας να τα κάνω ακόμα χειρότερα τα πράγματα; Όπως είμαι ακάθαρτος και βρώμικος να πάω να σταθώ μπροστά στο Θεό και να πω:
"Θεέ μου, λυπήσου με".
Όπως είπε ο τελώνης: "Θεέ μου, λυπήσου με τον αμαρτωλό".
Ορίστε, αυτός είμαι! Αυτός που είδες πριν λίγα λεπτά να κάνει όλα αυτά τα πράγματα: να θυμώνει, να βρίζει, να κλέβει, να πορνεύει, να ασωτεύει. Αυτός είμαι!
Πιάνω τον εαυτό μου και τον στήνω μπροστά στο Θεό και λέω:
"Ορίστε, να δεις ποιος είμαι, Θεέ μου. Λυπήσου με, σε παρακαλώ".
Δεν χρειάζονται φιλοσοφίες αλλά την προσευχή δεν πρέπει να την αφήνουμε, ποτέ, ό,τι και να συμβαίνει.
π. Αθανάσιος Μητρ. Λεμεσού.

[toula]

«Κύριε γνώρισέ μου αὐτὸν τὸν ἄγνωστο.
Ξέρω τὸ ὄνομά μου, τὴν ἡλικία μου, τὸ βάρος μου, τὸ χρῶμα τῶν μαλλιῶν μου, ὅμως τὸν ἑαυτό μου δὲν τὸν γνωρίζω.
Αὐτὸς σὲ μένα τὸν ἴδιο, παραμένει κρυμμένος καὶ ἄγνωστος.
Ἐσὺ ὅμως Χριστέ μου, ποὺ «ἐξετάζεις νεφροὺς καὶ καρδιὲς» τὸν γνωρίζεις.
Ἐσὺ γνωρίζεις κάθε ἄνθρωπο ἐρχόμενο εἰς τὸν κόσμο, «ἐκ κοιλίας μητρὸς αὐτοῦ».
Ἐσὺ κρατᾶς στὰ πλαστουργικά σου χέρια τὴν φωτογραφία τοῦ μυστικοῦ καὶ ἀγνώστου ἑαυτοῦ μου, σὲ ὅλες τὶς λεπτομέρειες.
Τί δὲν θὰ ἔδινα νὰ ἀποκτήσω αὐτὴ τὴν φωτογραφία Κύριέ μου!
Νὰ τὴν κρατήσω μπροστὰ στὰ μάτια μου. Νὰ δῶ ἐπὶ τέλους ποιὸς εἶμαι.
Μία μυστικὴ φωνή μου λέει πὼς δὲν θὰ ἄντεχα νὰ δῶ τὴ φωτογραφία μου αὐτή.
Καὶ ἂν τὴν ἔβλεπα, πὼς δὲν θὰ μποροῦσα νὰ ἀναγνωρίσω τὸν ἑαυτό μου.
Γι’ αὐτὸ Κύριε εἶμαι εὐχαριστημένος ποὺ Ἐσύ, γεμάτος ἀγάπη γιὰ μένα, κρατᾶς ἀποκλειστικὰ δική σου τὴν φωτογραφία τοῦ πραγματικοῦ ἑαυτοῦ μου.
Γιατί ξέρω πὼς Ἐσὺ θὰ δουλέψεις μέσα μου γιὰ νὰ ἀποκαταστήσεις τὴν πραγματικὴ εἰκόνα τοῦ ἑαυτοῦ μου καὶ νὰ τὴν παρουσιάσεις μὴ ἔχουσα σπίλο ἢ ρυτίδα ἀλλὰ ἵνα ᾗ ἁγία καὶ ἄμωμος.
Κύριε θέλω νὰ σοῦ δώσω τὴν δυνατότητα νὰ ἐπεξεργασθεῖς μέσα μου τὸν ἑαυτό μου…
…….Ἑαυτέ μου, σκάβε βαθειὰ τὸ πηγάδι τῆς αὐτογνωσίας, τῆς αὐτομελέτης.
Ἐρεύνα τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ γιὰ τὴ ζωή σου. Γίνου ἀναζητητὴς γιὰ νὰ βρεῖς μαργαριτάρια καὶ ψήγματα χρυσοῦ ἀπὸ τὸ χρυσωρυχεῖο τοῦ λόγου τοῦ Θεοῦ . (Ματθαῖος ικ΄ 44-46).
Σκάβε καὶ ἄνοιξε τὸ χῶρο τῆς ὑπάρξεώς σου, γιὰ νὰ αὐξάνονται πιὸ πολὺ μέσα σου τὰ ἀποθέματα τῆς χάριτος τοῦ θεοῦ. Βάλε ὅλο καὶ πιὸ βαθειὰ μέσα σου «τὸν θεμέλιον…ὅς ἐστιν Ἰησοῦς Χριστὸς» (Α΄ Κορινθίους 3:2).
Ἂν θέλεις νὰ ἀνέβεις «ψηλά», χαμήλωνε, σκάβε. Σκάβε ὅλο καὶ πιὸ βαθειά. Ἄνοιγε Κύριέ μου βαθειὰ τὸ πηγάδι τῆς αὐτογνωσίας καὶ τῆς ταπείνωσης..
…….Γιατί προσεύχομαι;
Ὄχι βέβαια γιὰ νὰ ἀπαριθμήσω στὸν Θεὸ τὶς ἁμαρτίες μου.
Ὄχι γιὰ νὰ καυχηθῶ γιὰ τὰ ἔργα μου.
Ὄχι γιὰ νὰ ἱκανοποιήσω τὴν συνείδησή μου, ὅτι δὲν παρέλειψα τὸ «καθῆκον» τῆς προσευχῆς.
Ὄχι γιὰ νὰ κατακρίνω τοὺς ἄλλους «ἁμαρτωλοὺς» ποὺ συνάντησα στὸ δρόμο μου. Οὔτε γιὰ νὰ ἀρχίσω ἢ νὰ τελειώσω «θρησκευτικὰ» τὴ μέρα μου.
Ἀλλὰ γιὰ νὰ ζητήσω ἀπὸ τὸν πολυεύσπλαχνο Κύριο νὰ καλύψει μὲ τὸ πολὺ ἔλεός του, τὰ πολλὰ σφάλματά μου, τὰ ἀτελῆ καὶ ἐλλιπῆ ἔργα μου, τὴν ἔλλειψη ἀγάπης καὶ κατανοήσεως τῶν ἀδελφῶν μου, τὶς πολλὲς ἁμαρτίες μου.
Γιὰ αὐτὸ προσεύχομαι!
Γιὰ νὰ ἀνανεώσω τὴ συναίσθηση τῆς ἁμαρτωλότητάς μου, ἀλλὰ καὶ τὴν ἐμπιστοσύνη μου στὸ ἔλεος τοῦ Θεοῦ. Καὶ ὅταν προσεύχομαι αἰσθάνομαι πὼς εἶμαι μπροστὰ στὸν Ἅγιο Θεό ! «.
Μοναχός Ἰωσὴφ Γρηγοριάτης
1915 – 2008.

[toula]

Η επικράτηση του κακού, η επιβράβευση της κακίας, η άνοδος των ανάξιων, η ευημερία των άτιμων, η ανάδειξη των παρανομούντων γεμίζουν το νου του ανθρώπου πικρούς λογισμούς, παραζάλη, αθυμία, στενοχώρια, αίσθηση εγκατάλειψης, απουσίας του Θεού.
Γιατί δεν μιλά;
Γιατί δεν παρεμβαίνει;
Γιατί δεν παρουσιάζεται;
Δεν περίμεναν ποτέ αυτή την εγκατάλειψη από τον Κύριο και Θεό τους, τον Ουράνιο πατέρα τους.
Όμως ο Θεός υπάρχει, σε πείσμα όλων των αντιφρονούντων.
Υπάρχει σε όλες τις εστίες του άφατου πόνου, της πιο υψηλής τραγωδίας.
Υπάρχει όχι ασφαλώς ως δημιουργός και αίτιος του κακού και του πόνου, όχι ως ένας ανεύθυνος θεατής του ανθρώπινου πόνου, αλλά ως ένας πατέρας που πονά και προσδοκά.
Πονά για την κατάχρηση της ελευθερίας, που έδωσε ο ίδιος απλόχερα στα αγαπητά τέκνα του, για την αμετανοησία παρά τις δοκιμασίες των παιδιών, για την αγάπηση των παθών και της κακίας και όχι των αρετών και της ευλογημένης κι ευφρόσυνης πνευματικής ζωής.
Γιατί άραγε μας παιδεύει ο Θεός;
Δεν μας αγαπά;
Γιατί μας έπλασε;
Δεν είναι δίκαιος;
Μα, μας τα είπε από νωρίς ξεκάθαρα, με κάθε σαφήνεια και ακρίβεια. Ο δρόμος που θ’ ακολουθήσετε θα ’ναι στενός και ανηφορικός, θα οδηγήσει όμως σε άπλα και ευρυχωρία.
Ο πλατύς δρόμος που ακολουθεί ο πολύς κόσμος, θα οδηγήσει σίγουρα σε γκρεμό. Διαλέξτε και πάρτε.
Ο Χριστός μπορούσε ν’ αποφύγει τη σταύρωση.
Δεν το έκανε. Στον σταυρό του γράφουμε:
Ο Βασιλεύς της Δόξης!
Ο Χριστός δοξάσθηκε στον σταυρό. Έμβλημα του χριστιανισμού είναι ο τίμιος σταυρός του Χριστού.
Αυτό έχει μία ιδιαίτερα μεγάλη σημασία.
Μερικοί σήμερα μοντέρνοι θεολόγοι θέλουν να μιλούν για έναν ασταύρωτο, αντιασκητικό, άκοπο και άμοχθο χριστιανισμό.
Μιλούν για τη μετανεωτερική θεολογία, για τη θεολογία του έρωτος, της χαράς και της απελευθερώσεως.
Ο τάφος του Χριστού καθίσταται ζωοπάροχος.
Με τον θάνατό του νίκησε τον θάνατο, έδωσε αφοβία θανάτου, ζωή στους κεκοιμημένους, μας εισήγαγε στην ατελεύτητη ζωή.
(Από το βιβλίο: Μοναχού Μωυσέως Αγιορείτου, “Η παρουσία του Θεού στη ζωή μας”. Ιερά Μονή Εισοδίων τής Θεοτόκου Μυρτιάς Θέρμου, Αγρίνιο 2011, σελ. 41)

[toula]

Πίσω από την αποτέφρωση υπάρχει ένα αλλοιωμένο φρόνημα. Δυστυχώς κοιτάμε το αποτέλεσμα και δεν πηγαίνουμε στην πηγή του φρονήματος. Kάποιοι θέλουν μια Εκκλησία χωρίς λείψανα και αγιότητα, έναν θάνατο που θα κάνουν τα πάντα για να τον ξεχάσουν όσο γρηγορότερα γίνεται και να μην υπάρχει κάτι που να τον θυμίζει. Ακούσαμε αυτές τις μέρες φράσεις όπως : «μακάβριο γεγονός η ταφή», «οι βυζαντινές ψαλμωδίες δεν είναι ωραίες, ενώ η μουσική στο αποτεφρωτήριο είναι πολιτισμός και εξέλιξη». Παλαιά ο κόσμος ξενυχτούσε τον νεκρό διαβάζοντας ψαλτήρι και προσευχές. Τώρα το να πεις στο σόι να μείνει ο νεκρός στο σπίτι και να κάνουμε προσευχή, θα χαρακτηριστεί πράξη μεσαιωνική και μακάβρια. Ένας άνθρωπος που θα τον παίρνουμε σε ένα κουτάκι και δεν θα υπάρχει καμία συνομιλία με τον θάνατο. Η επίσκεψη στο μνήμα, και γενικά σε ένα κοιμητήριο δεν είναι λίγο πράγμα, όπως και τα μνημόσυνα στην Εκκλησία. Είναι διάλογος με τον θάνατο, είναι καλλιέργεια μνήμης θανάτου, είναι υπενθύμιση προετοιμασίας και όλα αυτά θέλουν να τα σβήσουμε διότι ο θάνατος για κάποιους είναι απλά ένα τέλος, αλλά για τους Χριστιανούς είναι ένα επεισόδιο, μια νέα αρχή και αναμονή αναστάσεως και συνάντησης. Η μνήμη θανάτου που οφείλουμε όλοι μας να έχουμε, τελικά πάει περίπατο και όλα θα τελειώνουν με ένα κουμπί όπως όταν ψήνουμε το κοτόπουλο στον φούρνο της κουζίνας. Η Θεολογία περί σώματος και θανάτου γίνεται κουρελόχαρτο.
Ακόμα και για την Ανάσταση δεν μιλάει κανείς, απλά λέμε Ανάσταση σε φιλοσοφικό επίπεδο πχ να αναστηθούμε πολιτικά, συναισθηματικά και κάτι τέτοιες αερολογίες. Πλέον έχουμε πάει σε μια ποιμαντική και σε μια Θεολογία του: «Δεν τρέχει και τίποτα, κάνω ότι γουστάρω». Κοινωνώ όποτε μου έρθει και όπως μου έρθει, κάνω διατροφή οπότε η νηστεία δεν χρειάζεται, από προσευχή λέω ό,τι θέλω και η εξομολόγηση είναι περιττή. Μήπως να αλλάξουμε και τον οίνο της Θείας Ευχαριστίας διότι μπορεί κάποιους να τους ενοχλεί το αλκοόλ που έχει μέσα; Μήπως αντί για πρόσφορο να κάνουμε προσκομιδή με ρυζογκοφρέτες για να είμαστε μέσα στη μόδα; Και κάτι άλλο ακούγεται συχνά, ότι δεν χρειάζεται να πηγαίνουμε στην Εκκλησία ούτε να κοινωνούμε. Ο Θεός είναι παντού, αγαπούλης, καλούλης, θα μας σώσει όλους και δεν χρειάζεται να κάνουμε τίποτα. Οι Άγιοι μαρτύρησαν, μάτωσαν, μας έδειξαν βιωματικά τον δρόμο της ασκήσεως, για να έρθουμε όλοι εμείς με το «φρόνημα του Κολωνακίου» να τα γυρίσουμε όλα τούμπα.
Είχε δίκιο τελικά ο Φώτης Κόντογλου : «Αν θέλεις να δοκιμάσεις την πίστη ενός χριστιανού, μίλησέ του για τον ασκητισμό. Ο πιστός θα νοιώσει κατάνυξη, ο χλιαρός, δηλαδή ο ψεύτικος, ο άπιστος, θα διαμαρτυρηθεί.».
Καλή μετάνοια να έχουμε …
π. Σπυρίδων Σκουτής – euxh .gr

[toula]

Μετά την αποτέφρωση του σώματος ενός δημοσιογράφου-παρουσιαστή διάβασα αρκετά σχόλια: άλλα απολογητικά εναντίον της αποτεφρώσεως, άλλα υποστηρικτικά της τελέσεως κηδείας σε όσους πρόκειται να αποτεφρωθούν.
Προσωπικά, θεώρησα ενοχλητικό κάτι που διάβασα σε «σουπεράκι» τηλεοπτικής εκπομπής: «εντείνονται οι αντιδράσεις για την αποτέφρωση του παρουσιαστή»… Τι σημαίνει εντείνονται οι αντιδράσεις και ποιός αντιδρά; Κάποιοι που το παίζουν εκκλησιαστικοί συντάκτες και δημιουργούν τεχνητές εντάσεις σε εκπομπές; Ή άλλοι που την αθεΐα τους την εξαργυρώνουν στα payrolls καναλιών; Και σε τι αποσκοπούν αυτού του είδους τα ρεπορτάζ; Σε αυτές τις χυδαιότητες θα πρέπει να αντιδρούμε.
Τα πράγματα με την εξόδιο ακολουθία και την ταφή είναι απλά και ξεκαθαρισμένα ήδη από τα Αποστολικά χρόνια. Η Εκκλησία συνέδεσε την εξόδιο ακολουθία με την ταφή του σώματος, και την ταφή την συνέδεσε με την Ανάσταση. Τόσο ισχυρή είναι αυτή η σύνδεση ώστε στους τρεις πρώτους αιώνες των διωγμών οι παγανιστές διώκτες έκαιγαν τα σώματα των μαρτύρων ώστε αυτά «να μην αναστηθούν». Τόσα καταλάβαιναν, αυτά τα ανόητα έκαναν. Στην Εκκλησία δεν υπήρξε ποτέ συζήτηση για άλλη μεταχείριση του νεκρού σώματος. Εκτός από τις τελευταίες δεκαετίες επειδή επηρεασμένοι από λανθασμένες αποφάσεις της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας και των Προτεσταντών θέλουμε να αποδομήσουμε και να ερμηνεύσουμε κατά το δοκούν όλα όσα η Παράδοση έχει διασώσει. Τώρα, αν κάποιοι εκκλησιαστικοί θέλουν να καθίσουμε και να φιλοσοφήσουμε περί ταφής και αποτεφρώσεως, μπορούμε να το κάνουμε για ώρες και ημέρες. Αλλά η πρακτική της Εκκλησίας είναι δεδομένη και αδιαπραγμάτευτη.
Οπότε, αν κάποιος ο οποίος δεν θεωρεί τον εαυτό του μέλος της Εκκλησίας επιλέγει την αποτέφρωση, καλά πράττει. Δεν τον κρίνω, ούτε σχολιάζω την πράξη του. Σέβομαι την ελευθερία του.
Αν κάποιος ο οποίος δεν θεωρεί τον εαυτό του μέλος της Εκκλησίας και επιλέγει την αποτέφρωση και η οικογένειά του για δικούς της λόγους επιθυμούν εκκλησιαστική ακολουθία τότε έχω πρόβλημα. Σέβομαι την απόφαση και την ελευθερία του κεκοιμημένου προσώπου και δεν πράττω κάτι το οποίο δεν επιθυμούσε και απέρριπτε.
Αν κάποιος ισχυρίζεται πως είναι μέλος της Εκκλησίας και επιθυμεί την αποτέφρωση του σώματός του τότε κάποιο σοβαρό λάθος κάνει. Η Εκκλησία ούτε τέτοια παράδοση έχει, ούτε διδάσκει τέτοια πράγματα.
Υπάρχουν και εξαιρέσεις (γεγονότα τα οποία αντιμετωπίζω στην Μητρόπολη Χονγκ Κονγκ και Άπω Ανατολής):
Περιπτώσεις χριστιανών οι οποίοι πεθαίνουν σε χώρες όπου η ταφή είναι απαγορευμένη. Ή άλλες περιπτώσεις όπου ο κεκοιμημένος επιθυμούσε την εκκλησιαστική ταφή αλλά η οικογένεια την απορρίπτει. Εδώ τελώ μόνος μου (ή κάποιος κληρικός της Μητροπόλεως) την εξόδιο ακολουθία στον Ναό και αποδίδω τον πρέποντα εκκλησιαστικό αποχαιρετισμό στους αδελφούς που κοιμήθηκαν.
Τέλος, στις αιτιάσεις ορισμένων ότι ο δείνα Επίσκοπος «κάνει οικονομία» και τελεί εξόδιο ακολουθία σε όσους πρόκειται να αποτεφρωθούν απαντώ ότι δεν κρίνω τι αποφάσεις λαμβάνει κάθε Επίσκοπος στην Επισκοπή του. Ο κάθε Επίσκοπος είναι υπόλογος στην Σύνοδό του και στον Μέγα Αρχιερέα Χριστό.

π. Νεκτάριος Τσίλης

[toula]

Ο χριστιανός ζει στον κόσμο, αλλά «δεν είναι εκ του κόσμου». Διότι υποτασσόμενος στον κόσμο και στην νοοτροπία του, τότε πλέον έχει χάσει τη χάρη του Θεού. Και πορεύεται και μόνος του και μπερδεμένος. Και γι’ αυτό δεν έχει χαρά στη ζωή του.
Σήμερα, όπως πάντα, ο διάβολος πολεμά την Εκκλησία. Η Εκκλησία πάντοτε παράγει Αγίους. Και τώρα τελευταία, ο Θεός μας χάρισε πολλούς Αγίους, για να μείνουμε τελείως αναπολόγητοι. Ο Θεός με τους Αγίους μας καλεί σε μετάνοια. Δεν έχει νόημα να θαυμάζω τους Αγίους, να μιλάω για τους Αγίους, αλλά να μην μιμούμαι τους Αγίους στην ταπείνωσή μου ενώπιον του Θεού, στην υπακοή μου στο θέλημα του Θεού...
***
Τι είναι η Θεία Λειτουργία; Το τραπέζι που μας κάνει ο Πατέρας μας. Μαζευόμαστε γύρω από ένα «τραπέζι», την Αγία Τράπεζα και εκεί έρχεται ο Πατέρας μας και μας προσφέρει το φαγητό. Και μάλιστα δυο είδη. Το πρώτο ο Λόγος Του το Ιερό Ευαγγέλιο. Και το δεύτερο είναι το Σώμα και το Αίμα Του. Ο Χριστός μας είπε πολύ καθαρά μερικά πράγματα: Το πρώτο «Ὁ τρώγων μου τὴν σάρκα καὶ πίνων μου τὸ αἷμα ἐν ἐμοί μένει κἀγώ ἐν αὐτῷ», αυτός που κοινωνεί το Σώμα και το Αίμα μου είναι ενωμένος με εμένα και εγώ είμαι ενωμένος με αυτόν. Το δεύτερο που μας είπε: Αυτός που κοινωνεί το Σώμα και το Αίμα του Χριστού τον έχει εν την καρδία του, κατοικούντα και μένοντα. Το τρίτο εάν δεν κοινωνήσετε το Σώμα και το Αίμα του Υιού του Ανθρώπου δεν θα ζήσετε. Όχι μερικά χρόνια ακόμα αλλά δεν θα νικήσετε τον θάνατο.
Η Θεία Κοινωνία είναι τροφή για τους πιστούς. Φάρμακο αθανασίας και αντίδοτο του μη αποθανείν.
Θα με ρωτήσει κάποιος είμαστε άξιοι να κοινωνούμε τακτικά; Όχι! Μα γι’ αυτό κοινωνούμε, γιατί είμαστε ανάξιοι.
Δεν κοινωνούμε γιατί είμαστε άξιοι. Δεν κοινωνούμε γιατί είμαστε καλοί. Κοινωνούμε γιατί είμαστε ανάξιοι, γιατί είμαστε ασθενείς, γιατί θέλουμε να γίνουμε του Χριστού. Και πως θα γίνουμε του Χριστού; Πως γινόμαστε του Χριστού με τα λόγια; Μας το είπε ο Χριστός: «Αυτός που Κοινωνεί το Σώμα και το Αίμα μου είναι ενωμένος με εμένα και εγώ με αυτόν. Κατοικώ μέσα στην καρδιά του». Αυτός είναι ο μοναδικός τρόπος.
~ Σιατίστης Παύλος (+ 13 Ιανουαρίου 2019)

[toula]

Επειδή οι επιθέσεις κατά της συνέπειας και της προσκόλλησης στην Παράδοση κορυφώνονται και πάλι, αναδημοσιεύω:
Δεν είναι Φαρισαϊσμός να κάνεις πνευματικό αγώνα, να πηγαίνεις Εκκλησία, να ακολουθείς τις εντολές, να διαλέγεις τον δρόμο τον οποίο δύσκολα διαλέγουν άλλοι.
Είναι φρικτό να μπαίνουν στο στόχαστρο οι άνθρωποι της Εκκλησίας και να έχει ο κόσμος απαιτήσεις τελειότητας και αναμαρτησίας από αυτούς.
Πιστεύω οτι φαρισαϊσμός είναι το εξής:
Επειδή φοβάσαι τα δύσκολα και τα υπέρλογα του Ευαγγελίου, να αμνηστευεις τα πάθη σου, να υποστηρίζεις με πεποίθηση ότι πιστεύεις με τον δικό σου τρόπο, να χαιδεύεις τον εαυτό σου, τον χειρότερο σύμβουλο ανεκαθεν και να τον τρέφεις με θάρρος και απαίτηση.
Κυρίως να περιφρονείς τους άλλους γιατί δεν είναι τόσο 'ενημερωμένοι και εναλλακτικοί' όσο εσύ. Ειδικά αυτή η σταθερή κατάκριση και περιφρόνηση των άλλων είναι η ουσία του Φαρισαϊσμού.
Θα πει κάνεις ότι ναι μεν αλλά πολλοί άνθρωποι μέσα στην Εκκλησία τυπολατρούν, υποκρίνονται , κατηγορούν εύκολα τους άλλους ως αμαρτωλούς, τους απελπίζουν για την σωτηρία τους. Ότι τα θρησκευτικά περιβάλλοντα κατάντησαν συνωνυμα της υποκρισίας και της κακίας . Αλήθεια αυτό το επιχείρημα δηλώνει άγνοια της ανθρώπινης φύσης και έναν υφέρποντα φθόνο για όσους ανήκουν κάπου, όπου από αδυναμία και απροθυμία δεν μπορούμε να εισχωρήσουμε εμείς.
Η Εκκλησία είναι ένα σύνολο αμαρτωλών και εμπαθών ανθρώπων. Αυτή είναι η πραγματικότητα. Δεν μπορεί κανείς να πει το αντίθετο, μα δεν το βλέπουν όλοι. Πλην όμως ζητάμε την σωτηρία, την θεραπεία, παραμένοντας μεσα στην Εκκλησία. Είτε έχουμε επίγνωση ειτε όχι. Η σταθερή παραμονή μεσα στην Εκκλησία μας δικαιώνει κάπως, γιατί δηλώνει εξάρτηση από τον Θεό .Αυτό δεν μπορεί να το παραδεχθεί όποιος έχει μεγάλη ιδέα για τον εαυτό του και καμία διάθεσή να τον αλλάξει . Οι υποκριτές μέσα στην Εκκλησία παίρνουμε τουλάχιστον μια ελάχιστη οσμή από Χριστό.Η διαρκής παρασταση και προσκόλληση μας στην Εκκλησια δηλώνει οτι ΤΟΝ ΕΧΟΥΜΕ ΑΝΑΓΚΗ !
Αυτή είναι η υψηλότερη φιλοσοφία και επιστήμη στην νηπτική παραδοση. Αρχη σοφίας. Προσέξτε! Οχι η αρετή!Δεν είναι η αρετή η υψηλή επιστήμη. Η εξάρτηση από τον Θεό είναι! Καποιοι το ριχνουν στην ηθική και τον ξιπασμό . Δεν ξερουν τι ευαρεστεί πραγματικά τον Θεό.
Και ασφαλώς ο έλεγχος των άλλων μας κρίνει και μας ταπεινώνει κάθε στιγμή .Ήδη κρινόμαστε!Έχουμε ήδη κριθεί από τους ανθρώπους. Κοιτάξτε με πόσα επίθετα στολίζουν τους ανθρώπους της Εκκλησίας οι άνθρωποι. Θεούσους, θεομπαιχτες, υποκριτές,ασυγχρόνιστους, ταλιμπαν, αγαθούς, πλανημένους. Ακόμα το ονομα κρετίνος προκύπτει από το Χριστιανός. Βλέπετε λοιπόν καταδίκη και κατάταξη οι Χριστιανοί; Έχουμε κριθεί ήδη.
Όποιος κρατάει όμως τον εαυτό του με αυταρέσκεια απ' έξω από την Εκκλησία ίνα μη μιανθει από εμας τους υποκρινόμενους , δεν μπορεί να γνωρίσει τον Χριστό.Νομίζει ήδη ότι έχει την εύνοια του Χριστού. Την καθαρότητα, την αυτάρκεια. Και έτσι όπως δεν μπορεί να υπάρξει έξω από τον εαυτό του και τις πεποιθήσεις του, δεν έχει κανένα όφελος και θα υποστεί ακόμα πιο σκληρή κρίση.
Την Κριση από τον Θεό όχι από τους ανθρώπους. Όσο εγκαταλείπει τον Χριστό τόσο Εκείνος θα απομακρυνεται από αυτόν. Λοιπόν θέλει προσοχή !

π. Παντ. Κρούσκος

[toula]

Κύριε Θεέ, Βασιλεῦ Μέγα, Ἄναρχε! Ἀπόστειλον, Κύριε, τόν Σόν Ἀρχάγγελον Μιχαήλ, ἐπί τόν δοῦλον Σου (ὄνομα) ϊνα ρύσης με ἀπό ἐχθρῶν ὁρατῶν καί ἀοράτων.
Ἀρχάγγελε Κυρίου Μιχαήλ, δός εἰρήνην καί εὐημερίαν τῷ Σῷ δούλῳ (ὄνομα).
Ἀρχάγγελε Κυρίου Μιχαήλ, τῶν δαιμόνων μαχητά, πολέμησον τούς ἐχθρούς τούς πολεμοῦντας με, ποίησον αὐτούς ὥσπερ ἀμνούς καί ἀπόστρεψον αὐτούς ὡς ὁ ἄνεμος τήν κόνιν.
Ὦ Μέγα Ἀρχάγγελε Κυρίου Μιχαήλ! Ἀρχιστράτηγε, Πρῶτε τῶν ἑξαπτερύγων Χερουβείμ καί Σεραφείμ καί πάντων τῶν Ἁγίων, γενοῦ μοι προστάτης καί βοηθός ἐν ταῖς θλίψεσι καί ταῖς στενοχωρίαις μου, ἐν τῇ ἐρήμῳ, εἰς τάς ὁδούς, εἰς τούς ποταμούς, καί ἐν τῇ θαλάσσῃ γενοῦ μοι γαλήνιος λιμήν.
Σῶσον με, Ἀρχάγγελε Μιχαήλ, ἀπό τῶν πονηριῶν τοῦ διαβόλου, ὅταν ἀκούσης με, τόν ἁμαρτωλόν δοῦλον (ὄνομα), καλοῦντα τό ὄνομά Σου τό Ἅγιον. Γενοῦ μοι βοηθός ταχύς καί ἐπάκουσον τῆς προσευχῆς μου.
Ὦ Μέγα Ἀρχάγγελε Μιχαήλ! Νίκα πάντας τούς ἐναντίους μου τῇ δυνάμει τοῦ Τίμιου καί Ζωοποιοῦ Οὐράνιου Σταυροῦ τοῦ Κυρίου, εὐχαῖς τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου, τῶν Ἁγίων Ἀγγέλων, τῶν Ἀποστόλων, τοῦ Ἁγίου Προφήτου Ἡλιοῦ, τοῦ Ἁγίου Νικολάου τοῦ Θαυματουργοῦ, τοῦ Ἁγίου Ἀνδρεου τοῦ διά Χριστόν Σαλοῦ, τοῦ Ἁγίου Μεγαλομάρτυρος Νικῆτα καί Εὐσταθίου καί πάντων Σου τῶν Ἁγίων.
Ὦ Μέγα Ἀρχάγγελε Μιχαήλ! Βοήθει με τόν ἁμαρτωλόν δοῦλον Σου (ὄνομα), σῶσον με ἀπό σεισμοῦ, πλημμύρας καί πυρός, ἀπό ἀοράτων ἐχθρῶν, ἀπό ἀνοήτου θανάτου, ἀπό παντός κακοῦ καί ἀπό πονηρῶν δαιμόνων, Μέγα Μιχαήλ Ἀρχάγγελε Κυρίου, νῦν καί ἀεί καί εἰς τούς αἰῶνας τῶν αἰὠνων.
Ἀμήν.
Προσευχή στον Άγιο Αρχάγγελο Μιχαήλ