Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

Ας ζηλέψωμε τον ένα!

«Ουδείς αχαριστώτερος του ευεργετηθέντος» και μάλιστα «ουδείς ασφαλέστερος εχθρός του ευεργετηθέντος», έλεγαν οι σοφοί μας πρόγονοι, για να ψέξουν το πάθος της αχαριστίας και να τονίσουν την τάση του ευεργετημένου να διακόπτει, κάποτε, κάθε επικοινωνία με τον ευεργέτη του. Κι αυτό, για να μην χρειαστή να πη ευχαριστώ και να εκφράση την ευγνωμοσύνη του. Φτάνει δε ακόμη και στο σημείο να τον εχθρεύεται για την ανωτερότητά του!

Έτσι και στην περικοπή των δέκα λεπρών (Λουκ. 17:12-19). Μετά από την θεραπεία των από τον Κύριο μόνον ο ένας «θυμήθηκε» να επιστρέψη, για να Τον ευχαριστήση. Οι άλλοι εννέα δεν αισθάνθηκαν την ανάγκη να το κάνουν.

Ας δούμε όμως την περικοπή από την αρχή. Ο Κύριος βαδίζει προς την πόλη του πάθους του, την Ιερουσαλήμ, και διερχόμενος «δια μέσου Σαμαρείας και Γαλιλαίας», σε κάποια κώμη συναπαντήθηκε με τους δέκα λεπρούς. Εκείνοι, από μακρυά, λόγω της ασθενείας των, φώναζαν: «Ιησού επιστάτα, ελέησον ημάς». Ενδιαφέρον έχει ότι τον προσφωνούν με το όνομά του, ζητώντας το έλεός Του. Και ο Κύριος «ιδών» τους ευσπλαγχνίσθηκε, διότι ως καρδιογνώστης ήξερε το μαρτύριό των, δεν χρειαζόταν άλλες αποδείξεις, ούτε ζήτησε ως προϋπόθεση για την θεραπεία την πίστη των, όπως έκανε σε άλλες περιπτώσεις. Τους παρέπεμψε, μάλιστα, σύμφωνα με τον νόμο, στους ιερείς για την πιστοποίηση της θεραπείας των.


Όλα τα έκανε ο Κύριος βάσει σχεδίου. Ούτε από την κωμόπολη αυτήν πέρασε ασφαλώς τυχαία, ούτε τους λεπρούς επέλεξε να θεραπεύση απροϋπόθετα, ούτε και αυτόν τον νόμο επέλεξε να ακολουθήση χωρίς λόγο, αλλά «συγκατέβη» προς το γένος των ανθρώπων και έγινε όμοιος με αυτούς και υπήκοος του νόμου μέχρι θανάτου, για να τους σώση. Αυτό βεβαίως έγινε, όχι για να εισπράξη το ευχαριστώ των ανθρώπων, ούτε για να τον αναγνωρίσουν ως Σωτήρα των, αλλά από τελεία υπακοή στο θέλημα του Πατρός και από τελεία αγάπη προς το πλάσμα Του.

Ας ξαναγυρίσωμε, όμως, στην περικοπή. «Εν τω υπάγειν αυτούς εκαθαρίσθησαν». Πράγματι, οι δέκα λεπροί καθαρίσθηκαν εντελώς από τα εξωτερικά σημάδια της ασθενείας, που τους τυραννούσε, δεν καθαρίστηκε όμως η ψυχή όλων από την εσωτερική λέπρα. Γι’ αυτό και οι εννέα από τους δέκα δεν υπέστρεψαν «δούναι δόξαν τω Κυρίω». Μόνον ο ένας στους δέκα το έκανε!

«Οι δε εννέα πού;» αναρωτιέται εύλογα ο Κύριος. Δεν ευεργετήθηκαν; Δεν αισθάνθηκαν την ανάγκη να εκδηλώσουν την ευγνωμοσύνη των για την ανέλπιστη αυτή θεραπεία; Αλήθεια, ποιος ευεργετημένος, ύστερα από μακρά και επίπονη ασθένεια, δεν θα έσπευδε να ευχαριστήση τον ιατρό του; Ποιος βαριά άρρωστος, που αποθεραπεύτηκε, δεν θα έτρεχε αμέσως να ενημερώση αυτόν που τον έκανε καλά, για να χαρή και εκείνος; Ποιος ανέλπιστα θεραπευμένος δεν θα γέμιζε με δώρα τον θεράποντά του και δεν θα μοιραζόταν μαζί του την χαρά για την απαλλαγή του από την βασανιστική του ασθένεια;

«Οι δε εννέα πού»; «Μόνον εις εξ αυτών, και αυτός αλλογενής, Σαμαρείτης, υπέστρεψε … και έπεσεν επί πρόσωπον παρά τους πόδας του Κυρίου ευχαριστών αυτώ». Αυτός, ο ξένος, ο παρείσακτος στην ομάδα των δέκα, σώθηκε, όπως είπε ο Κύριος: «αναστάς πορεύου· η πίστις σου σέσωκέ σε». Οι άλλοι, οι δικοί του, «ο λαός του», τον περιφρόνησαν και δεν τον δέχθηκαν ως καθολικό λυτρωτή και σωτήρα τους. Μόνον ο ένας στους δέκα απ’ αυτούς που ζήτησαν την σωματική θεραπεία έλαβε ως δώρο, χάρη στην πίστη και στην ευχαριστία του, και την συνολική θεραπεία, την ανάσταση και την σωτηρία του. Ουσιαστικά, μόνον ο ένας από τους δέκα θεραπεύθηκε πλήρως!

Άραγε, εμείς, οι σημερινοί πιστοί, σε ποια από τις δύο κατηγορίες ανήκομε; Μήπως στους πολλούς, τους εννέα Ιουδαίους, που ζητούν να θεραπευτούν μόνον εξωτερικά, και μόλις το πετυχαίνουν αρκούνται σ’ αυτό, θεωρώντας αυτοδίκαιη την θεραπεία των και λησμονώντας ακόμη και να ευχαριστήσουν τον ιατρό των;

Ας μην ζηλέψωμε την ομάδα αυτήν των πολλών αλλά αγνωμόνων, αδελφοί μου, οι οποίοι χάριν του προσκαίρου και φθαρτού, της υγείας, παραμελούν το μόνιμο και το διαρκές, την σωτηρία. Ας επιδιώξωμε, αντιθέτως, την αρετή του ενός, του «ξένου», που έχει όμως συνειδητοποιήσει ότι η θεραπεία του δίδεται ως δώρο άνωθεν και γι’ αυτό αισθάνεται απέραντη ευγνωμοσύνη προς τον αγαθό δωρεοδότη.

Σε Αυτόν, τον μέγα ευεργέτη των ψυχών και των σωμάτων ημών, οφείλομε χάρη για την σωτηρία που μας δώρισε αναξίως. Ας Του αναπέμψωμε, τουλάχιστον, ως αντίδωρο, ύμνο ευχαριστίας τώρα και πάντοτε και «εις τους αιώνας των αιώνων». Γένοιτο!

Σοφία Μπεκρή
Θεολόγος

[toula]

Ο Άγιος της προσευχής, Όσιος Ιωάννης Μαξίμοβιτς

Του Δημητρίου Π. Λυκούδη, θεολόγου

Στις 21 Νοεμβρίου 1934, ως Επίσκοπος Σαγκάης, φθάνει στην περιφέρειά του και αντικρίζει έναν μισογκρεμισμένο ναό και ένα ποίμνιο διχασμένο. Εκεί οργάνωσε ορφανοτροφείο, μέσα στο οποίο αγκάλιασε φτωχά, πεινασμένα και άστεγα παιδιά.

Πόση αγάπη είχε για τα παιδιά! Τα κοιτούσε, τα αγκάλιαζε και φωτιζόταν ολόκληρος! Μόνο στα παιδιά επέτρεπε να ομιλούν εντός του ναού και κατά τη διάρκεια των ιερών ακολουθιών, σε κανέναν άλλον.


Και το πλέον θαυμαστό: εξεκίνησε το ορφανοτροφείο με οκτώ παιδιά και έφθασε σχεδόν τις 3.500! Αυτά τα παιδιά, στις 2/7/1966, την ημέρα που εκοιμήθη ο άγιος, έφηβοι και ενήλικοι τότε οι περισσότεροι, σπρώχνονταν και «εμάλωναν» μεταξύ τους ποιος θα πρωτοκρατήσει το φέρετρο του πατέρα τους, διότι έτσι τον εθεωρούσαν και ένιωθαν: ως φιλόστοργο και φιλάνθρωπο πατέρα!

Το δωμάτιό του ήταν λιτότατο. Αρκούσαν δυο καρέκλες, ένα μικρό ξύλινο γραφείο, και μια μεγάλη σακούλα με ξερά πρόσφορα. Βλέπετε, τού άρεσε πολύ να τρώει ψωμί μετά τη Θεία Λειτουργία, την οποία ετελούσε καθημερινά. Εκοιμόταν ελάχιστα, καθιστός ή με το μέτωπο κατά γης, στάση που τον χαρακτήριζε προσευχόμενο δια βίου.

Και μόνο αυτό, όμως, και αν διαβάσει κανείς, είναι ικανό να συγκινηθεί, να λιώσει η ψυχρότητα της καρδιάς του και πολύ ν᾿ αγαπήσει τον οσιότατο Ιωάννη Μαξίμοβιτς: μονίμως εξαντλημένος, δεν αποστρεφόταν ποτέ όσους τον καλούσαν στο τηλέφωνο για ποιμαντικά και πνευματικά ζητήματα.

Ήταν δε τόσο κουρασμένος που, πολλές φορές, το ακουστικό του τηλεφώνου έπεφτε από τα χέρια του και εκοιμόταν για μερικά λεπτά…! Ο συνομιλητής του, χωρίς να αντιληφθεί το παραμικρό, εσυνέχιζε να ομιλεί! Και, ω του θαύματος: Όταν, προς στιγμήν, εξυπνούσε ο ταπεινός επίσκοπος, έδιδε «έτοιμες» απαντήσεις και κατευθύνσεις στον συνομιλητή του. Λες και ο δεσπότης δεν εκοιμήθη καθόλου, λες και παρακολουθούσε και άκουγε τα πάντα!

[toula]

Στην Κιβωτό της Ορθοδοξίας

Ο πλούσιος και ευγενής που δεν έχει ψυχική καλλιέργεια και ενάρετη ζωή, θεωρείται δυστυχής από εκείνους που κρίνουν ορθά τα πράγματα.

Αντίθετα ο φτωχός και δούλος κατά την τάξη, αν έχει ψυχική καλλιέργεια και είναι στολισμένος με αρετή, είναι ευτυχής.

Και όπως οι ξένοι σε έναν τόπο χάνουν τον δρόμο τους, έτσι και εκείνοι που δεν φροντίζουν για την ενάρετη ζωή, πλανιούνται εδώ κι εκεί παρασυρόμενοι από τις κακές επιθυμίες τους και χάνονται.

Μέγας Αντώνιος

[toula]

Ἀθανάσιον καὶ θανόντα ζῆν λέγω. Οἱ γὰρ δίκαιοι ζῶσι καὶ τεθνηκότες

Ο Μέγας Αθανάσιος ή Άγιος Αθανάσιος ή Αθανάσιος Αλεξάνδρειας ήτο Ορθόδοξος Πατριάρχης Αλεξάνδρειας και η προσωπικότητά του σφράγισε τα δρώμενα της εποχής του. Μαχητής αταλάντευτος και αγωνιστής της Ορθοδοξίας. Ανυποχώρητος ήλθε σε σύγκρουση με τους ισχυρούς της εποχής, εξορίστηκε και ταλαιπωρήθηκε.

Ας δούμε τα πράγματα με τη σειρά. Υιός ευσεβούς οικογενείας έδειξε από μικρός την ιερατική του κλίση, αφού παρίστανε τον ιερέα και βάπτιζε πιστούς. Από τις περιγραφές του Γρηγορίου Θεολόγου αλλά και από τα συγγράμματά του βγαίνει το συμπέρασμα ότι είχε αποκτήσει στην Κατηχητική Σχολή Αλεξάνδρειας θεολογικότατη μόρφωση αλλά και εγκύκλιες γνώσεις. Η γνωριμία του με τον Μέγα Αντώνιο τον επηρέασε στην πορεία της ζωής του και εις την διαμόρφωση του ήθους του.

Κατά την δεύτερη εικοσαετία του τετάρτου αιώνος ξεσπά η αίρεση του Αρείου,. ο Ο Αθανάσιος τότε ήταν λαϊκός, αλλά δεν έμεινε αδρανής. Μάχεται την αίρεση γράφοντας κείμενα όπως το «Κατά Ειδώλων» και το «Περί Ενανθρωπήσεως του Λόγου».

Το 325 έχει χειροτονηθεί διάκονος και συμμετέχει ενεργά εις την Α΄ οικουμενική Σύνοδο, την οποία συγκάλεσε ο αυτοκράτορας Μέγας Κωνσταντίνος για να διευθετηθεί το πρόβλημα που ταλάνιζε τις εκκλησίες.

Το 328 ,σε ηλικία 33 ετών, με σύμφωνη γνώμη κλήρου και λαού χειροτονείται επίσκοπο, διάδοχος του κοιμηθέντα πνευματικού πατέρα του και επισκόπου Αλεξάνδρειας Αλεξάνδρου.

Ως Πατριάρχης έκανε πολύ σημαντικό έργο. Μελέτησε τις ανάγκες κληρικών και λαϊκών για την εναρμόνιση των ρόλων τους και την καλύτερη δυνατή συμβίωση στο εκκλησιαστικό πλαίσιο. Ανέπτυξε έντονη αντιαιρετική δράση με κύριο στόχο την διάδοση του «ορθού» δόγματος περί της ομοουσιότητας του Πατρός και του Υιού. Υπήρξε πρωταγωνιστής μεγάλου και πλουσίου φιλανθρωπικού έργου στην περιοχή της Αλεξάνδρειας.

Ο Μέγας Αθανάσιος, ο επονομαζόμενος και «στύλος της Ορθοδοξίας», ποίμανε τον λαό του για 46 έτη, από τα οποία 17 τα πέρασε στην εξορία.

Ο Άρειος καταδικάστηκε από την Α΄Οικουμενική Σύνοδο και μολονότι καθαιρέθηκε και εξορίστηκε, δεν μετανόησε. Ο Αυτοκράτορας Κωνσταντίνος επηρεασθείς από τον Ευσέβιο Νικομήδειας διέταξε ο Άρειος να γίνει δεκτός. Η απόφαση αυτή βρίσκει τον Αθανάσιο αντίθετο, γιατί η απόφαση αυτή ήταν αντίθετη και συγκρούονταν με τις αποφάσεις της συνόδου της Νίκαιας. Οι «αρειανιστές» επίσκοποι βρήκαν την ευκαιρία να εκδιώξουν τον Αθανάσιο, συνασπίστηκαν με άλλους επισκόπους και έστειλαν αντιπροσωπεία στον Αυτοκράτορα κατηγορώντας τον Αθανάσιο για φορολογία του Λαού υπέρ της Εκκλησίας, μαγείας και πορνείας. Συγκλήθηκε σύνοδος στην Καισάρεια στην οποία δεν παραβρέθηκε, διότι ήταν πλεκτάνη των αντιπάλων του. Ο αυτοκράτορας ορίζει δεύτερη σύνοδο στην Τύρο και στέλνει μήνυμα στον Αθανάσιο να παραστεί, γιατί διαφορετικά θα ασκήσει βία εναντίον του. Παρίσταται και καταρρίπτει όλες τις κατηγορίες εις βάρος του.

Μετά την αθώωσή του νοιώθει ότι απειλείται η ζωή του και μεταβαίνει στην Κωνσταντινούπολη για να ζητήσει την προστασία του Αυτοκράτορα. Οι αντίπαλοί του πέτυχαν όχι μόνο να μη τον δεκτεί ο αυτοκράτορας, αλλά και να τον εξορίσει στην Γαλατία . Ο αυτοκράτορας ήταν δυσαρεστημένος από την κριτική που του ασκούσε ο Αθανάσιος. Μετά τον θάνατο του Κωνσταντίνου το 337 ο Αθανάσιος επιστρέφει στην Αλεξάνδρεια και γίνεται ενθουσιωδώς δεκτός.

Οι συκοφαντίες συνεχίζονται και ο Αθανάσιος συγκαλεί σύνοδο 100 επισκόπων, η οποία διακηρύσσει την αθωότητά του. Οι Αρειανοί συγκαλούν σύνοδο και πείθουν τον νέο «φιλοαρειανό» αυτοκράτορα Κωνστάντιο και τον εξορίζει εις την Ρώμη, όπου ο επίσκοπός της Ιούλιος συγκαλεί σύνοδο που αθωώνει τον Αθανάσιο και διακηρύσσει την πίστη της στο σύμβολο της Νίκαιας. Ο Κωνστάντιος πιέζει τον αδελφό του Κώνστα να παρατείνει την εξορία παρά την αθωωτική απόφαση της συνόδου της Ρώμης. Αποτέλεσμα, να επιστρέψει μετά από έξι χρόνια εξορίας.

Το 356 ο Κώνστας δολοφονείται και έτσι ο Κωνστάντιος γίνεται μονοκράτορας του ανατολικού και δυτικού τμήματος της αυτοκρατορίας. Οι Αρειανοί επίσκοποι δεν χάνουν την ευκαιρία. Συγκαλούν σύνοδο, καθαιρούν τον Αθανάσιο και στέλνουν 5000 στρατιώτες υπό τον Ρωμαίο στρατηλάτη Συριανό για να τον εξοντώσουν. Ο Αθανάσιος βρίσκεται σε έναν ναό και τελεί παννυχίδα. Φυγαδεύεται κρυφά και καταφεύγει στην έρημο. Την περίοδο αυτή βρίσκει ευκαιρία ο Αθανάσιος να γράψει ένα σημαντικό αριθμό έργων του και συγχρόνως διεξάγει αγώνα κατά του Αρειανισμού.

Ο Κώνστας κοιμάμαι και ο διάδοχός του Ιουλιανός ανακαλεί όλους τους εξορισθέντες, μεταξύ αυτών και τον Αθανάσιο. Ο Ιουλιανός θέλει να επαναφέρει την ειδωλολατρία και ο Αθανάσιος μάχεται για την αποκατάσταση της Εκκλησίας. Πράγματα αντίθετα. Τα πληροφορείται ο Ιουλιανός και διατάζει την εξορία του Αγίου στην Θηβαΐδα το 367 μέχρι τον θάνατο του Ιουλιανού. Επιστρέφει και επιδίδεται απρόσκοπτα το έργο του μέχρι το Ουαλεντινιανός Α, ο οποίος ήταν οπαδός του Αρείου, τον εκδιώκει ξανά . Φοβούμενος την οργή του Λαού εναντίον του, τέσσερεις μήνες μετά ανακαλεί την εξορία του Αγίου, η οποία ήταν και η τελευταία του.

Χαρακτηριστική φράση του Αγίου Αθανασίου είναι η «Ο Πατήρ διά του Λόγου εν τω Πνεύματι ενεργεί και δίδωσι τα πάντα». Ο Μέγας Αθανάσιος έχει τονίσει ότι το Άγιο Πνεύμα δεν είναι κτίσμα, αλλά είναι κατά φύση άκτιστο (δηλαδή αδημιούργητο) και ομοούσιο (δηλαδή έχει την ίδια ουσία) με τον Πατέρα και τον Υιό. Πιο απλά, το Άγιο Πνεύμα είναι ένα από τρία Πρόσωπα της Αγίας Τριάδος που έχει τέλεια την θεότητα.

Πλούσιο το συγγραφικό έργο του Αγίου παρά τις διώξεις και την ταλαιπωρία. Δεν σώθηκαν όλα τα έργα του και από τα διασωθέντα μερικά έχουν νοθευτεί.

Η Ορθόδοξη Εκκλησία τιμά τη μνήμη του Αγίου Αθανασίου δύο φορές το χρόνο. Στις 2 Μαΐου, που είναι και η ημερομηνία κοίμησής του και στις 18 Ιανουαρίου μαζί με τον Άγιο Κύριλλο.


Μυργιώτης Παναγιώτης, Μαθηματικός

[toula]

Ο άγιος Πατήρ ημών Ιωάννης Καλαΐδης - Εγώ ο άσωτος...
Ο άγιος Πατήρ, με τους υπερφυσικούς πνευματικούς του αγώνες, είχε λάβει από τον Θεό, το μεγάλο και σωτήριο χάρισμα της ταπεινοφροσύνης! Ταπείνωνε τον εαυτό του συνεχώς και έτσι έμενε αλώβητος από τις πονηρές δυνάμεις. Μεγάλη ήταν η λύπη του όταν κάποιοι χριστιανοί από υπερβάλλοντα ζήλο και αδιακρισία τον επαινούσαν κατά πρόσωπο! Είπε μάλιστα κάποτε σε έναν από αυτούς, κλαίγοντας: " Εσύ παιδί μου θα με κολάσεις! "
Σε μία επίσκεψή μου στον Παππούλη, συναντηθήκαμε εκεί με τον μακαριστό ιεροψάλτη Γεώργιο Σιώτο, πολύτιμο φίλο και αγαπημένο πνευματικό τέκνο του αγίου Πατρός. Ο π. Ιωάννης ήταν πολύ χαρούμενος και άρχισε να μας ψάλλει το " Επεσκέψατο ημάς εξ ύψους ο Σωτήρ ημών..." Σε λίγη ώρα χτύπησε η πόρτα και μπήκε μια κυρία με κάποιο φιλικό της πρόσωπο. Πήρε μέρος στην συζήτηση και άρχισε να επαινεί τον Παππούλη. Ο ίδιος είχε το κεφάλι κατεβασμένο και άκουγε λυπημένος. Σε κάποια στιγμή ψιθύρισε:
" Εγώ ο άσωτος..." Επειδή καθόμασταν πολύ κοντά στον άγιο Πατέρα, με τον ιεροψάλτη Γεώργιο, μπορέσαμε να ακούσουμε τι ψιθύρισε. Η γυναίκα αυτή όμως δεν άκουσε και ρώτησε τον π. Ιωάννη τι είπε. Τότε ο μακαριστός Γιώργος τής είπε χαμογελώντας:" Άσ' το καλύτερα ", αποθαρρύνοντάς την να επιμείνει γιατί σίγουρα δεν θα μπορούσε να καταλάβει τον λόγο του αγίου Πατρός!
Και ο λόγος του π. Ιωάννη δεν ήταν ταπεινολογία αλλά μια συνεχής αίσθηση μετανοίας και ταπεινώσεως που τον ακολούθησε ως το τέλος της ζωής του! Άλλωστε όταν του ευχόμασταν " χρόνια πολλά" μάς έλεγε:
" Παιδιά μου να μου εύχεσθε καλή μετάνοια "!
Την αγία ευχή του να έχουμε πάντοτε, Αμήν!
Μιλτιάδης Τσεσμετζής - εκπαιδευτικός
( Στα τέλη της ζωής του δεν μας άφηνε να του φιλούμε το χέρι αλλά προέτασσε το μικρό αυτό Ευαγγέλιο με την εικόνα του Χριστού και της Παναγίας, λέγοντας: " Εδώ προσκυνήστε παιδιά μου "! )

[toula]

Μακαριστός Μητροπολίτης Χαλκίδος Νικόλαος (Σελέντης +19.01.1975),
του Δρ. Χαραλάμπους Μ. Μπούσια.
"Κύριε, δος μοι το χάρισμα των δακρύων!"
Ο μακάριος Μητροπολίτης Χαλκίδος Νικόλαος Σελέντης με το πνεύμα της θυσίας, του κατηχητικού λόγου, της ποιμαντικής δραστηριότητος, ως και ο σημερινός διάδοχός του, ο Τήνιος την καταγωγή άνθρωπος του Θεού, κοιμήθηκε σε νοσοκομείου του Λονδίνου στις 19 Ιανουαρίου του 1975. Είλκυε πάντας με την ωραία του μορφή, το ανεπιτήδευτο χαμόγελο, με την μεγάλη του καρδιά καί τήν αγιασμένη του ψυχή,ήταν μια ψυχή που ποτιζόταν από την βροχή των δακρύων, με την βοήθεια της οποίας φύτρωνε μέσα της και αναπτυσόταν το άνθος της χαράς. Ίσχυε γι’ αυτόν, ότι το χάρισμα των δακρύων παράγει «χαροποιόν πένθος» και επιτακτικά ζητούσε από τον γλυκύτατό μας Ιησού, όπως κάθε Χριστιανός «εν μετανοία», να του δώσει το χάρισμα των δακρύων. Έτσι, έγραφε στα «Ξεσπάσματα της καρδιάς μου»:
Όπως η βροχή γονιμοποιεί τα σπέρματα των καρπών στην γη, έτσι και το δάκρυ τα σπέρματα των αρετών στην ψυχή.
Και προσευχητικά πρακαλούσε:
Κύριε, δος μου το χάρισμα των δακρύων, γιατί Συ μόνος ξέρεις πόση λάσπη κρύβω μέσα μου. Ναί, ακούω την φωνή Σου να μου λέει: «Λούσου στα δάκρυά σου, για να καθαριστείς».
Από τον εαυτό μου κάθε μέρα απογοητεύομαι. Έρχου, Κύριε!
Έλεγε, ότι στα δάκρυα της μετανοίας η ψυχή αναβαπτίζεται. Η μετάνοια είναι ο νιπτήρας μας και τα δάκρυα το ευλογημένο νερό του αναβαπτισμού. Το δάκρυ, κατά τον Άγιο Γρηγόριο Νύσσης ισοδυναμεί με λουτρό παλιγγενεσίας και ξαναφέρνει στον άνθρωπο την απομακρυσμένη χάρη του Θεού, αυτήν που ο ίδιος με την συμπεριφορά του απομάκρυνε. «Και δάκρυον στάξαν ισοδυναμεί λουτρώ παλλιγγενεσίας καίεπανάγει την χάριν». Στα δάκρυα καταφεύγουν τόσοι και τόσοι, για να καθαρισθούν από τον ρύπο της αμαρτίας. «Δακρύων όμβρους» «προσάγουν» στον αίροντα τας αμαρτίας του κόσμου, Χριστό μας. Και τα δάκρυα του Επισκόπου Νικολάου υπήρξαν αείρρυτα.

[toula]

Μέγας Αντώνιος: Θάνατος και ενάρετη ζωή
Στην Κιβωτό της Ορθοδοξίας
Το θάνατο, είναι αδύνατο και δεν υπάρχει τρόπος να τον αποφύγουμε. Αυτό το γνωρίζουν οι πραγματικά στοχαστικοί άνθρωποι και γυμνασμένοι στις αρετές και στις θεάρεστες σκέψεις, και δέχονται το θάνατο χωρίς στεναγμούς και φόβο και υπερβολική λύπη, έχοντας υπόψη ότι δεν μπορούν να τον αποφύγουν και ότι μ’ αυτόν γλυτώνουν από τα κακά και δυσάρεστα του βίου.
Εκείνους που έχουν λησμονήσει ολότελα την ενάρετη ζωή που είναι αρεστή στον Θεό και δεν πιστεύουν τις σωστές και θεάρεστες διδασκαλίες, δεν πρέπει να τους μισούμε αλλά μάλλον να τους συμπονούμε, γιατί είναι βλαμμένη η διακριτική δύναμη της ψυχής τους και είναι τυφλή η καρδιά και η διάνοιά τους. Αυτοί χάνονται γιατί από άγνοια δέχτηκαν το κακό ως καλό και δεν γνωρίζουν τον Θεό οι τρισάθλιοι και μωροί.
Μέγας Αντώνιος
www.dogma.gr

[toula]

Κάποιοι πνίγονται σε μια κουταλιά νερό και άλλοι κολυμπάνε θάλασσες.
Κάποιοι παραπονιούνται για το παραμικρό και άλλοι χαίρονται τα πάντα.
Κάποιοι στις δυσκολίες τα βάζουνε με τον Θεό και άλλοι δοξολογούνε.
Κάποιοι στύβουνε το λίγο και βγάζουνε πολύ και άλλοι έχουμε τα πάντα και πάλι δεν τους φτάνουν.
Στο τέλος της ημέρας, σημασία δεν έχει τι περνάς…
Στο τέλος της ημέρας σημασία έχει, το φρόνημα που έχεις.
Οι δυσκολίες, χρόνια τώρα, γεννούν Αγίους και Ήρωες.
Η καλοπέραση και η ευκολία σε όλα, κάτι μεγάλο, δεν γέννησαν ποτέ τους.
Για αυτό και μη λυγίζεις. Μη χάνεις το θάρρος σου. Κράτα το κεφάλι σου ψηλά.
Πάρε μια ανάσα, κάνε ένα σταυρό και ρίξου στον αγώνα.
Καλή και ευλογημένη εβδομάδα.
Ψυχολόγος Ελευθεριάδης Ελευθέριος

[toula]

Οι άγιοι Αθανάσιος και Κύριλλος
Δεν μπορούμε να μη θυμηθούμε τους δύο μεγάλους ιεράρχες και αγίους της Εκκλησίας μας, που τελούμε τη μνήμη τους αύριο. Τον άγιο Αθανάσιο και τον άγιο Κύριλλο. Σύντομα να πούμε δυο λόγια.
Η αποστολική περικοπή της εορτής των αγίων (Εβρ. 13:7-16) αρχίζει με τη φράση: «Μνημονεύετε των ηγουμένων υμών, οίτινες ελάλησαν υμίν τον λόγον του Θεού». Να θυμάσθε τους προεστώτες σας, οι οποίοι σας κήρυξαν τον λόγο του Θεού.
Είναι γνωστός και ο άγιος Αθανάσιος και ο άγιος Κύριλλος σ’ όλους τους χριστιανούς, ωστόσο όμως είναι ανάγκη πάντοτε αλλά ιδιαίτερα την ημέρα της μνήμης τους να τους ενθυμούμαστε περισσότερο και να μελετούμε τη ζωή τους. Και οι δύο κατάγονταν από την Αλεξάνδρεια και οι δύο ήταν πατριάρχες Αλεξανδρείας. Ο πρώτος, ο άγιος Αθανάσιος, διάκονος ακόμη, έλαβε μέρος στην Α’ Οικουμενική Σύνοδο το 325 στη Νίκαια και έπαιξε εκεί τον πρωτεύοντα ρόλο. Ο άγιος Κύριλλος έλαβε μέρος στην Γ’ Οικουμενική Σύνοδο το 431 στην Έφεσο. Ήταν πρόεδρος της Συνόδου, η οποία κατεδίκασε τον Νεστόριο, ο οποίος έλεγε ότι η Παναγία δεν είναι Θεοτόκος αλλά Χριστοτόκος· δηλαδή γέννησε άνθρωπο.
Εκείνο που έχει σημασία και που, νομίζω, πρέπει να θυμηθούμε και να σκεφθούμε σήμερα εμείς που τελούμε τη μνήμη τους είναι ότι οι δύο αυτοί άγιοι της Εκκλησίας μας δεν ήταν τυχαίοι άνθρωποι, οι οποίοι βρέθηκαν στην Εκκλησία, βρέθηκαν σε κάποια θέση της Εκκλησίας, για να λύσουν, αν θέλετε, το προσωπικό ή το οικογενειακό τους πρόβλημα, αλλά πίστεψαν στον Χριστό με όλη τους την ψυχή και έδωσαν τον εαυτό τους στον Χριστό, έδωσαν τον εαυτό τους στην Εκκλησία.
Δεν φρόντισαν να κάνουν κάποια καριέρα και να χρησιμοποιήσουν τις ικανότητές τους και όλα τα χαρίσματα που τους έδωσε ο Θεός κατά κάποιον άλλο τρόπο, αλλά έδωσαν τα χαρίσματά τους και τις ικανότητές τους στον Θεό. Καταρχήν, θα λέγαμε, ένιωσαν ότι ανήκουν στον Θεό. Κάθε άνθρωπος έτσι πρέπει να νιώσει. Όλοι προερχόμαστε από τον Θεό και όλοι ανήκουμε στον Θεό. Είναι μεγάλο, πολύ μεγάλο λάθος, πολύ μεγάλη αμαρτία, ενώ κατάγεται κανείς από τον Θεό, προέρχεται από τον Θεό και ανήκει στον Θεό και σ’ αυτόν πρέπει να καταλήξει, να είναι βέβαια ένας καλός άνθρωπος, αλλά να χρησιμοποιεί τον εαυτό του κάπως αλλιώς, και όχι όπως θέλει ο Θεός. Μεγάλο λάθος αυτό.
Οι άγιοι, όλοι οι άγιοι και ιδιαίτερα οι σημερινοί μας άγιοι, το κατάλαβαν ότι ανήκουν στον Θεό, το ένιωσαν, το πίστεψαν και ενήργησαν ανάλογα. Ούτε προς στιγμή δεν διανοήθηκαν, όπως είπαμε, να χρησιμοποιήσουν τα προσόντα τους για άλλες δουλειές. Όσο δύσκολο κι αν ήταν από πολλές απόψεις, και διότι πολύ τους εδίωξαν, ιδιαίτερα τον άγιο Αθανάσιο, εκείνοι έδωσαν τον εαυτό τους στον Θεό και τον υπηρέτησαν.
Και οι δύο άγιοι κατάλαβαν καλά ότι ο άνθρωπος υπάρχει σ’ αυτόν τον κόσμο, γιατί τον έφερε ο Θεός, υπάρχει σ’ αυτόν τον κόσμο, για να μπει στον δρόμο του Θεού, υπάρχει σ’ αυτόν τον κόσμο, για να μπει στον δρόμο της αγιότητος· όχι σε κάποιους άλλους δρόμους. Και οι δύο αυτοί Πατέρες ήταν πρωτίστως και κυρίως άγιοι και ως άγιοι υπηρέτησαν την Εκκλησία και ως άγιοι έκαναν τους αγώνες και ως άγιοι έφεραν εις πέρας τους αγώνες και το έργο που είχαν να κάνουν.
Γνωρίζουμε καλά ότι όλοι οι Πατέρες που έλαβαν μέρος και στην Α’ Οικουμενική Σύνοδο και στη Β’ και στη Γ’ και στην Δ’ και στην Ε’ και στην ΣΤ’ και στην Ζ’ Οικουμενική Σύνοδο ήταν άγιοι και όλοι εορτάζονται ως άγιοι. Διότι μόνο άγιοι μέσα στην Εκκλησία μπορούν να πουν την αλήθεια, μόνο άγιοι μπορούν να παραδώσουν την αλήθεια. Την αλήθεια του Χριστού, την οποία ζουν οι ίδιοι και την παραδίδουν στους επομένους.
Και ο άγιος Αθανάσιος και ο άγιος Κύριλλος ήταν άγιοι. Δεν θα μπορούσαν ποτέ να κάνουν το έργο που έκαναν, αν δεν ήταν άγιοι. Δεν θα μπορούσαν να παίξουν τον ρόλο που έπαιξαν και ο ένας στη δική του Οικουμενική Σύνοδο και ο άλλος, εάν δεν ήταν άγιοι. Και έγιναν άγιοι όχι τυχαία, αλλά διότι το ποθούσε η ψυχή τους. Όπως είπαμε, δεν μετρούσε γι’ αυτούς τίποτε άλλο παρά αυτό: ο Χριστός, η αλήθεια του Χριστού. Μετρούσε γι’ αυτούς η σωτηρία, μετρούσε ο αγιασμός.
Σήμερα οι χριστιανοί, όπως είπαμε και άλλη φορά, τρέχουν στους αγίους, γιορτάζουν τους αγίους, καταφεύγουν στους αγίους, παρακαλούν τους αγίους, ζητούν τη χάρη των αγίων, αλλά δεν συναντάς χριστιανό που ν’ αγαπά την αγιότητα, να θυσιάζει τα πάντα για την αγιότητα και αυτό να είναι το μέλημά του: πώς θα βρεθεί στον δρόμο αυτό του Θεού, στον δρόμο της αγιότητος, πώς θα σωθεί η ψυχή του και θα τον αγιάσει ο Θεός. Σπάνια να συναντήσεις τέτοιο χριστιανό, και όμως αυτός είναι ο δρόμος μας, αυτή είναι η ζωή μας. Μόνο έτσι μπορούμε να είμαστε χριστιανοί, μόνο έτσι μπορούμε να έχουμε τη Χάρη των αγίων και να τους μιμηθούμε, μόνο έτσι μπορούμε να καταλάβουμε και τους σημερινούς αγίους και να τους τιμήσουμε αληθινά.
Είθε ο Θεός, αδελφοί μου, κάποτε, ως Θεός που είναι και τα ξέρει όλα και τα μπορεί όλα, να βρει τρόπο να μας ξυπνήσει, να βρει τρόπο να μας βάλει σ’ αυτόν τον δρόμο, να βρει τρόπο να μας κάνει να λαχταρούμε τον αγιασμό μας. «Τούτο γάρ εστι θέλημα του Θεού, ο αγιασμός υμών» (Α’ Θεσ. 4:3). Και με τις πρεσβείες όλων των αγίων και ιδιαίτερα των σημερινών να βαδίσουμε την οδό του Κυρίου, αδελφοί μου, να σωθούμε, να αγιασθούμε, αν θέλετε, να κερδίσουμε – με τη σωστή έννοια – και τη ζωή αυτή και την άλλη, για να ζούμε αιώνια με τον Θεό και με τους αγίους του.
Από το βιβλίο: π. Συμεών Κραγιοπούλου, “Θέλεις να αγιάσεις;”, Πανόραμα Θεσσαλονίκης, 1999, σελ. 252.
www.dogma.gr

[toula]

20 Ιανουαρίου μνήμη του Οσίου Πατρός ημών Ευθυμίου .
Αληθινά κράζει ο προφήτης:
«Αγαλλιάσθω η έρημος και ανθήτω ως κρίνον».
Με τη θρησκεία του Χριστού γεμίσανε οι ερημιές από αγίους ανθρώπους, από άνθη πνευματικά.
«Και αντί της στιβής, αναβήσεται κυπάρισσος, αντί δε της κονίζης, αναβήσεται μυρσίνη».
Και ο υμνωδός για τον καθένα απ αὐτοὺς τους αγγελικούς κατοίκους της ερήμου, που είχανε το δάκρυ καθημερινό, αλλά όχι το δάκρυ της απελπισίας, αλλά της κατανύξεως το «χαροποιόν δάκρυον» ψέλνει παθητικά:
«Ταις των δακρύων σου ροαίς, της ερήμου το άγονον εγεώργησας, και τοις εκ βάθους στεναγμοίς εις εκατόν τους πόνους εκαρποφόρησας, και γέγονας φωστήρ, τη οικουμένη λάμπων τοις θαύμασι, Ευθύμιε πατήρ ημών όσιε.
Πρέσβευε Χριστώ τω Θεώ σωθήναι τας ψυχάς ημών».
Φώτη Κόντογλου.