Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

Οι λογισμοί όχι μόνο καθορίζουν τη ζωή μας αλλά και όλο μας το είναι.
Πολλές φορές οι λογισμοί γίνονται σχοινιά που τα κρατάει ο πονηρός για να μας πηγαίνει όπου θέλει, χωρίς εμείς να προβάλλουμε αντίσταση. Έχουμε τεράστια ευθύνη και πρέπει να το παραδεχτούμε.
Όλα αυτά γιατί δεν υπάρχει σωστή θέση μάχης έναντι των λογισμών, που δεν είναι άλλη από τον κανόνα της προσευχής και ιδιαίτερα την μονολογιστική ευχή «Κύριε Ιησού Χριστέ Ελέησόν με».
Ακούμε κάτι , βλέπουμε κάποια συμπεριφορά του άλλου που είναι φυσιολογική , αλλά εμάς αμέσως ο λογισμός αρχίζει να κάνει τα δικά του «παιχνίδια». Ιδιαίτερα για τους Ιερείς και την Εκκλησία αλλά και γενικά για Εκκλησιαστικά πράγματα γίνεται ένας χαμός φτάνοντας πολλές φορές στην παράνοια. « Πώς με κοίταξε έτσι ο πατήρ, μα γιατί να το πει αυτό , δεν έπρεπε να μου πει εκείνο; Γιατί μου έκανε παρατήρηση; κλπ κλπ».
Τουλάχιστον στους Ιερείς και στην Εκκλησία πολλά μένουν στο επίπεδο των λογισμών , σε γνωστούς και φίλους όμως, μπορεί ο άλλος να φτάσει στην επίθεση αλλά και στην διακοπή κοινωνίας με το άλλο πρόσωπο. Όλα αυτά πολλές φορές ξεκινούν από παρεξήγηση κάποιου πράγματος διότι το ερμηνεύσαμε με κακό λογισμό! Ξεκινάει λοιπόν ο λογισμός : «Μα γιατί μου το είπε αυτό ; Μήπως υπονοεί κάτι και δεν μου το λέει στα ίσια; Κλπ κλπ». Ο λογισμός ετοιμάζει το έδαφος και αρχίζει μετά και οπλίζει τον εαυτό μας «Θα πάω να του την πω! Ξέρω γιατί μου το είπε αυτό ή γιατί με κοίταξε έτσι κλπ».
Βγάζουμε δυστυχώς συμπεράσματα και πάλι δυστυχώς πέφτουμε έξω διότι πολύ απλά δεν μπορούμε να γνωρίζουμε την καρδιά και τη ζωή του κάθε ανθρώπου. Έτσι μπαίνουμε πολλές φορές στη θέση του Χριστού και γινόμαστε αντίχριστοι. Από την άλλη, δίνουμε κι εμείς δικαιώματα ώστε να γεννηθούν άσχημοι λογισμοί στους αδερφούς μας διότι πολλές φορές είμαστε από έξω κούκλα και από μέσα πανούκλα και αυτό φαίνεται . Αντί το αποτύπωμά μας στη ζωή να είναι το αυθεντικό μας «είναι» βγάζουμε έξω ένα «φαίνεσθαι» το οποίο είναι διαταραγμένο και δεν περιέχει καθαρά και αυθεντικά στοιχεία αρετών. Μπορεί να έχει ένα μίγμα από ψευτο-ευσέβεια, θρησκευτική παντογνωσία, αυτοδικαίωση, ανωτερότητα, κενοδοξία, σωτηριολογική υπερηφάνεια (Εγώ θα σωθώ διότι βαδίζω σωστά και είμαι εντάξει.)
Ας πάμε λίγο στο θεραπευτικό κομμάτι:
Τα πράγματα αγαπητοί μου είναι πολύ απλά. Ας κάνουμε αυτό που έλεγε και ο Άγιος Γέρων Παϊσιος «Να γίνει ο νους εργοστάσιο καλών λογισμών». Ας αφήσουμε λοιπόν και κάτι να πέσει κάτω, ας μην το <<μυρμηγκιάζουμε>> και αν τέλος πάντων μας τρώει κάτι ας το ξεκαθαρίσουμε με τον αδερφό χωρίς να γίνει ο νους μας αρένα δαιμόνων.
Να νιώθουμε χειρότεροι όλων ! Ας τοποθετήσουμε τον εαυτό μας όπως τοποθετούσε τον εαυτό του ο Απόστολος των Εθνών Παύλος. «Πιστός ο λόγος και πάσης αποδοχής άξιος, ότι Χριστός Ιησούς ήλθεν εις τον κόσμον αμαρτωλούς σώσαι, ων πρώτος ειμι εγώ» (Α' Τιμ. α' 15).
Να μην επιτρέπουμε να γεννιούνται άσχημοι λογισμοί και αν ξεπηδήσει κανένας να τον εξοντώσουμε με την «ευχούλα». Όταν έχουμε καλλιεργήσει την ταπεινότητα όπως οι Άγιοι, δεν πρόκειται ποτέ να παρεξηγήσουμε τίποτα, δεν πρόκειται ποτέ να πάρουμε κάτι στραβά , δεν πρόκειται ποτέ να κάνουμε μηχανορραφίες, διότι πολύ απλά θα βλέπουμε τους άλλους ως Αγίους και τον εαυτό μας ως τελευταίο όλων . Αυτό είναι το βίωμα μετανοίας που ανοίγει ο δρόμος για τη Βασιλεία των ουρανών.
Ας αφήσουμε λοιπόν να πέσει και κάτι κάτω, ας μην βγάζουμε συμπεράσματα και καταδικαστικές αποφάσεις.
Nα έχουμε ανοιχτή αγκαλιά , να βγάζουμε το πραγματικό μας «Είναι» διότι αυτό είναι που θα αποδεχτεί ή όχι άλλος και όχι κάποιο κατασκεύασμα. Να είμαστε ξεκάθαροι αλλά πάντα με γλυκύτητα και υποχώρηση, ας δίνουμε χώρο στο άλλον και ας περιμένουμε….Και την ώρα της αναμονής ας κάνουμε λίγο προσευχούλα και ας κατέβουμε λιγάκι κάποια σκαλοπάτια... Δεν θα μας κάνει κακό.
Λίγη προσπάθεια, με βαθιά προσευχή και ο Κύριος θα φωτίσει !
π. Σπυρίδων Σκουτής - euxh .gr
euxh.gr - Άσε και κάτι να πέσει κάτω…

[toula]

Κουράστηκα να κρίνεται όλη η ζωή μου στο βλέμμα του άλλου.
Που όλο ζητάει,
όλο επιθυμεί,
όλο κρίνει και επικρίνει την ζωή μου.
Μονάχα στα μάτια σου Χριστέ, βρίσκω την ανάπαυση,
γιατί ξέρω ότι με γνωρίζεις χωρίς να σου μιλώ,
ότι με αγαπάς χωρίς να σου δίνω,
ότι δεν με κρίνεις κι ας είναι η ζωή μου διαλυμένη.
Δεν περιμένεις τίποτε από μένα παρά μονάχα εμένα.
Με σώζεις κι ας είμαι για την κόλαση.
"..κοιμήθηκα σε πολλές αγκαλιές Χριστέ μου, μα μονάχα η δική σου μοσχοβολούσε…"
-π. Λίβυος-

[toula]

Τελικά είναι πολύ δύσκολο να αγαπήσουμε τον άνθρωπο.
Τον άνθρωπος όπως είναι και όχι όπως θα θέλαμε να είναι.
Αγαπάμε την εικόνα του.
Την ιδέα του.
Την “εκδοχή” που μας βολεύει.
Μας αγαπάνε όσο εξυπηρετούμε τη φαντασίωσή τους.
Όσο χωράμε στην ταμπέλα τους.
Όσο γινόμαστε εργαλείο στην ιδεολογία τους.
Μα μόλις μιλήσεις με τρόπο που τους φέρνει απέναντι στο Λακανικό "Πραγματικό", μόλις πεις κάτι που δεν τους χαϊδεύει, τότε πέφτει η μάσκα:
η αγάπη γίνεται οργή, η εκτίμηση γίνεται απόρριψη, η μνήμη μηδενίζεται.
Και είναι συγκλονιστικό πόσο εύκολα ο άνθρωπος ξεχνά ποιος ήσουν, τι έκανες, πόσο στάθηκες… επειδή απλώς δεν είσαι πια η φαντασίωσή του.
Οι “προοδευτικοί” σε θέλουν προοδευτικό.
Οι “συντηρητικοί” σε θέλουν συντηρητικό.
Οι πάντες σε θέλουν κάτι: μια ετικέτα, μια σημαία, μια θέση.
Όμως εγώ δεν είμαι ιδέα, είμαι άνθρωπος που θέλει να ζήσει.
Με ότι ρευστό και αβέβαιο σημαίνει αυτό.
Δεν είμαι ταμπέλα.
Δεν είμαι προϊόν προς κατανάλωση.
Είμαι άνθρωπος. Είμαι ζωή. Κινούμαι. Υπάρχω γι αυτό υποφέρω. Κάνω σωστά και λάθη, ωραία και άσχημα, πέφτω σε αμαρτίες πολλές φορές μεγάλες και ίσως κάπου κάπου συναντώ την αρετή, νιώθω αυτή την γλυκιά Παρουσία Του, κι αυτή ως δώρο Του και όχι ως δικό μου κατόρθωμα.
Και όσο περνά ο καιρός, το καταλαβαίνω όλο και πιο καθαρά:
δεν γίνεται να ικανοποιούμε όλους.
Μπορούμε μόνο να σταθούμε αληθινοί.
Και να αντέξουμε την αλήθεια, ακόμη κι όταν δεν χειροκροτείται.
-π.Λίβυος-

[toula]

Κάποιοι λένε: Μόνο ο Θεός θα με κρίνει! Ξεχνώντας οτι ναι! Όντως! Κάποτε ο Θεός ΘΑ τους κρίνει.Οπως άλλωστε θα μας κρινει όλους, αν και η κρίσις ήδη εστί. Και το Κριτήριο δεν θα ειναι ο εαυτός μας ή οι άλλοι , η καλωσυνη ή η κακότητα αλλα ο ίδιος ο Θεός ! Μπαίνετε αβιαστα σε αυτή την διαδικασία σύγκρισης με τον Θεό; Ανόητοι ανθρωποι , αρνείστε την ασημαντη κρίση των ανθρώπων και παραδίνεστε έτσι ασυλλόγιστα στην σύγκριση, στην κρίση του Θεού; Θα είναι αδεκαστη, τελεσιδικη και αδυσωπητη και τιποτα δεν θα την επηρεάσει. Ούτε καν η ιδέα, η οποία προφανώς έχετε για τον εαυτό σας, ότι εχετε ήδη κριθεί απο τον Θεό για την δικαιοσυνη σας και διαφέρετε από τους άλλους. Ο υψων εαυτόν ταπεινωθήσεται.Όποιος δικαιώνει τον εαυτό του θα απορριφθεί.

π. Παντ. Κρούσκος

[toula]

Οι λέξεις "αμαρτία", "εντολές", "κρίση του Θεού" κ.τ.ό. απουσιάζουν ολοένα και περισσότερο απο το λεξιλόγιο και των θεολόγων στις μέρες μας. Στην προσπάθειά τους ενδεχομένως να απομακρύνουν (σωστά) από τη φαντασία των χριστιανών την εικόνα ενός Θεού εκδικητή και τιμωρού, αδειάζουν τον Θεό από τη δυνατότητά του να...κρίνει.
Ο άνθρωπος έχει τη δυνατότητα να κρίνει τους πάντες και τα πάντα, ο Θεός όμως όχι. Ο Θεός μόνο αγαπά και συγχωρεί, αλλά δεν κρίνει, όχι βέβαια με τρόπο εκδικητικό αλλά παιδαγωγικό. Όπως ένας γονιός προς το παιδί του. Επειδή το αγαπά το ελέγχει, ενώ ένα παιδί ξένο μπορεί να τον αφήνει αδιάφορο όταν πράττει το κακό. Φανταστείτε έναν γονιό να διαπιστώνει ότι το παιδί του κλέβει, και να μην το ελέγχει επειδή η κλοπή το ευχαριστεί...
Αλλά και τι άλλο είναι αυτό που ζούμε μετά την Πτώση παρά η κρίση του Θεού;
Δείτε και την θεραπεία των δέκα λεπρών. Ο Χριστός εκφράζει την κρίση του ρωτώντας πού είναι οι εννέα που θεραπεύτηκαν και δε γύρισαν να δοξάσουν τον Θεό. Δεν το ρωτά επειδή ήθελε να τον ευχαριστήσουν ή επειδή τους κρίνει ως αχάριστους. Κρίνει τη στάση τους επειδή με αυτή ξέχασαν τον Θεό και αυτό είναι κακό για τους ίδιους.
Η κρίση λοιπόν του Θεού υφίσταται διαρκώς και ταυτίζεται με την αγάπη του, έστω κι αν μας δυσαρεστεί.

π. Παντ. Κρούσκος

[toula]

Εμείς δέν είμαστε οι σωτήρες τού κόσμου, αλλά ο Χριστός είναι ο Σωτήρας τού κόσμου. Νά είμαστε ταπεινοί καί νά γνωρίζουμε τα όριά μας. Αν όμως είμαστε υπερήφανοι και προσπαθούμε νά αντιμετωπίζουμε κάθε περίσταση θεωρώντας ότι είμαστε σπουδαίοι προφήτες, τότε μπορεί να μήν τό αντέξουμε. Το καλύτερο είναι να έχουμε υπόψιν μας ότι ο Χριστός είναι ο Σωτήρας μας, ενώ εμείς είμαστε αχρείοι δούλοι. Προσπαθείτε και κάνετε αυτό που μπορείτε και αφήνετε τα υπόλοιπα στον Θεό. Αυτή ήταν η αρχή τών Πατέρων τής ερήμου, ο κανόνας πού είχαν στή ζωή τους : νά κάνουν αυτό πού μπορούσαν χωρίς άγχος ότι είναι δεσμευμένοι από κανόνες. Πεθαίνοντας γιά μάς ο Θεός μάς ελευθέρωσε από τήν δουλεία τού νόμου, αλλά εμείς δημιουργούμε νόμους καί υποδουλώνουμε τούς εαυτούς μας στούς νόμους αυτούς. Όταν γινόμαστε δούλοι τών νόμων καί τούς εκπληρώνουμε, υπερηφανευόμαστε γι αυτό, αντίθετα όταν δέν τούς εκπληρώνουμε βασανιζόμαστε καί δέν νοιώθουμε ευχαριστημένοι. Ούτε τό ένα ούτε τό άλλο χρειάζεται. Πρέπει νά κάνουμε ό,τι μπορούμε καί μέ πίστη καί ευγνωμοσύνη νά αφήνουμε τά υπόλοιπα στόν Θεό. Αυτός ήταν ο κανόνας τών πρώτων ασκητών τής ερήμου, καί νομίζω ότι ένας πνευματικός πατέρας πρέπει επίσης νά τον ακολουθεί. Όλοι μπορούμε νά λειτουργήσουμε ευεργετικά άν γνωρίζουμε τήν θέση μας καί τά μέτρα μας καί δέν προσπαθούμε νά τά υπερβούμε. Είμαστε πολύτιμοι λίθοι μέ τούς οποίους ο ουράνιος δομήτωρ κτίζει τόν Ναό Του. Αλλά άν προσπαθούμε να ύπερβούμε τά μέτρα μας, τότε καταστρέφουμε τά πάντα.
γέροντας Ζαχαρίας

[toula]

Μνήμη του Οσίου Πατρός ημών Βησσαριωνος του Αγαθωνιτου.
Ήταν προπαραμονές Χριστουγέννων του έτους 1988.
Στο Αρχονταρίκι της Μονής Αγάθωνος με κρεμαστό τζάκι ο Γέροντας Βησσαρίων διάβαζε κάποιο Χριστιανικό έντυπο.
Ήταν απορροφημένος και φαινόταν συγκινημένος.
Σε μιά στιγμή ο σημερινός Ηγούμενος, πατήρ Δαμασκηνός, ο οποίος καθόταν κοντά του και έγραφε Χριστουγεννιάτικες κάρτες αντιλήφθηκε το Γέροντα να κλαίει και να προσπαθεί να σφογγίσει τα δάκρυά του.
Γιατί κλαις, παπούλλη, τον ρώτησε;
— Δεν έχω τίποτα, παιδί μου, απάντησε, μην ανησυχείς!
Μα κλαις, παπούλλη! Πες μου γιατί κλαις; Σου συμβαίνει τίποτα;
— Όχι, παιδί μου! Να, κάτι θυμήθηκα. Ποτέ να μην ξανάρθουν στον τόπο μας εκείνα τα μαύρα χρόνια της κατοχής, της εξαθλιώσεως, της πείνας.
Θυμάμαι κάτι που μου συνέβηκε κατά τη Θεία Λειτουργία των Χριστουγέννων του 1941, σε ένα ορεινό χωριό της Καρδίτσας, όπου τότε εφημέρευα.
Όταν βγήκα στην Ωραία Πύλη με το Άγιο Δισκοπότηρο στα χέρια και είπα το «Μετά φόβου Θεού, πίστεως και αγάπης προσέλθετε», άρχισαν να έρχονται για τη Θεία Κοινωνία όλοι οι χωριανοί, με προπορευόμενα τα παδιά τους.
Μιά νεαρή μάννα έφερε μπροστά μου το σκελετωμένο παιδάκι της.
Εκείνο άνοιξε το στοματάκι του και περίμενε το Θείο Μαργαρίτη· περίμενε να μεταλάβει το Σώμα και το Αίμα του Χριστού μας.
Μου είπε το όνομά του και το κοινώνησα.
Αλλά, αντί να απομακρυνθεί κράτησε σφιχτά, το καϋμένο, με τα αδυνατισμένα χεράκια του το ιερό μάκτρο, το κόκκινο μανδήλι που σκουπίζουμε τα στόματά μας μετά τη Θεία Κοινωνία, και μου φώναξε κλαίοντας:
—Κι’ άλλο, παπούλλη, κι’ άλλο!
Πεινούσε το παιδάκι μου!
Λύγισαν τα γόνατά μου και μιά τρεμούλα απλώθησε σε όλο το κορμί μου.
Βούρκωσαν τα μάτια μου και για να μη δουν οι πιστοί γύρισα στην Αγία Τράπεζα.
Άφησα το Άγιο Ποτήριο και κάθισα σ’ ένα σκαμνάκι. Έκλαψα και είπα με ανθρώπινο πόνο:
— Γιατί άφησες, Θεέ μου, την πατρίδα μας να έλθει σε τέτοια δυστυχία; Λυπήσου, Κύριε, τα παιδιά μας!
Δρ Χαραλάμπης Μ. Μπούσιας
Μέγας Υμνογράφος της των Αλεξανδρέων Εκκλησίας.

[toula]

Την 3ην Μαρτίου του έτους 2006, έγινε η Ανακομιδή του ιερού Σκηνώματος του Γέροντος Βησσαρίωνος, Ιερομονάχου της Ιεράς Μονής Αγάθωνος.
Τότε το σώμα του Γέροντος, το οποίο παρέμεινε για δεκαπέντε ολόκληρα έτη στον τάφο, βρέθηκε άφθαρτο, αδιάλυτο και ευωδιάζον.
Από τότε το ιερό σκήνωμα, τοποθετημένο σε λάρνακα, αναλλοίωτο αποτελεί, «σημείο» αναφοράς των πιστών που επισκέπτονται τη Μονή Αγάθωνος, τον τόπο της ασκήσεώς του.
Ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης μας, τότε, προκειμένου να διασφαλίσει την τιμή του Οσίου Γέροντος αλλά και της μονής μας, εκάλεσε τον συνταξιούχον, πρύτανη των ιατροδικαστών, κ. Πάνον Γιαμαρέλλον.
Ο κ. Γιαμαρέλλος ήλθε στο μοναστήρι μας, για να εξετάσει μακροσκοπικά το σκήνωμα του Γέροντα. Η εξέταση δεν ήταν ακριβώς μακροσκοπική, αφού ο ιατροδικαστής, για να έχει πιο ασφαλή γνώμη, έπιασε τα χέρια και τα πόδια του π. Βησσαρίωνα και τα κούνησε.
Αυτό, όμως, που άφησε όλους εμάς που είμασταν εκεί και πιο πολύ τον πεπειραμένο ιατροδικαστή, άφωνους, ήταν το εξής θαυμαστό γεγονός.
Όταν επιχείρησε να πάρει το μικρό Ευαγγέλιο από τα χέρια του Οσίου Γέροντα, για να ελέγξει αν και πόσο φθάρθηκε από το χρόνο, ο Γέροντας δεν… του το έδινε.
Ο ιατροδικαστής το τράβηξε δυο τρεις φορές επίμονα χωρίς αποτέλεσμα.
Και τότε ψιθύρισε:
– Θεέ μου, τι είναι αυτό που ζω; Τέτοιο φαινόμενο δεν έχω ξαναδεί καθ’ όλην τη διάρκεια της υπερπεντηκονταετούς ιατροδικαστικής μου καριέρας!
Άνθρωπος πεθαμένος, πριν από 15 χρόνια, και να κρατάει σφιχτά στα χέρια του το Ευαγγέλιο και να μην μπορώ να του το πάρω!
Αυτό είναι πραγματικά για μένα πολύ θαυμαστό γεγονός.
Γεμάτος έκπληξη και θαυμασμό απευθύνθηκε στον Όσο και του είπε:
– Δος το μου, πάτερ, να το δω και θα σου το δώσω πάλι.
Τότε, είδαμε το χέρι του Γέροντα να χαλαρώνει και να αφήνει το Ευαγγέλιο στα χέρια του ιατροδικαστού, ο οποίος συγκλονισμένος έκανε τον σταυρό του.
Αφού το ξεφύλλισε, το βρήκε ανέπαφο από τον χρόνο, το έβαλε πάλε στο χέρι του Οσίου Γέροντα, ο οποίος, το έσφιξε πάλι στην παλάμη του και έτσι το κρατάει μέχρι σήμερα!
Αυτά τα θαυμαστά γεγονότα παν ζήσαμε, ο κορυφαίος Ιατροδικαστής και εμείς μαζί του μέσα στο παρεκκλήσιο της Ιεράς μονής μας, το Σάββατο της 11ης Μαρτίου 2006, θέλησα να τα καταγράψω σ’ αυτό το μικρό φυλλάδιο, με τη μορφή ποιήματος.
Μοναδικός σκοπός μου είναι να καταθέσω τη μαρτυρία μου, να πληροφορηθούν οι χριστιανοί τα θαυμάσια του Θεού, να δοξάζουν το Άγιο Όνομά Του.
Να τιμούν τον π. Βησσαρίωνα ως Άγιο της Εκκλησίας μας και να τον επικαλούνται στις προσευχές τους.
π. Δαμασκηνός
Έγραφον εν τη Ιερά Μονή Αγάθωνος την 1ην Σεπτεμβρίου του έτους 2016, ημέρα εορτασμού της Εκκλησιαστικής μας Πρωτοχρονιάς.
Σημείωμα (αντί προλόγου), του Αρχιμανδρίτη Δαμασκηνού Θ. Ζαχαράκη (†2017), Ηγουμένου Ιεράς Μονής Αγάθωνος, στο βιβλίο του το “Ευαγγέλιο του Γέροντα Βησσαρίωνα”, έκδοση Ιεράς Μονής Αγάθωνος

[toula]

21 Ιανουαρίου μνήμη του Οσίου Πατρός ημών Μαξίμου του Ομολογητού .
Ερμηνευτική ανάλυση τού «Πάτερ ημών» από τον Άγιο Μάξιμο τον Ομολογητή
Σεβ. Μητρ. Ναυπάκτου κ. Ιεροθέου.
Συνεχίζοντας την ανάγνωση τών έργων τού αγίου Μαξίμου τού Ομολογητού από την έκδοση τής Φιλοκαλίας τών ιερών Νηπτικών έφθασα στην προσευχή «Πάτερ ημών», δηλαδή την ερμηνεία τής Κυριακής προσευχής, τής προσευχής που παρέδωκε ο Χριστός στους Μαθητές Του και δι’ αυτών σε όλους τους Χριστιανούς, δια μέσου τών αιώνων.
Πρόκειται για μια τέλεια και καταπληκτική ερμηνεία τής περίφημης αυτής προσευχής, μέσα από την οποία ερμήνευσε το μυστήριο τής θείας οικονομίας.
Είναι γνωστόν ότι η προσευχή «Πάτερ ημών» περιλαμβάνει εννέα αιτήματα-δεήσεις προς τον Θεό. Ο άγιος Μάξιμος βλέπει μέσα στα αιτήματα αυτά τα επτά μυστήρια τής θείας οικονομίας, τού μυστηρίου τής ενανθρωπήσεως τού Υιού και Λόγου τού Θεού.
Στα πρώτα αιτήματα (Πάτερ ημών ο εν τοις ουρανοίς, αγιασθήτω το όνομά σου, ελθέτω η Βασιλεία σου) εντοπίζει την θεολογία, τον λόγο περί τού Θεού, αφού εκεί περιγράφεται ο Τριαδικός Θεός, δηλαδή ο Πατήρ, ο Υιος που φανέρωσε το θέλημα τού Πατρός και το Άγιον Πνεύμα δια τού οποίου αποκτάμε γνώση τής Βασιλείας τού Τριαδικού Θεού.
Το δεύτερο μυστήριο (ελθέτω η βασιλεία σου) είναι η κατά Χάρη υιοθεσία με το να μάς χαρίση ο Χριστός την υπερφυσική και ουράνια γέννηση και συνθέωση με την Χάρη τού αγίου Πνεύματος.
Το τρίτο μυστήριο (γενηθήτω το θέλημά σου ως εν ουρανώ και επί τής γης) είναι η ισοτιμία με τους αγγέλους, διότι ο Χριστός με τον Σταυρό Του ήνωσε τα εν τοις ουρανοίς και τα επί γης, και με την Ανάληψή Του συνήψε τα αισθητά με τα νοητά και ενοποίησε ολόκληρη την κτιστή φύση.
Το τέταρτο μυστήριο (τον άρτον ημών τον επιούσιον δος ημίν σήμερον) είναι η μέθεξη στην θεία ζωή, με το μυστήριο τής θείας Ευχαριστίας.
Το πέμπτο μυστήριο (και άφες ημίν τα οφειλήματα ημών ως και ημείς αφίεμεν τοις οφειλέταις ημών) είναι η αποκατάσταση τής πεπτωκυίας φύσεώς μας στην απαθή φύση, που έγινε με την ένωση τής άκτιστης και τής κτιστής φύσεως στο πρόσωπο τού Λόγου.
Το έκτο μυστήριο (και μη εισενέγκης ημάς εις πειρασμόν) είναι η κατάλυση τού νόμου τής αμαρτίας με την υπέρβαση τού ενηδόνου και τού επωδύνου πειρασμού.
Και το έβδομο μυστήριο τής θείας οικονομίας (αλλά ρύσαι ημάς από τού πειρασμού) είναι η καθαίρεση τής τυραννίας τού πονηρού, δηλαδή τού διαβόλου, αφού ο Χριστός προσέλαβε αυτήν την σάρκα που νικήθηκε από τον διάβολο στο πρόσωπο τού Αδάμ, και με αυτήν δηλητήριασε τον διάβολο, ώστε αυτός στην συνέχεια να αποβάλη όλους εκείνους που είχε καταπιή με την αμαρτία.
Αυτή η ερμηνευτική ανάλυση τού «Πάτερ ημών» από τον άγιο Μάξιμο τον Ομολογητή δείχνει τα επτά μυστήρια τής θείας οικονομίας, δηλαδή το τι έκανε ο Χριστός με την ενανθρώπησή Του στον άνθρωπο και πώς ο άνθρωπος εν Χριστώ μπορεί να προχωρήση από το παρά φύση, στο κατά φύση και το υπέρ φύση.

[toula]

""Ὁ ἔχων ὦτα ἀκούειν, ἀκουέτῳ. """
Σέ τοῦτον τόν κόσμο, ὁ ἄνθρωπος βρίσκεται πάντοτε μεταξύ τοῦ διαβόλου καί τοῦ Θεοῦ, συμφιλιώνεται εἴτε μέ τόν ἕνα εἴτε μέ τόν Ἄλλο, ζεῖ εἴτε μέ τόν ἕνα εἴτε μέ τόν Ἄλλο.
Εἶναι φίλος τοῦ διαβόλου καί ζεῖ μέ αὐτόν, ὅταν βαδίζει στίς ἁμαρτίες καί τά πάθη, ἐπειδή αὐτά εἶναι ἡ ψυχή, ἡ καρδιά τοῦ διαβόλου.
Ἀπό τήν ἄλλη πλευρά εἶναι φίλος τοῦ Θεοῦ, ζεῖ μέ Αὐτόν, ὅταν πορεύεται μέ τίς ἅγιες ἐντολές τοῦ Κυρίου, ὅταν γίνεται σύσσωμος τοῦ Θεανθρωπίνου σώματος τοῦ Χριστοῦ, τῆς Ἐκκλησίας, στήν ὁποία ἀποθησαυρίζεται ὁλόκληρος ὁ πλοῦτος, ὅλων τῶν Θείων αἰωνιοτήτων.
Ναί, σέ τοῦτον ἐδῶ τόν κόσμο, ὁ ἄνθρωπος παρακάθεται, πάντοτε, εἴτε στήν τράπεζα τοῦ διαβόλου εἴτε στήν τράπεζα τοῦ Κυρίου Χριστοῦ, τοῦ Μόνου Ἀληθινοῦ Θεοῦ.
Ἀναμφίβολα, ὁλόκληρο τό Εὐαγγέλιο τοῦ Σωτῆρος ἔγκειται στό ὅτι «τό σῶμα τῶ Κυρίῳ, καί ὁ Κύριος τῶ σώματι».
Ἔτσι γνωρίζουμε τό αἰώνιο μυστήριο τοῦ ἀνθρωπίνου ὄντος : πώς ὁ Κύριος Ἰησοῦς Χριστός εἶναι ὁ Σωτήρας ὁλοκλήρου τοῦ ἀνθρώπου, ὄχι μόνο τῆς ψυχῆς ἀλλά καί τοῦ σώματός του.
Γι’ αὐτό καί τό σῶμα τοῦ χριστιανοῦ ὀφείλει νά εἶναι ναός ἅγιος, στόν ὁποῖο ζεῖ ἡ ἁγία ψυχή στόν κόσμο μας καί στόν ὁποῖο πρόκειται νά ζήσει καί μετά τήν κοινή ἀνάσταση τῶν νεκρῶν.
Τά σώματα τῶν χριστιανῶν, διά τοῦ ἁγίου Βαπτίσματος, τῆς Θείας Μεταλήψεως καί τοῦ εὐαγγελικοῦ τους βίου, ἔγιναν ἀναπόσπαστα μέρη τοῦ Θεανθρώπινου σώματος τοῦ Χριστοῦ.
Τά σώματα αὐτά δέν ἀνήκουν πλέον στούς ἴδιους, ἀλλά σέ Ἐκεῖνον.
Ὅ,τι ἔγινε μέ τό ἅγιο σῶμα Ἐκείνου πρόκειται νά συμβεῖ στά σώματα τῶν χριστιανῶν.
Γι’ αὐτό καί ὁ ἅγιος Ἀπόστολος εὐαγγελίζεται: «ὁ δέ Θεός καί τόν Κύριον ἤγειρε καί ἡμᾶς ἐξεγερεῖ διά τῆς δυνάμεως αὐτοῦ…».
Ὁ ἔχων ὦτα ἀκούειν, ἀκουέτῳ.
«Ὤ οἱ ἐγκαταλείποντες ὁδούς εὐθείας, τοῦ πορευθῆναι ἐν ὀδοῖς σκότους! Ὤ οἱ εὐφραινόμενοι ἐπί κακοῖς, καί χαίροντες ἐπί διαστροφῇ κακῇ! ὦν αἱ τρίβοι σκολιαί, καί καμπύλαι αἱ τροχιαί αὐτῶν, τοῦ μακράν σε ποιῆσαι ἀπό ὁδοῦ εὐθείας, καί ἀλλότριον τῆς δικαίας γνώμης. Υἱέ, μή σέ καταλάβῃ βουλή κακή,…..Χρηστοί ἔσονται οἰκήτορες γῆς· ἄκακοι δέ ὑπολειφθήσονται ἐν αὐτῇ· ὅτι εὐθεῖς κατασκηνώσουσι γῆν, καί ὅσιοι ὑπολειφθήσονται ἐν αὐτῇ. Ὁδοί ἀσεβῶν ἐκ γῆς ὀλοῦνται· οἱ δέ παράνομοι ἐξολοθρευθήσονται ἀπ’αὐτῆς».
Καλόν ἀγώνα καί Καλή Ἀνάσταση σύν πᾶσι τοῖς Ἁγίοις.
Γένοιτο Κύριε. Ἀμήν.
Άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς.
(Ἐπιμέλεια π. Ἀθανασίου Μηνᾶ)