Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

"Δεν μπορώ να Σε λησμονήσω.. "
Ο Κύριος αποκαλύπτει τα μυστήριά του στην ταπεινή ψυχή.
Σ’ όλη τη ζωή τους οι Άγιοι εταπείνωναν τον εαυτό τους και επάλευαν εναντίον της υπερηφανείας.
Και εγώ ταπεινώνομαι μέρα και νύχτα κι όμως ακόμα δεν εταπεινώθηκα όπως πρέπει, αλλά με το Άγιο Πνεύμα η ψυχή μου εγνώρισε την ταπείνωση του Χριστού, που μας παρήγγειλε να μάθωμε από Αυτόν, και η ψυχή μου ελκύεται συνεχώς προς τον Κύριο.
Ω, η κατά Χριστόν ταπείνωση!
Δίνει στην ψυχή μιαν ανέκφραστη χαρά εν Θεώ, και η ψυχή από την αγάπη του Θεού λησμονεί και γη και ουρανό και ολόκληρη στρέφεται με την επιθυμία της προς τον Θεό.
Ω, η κατά Χριστόν ταπείνωση!
Πώς είναι γλυκειά και ευχάριστη. Βρίσκεται μόνο στους αγγέλους και τις άγιες ψυχές.
Εμείς όμως οφείλομε να θεωρούμε τους εαυτούς μας σαν τους χειρότερους από όλους, και τότε θα μας δοθή να γνωρίσωμε εν Πνεύματι Αγίω την θεϊκή ταπείνωση του Χριστού.
Ο Κύριος μας έδωσε το Άγιο Πνεύμα κι εμάθαμε το άσμα του Κυρίου και από τη γλυκύτητα της αγάπης του Θεού λησμονούμε τον κόσμο.
Η αγάπη του Κυρίου είναι φλογερή και σβήνει τη μνήμη της γης.
Όποιος την έζησε, αυτός ακάματα, μέρα και νύχτα, την αναζητεί και ελκύεται προς αυτήν.
Μας κάνουν να πέφτουμε μακριά της η υπερηφάνεια και η ματαιοδοξία, η αντιπάθεια για τον αδελφό ή ο φθόνος, η κατάκριση του αδελφού.
Μας εγκαταλείπει, όταν έχωμε εμπαθείς σκέψεις, όταν προσκολλώμεθα στα γήινα.
Για όλα αυτά απομακρύνεται η χάρη και ερημωμένη η ψυχή πλήττει και ποθεί με πόνο τον Θεό, όπως έπληττε και ο Αδάμ ο πατέρας μας μετά την έξωσή του από τον παράδεισο και εφώναζε με δάκρυα προς τον Θεό:
«Σε νοσταλγεί η ψυχή μου, Κύριε, και με δάκρυα Σε ζητώ.
Δες τη θλίψη μου και φώτισε το σκοτάδι μου, για να χαρή η ψυχή μου.
Δεν μπορώ να Σε λησμονήσω.
Το ιλαρό και πράο βλέμμα Σου αιχμαλώτισε την ψυχή μου και ευφραινόταν το πνεύμα μου μέσα στον παράδεισο, όπου έβλεπα το πρόσωπό Σου.
Πώς να λησμονήσω τον παράδεισο, όπου με γέμιζε χαρά η αγάπη του Ουράνιου Πατέρα;»
Απόσπασμα από το βιβλίο του Αρχιμανδρίτου Σωφρονίου, νυν οσίου Σωφρονίου, ο «Άγιος Σιλουανός ο Αθωνίτης», έκδοση της Ιεράς Μονής Τιμίου Προδρόμου Έσσεξ Αγγλίας.

[toula]

Τον θανατώσαμε και τώρα δημιουργούμε «θεολογία» για τον «θάνατο του Θεού».
Η σύγχρονη επιστήμη προχώρησε σημαντικά στον χώρο της κατακτήσεως των δυνάμεων της φύσεως.
Αλλά με ποιο αποτέλεσμα;
Κάθε φορά ο Δημιουργός της φύσεως εκτοπίζεται ολοένα και περισσότερο από τον κόσμο και την ανθρώπινη συνείδηση. Όσο βαθύτερα αποκαλύπτονται τα γνήσια «θαύματα» του κόσμου, τόσο λιγότερο ευαίσθητος στο θαύμα γίνεται ο άνθρωπος ….
Άγιος Σωφρόνιος του Έσσεξ.

[toula]

Μην αποθαρρύνεστε, βλέποντας πώς κάποιοι επαναστατούν εναντίον σας.
Θα ήταν χειρότερο αν ο καθένας σας αγαπούσε: αυτό σημαίνει ότι είστε πολύ ευχαριστημένοι με τους ανθρώπους.
Ο Χριστός ήταν επίσης μισητός, είχε σταυρωθεί. Γιατί λοιπόν να περιμένουμε την παγκόσμια αγάπη αν ακολουθήσουμε τα βήματα του Χριστού;
Κρατήστε τη συνείδησή σας καθαρή και μην φοβάστε το ανθρώπινο μίσος, αλλά το μίσος στην ψυχή σας.
Ιερομόναχος Σεραφείμ Ροουζ.

[toula]

"15 Φεβρουαρίου μνημη του Οσίου Πατρός ημών Ανθιμου του εν Χιω."
”Ενδομύχως, μέσα στο βάθος της καρδιάς σας, να θέσετε το:
«οίμοι του αθλίου».
Όταν ακούει αυτό ο διάβολος, φεύγει μακριά.Αυτός κάνει την κατοικία του,όπου είναι η υπερηφάνεια,η κενοδοξία,η ανθρωπαρέσκεια,το μίσος,ο φθόνος,η κακία,η πονηρίας.
Της μετανοίας τα δάκρυα θα μας σώσουν.
Τα δάκρυα αυτά που θα χύσεις, θα σου λογισθούν μαρτυρικό αίμα.
Εκείνο το «γιατί» και εκείνο το «εγώ» που έχομεν,αυτά είναι η καταστροφή μας.
Διά να λάβη κανείς την χάριν του Αγ.Πνεύματος, πρέπει να υποφέρη πολύ,να κοπιάσει,να αγωνισθή.
Μη νομίσουμε ότι με τα αναπαυτικά, με τα χαρμόσυνα, με τα καλά φαγητά και με τα καλά φορέματα θα λάβωμεν την χάριν του Θεού.
Εάν ο Χριστός σε ιδή ότι θέλεις να σωθεις, θα σε βοηθήσει να το πετύχεις.
“Χαρά μεγάλη γίνεται εις τους ουρανούς, όταν σωθει μία και μόνη ψυχή∙ φαντασθειτε για πολλές∙ διότι γι’ αυτήν την ψυχήν, γι’ αυτές τις ψυχές, θυσιάσθηκε ο Υιός του Θεού, ο Χριστός μας.
Τα ευλογημένα λίγα είναι απέραντα και πολλά∙ τα ανευλόγητα είναι κατηγορημένα.
Η υπακοή και η ταπεινοφροσύνη μαζί θα γίνουν μία ωραία και ευωδιαστική ανθοδέσμη, την οποία θα κρύψετε μέσα στην καρδιά σας και θα την φρουρειτε, για να την παρουσιάσετε εκείνην την ημέραν εις τον Βασιλέα των βασιλευόντων, τον Χριστόν.
Όταν υπακούσεις, όταν υπομένεις, όταν ταπεινώνεσαι, θα ελκύεις περισσότερον την αγάπην του νυμφίου σου Χριστού.
Όσιος Άνθιμος ο εν Χιω.
Πνευματικοί λόγοι-Μετάνοια.

[toula]

Ἂν σκεφτόμασταν ὅτι ὁ πιὸ ἀδικημένος εἶναι ὁ Χριστός, θὰ δεχόμασταν μὲ χαρὰ τὴν ἀδικία.
Ἐνῶ ἦταν Θεός, κατέβηκε στὴν γῆ ἀπὸ πολλὴ ἀγάπη καὶ κλείσθηκε ἐννιὰ μῆνες στὴν κοιλιὰ τῆς Παναγίας.
Ὕστερα, τριάντα χρόνια ἔζησε ἀθόρυβα. Ἀπὸ δεκαπέντε μέχρι τριάντα χρόνων δούλευε μαραγκὸς στοὺς Ἑβραίους. Καὶ τί ἐργαλεῖα εἶχαν τότε; Ξύλινα πριόνια χρησιμοποιοῦσαν, μὲ κάτι καβίλιες ξύλινες. Τοῦ ἔδιναν καὶ κάτι σανίδια… καὶ Τοῦ ἔλεγαν: «Φτιάξε αὐτό, φτιάξε ἐκεῖνο…». Καὶ πῶς νὰ τὰ πλανίση; Πλανίζονταν μ᾿ ἐκεῖνα τὰ γύφτικα σίδερα, ποὺ χρησιμοποιοῦσαν τότε γιὰ πλάνες; Ξέρεις τί ζόρικα εἶναι;
Ἄντε ὕστερα, τρία χρόνια ταλαιπωρία! Ξυπόλυτος νὰ πηγαίνη ἀπὸ ἐδῶ–ἀπὸ ἐκεῖ, γιὰ νὰ κηρύττη! Θεράπευε ἀρρώστους, μὲ λάσπη ἄνοιγε τὰ μάτια τῶν τυφλῶν, καὶ αὐτοὶ ζητοῦσαν πάλι σημεῖα. Ἔβγαζε τὰ δαιμόνια ἀπὸ τοὺς δαιμονισμένους, ἀλλὰ δυστυχῶς οἱ ἀχάριστοι ἄνθρωποι Τοῦ ἔλεγαν πὼς εἶχε δαιμόνιο! Καὶ ἐνῶ τόσοι εἶχαν μιλήσει καὶ προφητεύσει γι᾿ Αὐτόν, τόσα θαύματα ἔκανε, καὶ τελικὰ ὀνειδισμούς, σταύρωμα.
Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης

[toula]

Μιά προσευχή…
με δύο λέξεις: Παναγία μου.
με τρεῖς λέξεις: Σταυρέ, βοήθει μοι.
με τέσσερις λέξεις: Ἁγία Τριάς, σῶσον ἡμᾶς.
με πέντε λέξεις: Ἅγιε Ἄγγελε, πρέσβευε ὑπέρ ἡμῶν.
χωρίς λέξεις: ένα δάκρυ.
για το πρωί: Δόξα τῷ Θεῶ!
για το βράδυ: Θεέ μου, Σέ εύχαριστώ. Συγχώρησέ με.
γιά ὅλες τίς ώρες: Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, ἐλέησόν με.
σαν τοῦ Χριστοῦ: Θεέ μου, ἄς γίνει τό θέλημά Σου.
σαν τῶν Ἀγγέλων: Ἅγιος ὁ Θεός, ἅγιος Ἰσχυρός, ἅγιος Ἀθάνατος, ἐλέησον ἡμᾶς.
με αγάπη: Θεέ μου, βοήθησε τόν κόσμο ὅλο, καί ἐμένα.
γιά τήν ὥρα πού φοβάμαι: Κύριος φωτισμός μου καί σωτήρ μου· τίνα φοβηθήσομαι;
γιά τήν ὥρα τοῦ πειρασμού: Κύριε, εἰς τό βοηθῆσαί μοι σπεύσον!
γιά ὅποιον με πόνεσε: Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, φώτισε τόν δοῦλο ἤ τήν δούλη Σου…
ὅταν δέν βρίσκω λόγια: Κύριε, στέκομαι ἐδῶ μπροστά Σου. Δές με.
Από το περιοδικό: “Προς τη Νίκη”

[toula]

«Δεν είναι τα φτερά που μπορούν να υψώσουν τον άνθρωπο πάνω από τη γη, η καθαρότητα και η απλότητα της καρδιάς.
Πρέπει να είσαι απλός στις πράξεις σου και καθαρός στη σκέψη και τα αισθήματα σου. Με την καθαρή καρδιά θα αναζητάς το Θεό, με την απλότητα θα τον βρίσκεις και θα τον χαίρεσαι.
Η καθαρή καρδιά περνάει εύκολα τις πύλες του ουρανού».
Όσιος Αμφιλόχιος Μακρής

[toula]

Σήμερα οι άνθρωποι ζητούν να τους αγαπήσουν και γι’ αυτό αποτυγχάνουν.
Το σωστό είναι να μην ενδιαφέρεσαι αν σε αγαπούν, αλλά αν εσύ αγαπάς τον Χριστό και τους ανθρώπους. Μόνο έτσι γεμίζει η ψυχή».
Άγιος Πορφύριος ο Καυσοκαλυβίτης

[toula]

Μαρτυρία του Αγίου Συμεών του Νέου Θεολόγου, στον οποίον ο Θεός αποκάλυψε πώς θα αλλάξουν τα υλικά σώμάτα και θα αφθαρτοποιηθούν κατά τη Δευτέρα Παρουσία του Ιησού Χριστού!
Μια μέρα, καθώς προσευχόταν (ο Αγιος Συμεών) με καθαρότητα και συνομιλούσε με τον Θεό, είδε πως ο αέρας άρχισε να φωτίζει το νου του, και ενώ ήταν μέσα στο κελί του, νόμιζε ότι βρισκόταν έξω, σ’ ανοιχτό χώρο. Ήταν νύχτα, που μόλις είχε ξεκινήσει… Τότε άρχισε να φέγγει από ψηλά όπως το πρωινό ροδοχάραμα -ω των φρικτών οπτασιών του ανδρός!-, και το οίκημα κι όλα τ’ άλλα εξαφανίστηκαν, και νόμιζε ότι δεν ήταν καθόλου σε οίκημα. Τον συνέπαιρνε ολότελα θεία έκσταση αντιλαμβανόμενος καλά με τον νου του το φως εκείνο που του εμφανιζόταν.
Αυτό μεγάλωνε λίγο –λίγο κι έκανε τον αέρα να φαίνεται πιο λαμπερός κι αισθανόταν τον εαυτό του μ’ ολόκληρο το σώμα του να βρίσκεται έξω από τα γήινα. Αλλά επειδή εξακολουθούσε να λάμπει ακόμη περισσότερο εκείνο το φως και του φαινόταν σαν ήλιος που μεσουρανώντας έλαμπε από ψηλά, αισθανόταν σαν να στέκεται στο μέσο του φωτός και ότι ολόκληρος ο εαυτός του μαζί με το σώμα του ήταν γεμάτος από χαρά και δάκρυα λόγω της γλυκύτητας που του προξενούσε η παρουσία του. Παράλληλα έβλεπε ότι το ίδιο φως κατά τρόπο θαυμαστό ήρθε σε επαφή με το σώμα του και σιγά-σιγά διαπερνούσε τα μέλη του. Η έκπληξη αυτής της οπτασίας τον απομάκρυνε από την προηγούμενη θεωρία και τον έκανε να αισθάνεται μόνο αυτό το εξαίσιο πράγμα που συνέβαινε μέσα του.
Έβλεπε, λοιπόν, ότι το φως εκείνο σιγά-σιγά εισχωρούσε σ’ ολόκληρο το σώμα του, την καρδιά και τα έγκατά του και τον έκανε ολόκληρο σαν φωτιά και φως. Και όπως προηγουμένως το οίκημα, έτσι και τώρα τον έκανε να χάσει την αίσθηση του σχήματος, της θέσεως, του βάρους και την μορφής του σώματος και σταμάτησε κα κλαίει. Τότε ακούει μια φωνή από το φως να του λέει: «Κατά τον ίδιο τρόπο είναι αποφασισμένο ν’ αλλάξουν οι Άγιοι που θα ζουν και θα βρίσκονται ακόμη εδώ κατά την ώρα της έσχατης σάλπιγγας, κι έτσι μεταμορφωμένοι θ’ αρπαγούν, όπως λέει και ο απόστολος Παύλος».
Για πολλές ώρες όντας ο μακάριος σ’ αυτήν την κατάσταση, ανυμνώντας μυστικά και ακατάπαυστα το Θεό και κατανοώντας τη δόξα που τον περιέβαλλε και την αιώνια μακαριότητα που πρόκειται να δοθεί στου Αγίους, άρχισε να σκέφτεται και να μονολογεί μέσα του: «Άραγε θα ξαναγυρίσω πάλι στην προηγούμενη κατάσταση του σώματος μου ή θα ζήσω έτσι συνέχεια;» Μόλις έκανε τη σκέψη αυτή, αμέσως αισθάνθηκε να περιφέρει το σώμα του σαν σκιά ή σαν πνεύμα. Καταλάβαινε ότι είχε γίνει, όπως είπαμε, ολόκληρος με το σώμα του φως χωρίς μορφή, χωρίς σχήμα και άυλο. Και το μεν σώμα του το αισθανόταν ότι υπάρχει, πλην όμως χωρίς υλικές διαστάσεις και σαν πνευματικό.
Αισθανόταν δηλαδή να μην έχει καθόλου βάρος ή όγκο κι απορούσε βλέποντας τον εαυτό του που είχε σώμα να είναι σαν ασώματος. Και το φως που λαλούσε μέσα του, όπως και προηγουμένως, του έλεγε και πάλι: «Τέτοιοι θα είναι μετά την ανάσταση στον μέλλοντα αιώνα όλοι οι άγιοι περιβλημένοι ασωμάτως με σώματα πνευματικά ή ελαφρότερα και λεπτότερα και πιο αιθέρια ή παχύτερα και βαρύτερα και πιο γεώδη, από τα οποία θα καθορισθεί για τον καθένα η στάση και η τάξη και η οικείωση με το Θεό».
Αυτά όταν άκουσε ο θεοπτικότατος και θεόληπτος Συμεών κι αφού είδε το ανέκφραστο θεϊκό φως κι ευχαρίστησε τον Θεό, που δόξασε το γένος μας και το έκανε μέτοχο της θεότητας και της βασιλείας Του, ξαναγύρισε πάλι στον εαυτό του και βρέθηκε ξανά μες στο κελί του στην προηγούμενη ανθρώπινη φυσική κατάσταση.
Όμως με όρκους διαβεβαίωνε εκείνους με τους οποίους είχε θάρρος και φανέρωνε τα μυστικά του, ότι «για πολλές ημέρες αισθανόμουν αυτή την ελαφρότητα του σώματος χωρίς να καταλαβαίνω καθόλου ούτε κόπο, ούτε πείνα, ούτε δίψα».
Επειδή, λοιπόν, με αυτά ενωνόταν μόνο με το Πνεύμα κι ήταν γεμάτος από τα θεϊκά χαρίσματά Του- και φυσικά είχε καθαρίσει και ο ίδιος πλήρως το νου του-, έβλεπε οπτασίες και φρικτές αποκαλύψεις του Κυρίου όπως παλαιά οι Προφήτες.
Έτσι, έχοντας αποστολική διάνοια, επειδή την ύπαρξή του κατηύθυνε και κινούσε το θείο Πνεύμα, είχε και το χάρισμα του λόγου που έβγαινε από τα χείλη του και, ενώ ήταν όπως κι εκείνοι αγράμματος, θεολόγησε και με τα θεόπνευστα συγγράμματα του διδάσκει τους πιστούς την ακρίβεια της ευσεβούς ζωής.
Έχοντας ανέλθει σ’ ένα τέτοιο πνευματικό επίπεδο, αρχίζει να συγγράφει ασκητικούς λόγους κατά κεφάλαια για τις διάφορες αρετές και τα πάθη που αντίκεινται σ’ αυτές, από όσα αυτός έμαθε από την προσωπική του ασκητική ζωή και τη θεία γνώση που του δόθηκε, και περιγράφει με ακρίβεια τη μοναχική ζωή για όσους την ασκούν και έτσι γίνεται για τον ισραηλιτικό λαό των μοναχών ποταμός Θεού γεμάτος πνευματικά νερά.
Το κείμενο λήφθηκε από το βιβλίο: “Άγιος Συμεών Ο Νέος Θεολόγος”, ο βίος του Αγίου, από τον Νικήτα Στηθάτο, κριτική έκδοση του Αρχιμ Συμεών Κούτσα, Εκδόσεις ΑΚΡΙΤΑΣ, σελ. 189-193.

[toula]

Στο φο­βε­ρό βήμα του Χρι­στού, ο κα­θέ­νας από εμάς θα δώ­σει λόγο στον Κρι­τή για τον εαυ­τόν του.
Κατά την ώρα εκεί­νη, κα­νείς δεν θα μπο­ρεί να βο­η­θή­σει κα­νέ­ναν. Ούτε αδερ­φός τον αδερ­φό, ούτε οι γο­νείς τα παι­διά, ούτε τα παι­διά τους γο­νείς, ούτε οι φί­λοι τους φί­λους, ούτε ο άν­δρας την σύ­ζυ­γό του, αλλά ο κα­θέ­νας θα πα­ρου­σια­στεί με φόβο και τρό­μο, πε­ρι­μέ­νον­τας να ακού­σει την από­φα­ση από τον Θεό...
Άγιος Εφραίμ ο Σύρος