Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

“Όλα να τα έχεις και να μην έχεις τον Χριστό, δεν έχεις τίποτα.
Να μην έχεις τίποτα και να έχεις μόνον τον Χριστό, έχεις τα πάντα!”
***
Άγιος Εφραίμ ο Κατουνακιώτης

[toula]

Σήμερον εμού, αύριο ετέρου, ουδέποτε ουδενός
«Να βγω λίγο στο μπαλκόνι, να δω τον ουρανό, τ΄άστρα, τις πλαγιές που φωτίζονται απ΄ το μισό φεγγάρι κι ύστερα να αποσυρθώ στο κελλί μου, το μικρό.
Με συγκίνηση πάντα εισέρχομαι σε αυτό, σαν να είναι ξένο σα να με φιλοξενεί μόνο γι΄ απόψε και το ευχαριστώ.
Σήμερον εμού, αύριο ετέρου, ουδέποτε ουδενός».
Μοναχού Μωϋσέως Αγιορείτου

[toula]

θα ιδήτε χέρι δυνατό να σας κρατά....
Όταν κοινωνάς, όχι μόνο παίρνεις δύναμιν αλλά φωτίζεσαι, βλέπεις ορίζοντας ευρείς, αισθάνεσαι χαρά. Μεταλαμβάνετε συχνά, προσεύχεσθε θερμά, υπομένετε, και θα ιδήτε χέρι δυνατό να σας κρατά.
Όσιος Αμφιλόχιος Μακρής

[toula]

Η Αγία Φιλοθέη η Αθηναία και το ανεκτίμητο έργο της
Η τουρκοκρατία ανέδειξε ένα νέο νέφος μαρτύρων, το ίδιο ηρωικό με αυτό της αρχαίας Εκκλησίας. Είναι οι πολυπληθείς Νεομάρτυρες, οι οποίοι κοσμούν το εκκλησιαστικό στερέωμα ως αστέρες πολύφωτοι. Ένα τέτοιο πολύφωτο αστέρι της μαύρης αυτής εποχής, για την Εκκλησία και το Έθνος μας, είναι και η Αγία Φιλοθέη η Αθηναία, της οποίας τη μνήμη εορτάζει στις 19 Φεβρουαρίου.
Η Αγία Φιλοθέη γεννήθηκε στην Αθήνα περί το 1522 από την επιφανή Οικογένεια των Μπενιζέλων και το κοσμικό της όνομα ήταν Παρασκευή. Οι ευσεβείς γονείς της Άγγελος και Σηρίγη, απόγονος της βυζαντινής οικογένειας των Παλαιολόγων, την ανάθρεψαν με ευσέβεια. Έμαθε τα πρώτα της γράμματα και σε ηλικία μόλις 14 την πάντρεψαν με τον πολύ μεγαλύτερό της άρχοντα των Αθηνών Ανδρέα Χειλά, χωρίς τη θέλησή της. Ύστερα από τρία χρόνια χήρεψε κληρονομώντας μια τεράστια περιουσία. Παρά τις πιέσεις που δεχόταν να ξαναπαντρευτεί, αρνήθηκε και αποφάσισε να ακολουθήσει τη μοναχική ζωή. Μετά το θάνατο των γονέων της εκάρη μοναχή και έλαβε το όνομα Φιλοθέη. Το σπίτι της βρισκόταν στο σημείο που βρίσκονται τα γραφεία της Ιεράς Αρχιεπισκοπής, στην οδό Αγίας Φιλοθέης, στο οποίο συγκέντρωσε πολλές ευσεβείς κόρες της Αθήνας και το οποίο μετέβαλε με τον καιρό σε μοναστήρι, με καθολικό τον παρακείμενο ναό του Αγίου Ανδρέα.
Γύρω στο 1571 ζήτησε από τον μητροπολίτη Αθηνών την αναγνώριση του Μοναστηριού της, στην οποία ζούσαν 150 μοναχές με ηγουμένη την Φιλοθέη. Πολλές από τις μοναχές ήταν εκχριστιανισμένες μουσουλμάνες, τις οποίες είχε εξαγοράσει από τουρκικά χαρέμια. Εκείνη την εποχή αρχίζει το μεγάλο πνευματικό, φιλανθρωπικό, κοινωνικό και εθνικό έργο της. Ξοδεύει αφειδώς τη μεγάλη πατρική και συζυγική της περιουσία, ανακουφίζοντας χιλιάδες ενδεείς της Αττικής και άλλων περιοχών. Το μοναστήρι της μεταβλήθηκε, εκτός από τόπο προσευχής και ασκήσεως, σε μεγάλο συγκρότημα κοινωνικής ευποιΐας. Σχολείο νεανίδων, νοσοκομείο, ορφανοτροφείο, γηροκομείο, εργαστήρια εκμάθησης τεχνών, ξενοδοχείο για τη διαμονή των ξένων κλπ. Το συγκρότημα αυτό το ονόμασε «Παρθενώνα», όπου έβρισκαν φροντίδα πλήθος ανθρώπων Ελλήνων και Τούρκων. Παράλληλα ιδρύει σε πολλά μέρη σχολεία, όπου φοιτούσαν αδιακρίτως αγόρια και κορίτσια δωρεάν.
Παράλληλα επιδίδεται με πάθος στην υπηρεσία της πατρίδος. Προσφέρει μεγάλα ποσά στους Τούρκους αγάδες και απελευθερώνει Έλληνες αιχμαλώτους. Επίσης εκμεταλλεύεται τη φιλαργυρία των Τούρκων αφεντάδων της περιοχής και εξαγοράζει τις δύστυχες αρπαγμένες γυναίκες των χαρεμιών, τις οποίες φυγαδεύει στα νησιά, που βρισκόταν σε ενετική κατοχή, απογυμνώνοντας τους τούρκικους οντάδες από αιχμάλωτες κοπέλες.
Για να βρίσκεται κοντά στους κατοίκους της αραιοκατοικημένης τότε Αττικής ιδρύει παραρτήματα στα Πατήσια, στο Χαλάνδρι, στο Ψυχικό και στην Καλογρέζα. Στην περιοχή του Ψυχικού είχε ανοίξει ένα πηγάδι για να ξεδιψούν οι αγρότες και οι στρατοκόποι, ως ψυχικό, και γι’ αυτό πήρε και η περιοχή το όνομα Ψυχικό. Κατ’ άλλους είχε γράψει στο χείλος του πηγαδιού τη φράση «ψυχικόν», δηλαδή αγαθοεργία. Από το «ψυχικό» της Φιλοθέης πήρε το όνομά της η σημερινή περιοχή της Φιλοθέης. Στην περιοχή της Καλογρέζας έκτισε μετόχι της Μονής της και από την ονομασία «καλογραία», εννοώντας τη Φιλοθέη, η περιοχή ονομάστηκε «Καλογρέζα», από την τοπική αρβανίτικη διάλεκτο.
Έχει διασωθεί ένας μεγάλος αριθμός επιστολών τη Φιλοθέης στα αρχεία της Βενετίας, όπου η αγία αλληλογραφούσε με πλούσιους Έλληνες και ξένους, ζητώντας οικονομική βοήθεια για το πνευματικό, φιλανθρωπικό και εθνικό της έργο. Μέσα από αυτές τις επιστολές διακρίνεται η ακράδαντη πίστη της στο Θεό και την Ορθοδοξία, τα απέραντα φιλανθρωπικά της αισθήματα προς τους πάσχοντες συνανθρώπους της και η αγάπη της για την σκλαβωμένη πατρίδα. Η δράση της πέταξε μακριά από την αττική γη και έφτασε ως τα πέρατα του κόσμου, όπου βρισκόταν η ελληνική Ορθοδοξία.
Αλλά το ανεπανάληπτο και πολυσχιδές έργο της δεν άρεσε στους τυράννους της πατρίδας μας. Οι αδίστακτοι και αιμοβόροι ασιάτες Τούρκοι διέκριναν μέσα από την προσωπικότητα και το έργο της Φιλοθέης τον κίνδυνο να ξυπνήσουν οι υπόδουλοι ορθόδοξοι Έλληνες και να διεκδικήσουν την ελευθερία τους. Τους ενόχλησε ιδιαίτερα η ίδρυση σχολείων, όπου στα ελληνόπουλα ξυπνούσε η κοιμισμένη εθνική συνείδηση. Γι’ αυτό αποφάσισαν να την ξεπαστρέψουν. Τη νύχτα της 2ας Οκτωβρίου του 1588 τούρκικο απόσπασμα εισέβαλε στη Μονή, κατά την αγρυπνία προς τιμήν του αγίου Διονυσίου Αρεοπαγίτου, πολιούχου των Αθηνών, όπου συνέλαβαν τη Φιλοθέη την έβγαλαν στο προαύλιο, την έδεσαν σε κολώνα και την έδειραν ανηλεώς για πολλές ώρες. Η μοναχή κατέρρευσε λιπόθυμη και πλημμυρισμένη στα αίματα. Οι μοναχές την πήραν και τη μετέφεραν στο μετόχι της Καλογρέζας, όπου υπέκυψε στα τραύματά της στις 19 Φεβρουαρίου του 1589, όπου ενταφιάστηκε στα δεξιά του ιερού βήματος του Αγίου Ανδρέα και ανακηρύχτηκε Αγία και Νεομάρτυς. Η ψυχή της εγκατέλειψε το κουρασμένο, από την άσκηση και την κοινωνική προσφορά, σκήνος της και πέταξε στα ουράνια για να συναντήσει το Νυμφίο Χριστό, που τόσο αγάπησε στη ζωή της και πόθησε να ενωθεί μαζί Του! Αργότερα έγινε εκταφή και το ιερό της λείψανο τέθηκε σε αργυρή λάρνακα και αναπαύεται στο μητροπολιτικό ναό των Αθηνών, χαρίζοντας ευλογία και ποιώντας άπειρα θαύματα στους ευσεβείς προσκυνητές της.
Ο βίος και το έργο της Αγίας Φιλοθέης είναι μια ηχηρή απάντηση σε όσους εθελοτυφλούν, από παθολογική εμπάθεια, και αμφισβητούν την μοναδική προσφορά της Εκκλησίας μας προς το Έθνος και το δοκιμαζόμενο λαό μας τα μαύρα εκείνα χρόνια της τουρκικής δουλείας και όχι μόνο!
ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητού

[toula]

Ἡ ἐ­ξαί­ρε­τη κοι­νω­νι­κή ἐρ­γά­τις - Πι­στή μέ­χρι θα­νά­του
Η ΑΓΙΑ ΦΙΛΟΘΕΗ Η ΑΘΗΝΑΙΑ
Α. Ἡ ἐ­ξαί­ρε­τη κοι­νω­νι­κή ἐρ­γά­τις.
Δέν­δρο καλ­λί­καρ­πο ἡ Πί­στη, δέν ἔ­παυ­σε σέ κά­θε ἐ­πο­χή νά ἀ­πο­δί­δει τούς πλού­σιους καρ­πούς της. Οἱ Ἅ­γιοι καί οἱ Μάρ­τυ­ρες καί οἱ Ὅ­σιοι καί οἱ θε­ο­φό­ροι Πα­τέ­ρες στο­λί­ζουν τή σε­μνή πα­ρά­τα­ξη τῆς ἁ­γί­ας μας Ἐκ­κλη­σί­ας σέ ὅ­λους τούς χρι­στι­α­νι­κούς αἰ­ῶ­νες. Καί οἱ νε­ο­μάρ­τυ­ρες προ­στί­θεν­ται στά νέ­φη τῶν πα­λαι­ῶν Μαρ­τύ­ρων, γιά νά ἀ­πο­δει­κνύ­ουν μέ τόν πιό φα­νε­ρό τρό­πο, ὅ­τι «Ἰ­η­σοῦς Χρι­στός χθές καί σή­με­ρον ὁ αὐ­τός καί εἰς τούς αἰ­ώ­νας» (Ἑ­βρ. ιγ΄ .
Ἡ νε­ο­μάρ­τυς καί ὁ­σι­ο­μάρ­τυς Φι­λο­θέ­η προ­βάλ­λει ἐ­νώ­πιον τῶν Χρι­στια­νῶν καί δι­α­κη­ρύτ­τει σέ ὅ­λες τίς γε­νι­ές τά θαυ­μα­στά ἀ­πο­τε­λέ­σμα­τα τῆς πί­στε­ως καί τῆς ἀ­γά­πης πρός τόν Χρι­στό.
Εἶ­χε προ­χω­ρή­σει ὁ 16ος αἰ­ώ­νας. Χρό­νια μαῦ­ρα καί σκο­τει­νά γιά τό δοῦ­λο γέ­νος τῶν Ἑλ­λή­νων. Ὅ­λα τά σκέ­πα­ζε τό πη­χτό καί ἀ­δι­α­πέ­ρα­στο σκο­τά­δι τῆς σκλα­βιᾶς. Οἱ προπάτορές μας περ­νοῦ­σαν τήν πι­κρή ζω­ή τους χωρίς νά ἀπο­λαμβάνουν τό πο­λύ­τι­μο δῶ­ρο τῆς ἐ­λευ­θε­ρί­ας, καί τα­λαι­πω­ροῦν­ταν μέ κά­θε τρό­πο. Τί­πο­τε δέν τούς ἔ­δι­νε τήν πα­ρα­μι­κρή ἐλ­πί­δα καί κα­νέ­να φῶς δέν ἔ­δει­χνε τήν ἀ­να­το­λή κά­ποι­ας και­νούρ­γιας μέ­ρας. Οἱ δι­δά­σκα­λοι τοῦ Γέ­νους, πού τό­σα πρό­σφε­ραν στό δοῦ­λο γέ­νος, δέν εἶ­χαν κά­νει ἀκόμη τήν ἐμ­φά­νι­σή τους. Δέν ἦ­ταν μά­λι­στα λί­γοι ἐ­κεῖ­νοι, πού γιά νά ἀ­πο­φύ­γουν τίς στε­ρή­σεις καί τό κα­θη­με­ρι­νό μαρ­τύ­ριο ἀ­πό τούς κα­τα­κτη­τές γί­νον­ταν ἐ­ξω­μό­τες· ἀπαρνοῦνταν τή θρη­σκεί­α τῶν πα­τέ­ρων τους καί προ­σχω­ροῦ­σαν στόν Μω­α­με­θα­νι­σμό. Γι’ αὐ­τό καί ὅ­σοι φω­τι­σμέ­νοι Χρι­στι­α­νοί πα­ρου­σι­ά­ζον­ταν κα­τά και­ρούς, στή­ρι­ζαν τούς σκλα­­­βω­μέ­νους ἀ­δελ­φούς, καί πρό­σφε­ραν με­γά­λη ὑ­πη­ρε­σί­α στήν Πα­τρί­δα.
Τέ­τοι­α ἦ­ταν ἡ Φι­λο­θέ­η. Γεν­νή­θη­κε στήν Ἀ­θή­να τό 1526. Ἦ­ταν κό­ρη τοῦ ὀ­νο­μα­στοῦ πρού­χον­τα τῶν Ἀ­θη­νῶν Ἀγ­γέ­λου Μπε­νι­ζέ­λου καί τῆς εὐ­σε­βοῦς συ­ζύ­γου του Συ­ρί­γης. Ρεγγί­να ἤ Ρε­γούλα ἦ­ταν τό βα­πτι­στι­κό της ὄ­νο­μα. Ἀ­πό τά πο­λύ μι­κρά της χρό­νια ἔ­δει­ξε ὅ­τι ἦ­ταν φύ­ση στο­λι­σμένη μέ πολ­λά χα­ρί­σμα­τα. Ἡ μόρ­φω­ση πού τῆς ἔ­δω­σαν οἱ γο­νεῖς της, ἦ­ταν σπου­δαί­α γιά τήν ἐ­πο­χή της. Αἰ­σθή­μα­τα ἀ­νώ­τε­ρα δι­α­κα­τεῖ­χαν τήν ψυ­χή της. Μα­ζί μέ τήν πρό­ο­δο τῆς ἡ­λι­κί­ας της πα­ρου­σι­ά­ζον­ταν καί τά πλού­σια χα­ρί­σμα­τά της. Δέν ἦ­ταν ἐ­ξαί­ρε­ση νά μοι­ρά­ζει τό φα­γη­τό της πού ἔ­παιρ­νε στό σχο­λεῖ­ο της μέ τά φτω­χά σκλα­βό­που­λα, ἤ νά γυ­ρί­ζει στό σπί­τι χω­ρίς πα­νω­φό­ρι, δι­ό­τι τό εἶ­χε χα­ρί­σει σέ κά­ποι­ο πτωχό σκλα­βό­που­λο.
Τά χρό­νια τῆς φοι­τή­σε­ώς της στό σχο­λεῖ­ο πέ­ρα­σαν. Ἡ εὐ­γε­νής Ἀ­θη­ναί­α ἀ­νοί­γει σπί­τι. Ὅ­λοι τή ζή­λευ­αν γιά τή νέ­α ζω­ή της. Ὅ­μως ἡ οἰ­κο­γε­νεια­κή της ζω­ή ἦ­ταν γε­μά­τη ἀ­πό δοκι­μα­σί­ες. Βά­ναυ­σος καί σκλη­ρός ὁ σύν­τρο­φός της τήν κά­νει κά­θε μέ­ρα νά τα­λαι­πω­ρεῖ­ται ἀ­φάν­τα­στα. Ὅ­μως ὁ Θε­ός δέν τήν ἄ­φη­σε νά θλί­βε­ται γιά πο­λύ. Τρί­α μό­λις χρό­νια κρά­τη­σε ἡ συ­ζυ­γι­κή της ζω­ή. Ὁ σύ­ζυ­γός της πε­θαί­νει καί μέ­νει μό­νη, χή­ρα νε­ό­τα­τη σέ ἡ­λι­κί­α μό­λις 19 ἐ­τῶν. Αὐτό τό θε­ω­ρεῖ κλή­ση Θε­οῦ γιά νά ἐρ­γα­σθεῖ μέ ὅ­λες της τίς δυνάμεις, γιά νά βο­η­θή­σει ἰ­δι­αι­τέ­ρως τίς Ἑλ­λη­νί­δες νά κρα­τή­σουν τήν πί­στη τους στόν Χρι­στό καί τήν ἀ­γά­πη τούς πρός τή σκλα­βω­μέ­νη Πα­τρί­δα.
Κα­τα­στρώ­νει λοι­πόν τό σχέ­διό της. Δέν προ­χω­ρεῖ ὅ­μως ἀ­μέ­σως στήν ἐ­φαρ­μο­γή του. Πρέ­πει νά πε­ρι­θάλ­ψει πρῶ­τα τούς γο­νεῖς της. Ὅ­ταν ὅ­μως ἔ­πει­τα ἀ­πό με­ρι­κά ἔ­τη ἐ­κεῖ­νοι φεύ­γουν ἀ­πό τή ζω­ή αὐ­τή, ἡ Φι­λο­θέ­η εἶ­ναι πιά ἐ­λεύ­θε­ρη νά προ­χω­ρή­σει στό ἔρ­γο της. Γί­νε­ται μο­να­χή, δι­ό­τι γνω­ρί­ζει ὅ­τι οἱ κα­τα­κτη­τές σέ­βον­ται τήν Ἐκ­κλη­σί­α καί ἔ­τσι εὐκολότερα θά ἐκ­πλη­ρώ­σει τήν ἀ­πο­στο­λή της· Ἀ­πο­στο­λή πνευ­μα­τι­κῆς ἀ­σκή­σε­ως, ἀλ­λά καί κοι­νω­νι­κῆς ἀ­νορ­θώ­σε­ως. Ἀ­πό τή με­γά­λη της πε­ρι­ου­σί­α, πού κλη­ρο­νό­μη­σε ἀ­πό τούς γο­νεῖς της, τό ἕ­να μέ­ρος τό δι­α­θέ­τει γιά φι­λαν­θρω­πί­α. Μέ τό ἄλ­λο κτί­ζει γυ­ναι­κεί­α μο­νή δί­πλα στόν Ἅ­γιο Ἀν­δρέ­α, ὅ­που βρί­σκε­ται σή­με­ρα ἡ Ἀρ­χι­ε­πι­σκο­πή Ἀ­θη­νῶν. Ἡ μο­νή τῆς Φι­λο­θέ­ης εἶ­ναι συγ­κρό­τη­μα ὁ­λό­κλη­ρο, πού πε­ρι­λαμ­βά­νει οἰ­κή­μα­τα γιά τίς μο­να­χές, Σχο­λεῖ­α γιά τά Ἑλ­λη­νό­που­λα, ἐρ­γα­στή­ρια, ὅ­που νέες κοπέλλες μα­θαί­νουν τέ­χνες, ὑφαντι­κή, πλε­κτι­κή, ρα­πτι­κή. Ἕ­να πνεῦ­μα ἀ­γά­πης καί πνευ­μα­τι­κῆς ἀ­νω­τε­ρό­τη­τος ἐ­πι­κρα­τοῦ­σε ἐ­κεῖ. Ἡ ἰ­σχυ­ρή προ­σω­πι­κό­τη­τα τῆς Φι­λο­θέ­ης ἄ­φη­νε παν­τοῦ τή σφρα­γί­δα της. Προ­σευ­χή καί ἐρ­γα­σί­α. Ἄ­σκη­ση καί ἱ­ε­ρα­πο­στο­λή ἦ­ταν τά δυ­ό με­γά­λα κέν­τρα τῆς ζω­ῆς της. Ἀ­πό παν­τοῦ ἀ­κού­γον­ται ἔ­παι­νοι γιά τήν με­γά­λη μορ­φή της. Τά ἔρ­γα της τά εὐ­λο­γεῖ ὁ οὐ­ρα­νός, πού στέλ­νει κα­θη­με­ρι­νά καί νέ­ες εὐ­λο­γί­ες. Βλέ­πει ἡ ἔ­ξο­χη κοι­νω­νι­κή ἐρ­γά­τι­δα γύ­ρω της τό­σο πό­νο, τό­ση δυ­στυ­χί­α. Καί τί κά­νει; Ἐ­πε­κτεί­νει τό συγ­κρό­τη­μα τῆς ἀ­γά­πης. Πλά­ι ἀ­πό τή σχο­λή καί τά ἐρ­γα­στή­ρια χτί­ζει νο­σο­κο­μεῖ­ο γιά τούς ἀρ­ρώ­στους· γη­ρο­κο­μεῖ­ο γιά τήν πε­ρί­θαλ­ψη τῶν γε­ρόν­των, πού βρί­σκουν ἐ­κεῖ πε­ρι­ποί­η­ση καί θαλ­πω­ρή. Ὀρ­φα­νο­τρο­φεῖ­ο γιά τά ὀρ­φα­νά Ἑλ­λη­νό­που­λα, πού δέν ἔ­χουν πού νά ἀ­κουμ­πή­σουν. Ἀ­κό­μη χτί­ζει καί ξε­νώ­να, γιά νά κα­τα­φεύ­γουν ἐ­κεῖ οἱ ξέ­νοι, πού εἶ­ναι πε­ρα­στι­κοί ἀ­πό τήν Ἀθή­να καί δέν ἔ­χουν ἕ­να μέ­ρος νά πε­ρά­σουν τήν βρα­δι­ά τους. Ἀ­ει­κί­νη­τη ἡ πρω­τερ­γά­τι­δα τῆς ἀ­γά­πης φρον­τί­ζει γιά ὅ­λα, ἐ­παρ­κεῖ σέ ὅ­λα, ἐμ­πνέ­ει τό προ­σω­πι­κό πού χρησιμοποι­εῖ­ται στίς τό­σες ἐρ­γα­σί­ες. Ἐμ­πνέ­ει τίς μα­θή­τρι­ες, τά παιδιά, τούς πάν­τες. Μᾶς φαί­νον­ται ἀ­κα­τόρ­θω­τα αὐ­τά. Καί ὅ­μως εἶ­ναι πραγ­μα­τι­κό­τη­τα. Δι­α­κό­σιες νέες κοπέλλες ἐρ­γά­ζον­ταν στά ἐρ­γα­στή­ρια τῆς Φι­λο­θέ­ης. Καί ἔ­παιρ­ναν ἐ­κεῖ τά με­γά­λα δι­δάγ­μα­τα τῆς ἀ­γά­πης πρός τόν Χρι­στό καί τή σκλα­βω­μέ­νη πα­τρί­δα.
Δέν στα­μά­τη­σε ὅ­μως ἕ­ως ἐ­δῶ. Ἐ­πε­κτεί­νει τήν εὐερ­γε­τική δρά­ση της. Ἔρ­χε­ται και­ρός, πού πεί­να φο­βε­ρή μα­στί­ζει τούς Χρι­στια­νούς τῆς Ἀ­θή­νας. Τί κά­νει ἡ Φι­λο­θέ­η; Ἀ­νοί­γει τίς ἀ­πο­θῆ­κες τῆς μο­νῆς καί μοι­ρά­ζει ὅ­λο τό λά­δι πού εἶ­χε, στούς πτω­χούς καί σ’ ὅ­σους στε­ροῦν­ταν. Καί ὅ­ταν κά­ποι­ος πα­ρα­τή­ρη­σε, τί θά γί­νουν οἱ μο­να­χές, ἀ­πάν­τη­σε· θά φροντίσει καί γιά μᾶς ὁ Θε­ός. Εἶ­δε πώς οἱ τα­ξι­δι­ῶ­τες, πού ἔρ­χον­ταν στήν Ἀ­θή­να, εἶ­χαν ἀ­νάγ­κη νά πιοῦν λί­γο δρο­σε­ρό νε­ρό. Ἀ­νοί­γει λοι­πόν πη­γά­δι στό Ψυ­χι­κό, τό γνω­στό προά­στει­ο τῶν Ἀ­θη­νῶν, πού γι’ αὐ­τό ὀ­νο­μά­σθη­κε ἔ­τσι, ἀ­φοῦ ἡ Φι­λο­θέ­η ἔ­κα­νε μ’ αὐ­τό ψυ­χι­κό στούς δι­α­βά­τες. Προ­χω­ρεῖ ἀ­κό­μη. Τό μο­να­στή­ρι ἔ­χει πάν­τα ἀ­νοι­χτές τίς πόρ­τες του καί δέ­χε­ται ὅ­λους τούς κα­τα­τρεγ­μέ­νους. Βρί­σκουν ἐ­κεῖ ἀ­σφά­λεια, πε­ρί­θαλ­ψη, στορ­γι­κή προ­στα­σί­α.
Ἀ­λή­θεια! Πό­σο θαυ­μα­στά εἶ­ναι τά ἔρ­γα πού ἐμ­πνέ­ει ὁ Χρι­στός, πού ὑ­πα­γο­ρεύ­ει ἡ ἀ­γά­πη!
Β. Πι­στή μέ­χρι θα­νά­του.
Τέ­τοι­α ὅ­μως ἔρ­γα ἦ­ταν ἀ­δύ­να­τον νά μή κι­νή­σουν τήν ὑ­πο­ψί­α τοῦ κα­τα­κτη­τῆ. Καί μα­ζί μ’ αὐ­τήν καί τήν ὀρ­γή καί τήν ἀ­γα­νά­κτη­σή του. Ἀ­φοῦ τά σχέ­διά του γιά τόν ἐ­ξισ­λα­μι­σμό τῶν Χρι­στια­νῶν ἔ­βρι­σκαν τό­σο σο­βα­ρό ἐμ­πό­διο, ἦ­ταν δυ­να­τόν νά μή κα­τα­βλη­θεῖ προ­σπά­θεια νά μα­ται­ω­θεῖ τό σπου­δαῖ­ο καί ἀ­να­μορ­φω­τι­κό καί ἐ­θνι­κό ἔρ­γο τῆς Φι­λο­θέ­ης; Ἀλ­λά καί ἡ ἰ­δί­α νά μή γί­νει ὁ στό­χος τῶν ἀ­πει­λῶν καί τῶν δι­ωγ­μῶν ἀ­πό τούς Τούρ­κους;
Πράγ­μα­τι ἐ­κεῖ­νοι συ­στη­μα­τι­κά πα­ρα­κο­λου­θοῦ­σαν τό ἔρ­γο της. Ἔ­βλε­παν ὅ­τι τό μο­να­στή­ρι της ἦ­ταν ἡ με­γα­λύ­τε­ρη ἀν­τί­δρα­ση στίς δι­α­βρω­τι­κές ἐ­νέρ­γει­ές τους γιά τό Ἔ­θνος μας. Καί ἀ­πο­φα­σί­ζουν νά κι­νη­θοῦν δρα­στή­ρια. Τήν συλ­λαμ­βά­νουν, λοι­πόν, καί τήν φυ­λα­κί­ζουν. Ἡ εἴ­δη­ση προ­κα­λεῖ συγ­κί­νη­ση, ἀλ­λά καί πό­νο. Δά­κρυ­α βρέ­χουν τά μά­τια ὅ­λων ἐκείνων, πού βρῆ­καν κον­τά της ἀ­να­κού­φι­ση καί σω­τη­ρί­α. Θερ­μές ἀ­να­πέμ­πον­ται πρός τόν Θε­ό οἱ προ­σευ­χές γιά τήν ἀ­πε­λευ­θέ­ρω­σή της. Οἱ Τοῦρ­κοι, σκλη­ροί καί ἀ­νέν­δο­τοι στήν ἀ­πό­φα­σή τους, τήν τα­λαι­πω­ροῦν πο­λύ, τήν ἐκ­βιά­ζουν καί τήν πι­έ­ζουν νά ἀρ­νη­θεῖ τήν πί­στη της· νά προ­σχω­ρή­σει στόν Μω­α­με­θα­νι­σμό, νά ἀ­φή­σει τό Εὐ­αγ­γέ­λιο καί νά δεχθεῖ τό Κο­ρά­νι. Ἐ­κεί­νη στα­θε­ρά ἀρ­νεῖ­ται. Τήν ἀ­πει­λοῦν μέ βα­σα­νι­στή­ρια, τῆς ἐ­πι­σεί­ουν τόν μαρ­τυ­ρι­κό θά­να­το. Ἀ­με­τά­πει­στη ἡ Φι­λο­θέ­η. Εἶ­ναι ἕ­τοι­μη γιά ὅ­λα. Ἀρ­κεῖ μέ τό θάνα­τό της νά δο­ξα­σθεῖ ὁ Χρι­στός. Σέ ἀ­δι­έ­ξο­δο οἱ ἐ­χθροί. Δέν μπο­ροῦν νά κα­τα­λά­βουν ποι­ά εἶ­ναι ἡ πη­γή μιᾶς τέ­τοι­ας δυ­νά­με­ως, πού πα­ρου­σιά­ζει μί­α ἀ­δύ­να­τη γυ­ναί­κα.
Ξαφ­νι­κά μιά εἴ­δη­ση, γλυ­κεί­α εἴ­δη­ση, κυ­κλο­φο­ρεῖ. Καί ἐνθαρρύνει τίς ἀ­νή­συ­χες, τίς πο­νε­μέ­νες ψυ­χές. Ποι­ά εἴ­δη­ση; Ἡ Φι­λο­θέ­η, ἡ μη­τέ­ρα τῶν πτω­χῶν καί ἡ προ­στά­τιδα τῶν ἑκατον­τά­δων Ἑλ­λη­νί­δων, ἀ­φή­νε­ται ἐ­λεύ­θε­ρη. Σέ λί­γο θά εἶ­ναι πά­λι ἀ­νά­με­σά τους. Τί συμ­βαί­νει; Δέν εἶ­χε ση­μά­νει γιά τήν Φι­λο­θέ­η ἡ ὥ­ρα τῆς τε­λευ­ταί­ας της ὁ­μο­λο­γί­ας. Εἶ­χε ἀκόμη ἔρ­γο νά ἐ­πι­τέ­λε­σει. Καί γι’ αὐ­τό ἕ­να δι­ά­βη­μα τῶν Δη­μο­γε­ρόν­των τῶν Ἀ­θη­νῶν στόν Τοῦρ­κο δι­οι­κη­τή φέρ­νει τό εὐ­χά­ρι­στο ἀ­πο­τέ­λε­σμα. Πρέ­πει ἡ Φι­λο­θέ­η νά συ­νε­χί­σει τήν πνευ­μα­τι­κή καί κοι­νω­νι­κή δρά­ση της. Νέ­οι τώ­ρα ἀ­γῶ­νες· νέ­ες προ­σπά­θει­ες· νέ­ες ἐ­ξορ­μή­σεις ἀ­γά­πης. Χτί­ζει νέ­ο μο­να­στή­ρι στά Πα­τή­σια, γιά νά ἐ­παρ­κέ­σει στίς πολ­λές ἀ­νάγ­κες τῶν σκλά­βων. Χτί­ζει καί ἄλ­λο στό νη­σί Κέ­α. Καί γί­νον­ται κι αὐ­τά κέν­τρα χρι­στι­α­νι­κῆς ἀ­γά­πης καί μορ­φώ­σε­ως καί ἱ­ε­ρα­πο­στο­λῆς. Εἶ­ναι τό δεύ­τε­ρο με­γά­λο στά­διο τῆς ζω­ῆς της. Δέν στα­μα­τᾶ ὅ­μως πά­λι ἕ­ως ἐ­δῶ. Ἀ­κού­ρα­στη πε­ρι­ο­δεύ­ει συ­νε­χῶς, δι­δά­σκει τίς Ἑλ­λη­νί­δες, προ­τρέ­πει, νου­θε­τεῖ, ἐ­φι­στᾶ τήν προ­σο­χή τους στούς κιν­δύ­νους πού δι­α­τρέ­χουν ἀπό τόν κα­τα­κτη­τή, γί­νε­ται τό πρό­σω­πο γύ­ρω ἀ­πό τό ὅ­ποι­ο στρέ­φε­ται ἡ εὐ­γνω­μο­σύ­νη ὅ­λων, με­γά­λων καί μι­κρῶν. Θαυ­μα­στά τά ἀ­πο­τε­λέ­σμα­τα τῆς προ­σπά­θειάς της αὐ­τῆς. Ὁ παρ­θε­νώ­νας της συ­νε­χῶς ὀρ­γα­νώ­νε­ται. Γί­νε­ται τό φρού­ριο τοῦ Ἑλ­λη­νι­σμοῦ καί τῆς Χρι­στι­α­νι­κῆς πί­στε­ως.
Ἔ­τσι πέ­ρα­σαν με­ρι­κά ἀ­κό­μη χρό­νια δρά­σε­ως γε­μά­της ἀ­πό φῶς καί ἀ­γά­πη, ἀ­πό αὐ­τα­πάρ­νη­ση καί αὐ­το­θυ­σί­α. Ὁ και­ρός ὅ­μως νά ἀ­να­παυ­θεῖ ἡ ὑ­πέ­ρο­χη κοι­νω­νι­κή καί πνευματι­κή ἐρ­γά­τιδα ἀ­πό τούς κό­πους καί τίς κα­θη­με­ρι­νές της θυ­σί­ες πλη­σιά­ζει. Οἱ κα­τα­κτη­τές πα­ρα­κο­λου­θοῦν μέ με­γα­λύ­τε­ρη τώ­ρα ἀ­νη­συ­χί­α τό δη­μι­ουρ­γι­κό ἔρ­γο τῆς μοναχῆς Φι­λο­θέ­ης. Βλέ­πουν τά σχέ­διά τους νά ναυα­γοῦν. Βλέ­πουν ὅτι, ἡ προ­σπά­θειά τους νά ἐ­πι­βά­λουν τήν θρη­σκεί­α τους, προ­σκρού­ει στά με­γά­λα ἐμ­πό­δια, πού τούς παρεμ­βάλ­λει. Καί ἀ­πο­φα­σί­ζουν τώ­ρα νά δρά­σουν πε­ρισ­σό­τε­ρο ἀ­πο­τε­λε­σμα­τι­κά. Χω­ρίς νά ἐκ­δη­λώ­σουν τίς προ­θέ­σεις τους, τή νύ­χτα τῆς 2ας πρός τήν 3η Ὀ­κτω­βρί­ου τοῦ ἔτους 1588 πλῆ­θος ὁ­πλι­σμέ­νων Τούρ­κων πε­ρι­κυ­κλώ­νει τό με­τό­χι τῆς Φι­λο­θέ­ης στά Πα­τή­σια. Στό Να­ό γί­νε­ται παν­νυ­χί­δα ἀ­πό τίς μο­να­χές πρός τι­μήν τοῦ ἁ­γί­ου Δι­ο­νυ­σί­ου τοῦ Ἀρε­ο­πα­γί­του. Ὕ­μνοι καί δο­ξο­λο­γί­ες ἀ­κοῦγο­νται μέ­σα στό βα­θύ σκο­τά­δι. Ἡ Φι­λο­θέ­η στή θέ­ση της.
Ξαφ­νι­κά στό να­ό εἰ­σβάλ­λουν ἔ­νο­πλοι Τοῦρ­κοι ἐ­ξα­γρι­ω­μέ­νοι. Στό­χος τους ἡ Φι­λο­θέ­η. Τή συλ­λαμ­βά­νουν, τή βα­σα­νί­ζουν μέ κά­θε τρό­πο· τή δέρ­νουν ἀ­νε­λέ­η­τα· τήν ἀ­φή­νουν ἀναί­σθη­τη, λι­πό­θυ­μη, σχε­δόν μι­σο­πε­θα­μέ­νη. Οἱ μο­να­χές κλαῖ­νε, ὀ­δύ­ρον­ται, ἐ­νῶ πα­ρα­κο­λου­θοῦν τό μαρ­τύ­ριό της. Ὅ­ταν οἱ βα­σα­νι­στές της ἀ­να­χώ­ρη­σαν, τήν πε­ρι­συ­νέ­λε­ξαν καί μέ κά­θε τρό­πο προ­σπά­θη­σαν νά τήν ἀ­να­κου­φί­σουν, τήν κά­νουν νά συ­νέλ­θει, νά μα­λα­κώ­σουν τούς πό­νους της. Καί τό κα­τώρ­θω­σαν. Ἡ ἑ­τοι­μο­θά­να­τη συ­νῆλ­θε. Ἡ ζω­ή της ὅ­μως ἔ­πει­τα ἀ­πό τό μαρ­τύ­ριο δέν πα­ρα­τά­θη­κε γιά πο­λύ. Πέν­τε πε­ρί­που μῆ­νες με­τά ἀ­πό τά βα­σα­νι­στή­ριά της, καί συγ­κε­κρι­μέ­να στίς 19 Φε­βρου­α­ρί­ου τοῦ 1589, πα­ρέ­δω­σε τό πνεῦ­μα της στόν Θε­ό ἡ ὁ­σι­ο­μάρ­τυς Φι­λο­θέ­η. Τήν ἔ­κλα­ψαν οἱ μο­να­χές. Τήν ἔ­κλα­ψαν τά πτω­χά καί τό ὀρ­φα­νά. Τήν ἔ­κλα­ψαν οἱ Ἑλ­λη­νί­δες, πού τό­σο προ­στά­τευ­σε. Ἡ ψυ­χή της ἀ­νῆλ­θε στόν οὐ­ρα­νό, γιά νά πάρει τό ἀ­μά­ραν­το στε­φά­νι. Ἀρ­γό­τε­ρα ἔ­γι­νε ἡ ἀ­να­κο­μι­δή τῶν λει­ψά­νων της τά ὁποῖα σή­με­ρα βρί­σκον­ται ἀ­πο­θησαυρισμένα στόν ἱερό Να­ό τῆς Μητρο­πό­λε­ως τῶν Ἀ­θη­νῶν. Με­τά ἀπό 10 πε­ρί­που χρό­νια, τό 1600, ἀ­να­κη­ρύ­χθη­κε ἀ­πό τό Οἰ­κου­με­νι­κό Πα­τρι­αρ­χεῖ­ο Ὁ­σι­ο­μάρ­τυς καί ἡ μνή­μη της τε­λεῖ­ται κά­θε χρό­νο τήν ἡμέρα τοῦ θα­νά­του της. Ἑ­ορ­τά­ζε­ται γιά νά ὑ­πεν­θυ­μί­ζει στίς γε­νι­ές τῶν Χρι­στια­νῶν, ὅ­τι πράγ­μα­τι «με­γά­λα τά τῆς πί­στε­ως κα­τορ­θώ­μα­τα», ὅ­τι ὅ­ταν οἱ πι­στοί του ἐμ­πνέ­ον­ται ἀ­πό Ἐ­κεῖ­νον, ἀ­να­δει­κνύ­ον­ται πράγ­μα­τι ἄ­ξιοι τοῦ με­γά­λου τους ὀ­νό­μα­τος.
Ἀπό τό βιβλίο «Ἀπό τή Ζωή τῶν Ἁγίων»
Ἀρχιμ. Γεωργίου Δημοπούλου

[toula]

Πολλές εικόνες είναι μουτζουρωμένες,
αν όμως τις καθαρίσεις καλά τότε βγαίνει από κάτω ένας ΑΓΙΟΣ.
Έτσι να βλέπετε και τους ανθρώπους…
Γέροντας Φιλήμων

[toula]

Έχει τεράστια σημασία να υπάρχει κάποιος που να προσεύχεται πραγματικά μέσα στην οικογένεια.
Η προσευχή προσελκύει τη Χάρη του Θεού και την αισθάνονται όλα τα μέλη της οικογένειας, ακόμα κι εκείνοι των οποίων η καρδιά έχει παγώσει. Πάντα να προσεύχεστε.
Γέροντας Θαδδαίος της Βιτόβνιτσα

[toula]

ΕΤΣΙ ΑΠΛΑ ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ....
“Στον άνθρωπο ανήκει να αγωνίζεται και στον Θεό να δίνει τις δυνάμεις.”
Άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς

[toula]

Ο άνθρωπος οποιοδήποτε αξίωμα και αν έχει στον κόσμο, αν δεν Κοινωνεί το Σώμα καί το Αίμα του Χριστού είναι ζωντανός-νεκρός.
Σισανίου και Σιατίστης Παύλος

[toula]

Όπως το σκο­τά­δι δεν φεύ­γει, αν δεν έρ­θει το φως, έτσι
και η αρ­ρώ­στια της ψυ­χής δεν φυ­γα­δεύ­ε­ται, αν δεν έρ­θει ο Χρι­στός, ο θε­ρα­πευ­τής των ασθε­νειών μας και ενω­θεί μαζί μας.
Άγιος Συμεών ο Νέος Θεολόγος