Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

Αγαπητοί αδελφοί:Τι θα πει Αγάπη:Είναι μια λέξη που πρέπει όλοι να εξηγήσουμε
:Αγάπη θα πει να νοιάζεσαι για όλους τους ανθρώπους ακόμα και για τους εχθρούς μας.!.Ένας Άγιος Ασκητής μας έλεγε:Εκείνος που ειρηνεύει με τον εαυτό του ,ειρηνεύει και με τον πλησίον του, ειρηνεύει και με τον Θεό, Αυτό είναι η λέξη Αγάπη.!.Στον πράο και ταπεινό άνθρωπος αναπαύεται ο Θεός.!.Ενώ στην αμέλεια, στην υπερηφάνεια,στον εγωισμός, στον φθόνο ,στην κακία, ζει ο διάβολος.!.Μην ντρέπεσαι να πής τις αμαρτίες σου στον πνευματικό σου.!.
Σε παρακαλώ πολύ αδερφέ να αγωνίζεσαι με την ευλάβεια σου και με τον φόβο του Θεού εναντίον του κακού.!.Να έχεις δίψα για την σωτηρία σου πάντοτε, και να εύχεσαι για όλους με αγάπη καθαρή.!.
Μας λέει ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος:Αυτός που εφαρμόζει τας εντολάς σου και τας διδάσκει.!. Λέγει.!.Αυτός θα ονομασθή μέγας εις την βασιλεία των ουρανών.!.Ο Γέροντας μου, μας έλεγε:Το θέμα της σωτηρία τις ψυχής μας, δεν είναι θέμα ευκαιρίας αλλά θέμα εργασίας, αγάπης ,και βίας.!. Βιάστε αρπάζουσιν την βασιλεία των ουρανών .!.Η καρδιά που αγαπάει τον Θεό γίνεται Παράδεισο.!.Και η καρδιά που αγαπάει τις ηδονές γίνεται κόλαση.!.Για αυτό ο Γέροντας μου, μας έλεγε, κάθε μέρα, να ελέγχετε τον εαυτό σας,μην το αφήσουμε έτσι χωρίς εξομολόγηση, κάθε μέρα να προσπαθούμε να κάνουμε κάτι καλό.!.Ο Θεός δεν βλέπει το σήμερα, αλλά πως μπορούμε να γίνουμε αύριο.!.Εύχομαι καλή δύναμη, καλή μετάνοια σε όλους.!.
Γέρων Νεόφυτος Καυσοκαλύβια.

[toula]

Τῆς θεοφανείας τῆς μυστικῆς, βίῳ ὑπερτέρῳ, θησαυρίσας τὴν μετοχήν, θέσει ἐθεώθης, Θεοφάνες θεόφρον, καὶ ὤφθης Ἐκκλησίας, στῦλος θεόφωτος.
Ο Όσιος Θεοφάνης ο Ομολογητής και η Χρονογραφία του
Ο Όσιος Θεοφάνης ο Ομολογητής είναι χρονογράφος της πρώτης βυζαντινής περιόδου. Γεννήθηκε το 760 μ.χ. από ευσεβείς και φιλόθεους γονείς, τον Ισαάκ και την Θεοδότη. Σε ηλικία οκτώ ετών έμεινε ορφανός από πατέρα και η μητέρα του ανέλαβε το δύσκολο έργο της ανατροφής, της διαπαιδαγωγήσεως και της μορφώσεως του υιού της Θεοφάνους[1].
Ο Όσιος, κατά παράκληση της μητέρας του, νυμφεύθηκε σε νεαρή ηλικία την ευσεβή και πλούσια Μεγαλώ. Ο γάμος αυτός, που ήταν αντίθετος για τη μοναχική ζωή που επιθυμούσε ο Όσιος, διαλύθηκε. Η μεν σύζυγος αυτού έγινε μοναχή στη μονή της Πριγκίπου και μετονομάσθηκε Ειρήνη, ο δε Όσιος ίδρυσε τη μονή του Μεγάλου Αγρού στην Προποντίδα. Από αυτή τη μονή, προσκλήθηκε μαζί με άλλους διαπρεπείς μοναχούς στην Εβδόμη Οικουμενική Σύνοδο της Νικαίας, το έτος 787μ.χ.[2].
Μετά από την σύνοδο, επέστρεψε στο μοναστήρι και ασχολήθηκε με την αντιγραφή πατερικών και αρχαίων συγγραμμάτων διασώζοντας πολύτιμη πνευματική κληρονομία, αλλά ατυχώς η υγεία του προσβλήθηκε από οξεία λιθίαση. Σε αυτή την χαλεπή κατάσταση δεν παρέλειψε να μεταβεί στην Κωνσταντινούπολη όταν προσκλήθηκε από τον Λέοντα τον Αρμένιο (813-820 μ.χ.) ο οποίος προσπάθησε δια του πατριάρχη Ιωσήφ του εικονομάχου να ελκύσει αυτόν στην αίρεση της εικονομαχίας. Ο Όσιος φυσικά δεν ήταν δυνατό να αποδεχθεί μια τέτοια πρόταση και να προδώσει την Ορθόδοξη πίστη του. Έτσι τον έκλεισαν σε ένα σκοτεινό μέρος και στην συνέχεια τον εξόρισαν στη Σαμοθράκη, όπου μετά από είκοσι τρεις ημέρες κοιμήθηκε με ειρήνη το έτος 815μ.χ. Αργότερα οι μαθητές του μετακόμισαν τα ιερά λείψανά του το έτος 822 μ.χ. στη μονή του[3].
Μας άφησε μια υπέροχη χρονογραφία που φαίνεται να συνεχίζει το ημιτελές έργο ενός άλλου χρονογράφου, του Γεώργιου Σύγκελλου, καλύπτοντας την περίοδο από το 284μ.χ. (χρόνια Διοκλητιανού) ως 813μ.χ (χρόνια Μιχαήλ Α΄ Ραγκαβέ). Παρότι φαίνεται ο Σύγκελλος δεν παρότρυνε μόνο τον Θεοφάνη να καταγράψει τα μετά του 284μ.χ. γεγονότα αλλά και του παρέδωσε πλούσιο υλικό από το προσωπικό του αρχείο για αυτό το σκοπό[4].
Η χρονογραφία του Θεοφάνους δε χαρακτηρίζεται από γλωσσική ομοιομορφία. Ο χρονογράφος ακολουθεί κάπου το κοινό γλωσσικό ιδίωμα του λαού, αλλού τη λόγια γλώσσα των βυζαντινών. Αυτό ίσως να οφείλεται στις διαφορετικές γλωσσικές τάσεις των πηγών του, τις οποίες συχνά παραθέτει χωρίς ιδιαίτερη επεξεργασία. Ιδιαίτερα λεπτομερής είναι ο τρόπος με τον οποίο ο Θεοφάνης εντάσσει τα ιστορούμενα γεγονότα στο χρόνο. Η σπουδαιότητα της χρονογραφίας είναι μεγάλη, όπως προκύπτει από τη διάδοση που είχε ως πηγή για μεταγενέστερους ιστορικούς και χρονογράφους (Γεώργιος Μοναχός, Σκυλίτζης-Κεδρηνός)[5] . Τιμάται στις 12 Μαρτίου και στέλνει και σήμερα τα μύρα της αγάπης του σε όλους τους ανθρώπους.
Κωνσταντίνος Αλεξόπουλος, θεολόγος
[1] Βλ. Ν.Β. Τωμαδάκη, Θεοφάνης Ομολογητής, Θ.Η.Ε., Τόμ.6ος , Αθήνα, 1965, στ. 365-366
[2] Βλ. ό.π.
[3] Βλ. ό.π.
[4] Βλ. Θεοφάνους, Χρονογραφία, μτφρ. Ανανίας Κουστένης, Εκδ. Αρμός, σελ.10
[5] Βλ. Ν.Β. Τωμαδάκη, ό.π.

[toula]

Άγιος Γρηγόριος ο Διάλογος, Για τον επίσκοπο των Αρειανών που επιχείρησε να καταλάβει ναό των Ορθοδόξων
[…]
[Διάκονος] Πέτρος. Όπως βεβαιώνεις, έτσι είναι. Αλλά θαυμάζω την οικονομία της θείας ευσπλαγχνίας πάνω σε μας τους αναξίους. Γιατί μετριάζει την αγριότητα των Λογγοβάρδων κατά τρόπο που δεν επιτρέπει στους ανόσιους ιερείς τους1, που θεωρούν τους εαυτούς τους σαν νικητές των πιστών, να κάνουν διωγμούς κατά της πίστεως των ορθοδόξων.
β) Κατά των αρειανών Λογγοβάρδων, Βησιγότθων και Βανδάλων
Ο αρειανός επίσκοπος που τυφλώθηκε
[Άγιος] Γρηγόριος [ο Διάλογος]: Αυτό, Πέτρε, αρκετές φορές επιχείρησαν να το κάνουν, αλλά θαύματα εξ ουρανού αντίσκοψαν στην αγριότητά τους. Γιαυτό θα διηγηθώ ένα, το οποίο γνώρισα εκ νέου ξανά πριν τρεις ημέρες από τον Βονιφάτιο, μοναχό του μοναστηριού μου2, ο οποίος ζούσε μαζί με τους Λογγοβάρδους μέχρι πριν τέσσερα χρόνια.
Όταν ήρθε στην πόλη Σπολίτιο3 ο επίσκοπος των Λογγοβάρδων, αρειανός δηλαδή, και δεν είχε εκεί τόπο να τελεί τη λειτουργία τους, άρχισε να ζητάει από τον επίσκοπο της πολιτείας4 μιάν εκκλησία για να την αφιερώσει στην πλάνη του. Ο επίσκοπος αρνήθηκε κατηγορηματικά5.
Ο αρειανός, που είχε έρθει, δήλωσε πως την επόμενη μέρα θα έμπαινε με τη βία στην εκκλησία του μακαρίου Αποστόλου Παύλου που ήταν κτισμένη εκεί κοντά. Ακούγοντάς το αυτό ο φύλακας της εκκλησίας, έτρεξε βιαστικά, έκλεισε την εκκλησία και την σφάλισε με μάνδαλα. Όταν ήρθε το βράδυ έσβησε όλους τους λύχνους και κρύφθηκε στο εσωτερικό.
Με το χάραγμα της επόμενης ημέρας, ο αρειανός επίσκοπος, έχοντας συγκεντρώσει πλήθος λαού, έφθασε, ετοιμασμένος να σπάσει τις κλειστές πύλες της εκκλησίας.
Αλλά ξαφνικά σείσθηκαν θεόθεν όλες οι στοές μαζί, πετάχθηκαν μακριά τα μάνδαλα, άνοιξαν οι πόρτες και με μεγάλο πάταγο όλες οι είσοδοι της εκκλησίας έμειναν ορθάνοιχτες.
Ξεχύθηκε άνωθεν φως και άναψαν όλοι οι λύχνοι κι οι κανδήλες που είχαν σβησθεί.
Ο αρειανός επίσκοπος, που είχε έρθει με σκοπό να ασκήσει βία, επλήγη από αιφνίδια τύφλωση και με ξένα χέρια οδηγήθηκε πίσω στο οίκημά του.
4. Σαν το πληροφορήθηκαν αυτό όλοι οι Λογγοβάρδοι της περιοχής εκείνης, ποτέ πια στο εξής δεν αποτόλμησαν να βεβηλώσουν ορθόδοξους χώρους. Κατά θαυμαστό επομένως τρόπο έτσι ήρθαν τα πράγματα, ώστε, επειδή στην εκκλησία του μακαρίου Παύλου οι λύχνοι είχαν σβηστεί εξαιτίας αυτού του αρειανού επισκόπου, σε μια και την αυτή στιγμή και ο ίδιος το φως έχασε και στην εκκλησία το φως ξαναγύρισε.
1. Εννοεί τους αρειανούς, στους οποίους θα αναφερθούν τα δύο επόμενα έπεισόδια και οι οποίοι σε σύγκριση με τους ειδωλολάτρες Λογγοβάρδους, που αναφέρθηκαν προηγουμένως, έδειξαν μεγαλύτερη ανεκτικότητα στους ορθοδόξους.
2. […] είναι η μονή του αγίου Ανδρέα στη Ρώμη […] με την οποία διατηρεί στενές σχέσεις και μετά την άνοδό του στον Θρόνο. [Ο άγιος Γρηγόριος ο Διάλογος διετέλεσε πάπας Ρώμης].
3. Ήρθε δηλ. στη Ρώμη το 590, προφανώς από το Σπολίτιο […]
4. Είναι γνωστό πως στην περίοδο εκείνη, και για πολλά χρόνια μετά, σε όλες σχεδόν τις πόλεις υπό την κατοχή των Λομβαρδών υπήρχαν δύο επίσκοποι, ένας ορθόδοξος κι ένας αρειανός. Κατά μία παράδοση ο επίσκοπος αυτός στο Σπολέτο όνομαζόταν Πέτρος.
5. Όπως και πριν ενάμιση αιώνα ο αγ. Ιωάννης Χρυσόστομος είχε σθεναρά αντισταθεί στις πιέσεις του αυτοκράτορα να παραχωρήσει ναό στους Αρειανούς στην Κωνσταντινούπολη.
6. Βλέπε και Πραξ. 9, 3-9 τα της τυφλώσεως του Απ. Παύλου. Ο ίδιος τώρα πια ενεργεί το ίδιο θαύμα στην εκκλησία του.
Απόσπασμα από το βιβλίο, Άγιος Γρηγόριος ο Διάλογος, «Βίοι αγνώστων ασκητών», έκδοση Ιεράς Καλύβης αγίων Αποστόλων – «Πατριάρχου». Εισαγωγή, μετάφραση, σημειώσεις, Ιερομονάχου Ιωάννου.

[toula]

Η ταπείνωση του αγίου Γρηγορίου Πάπα Ρώμης του Διαλόγου
Διήγηση του αββά Ιωάννη του Πέρση για τον άγιο πάπα Γρηγόριο*
Επισκεφτήκαμε στα Μονίδια τον αββά Ιωάννη τον Πέρση και μας διηγήθηκε για το μέγα Γρηγόριο, τον μακαριότατο επίσκοπο Ρώμης, τα εξής:
«Πήγα στη Ρώμη, να προσκυνήσω τους τάφους των αγίων αποστόλων Πέτρου και Παύλου. Και μια μέρα, καθώς έστεκα στο μέσο της πόλεως, βλέπω τον πάπα Γρηγόριο, ο όποιος επρόκειτο να περάσει από κοντά μου.
Σκέφτηκα λοιπόν να του βάλω μετάνοια.
Όταν όμως με είδαν οι της ακολουθίας του, άρχισαν καθένας απ’ αυτούς να μου λέει:
– Αββά, μη βάζεις μετάνοια.
Εγώ τότε, αγνοούσα γιατί μου το λένε. Νόμισα όμως ότι είναι άπρεπο να μη βάλω σ’ αυτόν μετάνοια.
Μόλις λοιπόν βρέθηκε κοντά μου ο πάπας και είδε ότι πήγαινα να βάλω μετάνοια, στο όνομα του Κυρίου, αδελφοί, πρώτος έβαλε στη γη μετάνοια και δεν σηκώθηκε, μέχρι που σηκώθηκα πρώτος εγώ.
Τότε με ασπάστηκε με πολλή ταπεινοφροσύνη και μου έδωσε με το χέρι του τρία χρυσά νομίσματα παραγγέλοντας να μου δοθεί και ράσο και τα αναγκαία μου όλα.
Δόξασα λοιπόν το Θεό που του χάρισε τέτοια ταπείνωση προς όλους κι ελεημοσύνη και αγάπη».
* Άγιος Γρηγόριος ο Α’ ο Μέγας πάπας Ρώμης, ο Διάλογος (590-604) με λαμπρό ποιμαντικό, ιεραποστολικό και συγγραφικό έργο. Η μνήμη του τιμάται στις 12 Μαρτίου.
Απόσπασμα από το «Λειμωνάριον» του Ιωάννου Μόσχου. Εισαγωγικά, μετάφραση, σχόλια Μοναχού Θεολόγου. Το βιβλίο περιλαμβάνεται στη σειρά «Άνθη της ερήμου», αρ. 17, έκδοση Ιεράς Μονής Σταυρονικήτα Αγίου Όρους 1983.

[toula]

Η προσμονή του Θεού εκφράζεται με την νηστεία, με την κενή γαστέρα, με κάθε ασκητική πράξη. Αυτά καθ’ εαυτά δεν έχουν καμία αξία.
Ποία σημασία έχει αν νηστεύω χωρίς σκοπό;
Θα γινόμουν ένας δυαλιστής και θα χώριζα το πνεύμα από την σάρκα και θα ήθελα να δαμάσω την σάρκα, αν για μένα αυτή καθ’ εαυτή η νηστεία είχε την σημασία της. Η νηστεία έχει μία και μοναδική σημασία, την έκφραση της προσμονής του Θεού.
Το ίδιο ισχύει και για την προσευχή. Αν αυτή καθ’ εαυτή η προσευχή είχε σημασία, η ζωή μου θα ήταν η προσευχή, θα ήταν μία ανθρώπινη ενέργεια, μία τάσις και ανάβασις, δεν θα ήταν ο Θεός. Η προσευχή μου έχει σημασία, γιατί ακριβώς εκφράζει αυτή την προσμονή μου, το «ἐλθέ καί σκήνωσον», το που είσαι, Θεέ μου.
Εν κατακλείδι, ο θάνατος γίνεται σιωπή, η σιωπή γίνεται αγω­νία της παρουσίας του Θεού, και αυτή δίνει την θέση της στην προσ­μονή, η οποία είναι τόσο ισχυρό βίωμα, ώστε για μένα είναι παρου­σία της αληθινής ζωής.
Όταν κάτι το προσμένεις, το απολαμβάνεις σαν να το έχεις. Περιμένοντας κάποιον πού τον αγαπώ, πότε τον αγκαλιάζω, πότε τον φιλώ, πότε του μιλάω, πότε του εξηγώ, πότε του ζητώ να μου δείξει την αγάπη του.
Τον έχω τόσο κοντά μου, τόσο δικό μου, τόσο οικείο· έχω ένα πολύ ισχυρό βίωμα.
Ο Θεός ήταν και είναι πάντοτε ο ερχόμενος.
Οι Ιουδαίοι τον ένοιωθαν ως ερχόμενον μέσα στις ερήμους, στους πολέμους, στις επισκέψεις τους στον ναό, στον προσωπικό τους αγώνα· αδιαλείπτως τον ένοιωθαν ως ερχόμενον.
Ταυτοχρόνως τον προσδοκούσαν ερχόμενον εις το πλήρωμα του χρόνου.
Το πλήρωμα του χρόνου ήλθε, Εκείνος ήλθε, και όμως συνεχίζει να είναι ο ερχόμενος και συνάμα ο πανταχού παρών.
Δεν υπάρχει τρύπα πού δεν είναι μέσα. Δεν υπάρχει ζωύφιο πού δεν τον περικλείει.
Δεν υπάρχει ίχνος της ζωής μου, του χρόνου μου, της υποστάσεώς μου, πού δεν τον εμπεριέχει, και όμως Αυτός είναι ο ερχόμενος.
”Tὴν ἕκτην τῶν σεπτῶν, Νηστειῶν Ἑβδομάδα, προθύμως ἀπαρχόμενοι, Κυρίῳ, προεόρτιον ὕμνον, τῶν Βαΐων ᾄσωμεν πιστοί, ἐρχομένῳ ἐν δόξῃ, δυνάμει Θεότητος, ἐπὶ τὴν Ἱερουσαλήμ, νεκρῶσαι τὸν θάνατον· διὸ ἑτοιμάσωμεν εὐσεβῶς, τὰ τῆς νίκης σύμβολα, τοὺς κλάδους τῶν ἀρετῶν, τὸ Ὡσαννὰ ἐκβοῆσαι, τῷ Ποιητῇ τοῦ παντός”
( Ιδιόμελον Κατανυκτικού Εσπερινού).
Αρχιμ. Αιμιλιανός Σιμωνοπετρίτης (+)

[toula]

Ο Θεός παραχωρεί να έχουμε την κλίμακα όλων των λογισμών. Από την ποιο μεγάλη βρωμιά, μέχρι και την ποιο μεγάλη αγιότητα.
Όχι για να πέσουμε στην αμαρτία, αλλά για να αποκτήσουμε την εμπειρία. Αν δεν αποκτήσει κάποιος την εμπειρία και δεν βγει νικητής, στεφάνι και παράσημο δεν λαμβάνει. Και άνθρωπος χωρίς παράσημο δεν εισέρχεται στην Βασιλεία των ουρανών.
Ο Χριστός εισήλθε με τα χεράκια του τρυπημένα, τα ποδαράκια τρυπημένα και λογχευμένη την πλευρά του, τα οποία είναι τα αιώνια παράσημα του.
Ακουσα και τον δικό μου γέροντα ( τον γέροντα Εφραίμ της Αριζόνας) να λέει: Να κάνουμε γενναίες καταθέσεις στον Παράδεισο με αγαθούς και καλούς λογισμούς. Ένας αγαθός λογισμός για τον εαυτό μας, και για τον άλλον, είναι επένδυση εις χρυσόν, πολύτιμο μαργαριτάρι, πολλά – πολλά εκατομμύρια στην Τράπεζα του Θεού με άπειρο τόκο! Για έναν αγαθό λογισμό! Εάν προπέμψουμε πολλούς αγαθούς λογισμούς τόσο επί τόσο, βγαίνει ένα αστρονομικό ποσό, που θα είναι η αμοιβή μας. Ετσι κανόνισε η Ουρανία δικαιοσύνη: το καλό να έχει ένα άπειρο μισθό!
Γιατί το καλό έχει μέσα Άγιο Πνεύμα…. Αντίθετα το κακό έχει μέσα κάτι το διαβολικό, που όχι μόνο μισθό δεν έχει, αλλά και χρεώνεται κανείς. Πρέπει να ταπεινώσουμε δυναμικά τον εαυτόν μας, να τον απλοποιήσουμε στον τρόπο σκέψεως και να πούμε, ότι είμαστε αμαρτωλοί και ότι οι άλλοι είναι καλύτεροι από εμάς και αφήνουμε τους άλλους ήσυχους, για να μην έχουμε λογισμούς για τους άλλους. Όταν έχουμε λογισμούς με άλλους, υπάρχει πρόβλημα και είμαστε κάπως εμπαθώς δεμένοι μαζί τους, και η προσευχή μας δεν ανεβαίνει στον ουρανό.
Γέροντας Εφραίμ Σκήτης Αγίου Ανδρέα Αγίου Όρους.

[toula]

— ῾Ο Θεὸς νὰ σὲ εὐλογῆ, προκομμένε ἄνθρωπε! Νὰ εἶσαι καλὰ ἄνθρωπε τοῦ μόχθου! Εἴθε νὰ σωθῆς! Νὰ σωθῆς!
Κάποτε ὁ ᾿Αββᾶς Μακάριος ὁ Αἰγύπτιος μαζὶ μὲ τὸν ὑποτακτικό του ἀνέβαιναν ἀπὸ τὴν Σκήτη τῆς Αἰγύπτου στὸ ῎Ορος τῆς Νιτρίας. Σὰν πλησίαζαν στὸν προορισμό τους, εἶπε στὸν μαθητή του νὰ προπορευθῆ. ῾Ο ὑποτακτικός, καθὼς προχωροῦσε, συνάντησε ἕναν εἰδωλολάτρη… ῏Ηταν ἱερέας καὶ περπατοῦσε βιαστικά, κρατώντας ἕνα ξύλο.
— Αἴ, σατανᾶ, ποῦ τρέχεις;… τοῦ φώναξε ἀπερίσκεπτα ὁ καλόγερος.
Τότε ἐκεῖνος ἐθύμωσε τόσο πολύ, ὥστε στράφηκε ἐναντίον τοῦ Μοναχοῦ καὶ τὸν ἐκτύπησε ἀδυσώπητα.
Τελικά, τὸν ἄφησε μισοπεθαμένο. Κατόπιν, πῆρε τὸ ξύλο καὶ ἔσπευσε νὰ ἀπομακρυνθῆ.
Μετὰ ἀπὸ λίγο, τὸν εἶδε ὁ ᾿Αββᾶς Μακάριος. ᾿Αμέσως, ἄρχισε νὰ τὸν εὔχεται μὲ βαθειὰ καλωσύνη:
— ῾Ο Θεὸς νὰ σὲ εὐλογῆ, προκομμένε ἄνθρωπε! Νὰ εἶσαι καλὰ ἄνθρωπε τοῦ μόχθου! Εἴθε νὰ σωθῆς! Νὰ σωθῆς!
῾Ο εἰδωλολάτρης ἐσάστισε. Πλησίασε τὸν ῞Οσιο καὶ τὸν ἐρώτησε:
— Τί καλὸ εἶδες σὲ μένα, ᾿Αββᾶ, καὶ μοῦ εὔχεσαι νὰ σωθῶ;
— Σὲ βλέπω νὰ μοχθῆς καὶ νὰ τρέχης, τοῦ ἀπάντησε ὁ ῞Οσιος. Καὶ δὲν γνωρίζεις, εὐλογημένε, ὅτι στὰ χαμένα κοπιάζεις.
— Μαλάκωσε καὶ γλύκανε ἡ ψυχή μου ἀπὸ τὸν χαιρετισμό σου, εἶπε ἤρεμος πιὰ ὁ ἱερέας τῶν εἰδώλων. Κατάλαβα ὅτι εἶσαι ἄνθρωπος τοῦ Θεοῦ. Κάποιος ἄλλος ὅμως, ἄθλιος καλόγερος, μὲ ἔβρισε ὅταν πρὶν ἀπὸ λίγο μὲ συνάντησε κι ἐγὼ ὅμως τὸν ἐσυγύρισα καλά. Τὸν ἄφησα μισοπεθαμένο ἀπὸ τὰ κτυπήματα.
Καὶ ἀμέσως, πέφτει στὰ πόδια τοῦ ᾿Αββᾶ Μακαρίου, τὰ ἀγκαλιάζει καὶ τοῦ λέει:
— ῍Αν δὲν μὲ κάνης Μοναχό, δὲν θὰ σὲ ἀφήσω νὰ φύγης!
῾Ο ῞Οσιος τὸν ἀνεσήκωσε καὶ πῆγαν μαζὶ ἐκεῖ ποὺ ἦταν κατάκοιτος ὁ μαθητής του. Τὸν ἐσήκωσαν καὶ τὸν μετέφεραν στὴν ᾿Εκκλησία τοῦ ῎Ορους τῆς Νιτρίας.
῞Οταν οἱ Μοναχοὶ εἶδαν τὸν εἰδωλολάτρη ἱερέα μαζὶ μὲ τὸν ᾿Αββᾶ, κατεπλάγησαν!
Τελικά, ἀφοῦ τὸν ἐβάπτισαν, τὸν ἔκαναν Μοναχὸ καὶ ἐξ αἰτίας του πολλοὶ εἰδωλολάτρες ἔγιναν Χριστιανοί.
Καὶ ἔλεγε λοιπὸν ὁ ᾿Αββᾶς Μακάριος: ὁ λόγος ὁ κακὸς καὶ τὸν καλὸ τὸν κάνει κακό. ᾿Ενῶ ὁ λόγος ὁ καλὸς καὶ τὸν κακὸ τὸν μεταβάλλει σὲ καλό.
«῾Ο λόγος ὁ κακὸς καὶ τοὺς καλοὺς ποιεῖ κακούς· καὶ ὁ καλὸς λόγος καὶ τοὺς κακοὺς ποιεῖ καλούς».
~Ἀπό το Γεροντικό

[toula]

Είναι απεριόριστη η δύναμη της προσευχής! Δεν έχουμε καταλάβει την παντοδυναμία της…
“Κἀγὼ ὑμῖν λέγω, αἰτεῖτε, καὶ δοθήσεται ὑμῖν, ζητεῖτε, καὶ εὑρήσετε, κρούετε, καὶ ἀνοιγήσεται ὑμῖν· πᾶς γὰρ ὁ αἰτῶν λαμβάνει καὶ ὁ ζητῶν εὑρίσκει καὶ τῷ κρούοντι ἀνοιχθήσεται.”.
Με αυτά τα λόγια από το κατά Λουκάν Ευαγγέλιο (11, 8-9), ο ίδιος ο Κύριος μας προτρέπει να προσευχηθούμε.
Όσοι με αγάπη θα προσευχηθούν στον Θεό, ό,τι ζητήσουν θα τους δοθεί και ό,τι αναζητούν θα το βρούνε.
Η δύναμη της προσευχής είναι απεριόριστη, όπως απεριόριστη είναι και η δύναμη του Θεού, με τον οποίο σε απευθείας επικοινωνία βρίσκεται ο προσευχόμενος άνθρωπος.
Όπως ο Χριστός δίδαξε σε εμάς την προσευχή, έτσι και εμείς σήμερα προσευχόμαστε και επικοινωνούμε με τον Κύριο, σε μια σχέση επικοινωνίας και αγάπης.
Μόνο μέσα από την αγάπη μπορεί η προσευχή μας να έχει νόημα και ισχύ.
Για αυτό και πρέπει να κατανοήσουμε την σημασία της, και το εξαιρετικά σημαντικό νόημά της στην ζωή του Χριστιανού…
Αρχιμανδρίτης π. Εφραίμ Παναούσης, ηγoύμενος της Ι.Μ. Παναγίας Χρυσοπηγής Αττικής

[toula]

«Ἐκεῖνος ποὺ κατώρθωσε να κερδίσει την πραγματική προσευχή
καί ἐπλημμύρισε τὸ εἶναι του ἀπό τὴν ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ δέν γίνεται αἰχμάλωτος τῶν αισθήσεών του καί δέν δίνει την προτίμησή του σε τίποτε πιά.»
Νικήτας Στηθάτος

[toula]

Κάποιος ἀδελφός ρώτησε τόν ἀββᾶ Ἀγάθωνα λέγοντας «πές μου, άββᾶ, τί εἶναι μεγαλύτερο, ο σωματικός κότος ἢ ἡ περιφρούρηση τοῦ ἐσωτερικοῦ μας κόσμου;». Καὶ αὐτός εἶπε:
«Ὁ ἄνθρωπος ὁμοιάζει με δένδρο. Ο σωματικός κόπος λοιπόν είναι φύλλα˙ ή δέ περιφρούρηση τῶν μέσα μας εἶναι ὁ καρπός. Επειδή λοιπόν, κατά το γραμμένο στην Αγία Γραφή «παν δένδρον μή ποιοῦν καρπόν καλόν, ἐκκόπτεται καί εἰς τὸ πῦρ βάλλεται» (Ματθ. γ΄ 10), είναι φανερό ότι γιά τούς καρπούς γίνεται ολόκληρος ο ἀγώνας, δηλαδή για την περιφρούρηση τοῦ νοῦ.
Υπάρχει ἀνάγκη ὅμως καί ἀπό τήν σκέπη καί τόν στολισμό των φύλλων, ποὺ εἶναι ὁ σωματικός κόπος».