Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

“ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟ ΝΑ ΜΕΙΝΕΙ Η ΔΙΑΝΟΙΑ ΕΝΤΕΛΩΣ ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΑΠΟ ΛΟΓΙΣΜΟΥΣ;”
Ο Άγιος Γερμανός ρωτάει τον Αββά Μωυσή:
-«Από που προέρχεται αυτό: πολλές φορές χωρίς να θέλουμε, μας παρενοχλούν πολλές ενθυμήσεις και πονηροί λογισμοί και σχεδόν χωρίς να το γνωρίζουμε, μας εξαπατούν, μπαίνοντας κρυφά και χωρίς θόρυβο στο νου μας, ώστε όχι μόνο να μην μπορούμε να τους εμποδίσουμε να έρχονται, αλλά και να έχουμε μεγάλη δυσκολία στο να τους διακρίνουμε ακριβώς. Θέλουμε να μάθουμε αν είναι δυνατό να μείνει η διάνοια εντελώς ελεύθερη από αυτούς τους λογισμούς και να μην ενοχλείται διόλου».
Σ’ αυτά ο αββάς Μωυσής αποκρίθηκε: -«Το να μην ενοχλείται η διάνοια από τις ενθυμήσεις αυτές είναι αδύνατο. Το να τις δέχεται όμως και να τις μελετά ή να τις απορρίπτει, είναι δυνατόν σ’ εκείνον που προσπαθεί. Το να δημιουργούνται μέσα μας δεν προέρχεται από εμάς, το διώξιμό τους όμως είναι στην εξουσία μας, και η διόρθωση της διάνοιάς μας εξαρτάται από την προαίρεση και την επιμέλειά μας. Επειδή όταν με σύνεση και συνεχώς μελετούμε το νόμο του Θεού και καταγινόμαστε σε ψαλμούς και ύμνους, νηστείες και αγρυπνίες και θυμόμαστε συνεχώς τα μέλλοντα, την βασιλεία των ουρανών και την κόλαση του πυρός, και όλα τα έργα του Θεού, οι πονηροί λογισμοί λιγοστεύουν και δεν βρίσκουν τόπο.
Όταν όμως ασχολούμαστε με κοσμικές φροντίδες και σαρκικά πράγματα και παραδίνουμε τους εαυτούς μας σε μάταιες και ανώφελες συναναστροφές, τότε πληθαίνουν μέσα μας οι πονηροί λογισμοί. Όπως ο νερόμυλος είναι αδύνατο να σταματήσει όσο τρέχει το νερό, και είναι στην εξουσία του μυλωνά να αλέσει σιτάρι ή ζιζάνια, έτσι και η διάνοιά μας, επειδή είναι αεικίνητη, δεν μπορεί να μείνει αργή από λογισμούς. Και είναι στην εξουσία μας να της δώσουμε ή πνευματική μελέτη ή σαρκική εργασία».
Ο Άγιος Κασσιανός ο Ρωμαίος μαζί με τον
(Φιλοκαλία των Ιερών Νηπτικών, Τόμος Α΄).

[toula]

“ΕΣΥ ΘΑ ΔΕΣΕΙΣ ΤΗΝ ΨΥΧΗ ΣΟΥ ΣΤΟΝ ΒΡΑΧΟ ΤΗΣ ΠΙΣΤΕΩΣ…”
"Όσα κύματα κι αν έρχονται, θα σπάνε εκεί πάνω στον βράχο της πίστεως και θα κατανικώνται όλα τα εμπόδια".
ΑΓΙΟΣ ΙΑΚΩΒΟΣ ΤΣΑΛΙΚΗΣ

[toula]

“θΕΛΩ ΝΑ ΣΥΓΧΩΡΕΣΩ ΠΕΡΑ ΑΠΟ ΚΑΘΕ ΛΟΓΙΚΗ…
ΕΓΩ ΔΕ ΜΠΟΡΩ. ΕΣΥ ΟΜΩΣ ΜΠΟΡΕΙΣ, ΝΑ ΑΡΠΑΞΕΙΣ ΤΗΝ ΨΥΧΗ ΜΟΥ ΚΑΙ ΝΑ ΤΗΝ ΑΝΑΣΤΗΣΕΙΣ…”
ΑΓΙΟΣ ΝΕΚΤΑΡΙΟΣ

[toula]

– Γέροντα, μιά κακή συνήθεια μπορεί νά κοπή αμέσως;
– Κατ’ αρχάς πρέπει νά καταλάβη ό άνθρωπος ότι αυτή ή συνήθεια τον βλάπτει καί νά θελήση νά άγωνισθη, γιά νά τήν κόψη.
Χρειάζεται νά εχη κανείς πολλή θέληση, γιά νά μπόρεση νά τήν κόψη αμέσως. Όπως λ.χ. το σχοινί κάνει σιγά-σιγά μιά μικρή αυλακιά στο χείλος του πηγαδιού καί δεν γλιστρά πιά, έτσι καί κάθε συνήθεια λίγο-λίγο χαράζει μιά αυλακιά στην καρδιά καί δύσκολα βγαίνει από αυτήν.Γι’ αυτό πρέπει πολύ νά προσέξη κανείς, νά μήν απόκτηση κακές συνήθειες, γιατί μετά χρειάζεται πολλή ταπείνωση καί πολλή θέληση, γιά νά μπόρεση νά τις άποβάλη.
Έλεγε ό Παπα-Τύχων: «Καλή συνήθεια, παιδί μου, αρετή · κακή συνήθεια, πάθη».
Πάντως διαπίστωσα ότι, όταν ό άνθρωπος, ενώ αγωνίζεται, συνεχίζη νά σφάλλη καί δεν άλλάζη, αιτία είναι ό εγωισμός, ή φιλαυτία καί ή ιδιοτέλεια.
Λείπει ή ταπείνωση καί ή αγάπη, καί έτσι εμποδίζεται ή θεία επέμβαση. Δεν βοηθάει ο ίδιος ό άνθρωπος τον Θεό, γιά νά τον βοηθήση. Αν π.χ. τον βοηθήση ό Θεός νά ξεπεράση ένα πάθος του, θά τό πάρη επάνω του, θά ύπερηφανευθή, γιατί θά νομίζη ότι μόνος του τό ξεπέρασε, χωρίς την βοήθεια του Θεού.
Γέροντος Παϊσίου αγιορείτου, Λόγοι γ΄, Πνευματική αφύπνιση.

[toula]

Προσευχήσου τη νύχτα. Προσευχήσου μόνος σου. Προσευχήσου χωρίς να χρησιμοποιείς βιβλίο, χωρίς κάποια φαντασίωση, χωρίς να σκέφτεσαι.
Απλώς μείνε άγρυπνος για δέκα λεπτά αφού ξυπνήσεις για να πιεις ένα ποτήρι νερό, αφού σε ξυπνήσει το παιδί σου ή κάποιος εφιάλτης. Στάσου εκεί μέσα στο σκοτάδι και μην κάνεις κάποια κίνηση ή κάποιον ήχο.
Κάνε τον χρόνο να σταματήσει, αιχμαλώτισε την στιγμή και παρουσίασε την μπροστά στον Χριστό σαν μια ταπεινή προσφορά: αυτός είμαι εγώ, αυτός είναι ο πραγματικός μου εαυτός, αυτός είναι εκείνος ο οποίος πρέπει Εσύ να σώσεις.Στην πραγματικότητα, ίσως είναι χρήσιμο το να ξεχάσεις το ότι χρειάζεται να προσευχηθείς. Οι περισσότεροι από εμάς έχουμε τόσο φοβερά παραμορφωμένες ιδέες για το τι είναι η προσευχή που είναι καλύτερα να ξεχάσουμε απλώς το ότι οφείλουμε να προσευχηθούμε.
Απλώς στάσου εκεί και κοίτα μέσα στο σκοτάδι έξω από το παράθυρο σου. Σε άλλες στιγμές, κάνε μια μετάνοια και κλείσε τα μάτια σου ενώ βρίσκεσαι στο πάτωμα και μείνε εκεί, περίμενε εκεί. Κράτησε το σώμα σου σε μία στάση αναμονής αλλά διώξε από το νου σου κάθε σκέψη. Μην πεις κάτι. Μην σκεφτείς κάτι.
Μην φανταστείς κάτι. Μην προσευχηθείς. Μη κουνιέσαι. Απλώς περίμενε να αισθανθείς την παρουσία Του. Περίμενε Εκείνον να δώσει προσοχή στην σιωπή σου, στην ακινησία σου, στον θάνατο σου. Περίμενε τον Χριστό και Εκείνος θα έρθει γιατί η αγάπη τον ωθεί.
Αυτό είναι το προνόμιο του να προσεύχεσαι εκείνη τη στιγμή. Η νύχτα είναι μία ασπίδα ενάντια στις σκέψεις, ενάντια στις φαντασιώσεις και στους συναισθηματισμούς. Προσπάθησε να είσαι παρόν σε αυτή τη στιγμή, προσπάθησε να έχεις επίγνωση της σιωπής που σε κυκλώνει, άφησε το κενό αυτού του σκοταδιού να σε αγκαλιάσει, άφησε το να μπει μέσα σου και να σε γεμίσει με γαλήνη και ησυχία.
Υπάρχει κάτι σχεδόν μυστηριακό σε αυτή την κρυμμένη σιωπή και ακινησία μπροστά στον Χριστό. Αυτό το σκοτάδι, αυτή η απομόνωση, αυτή η ενστικτώδης επίγνωση της θνητότητας κάποιου, όλα αυτά ωθούν κάποιον να ανοιχτεί σε δρόμους στους οποίους θα του ήταν αδύνατον να ανοιχτεί την ημέρα.
Να έχεις την επίγνωση πως είσαι άγρυπνος μπροστά στον Χριστό την στιγμή που ο κόσμος κοιμάται, ανυπεράσπιστος και ευάλωτος. Είσαι άγρυπνος μπροστά στον Χριστό, αγωνιζόμενος για τον κόσμο, έχεις γίνει ένας μεσίτης για αυτόν τον πεσμένο, κοιμισμένο κόσμο ο οποίος είναι ένα με εσένα και για τον οποίο ο Χριστός πέθανε.
Δέκα λεπτά μόνος με τον Χριστό, την μία νύχτα μετά την άλλη και η ζωή σου θα αλλάξει. Όταν ξυπνάς και αντιμετωπίζεις τις έγνοιες της νέας ημέρας, υπάρχει κάτι μέσα σου που αναγαλλιάζει , εσύ και ο Χριστός μοιράζεστε ένα μυστικό, εσύ και ο Χριστός μοιράζεστε μια μάχη.
Η ψυχή σου γνωρίζει πως τράφηκε και επίσης γνωρίζει πως οτιδήποτε και αν συμβεί κατά τη διάρκεια της ημέρας η νύχτα θα επιστρέφει πάντα με την γαλήνη της και την ακινησία της. Θα ζεις την ημέρα αναμένοντας την νύχτα, γιατί όταν πέφτει η νύχτα, θα φέρεις πάλι τον εαυτό σου σαν μια προσφορά μπροστά στον Δημιουργό σου και ο Δημιουργός σου θα σε θρέψει για ακόμη μια φορά.
Κείμενο του π. Σεραφείμ Αλντέα

[toula]

Μην αφήσεις την Χάρη να χαθεί. Κράτησε την εκεί!
Κάποτε ένας νεαρός, ο οποίος είχε βαπτιστεί πρόσφατα, χαρούμενος μετά το πρώτο του Πάσχα, ρωτήθηκε από τον πατέρα Σεραφείμ Ρόουζ: «Λοιπόν, πως σου φάνηκε η γιορτή του Πάσχα;»
«Ήταν υπέροχα!» απάντησε ο νεαρός.
«Μην αφήσεις να χαθεί αυτό που σου δόθηκε σήμερα.» είπε ο πατέρας Σεραφείμ, αντηχώντας τα λόγια του Επισκόπου Νεκτάριου. «Μην χάσεις την Χάρη. Κράτησε την εκεί!» Καθώς το έλεγε αυτό, ο πατέρας Σεραφείμ χτύπησε το στήθος του νεαρού άνδρα, ακριβώς επάνω στην καρδιά.
~π. Σεραφείμ Ρόουζ

[toula]

“ΟΤΑΝ ΠΡΟΣΕΥΧΟΜΑΣΤΕ ΚΑΙ Ο ΘΕΟΣ ΔΕΝ ΜΑΣ ΑΚΟΥΕΙ,
ΥΠΑΡΧΕΙ ΛΟΓΟΣ…”
ΟΣΙΟΣ ΕΥΜΕΝΙΟΣ (ΣΑΡΙΔΑΚΗΣ)

[toula]

‘’Αγάπησε τον εαυτό σου’’, σου λένε όλοι τους. Και την ίδια στιγμή σε προτρέπουν να αφεθείς αχαλίνωτα στα πάθη σου.
‘’Αγάπησε τον εαυτό σου’’, σου λένε. Οι ίδιοι άνθρωποι, που κατηχούνε τα παιδιά σου σε τηλεοράσεις και υπολογιστές με ό,τι σκουπιδαριό υπάρχει.
‘’Αγάπησε τον εαυτό σου. Ξεγυμνώσου. Λάτρεψε τη σάρκα. Κόψε τις επαφές με τις όποιες ρίζες σου. Μη σκέφτεσαι τον προορισμό σου”. Σου ζητάνε να τους εμπιστευτείς.‘’Αγάπησε τον εαυτό σου’’, σου λένε όλοι τους. Μα κανένας από αυτούς δε νοιάζεται πραγματικά το καλό σου.
Το σώμα και η ψυχή σου είναι ένας Ναός. Να το θυμάσαι.
Μην τα ξοδεύεις άσκοπα.
Μην τα λερώνεις.
Μην τα κατακερματίζεις.
Χριστός Ανέστη.
~ Ελευθεριάδης Γ. Ελευθέριος
Ψυχολόγος M.Sc.

[toula]

Στην κάμαρα με τα εικονίσματα
Σαν εβράδιαζε και πριν νυχτώσει και πριν γυρίσει ο πατέρας μας απ’ τη δουλειά του την απογευματινή κι από το καφενείο που συναντιόταν με τους φίλους του, έμπαινε η μάνα στο δωμάτιο με τα εικονίσματα.
Κατέβαζε το καντήλι που κόντευε να σβήσει, αφού καιγόταν από το πρωί, και το ’φερνε στην κουζίνα και το ’βαζε απάνω στη γωνιά. Άναβε τότε απ’ τη φλόγα που τρεμόσβηνε την πασχαλιάτικη λαμπάδα που φυλάγαμε απ’ τη Λαμπρή και μου την έδινε να την κρατάω.
Έπιανε ύστερα τη φλόγα με τα δυο της ακροδάχτυλα να σβήσει… και το δικό μου το παιδιάτικο μυαλό έμενε πάντα με την απορία, πως δεν καιγόνταν τ’ ακροδάχτυλα της μάνας μου, πρωί και βράδυ τόσα χρόνια ν’ ακουμπούνε τη φωτιά και να τη σβήνουν.
Εκείνη ωστόσο συμπλήρωνε απ’ το ροϊ το λάδι το αναγκαίο στο καντήλι και τραβώντας λίγο το βαμβακένιο φυτίλι στην καντηλήθρα, το έστριβε απαλά και … «έλα» μου έλεγε κι εγώ το άναβα από το φως της πασχαλιάτικης λαμπάδας που κρατούσα.
Την έπαιρνα από πίσω έπειτα τη μάνα μου, καθώς εγύριζε στην κάμαρα με τα εικονίσματα, και το καντήλι, αφού το σκέπαζε με το γυαλί του, το απίθωνε σεβαστικά στην τακτική του θέση, σε μια παλιά μικρή εταζέρα δηλαδή, καρφωμένη στον τοίχο, ανάμεσα στα εικονίσματα και στολισμένη με πετσετάκι κάτασπρο απ’ τα δικά της χέρια κεντημένο.
Ποτέ ως τώρα δε λησμόνησα τη μάνα μου, μέσ’ στην κατάνυξη που γέμιζε την κάμαρα το φως το ιλαρό του καντηλιού, πώς έγερνε στα γόνατα κι άρχιζε να προσεύχεται και να σταυροκοπιέται.
Γονατιστή κι εγώ στο πλάι της, πολεμούσα να διακρίνω τα λόγια που σχημάτιζαν τα χείλη της και δε μπορούσα, μιλούσε μόνη προς «μόνω Θεώ».
Όμως το φεγγοβόλημα το αμυδρό του καντηλιού έφτανε για να ξεχωρίσω δάκρυα να κυλούν στης μάνας μου τις παρειές, που με το τελευταίο σταυροκόπημα θυμότανε να τα σφογγίσει, βγάζοντας το μαντηλάκι της από την τσέπη της τριμμένης ρόμπας που φορούσε.
Και τότε… «άναψε το φως» ψιθύριζε και παραμένοντας γονατιστή κάτω απ’ τα εικονίσματα, άνοιγε την Καινή Διαθήκη και συλλάβιζε αργά, με τα λιγοστά γράμματα που είχε καταφέρει στα παλιά μονάχη της να μάθει.
Κι εγώ, λιγότερο από δεκάχρονο κορίτσι, στης κάμαρας τον τοίχο ακουμπώντας, να περιμένω σιωπηλή… και βυθισμένη στο δέος και στην έκπληξη να βλέπω τώρα καθαρά καινούργια δάκρυα να τρέχουν απ’ της μάνας μου τα μάτια.
Μα ήρθε η ώρα, κι ήτανε νωρίς, που η μάνα μου ταξίδεψε στη χώρα του Θεού, εκεί που δεν υπάρχει βράδυ και νύχτα και οι λυτρωμένοι προσεύχονται χωρίς δάκρυα,
Κι εγώ άργησα, μα το κατάλαβα, πώς μπόρεσε η μάνα μου, τα δύσκολα χρόνια της επίγειας ζωής της με τις λιγοστές χαρές και τις αμέτρητες πίκρες, αγόγγυστα να τα περάσει και καρτερικά.
Κι όταν ανάβω το καντήλι και το φέρνω στα εικονίσματα, στα γόνατα την ξαναβλέπω να προσεύχεται και να σταυροκοπιέται κι αργά να συλλαβίζει το Ευαγγέλιο και δάκρυα να τρέχουν απ’ της μάνας μου τα μάτια.
Ευτυχία Γερ. Μάστορα
Από το «σπιτάκι της Μέλιας»

[toula]

Γιατί νομίζεις ότι ο Κύριος ημών, ο Χριστός μας λέει:
''Εάν σε ραπίσει κάποιος στον δεξιό σιαγόνα, στρέψε σ' αυτόν και την άλλη'' (Ματθ. 5,39); Δεν το λέει επειδή, όσο μακρόθυμος γίνεται κανείς, τόσο περισσότερο ωφελεί με την μέγιστη ωφέλεια και τον εαυτόν του και εκείνον; Για τούτο διέταξε να στρέφει κανείς και την άλλη σιαγόνα, για να ικανοποιήσει την επιθυμία του οργιζομένου. Γιατί ποιός είναι τόσο θηρίο, ώστε να μην ντραπεί πλέον;
(Ιερός Χρυσόστομος)