Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

Όταν ένα κομ­μά­τι της ψυ­χής έχει γε­μί­σει από ένα πά­θος, η θε­ρα­πεία του πά­θους έγ­κει­ται στο να γί­νει η αν­τι­κα­τά­στα­ση του με ένα άλλο κομ­μά­τι, που λέ­γε­ται αρε­τή. Η θε­ρα­πεία των πα­θών δεν έγ­κει­ται στο να φύ­γει το πά­θος που υπάρ­χει, αλλά στο να αν­τι­κα­τα­στα­θεί, ώστε το κομ­μά­τι της ψυ­χής να μην μεί­νει αδεια­νό. Για πα­ρά­δειγ­μα, κά­ποιος έχει το πά­θος να κλέ­βει και κά­ποια στιγ­μή στα­μα­τή­σει να κλέ­βει. Αυτό δεν εί­ναι η θε­ρα­πεία του πά­θους της κλε­ψιάς, αλλά παύ­ση της πρά­ξε­ως. Και αν μεί­νει κά­ποιος μόνο στην παύ­ση της πρά­ξε­ως, υπάρ­χει κίν­δυ­νος υπο­τρο­πής. Εγ­κυ­μο­νεί μέ­γας κίν­δυ­νος, διό­τι δεν έγι­νε θε­ρα­πεία.

Η θε­ρα­πεία του πά­θους θα ξε­κι­νή­σει όταν ο άν­θρω­πος στα­μα­τή­σει να κλέ­βει και αρ­χί­ζει να καλ­λιερ­γεί την αρε­τή της ελεη­μο­σύ­νης. Και όταν κα­τα­κτή­σει την αρε­τή της ελεη­μο­σύ­νης, η αρε­τή αυτή θα τον εμ­πο­δί­σει να κά­νει υπο­τρο­πή στην κλε­ψιά.

Η αγά­πη για την ελεη­μο­σύ­νη, θα τον κά­νει τον άν­θρω­πο να μι­σή­σει την κλε­ψιά. Από κα­νέ­να πά­θος δεν μπο­ρού­με να απαλ­λα­γού­με, αν δεν το μι­σή­σου­με.

Γέρων Εφραίμ Σεραγιώτης

[toula]

Η παχυλότητά μας και η αγιότητα που σώζει

Γράφει ο Δημήτριος Λυκούδης, θεολόγος, Φιλόλογος, Ιστορικός

Είναι απόγευμα της 6ης Δεκεμβρίου στα 1692. Πλήθος κόσμου έχει συγκεντρωθεί να τιμήσει τον άγιο των ναυτικών, αρχιεπίσκοπο Μύρων της Λυκίας, Νικόλαο τον θαυματουργό. Ο ναός πανηγυρίζει και μαζί και όλη η Κεφαλονιά, ολόκληρο το Ληξούρι, στη δικαιοδοσία του οποίου στέκεται αγέρωχος ο ιερός ναός, ο καλούμενος των “Μηνιατών”. Στον άμβωνα ίσταται μια εξέχουσα προσωπικότητα, εις κληρικός αγωνιστής του λόγου και υπέρμαχος της ευσεβείας, το σέμνωμα των Επτανήσων, ο λόγιος Ηλίας Μηνιάτης.

Οι πιστοί κάμνουν απόλυτη ησυχία στη θέα της ιλαρότητος του θείου προσώπου του. Εκείνος ταπεινός, εκκλησιαστικά εμβριθής, στην προσπάθειά του να ημερώσει τις ψυχές του ποιμνίου και ακροατηρίου, λέγει τα κάτωθι: «Ο Κύριος δεν μας επαράγγειλε να γίνωμεν μάρτυρες ή ασκηταί διά να σωθώμεν. Μάς επαράγγειλε να αγαπώμασθε […] Όλοι είμεθα αδελφοί, όλοι έχομεν έναν κοινόν Πατέρα, τον Ουράνιον, όλοι εγεννήθημεν από μίαν αγίαν κολυμβήθραν, όλοι πλησιάζομεν εις την αυτήν αγίαν Τράπεζαν των αχράντων μυστηρίων, όλοι τρεφόμεθα με την αυτήν βρώσιν και πόσιν, με το Σώμα και το Αίμα του Θείου Αμνού, όλοι κρατούμεν ένα Ευαγγέλιον, πιστεύομεν ένα παράδεισον και ελπίζομεν να ζήσωμεν ομού εις την αιώνιον ζωήν. Και ημείς, λοιπόν, όπου έχομεν μίαν φύσιν, μίαν πίστιν, ένα βάπτισμα, έναν Θεόν, δεν πειθόμεθα εις το πρόσταγμα του Θεού; Αλλά μέσα εις την αυτήν Εκκλησίαν, όπου είναι το κατοικητήριον της ειρήνης και της ομονοίας, δεν έχομεν ούτε ειρήνην, ούτε ομόνοιαν;». Μετά το πέρας του εσπερινού επλησίασαν δύο άνδρες τον Μηνιάτη και, αφού έβαλαν μετάνοια, ζήτησαν συγχώρεση μετά δακρύων: πριν τον εσπερινό είχαν σχεδιάσει να κάψουν το σπίτι ενός εξαδέλφου τους που φθονούσαν ασίγητα! Τα λόγια όμως, του ιεροκήρυκος εστάθησαν ικανά να αποσοβήσουν τα χειρότερα!

Ο Ιερός Χρυσόστομος λέγει ότι στον κόσμο αυτό ξενοδοχούμεθα. Ωσάν ένα πανδοχείο είναι ο κόσμος και η παρούσα ζωή. Έρχεσαι εσύ ως διαβάτης στο πανδοχείο και ζητάς προσωρινή στάση και διαμονή. Αυτό είναι! Το επόμενο πρωί είσαι έτοιμος να συνεχίσεις το ταξίδι σου εγκαταλείποντας το πανδοχείο. Αυτό, λοιπόν, το μεταξύ διάστημα της παραμονής της μιας νυκτός στο ξενοδοχείο ονομάζεται παρούσα ζωή.

Την ίδια εντύπωση όμως, μού έκαμναν και τα λόγια του αγίου Ιωάννου του Σιναΐτου, του συγγραφέως της Κλίμακος: «Δεν είναι εδώ ο γάμος στον οποίον έχουμε προσκληθεί!». Φρόντισε να στολίσεις τον έσω άνθρωπο και εαυτό σου αλλά μη λησμονήσεις ότι για άλλο γάμο έχουμε προσκληθεί, σε άλλο χώρο και κατάσταση είμαστε προσκεκλημένοι και κλητοί…

Έχεις διαβάσει, αγαπητέ μου αναγνώστα, για τον άγιο Γεώργιο τον Καρσλίδη; Κοιμήθηκε την 4η Νοεμβρίου στα 1959, στη Δράμα. Μόνιμα πτωχός και απέριττος, πάντοτε μόνος, ορφανός και ξεχασμένος, φιλάσθενος και πονεμένος από την ώρα που ήλθε στον κόσμο αυτό. Οι κακουχίες που επέρασε ήσαν τόσες που, ένεκα χώρου, δεν προφταίνω να παρουσιάσω εδώ. Μάθε, όμως, πως τα μοναδικά του υπάρχοντα ήταν μερικά εκκλησιαστικά βιβλία, ένα-δυο άμφια και ένα μέρος από τα λείψανα της κατά σάρκας αδελφής του Αννούλας της Οσιοπαρθενομάρτυρος, η οποία εμαρτύρησε για την πίστη του Χριστού την αγία σε ηλικία μόλις 14 ετών (1910). Ξεύρεις, λοιπόν, πόσο μακάριος και ευτυχισμένος ένιωθε και ήταν αυτός ο παππούλης; Συνήθιζε να λέγει πως έχει τα πάντα, δεν τού λείπει τίποτε! Και, πάντοτε, στο πέρας κάθε Θείας λειτουργίας, αποκάλυπτε: «Πω, πω, παιδιά μου! Σήμερα είχαμε στο ιερό βήμα συλλειτουργούς τον Τίμιο Πρόδρομο, τον άγιο Νικόλαο, τον άγιο Γεώργιο τον μεγαλομάρτυρα και τροπαιοφόρο…! Πω, πω, παιδιά μου! Σπάνια, πολύ σπάνια λειτουργώ μόνος!».

Στις 16 Φεβρουαρίου του 1843 κοιμήθηκε ο Στρατάρχης και Γέρος του Μοριά, Θεόδωρος Κολοκοτρώνης (1770-1843). Ο λόγιος ιεροκήρυκας Κωνσταντίνος Οικονόμου (1780-1857) ανέλαβε να εκφωνήσει τον επικήδειο προς τιμήν του. Στην αγία Ειρήνη στην Αιόλου, όπου τελέστηκε η εξόδιος ακολουθία, ο Οικονόμου μίλησε δυόμιση ώρες και, μεταξύ άλλων, χρησιμοποίησε στο τέλος, στίχους από το ποίημα “Θούριος”, του ποιητή Αντώνη Μαρτελάου (1754-1818): «Προσκυνώ την Ελλάδα, φιλώ το χέρι της ελευθερίας της». Ακριβώς! Δεν είναι εδώ ο γάμος που έχουμε προσκληθεί!

Κυριακή των Βαΐων του 1821. Ο Υψηλάντης προτρέπει τον άγιο Γρηγόριο τον Ε’ (1749-1821) Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως, να εγκαταλείψει την Πόλη για να σωθεί από τη μανία των Τούρκων. Εκείνος, παρά τις εξορίες και κακουχίες που είχε υποστεί, αρνείται και λέγει: «Σήμερα, Κυριακή βαϊοφόρος, θα φάμε ψάρια και αύριο θα φάνε τα ψάρια εμάς!». Την επόμενη Κυριακή του Πάσχα, οι Τούρκοι τον εκρέμασαν στη μεσαία Πύλη του Πατριαρχείου και τον άφησαν εκεί προς παραδειγματισμό των υπολοίπων ελλήνων, για τρεις ημέρες. Έπειτα, έσυραν το ιερό του λείψανο και το πέταξαν στη θάλασσα. Το λείψανο περισυνέλεξε ελληνικό πλοίο (με ρωσική σημαία) κοντά στην περιοχή του Γαλατά. Από εκεί το μετέφεραν στην Οδησσό, όπου και παρέμεινε έως στα 1871. Ήταν Απρίλιος του ίδιου έτους, όταν το ιερό λείψανο κατέφθασε στον Πειραιά. Ένα χρόνο, σχεδόν, αργότερα, 25 Μαρτίου 1872, με δαπάνη του μεγάλου ευεργέτου Γεωργίου Αβέρωφ, στήθηκε ο αδριάντας του μαρτυρικού Πατριάρχη στη δεξιά γωνία της προσόψεως του Πανεπιστημίου Αθηνών. Και όμως! Ο Άγιος Ιερομάρτυς Γρηγόριος ήξερε καλύτερα εκείνος, πως δεν είναι εδώ ο γάμος που είμαστε προσκεκλημένοι!

Αλλά, λίγο έλειψε ακόμη για να λησμονήσω και να ξεχαστώ! Τη 3η του μηνός Φεβρουαρίου, η αγία μας Εκκλησία πανηγυρίζει τη μνήμη των αγίων Σπετσιωτών Νεομαρτύρων Σταματίου, Ιωάννου και Νικολάου, οι οποίοι εμαρτύρησαν στα 1822, κοντά στη Χίο, επειδή έμειναν σταθεροί και αταλάντευτοι στην πίστη του Χριστού, την αγία. Τα δύο αδέλφια κατά σάρκα, Σταμάτιος και Ιωάννης, ήταν μόλις 18 και 22 χρόνων αντίστοιχα! Αυτοί οι ακαθαίρετοι πύργοι της Πίστεως, «οι και στεφάνους λαβόντες μαρτυρικούς, νικηφόροι εις ουρανούς ανίπτανται, παριστάμενοι τω Βασιλεί του παντός, και πρεσβεύοντες αυτώ υπέρ των ψυχών ημών».

Ένα πανδοχείο είναι ετούτος ο κόσμος! Ένα πανδοχείο, όπου, όλοι μας, ξενοδοχούμεθα προσωρινώς!

[toula]

Η δύναμη της προσευχής

Γράφει ο Δημήτριος Λυκούδης, θεολόγος

Ολόκληρο το Ευαγγέλιο συνοψίζεται σε μια προτροπή του Θεού προς όλους μας : «Άγιοι γίνεσθε, ότι εγώ άγιος ειμί»[1]. Με την ανέκφραστη σε μεγαλείο συγκατάβασή Του, ο Θεός της αγάπης εξισώνει τους ανθρώπους με τον Εαυτό Του: «Και δια τον Θεόν και δια τους ανθρώπους ισχύει το ίδιον Ευαγγέλιον, η ίδια χάρις, η ίδια αλήθεια, η ίδια δικαιοσύνη, η ίδια ζωή, η ίδια αγαθότης»[2]. «Ό τε γαρ αγιάζων και οι αγιαζόμενοι εξ ενός πάντες»[3]. Με άλλα λόγια, σκοπός της πνευματικής ζωής κάθε πιστού χριστιανού είναι « η επιστροφή εις την αρχικήν κατάστασιν δια της κατά φύσιν κινήσεως της ψυχής, ήτις πραγματοποιείται , δια της πράξεως των εντολών και της εργασίας των αρετών»[4].

Κορυφαία και εξέχουσα θέση ανάμεσα στις αρετές κατέχει η αέναος προσευχή, η προσευχή που γεμίζει την ψυχή και καθιστά την ανθρώπινη φύση «επιτηδείαν κατόπιν της καθαρότητος αυτής εις το να δεχθεί και την υπερφυσικήν χάριν και ενέργειαν του Θεού»[5].

Πιο συγκεκριμένα, « η προσευχή ως προς την ποιότητά της είναι συνουσία και ένωσις του ανθρώπου με τον Θεόν και ως προς την ενέργειά της, σύστασις και διατήρησις του κόσμου, συνφιλίωσις με τον Θεόν, μητέρα των δακρύων, καθώς επίσης και θυγατέρα, συγχώρησις των αμαρτημάτων, γέφυρα που σώζει από τους πειρασμούς, τοίχος που μας προστατεύει από τις θλίψεις, συντριβή των πολέμων, έργο των Αγγέλων, τροφή όλων των ασωμάτων, η μελλοντική ευφροσύνη, εργασία που δεν τελειώνει, πηγή των αρετών, πρόξενος των χαρισμάτων, αφανής πρόοδος, τροφή της ψυχής, φωτισμός του νού, πέλεκυς που κτυπά την απόγνωσι, απόδειξις της ελπίδος, διάλυσις της λύπης, πλούτος των μοναχών, θησαυρός των ησυχαστών, μείωσις του θυμού, καθρέπτης της πνευματικής προόδου, δήλωσις της πνευματικής καταστάσεως, αποκάλυψις των μελλοντικών πραγμάτων, σημάδι της πνευματικής δόξης που έχει κανείς. Η προσευχή είναι γι’ αυτόν που προσεύχεται πραγματικά δικαστήριο και κριτήριο και βήμα του Κυρίου, πριν από το μελλοντικό βήμα»[6].

Το ερώτημα όμως που τίθεται σήμερα από πολλούς πιστούς είναι: « Πώς θα ξεκινήσουμε; Πώς θα μάθουμε να σιωπούμε για ν’ αρχίσουμε ν’ ακούμε; Αντί απλά να μιλάμε στο Θεό, πώς μπορούμε να πετύχουμε μια προσευχή στην οποία ο Θεός μιλάει σε μας; Πώς μπορούμε να περάσουμε από την προσευχή των λόγων, στην προσευχή της σιωπής, από την εντατική στην αυτοενεργούμενη προσευχή, από τη δική μου προσευχή στην προσευχή του Χριστού εντός μου;»[7] Ένας τρόπος ν’ αρχίσουμε είναι η επίκληση του Ονόματος του Ιησού.

Ο εξωτερικός τύπος της προσευχής αποτελείται από τις λέξεις «Κύριε Ιησού Χριστέ, Υιέ του Θεού, ελέησόν με». Ας σπεύσουμε όμως να τονίσουμε ότι δεν υπάρχει αποκλειστικός τύπος. Η φράση μπορεί να συντομευθεί όπως «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με» ή «Κύριε Ιησού» ή να επεκταθεί με την προσθήκη «τον αμαρτωλό» στο τέλος, υπογραμμίζοντας την πλευρά της μετανοίας. Έτσι κάθε αγωνιζόμενος πιστός είτε με τη χρήση κομποσκοινιού είτε χωρίς, (αυτό χρησιμοποιείται όχι τόσο για να μετράμε τις φορές που η προσευχή – ευχή επαναλαμβάνεται, αλλά περισσότερο σαν βοήθεια για να συγκεντρωθούμε και να πετύχουμε έναν ορισμένο ρυθμό), έχει τη δυνατότητα να προσεύχεται καθ’ όλη τη διάρκεια της ημέρας και της νύχτας, εντός και εκτός του ναού, στο σπίτι, στο δρόμο, στο γραφείο κτλ.

Η συχνή επίκληση του ονόματος του Ιησού εισάγει τον άνθρωπο στην παρουσία του Θεού, είναι λειτουργία εσωτερικευμένη. «Απαρνείται τα διαλογιστικά στοιχεία, τους λογισμούς και γίνεται μία μονάχα λέξη – μονολογία – το όνομα του Ιησού»[8]. Έτσι ο άνθρωπος μυείται με τον αμεσότερο τρόπο στην εμπειρία του αποστόλου Παύλου : «Ζώ δε ουκέτι εγώ, ζή δε εν εμοί Χριστός»[9].

Επιπρόσθετα, οι Πατέρες της Εκκλησίας αναφερόμενοι στη σπουδαιότητα της αδιαλείπτου προσευχής, τονίζουν και τις προϋποθέσεις που τη συνοδεύουν. Η προσοχή κυρίως κατά τη διάρκεια, αλλά και μετά την προσευχή, η ταπείνωση, η νηστεία, η ειλικρινής συντριβή και μετάνοια, η επιμονή[10], η εγρήγορση και επαγρύπνηση, η ησυχία, (κυρίως ως τρόπος και κατάσταση και όχι ως τόπος), αποτελούν απαραίτητα εφόδια, προϋποθέσεις εξέχουσας σημασίας για να δυνηθεί ο πιστός αρχικά να αφουγκραστεί και σταδιακά να βιώσει ότι «η κλήσις του υπερκοσμίου Πατρός ελκύει ημάς. Αισθανόμεθα ότι η πλευρά εκείνη της φύσεως ημών, ήτις φέρεται προς Αυτόν, καθίσταται υπερκόσμια. Ημείς οι ίδιοι είμεθα κτίσματα, αλλά ο Κύριος Ιησούς δια της επί γης εμφανίσεώς Αυτού, της διδαχής και του υποδείγματος Αυτού, απεργάζεται ημάς ομοίους προς Αυτόν. Συντελείται εν ημίν η ομοίωσις προς τον Μονογενή Υιόν δια της εν ημίν ενοικήσεως του Αγίου Πνεύματος. Κατά τον τρόπον αυτόν γινόμεθα και ημείς υιοί του Υψίστου»[11].

Η νοερά προσευχή κάνει τη λαμπρότητα της Μεταμόρφωσης να διεισδύει μέσα σε κάθε γωνιά της ζωής μας. Αρχικά μεταμορφώνει τη σχέση του προσευχόμενου με τον υλικό κόσμο που τον περιβάλλει και ακολούθως με τους συνανθρώπους του. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε ότι η ευχή περιλαμβάνει τις δύο κύριες «στιγμές» της Χριστιανικής Λατρευτικής πράξης: «Τη στιγμή της προσκύνησης, της ενατένισης της δόξας του Θεού και της αναζήτησής Του με την αγάπη. Τη στιγμή της μετάνοιας, της αίσθησης της αναξιότητας και της αμαρτίας. Υπάρχει μια κυκλική κίνηση μέσα στην προσευχή, μια ακολουθία ανάβασης και επιστροφής. Στο πρώτο μισό της προσευχής ανερχόμαστε προς το Θεό «Κύριε Ιησού Χριστέ, Υιέ του Θεού…» και κατόπιν στο δεύτερο μισό γυρίζουμε στον εαυτό μας με συντριβή «… ελέησόν με τον αμαρτωλόν». Εκείνοι που έχουν γευθεί το δώρο του πνεύματος έχουν ταυτόχρονα συνείδηση δύο πραγμάτων· από τη μία μεριά της χαράς και της παρηγοριάς και απ’ την άλλη μεριά, της ταραχής, του φόβου και του θρήνου. Τέτοια είναι η εσωτερική διαλεκτική της νοεράς προσευχής»[12].

Ο Ιερός Χρυσόστομος παρομοιάζει την αναγκαιότητα της προσευχής για τον πιστό με την σπουδαιότητα της θάλασσας για τα έμβια όντα: « Αλλ’ ανίσως και αποστερήσης τον εαυτόν σου από την προσευχήν, έκαμες ως να ήθελες ευγάλεις (sic) το ψάρι από την θάλασσαν· Διατί καθ’ όν τρόπον ζη το ψάρι με το νερόν, τοιουτοτρόπως ζείς και σύ με την προσευχήν· και καθώς εκείνο πλέει επάνω εις το νερόν εύκολα και υπάγει όπου θέλει, ούτω και συ με την προσευχήν θέλεις περάσει τους Ουρανούς και να σιμώσεις εις τον Θεόν»[13].

Ένας από τους πιό φημισμένους Πατέρες της ερήμου, στην Αίγυπτο του 4ου αιώνα, ο Αγ. Σεραπίων ο Σινδωνίτης, ταξίδευε μια φορά για προσκύνημα στη Ρώμη. Εκεί του είπαν για μια περίφημη έγκλειστη, μια γυναίκα, που ζούσε πάντα σ’ ένα μικρό δωμάτιο, χωρίς ποτέ να βγαίνει έξω. Δυσπιστώντας για τον τρόπο της ζωής της, (γιατί ο ίδιος ήταν ένας μεγάλος περιπλανώμενος), ο Σεραπίων την επισκέφθηκε και τη ρώτησε: «Γιατί κάθεσαι εδώ;» κι εκείνη του απάντησε : « Δεν κάθομαι, ταξιδεύω »[14].

ΥΠΟΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ

[1] Πέτρ, 1,16.

[2] Πόποβιτς Ιουστίνου, Αρχιμανδρίτου, Άνθρωπος και Θεάνθρωπος, εκδ. Παπαδημητρίου, Αθήναι, 1970, σελ 66.

[3] Εβρ. 2,11

[4] Σωτηρόπουλου Χαραλ., Νηπτικοί και Πατέρες των μέσων χρόνων, Αθήναι 2000, σελ 20. Πιο εκτεταμένη αναφορά γίνεται στο λόγο περί ασκητικής του Αγίου Μαξίμου του Ομολογητού (P G 90, 324).

[5] Αγίου Νικοδήμου Αγιορείτου, Συμβουλευτικόν Εγχειρίδιον εκδ. Νεκ. Παναγόπουλος, Αθήναι 2001, σελ 181.

[6] Αγίου Ιωάννου Σιναΐτου, Κλίμαξ, εκδ .Ιερά Μονή Παρακλήτου, Ωρωπός Αττικής, 1998, σελ 387-388.

[7] Ware Καλλίστου, Επισκόπου Διοκλείας, Η δύναμη του ονόματος, η προσευχή του Ιησού στην Ορθόδοξη Πνευματικότητα, εκδ. Ακρίτας, Αθήνα 1983, σελ 15.

[8] Ευδοκίμοφ Παύλου, Η Ορθοδοξία εκδ. Βασ. Ρηγόπουλου, Αθήνα 1972, ελ 155.

[9] Γαλ. Β’ 20.

[10] Σωτηρόπουλου Χαραλ., Συμεών ο Νέος Θεολόγος, Βίος – Έργα – Διδασκαλία, Αθήναι 2002, σελ 124-135.

[11] Σαχάρωφ Σωφρονίου, Αρχιμανδρίτου, Οψόμεθα τον Θεόν καθώς εστί, εκδ. Ιερά Μονή Τιμίου Προδρόμου, Έσσεξ Αγγλίας, 1992, σελ 159.

[12] Ware Καλλίστου, Η δύναμη του ονόματος, σελ 31-32.

[13] Αγίου Ιωάννου Χρυσοστόμου, Μαργαρίται, εκδ. Βασ. Ρηγόπουλου, Θεσ/νίκη 1972, σελ 111.

[14] Ware Καλλίστου, Ο Ορθόδοξος δρόμος, εκδ. Επτάλοφος, Αθήναι 1984, σελ. 9

[toula]

Πώς να αντιμετωπίσεις τον εαυτό σου όταν θυμώνει!

Μη λες ότι αυτά και αυτά έπαθα, ότι το και το μου είπαν, γιατί εσύ είσαι που ελέγχεις τα πάντα. Ακριβώς όπως μπορείς να σβήσεις και να ανάψεις μια σπίθα, έτσι και το θυμό μπορείς μέσα σου να τον ξανάψεις ή να τον συγκρατήσεις.
Όταν δεις εκείνον που σε στενοχωρεί ή όταν έρθουν στο νου σου όσα σου είπε ή σου έκανε και σε στενοχώρησε, να τα ξεχάσεις όλα αυτά. Κι αν τα θυμηθείς, να τα ρίχνεις στον πειρασμό.
Αντίθετα, ψάξε και βρες κάτι καλό που μπορεί να είπε ή να έκανε κάποτε. Και αν έχεις αυτά στο μυαλό σου, γρήγορα θα νικήσεις την εχθρότητα. Και αν πρόκειται να του πεις το σφάλμα του και να κάνεις συζήτηση μαζί του, πρώτα βγάλε από μέσα σου το πάθος και σβήσε το θυμό σου, και τότε να του ζητήσεις ευθύνες και να τον ελέγξεις για τις πράξεις του.
Και έτσι θα μπορέσεις εύκολα να είσαι σε θέση υπεροχής.
Πηγή: Παναγία Μεγαλόχαρη

Γιατί, όταν είμαστε θυμωμένοι, δεν μπορούμε ούτε να πούμε, ούτε να ακούσουμε τίποτα σωστό. Αν όμως απαλλαγούμε από το πάθος, τότε ούτε θα μας ξεφύγει κάποια σκληρή κουβέντα, ούτε και θα μας φανεί σκληρό κάτι που είπαν οι άλλοι. Γιατί συνήθως δεν μας εξαγριώνουν τα ίδια τα λόγια που θα μας πουν αλλά η εχθρική διάθεση που έχουμε. Πολλές φορές, αν τα ίδια περιπαιχτικά λόγια τα ακούσουμε από φίλους που αστειεύονται ή από μικρά παιδιά, δεν θα νιώσουμε δυσαρέσκεια, ούτε θα θυμώσουμε, αλλά θα γελάσουμε και θα τα πάρουμε για αστεία. Γιατί δεν τα ακούσαμε με κακή διάθεση, ούτε με την ψυχή μας προκατειλημμένη από το θυμό.
Επομένως και με αυτούς που έχεις πρόβλημα, αν σβήσεις το θυμό και διώξεις την εχθρότητα, τίποτα από όσα λέγονται δεν θα μπορέσει να σε στενοχωρήσει.

https://ekdoseisxrysopigi.blogspot.com/

[toula]

Ζήτα το έλεος του Θεού! Και ο Θεός έχει τον τρόπο να σε ελεήσει…

Στην πνευματική ζωή καλό είναι να πηγαίνει ο άνθρωπος τώρα, όπως είναι τώρα. Με αυτό που διαθέτει.
Είσαι αδύνατος;
Είσαι χλιαρός; Είσαι, ξέρω γω, ένα λυχνάρι που τρεμοσβήνεις;
Διαθέτεις το ελάχιστο;
Πήγαινε όπως είσαι!
Δώσε στο Θεό την πραγματικότητά σου. Τον εαυτό σου, όπως είναι. Αυτό που είναι.
Μαζί με την απιστία του, την ολιγοπιστία, την κενοδοξία, την αλαζονεία του…
Τα χίλια δυό που, δυστυχώς, συνθέτουν την τραγική μας υπόσταση.

Αυτά να πας στο Θεό και εκεί να ομολογήσεις την αδυναμία σου. Να πεις ότι:
“Κοίταξε Θεέ μου, εγώ τόσο μπορώ. Ή τόσο έχω, αυτή τη στιγμή.
Δεν έχω κάτι περισσότερο.
Δεν έχω κάτι άλλο, διαθέτω μόνο τόσο.
Το ελάχιστο, το παραμικρό, το τίποτα”.

Αν θεωρήσω τον εαυτό μου ένα πνευματικό πτώμα που δεν έχει αίσθηση πνευματική, που δεν έχει μετάνοια, ούτε αναζήτηση, ούτε τίποτα.. Όπως ένας πεθαμένος που τον πιάνει κανείς και τον ρίχνει στα πόδια του Θεού και λέει:

“Θεέ μου, εσύ ακόμα και τον νεκρό μπορείς να τον αναστήσεις.
Εγώ είμαι αυτός ο νεκρός!

Που δεν έχω τίποτα να Σου δώσω.
Αυτός ο νεκρός είναι η ψυχή μου, είμαι εγώ.
Εσύ, Χριστέ μου, που είσαι Ζωοδότης και ανηστάς τους νεκρούς, μπορείς να αναστήσεις και τη δική μου ύπαρξη”.

Αυτόν τον νεκρό εαυτό μας, αυτόν τον γυμνό, τον εξασθενημένο, τον ταλαίπωρο, αυτόν να δώσουμε. Με αυτόν τον εαυτό να πάμε μπροστά στο θεό και να πέσουμε κάτω και να ζητήσουμε από το Θεό να μας ελεήσει.

Έτσι πρέπει να κάνουμε, νομίζω, αδερφοί μου και να μην έχουμε την ψευδαίσθηση ότι θα περιμένω (πρώτα) να αισθανθώ ότι μετανοώ.. να αισθανθώ ότι θα διορθωθώ… να αισθανθώ ότι “το πήρα απόφαση ότι θα ελευθερωθώ από την αμαρτία”…

Πάρε τον εαυτό σου όπως είναι και στάσου μπροστά στο Θεό και ζήτα από το Θεό να σε ελεήσει.
Ζήτα το έλεος του Θεού! Και ο Θεός έχει τον τρόπο να σε ελεήσει.

π. Αθανάσιος Μητρ. Λεμεσού

[toula]

"Όταν συγχωρούμε ανοίγουμε την πόρτα της φυλακής για να βγει κάποιος και συνειδητοποιούμε
πως οι φυλακισμένοι ήμασταν εμείς...."

[toula]

“Πόσο ζωντανή και απτή είναι η σχέση με τον Θεό όσων Τον αγαπούν…”
Άγιος Λουκάς Αρχιεπίσκοπος Συμφερουπόλεως και Κριμαίας

[toula]

Ο Χριστός είναι η Κεφαλή, εμείς το σώμα…
Είναι δυνατόν να υπάρξει κάποιο κενό διάστημα ανάμεσα στην κεφαλή και στο σώμα; Αυτός είναι το θεμέλιο, εμείς η οικοδομή… Αυτός η Άμπελος, εμείς τα κλήματα…
Αυτός είναι ο Νυμφίος, εμείς η νύμφη… Αυτός ο Ποιμένας, εμείς τα (λογικά) πρόβατα… Αυτός είναι η Οδός, εμείς οι πορευόμενοι στην οδό… Είμαστε εμείς ναός, Εκείνος ο Ένοικος!
Αυτός είναι ο Πρωτότοκος, εμείς οι αδελφοί Του… Αυτός ο Κληρονόμος, εμείς οι συγκληρονόμοι… Αυτός η Ζωή, εμείς οι ζωοποιούμενοι… Αυτός το Φώς, εμείς οι φωτιζόμενοι…
Αυτός η Ανάστασις, εμείς οι συνεχώς αναστημένοι… Όλα αυτά φανερώνουν ένωση! Την απόλυτη ένωση! Δεν επιτρέπουν κανένα κενό, ούτε το παραμικρό, ανάμεσα σ’ εμάς και σ’ Εκείνον!
Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος

[toula]

Υπάρχει μια φωνή μέσα σου που καμιά φορά λέει:
«Είμαι λάθος…
δεν έπρεπε να υπάρχω…
δεν έχω λόγο ύπαρξης».
Αλλά αυτή η φωνή λέει ψέματα.
Μπορεί να μη σε σχεδίασαν οι άνθρωποι.
Μπορεί να ήρθες μέσα από δυσκολίες, μέσα από αστοχίες, μέσα από πληγές.
Μπορεί κάποτε να σε είπαν «τυχαίο».
Όμως για τον Θεό δεν υπάρχει τυχαίο.
Δεν υπάρχουν λάθη στο σχέδιό Του.
Γιατί πριν ακόμη υπάρξει ο κόσμος,
σε είχε ήδη επιλέξει.
Ναι, εσένα, εμένα, το καθένα από εμάς.
«Καθώς μας διάλεξε πριν θεμελιώσει τον κόσμο, να γίνουμε δικοί του δια του Χριστού... Μας προόρισε με την αγάπη του να γίνουμε παιδιά του δια του Ιησού Χριστού, σύμφωνα με το καλόβουλο του σχέδιο για εμάς... » Προς Εφεσίους 1:4
Πριν γεννηθείς… σε είχε σκεφτεί.
Πριν αναπνεύσεις… σε είχε θελήσει.
Πριν να γίνεις τέλειος και σωστός, ανέβηκε για σένα στο Σταυρό.
Δεν είσαι ένα ατύχημα.
Είσαι μια απόφαση του Θεού.
Και η ζωή σου έχει σκοπό.
-π.Λίβυος-

[toula]

Τῇ ὑπερμάχῳ Στρατηγῷ τὰ νικητήρια,
Ὡς λυτρωθεῖσα τῶν δεινῶν εὐχαριστήρια,
Ἀναγράφω σοι ἡ Πόλις σου Θεοτόκε.
Ἀλλ᾿ ὡς ἔχουσα τὸ κράτος ἀπροσμάχητον,
Ἐκ παντοίων με κινδύνων ἐλευθέρωσον,
Ἵνα κράζω σοι· Χαῖρε, Νύμφη ἀνύμφευτε.
Σέργιος Πατριάρχης
* * *
Πρὸς τὴν Παναγία, πρὸς τὴν Ὑπέρμαχο Στρατηγό, ἀποτείνεται τὸ θαυμάσιο βυζαντινὸ τροπάρι «Τὴ ὑπερμάχω Στρατηγῷ», ποὺ στὴν πραγματικότητα εἶναι ὁ ἐθνικὸς ὕμνος τοῦ ἀγωνιστικοῦ Βυζαντίου. Καὶ σὰν ἐθνικό μας ὕμνο ἔπρεπε νὰ τὸ κρατήσει καὶ ἢ ἀπελευθερωμένη Ἑλλάδα τοῦ 21, ἂν οἱ λόγιοι καὶ οἱ πολιτικοὶ τῆς ἐποχῆς ἐκείνης εἶχαν τὴν ὀξυδέρκεια νὰ καταλάβουν τὴ σημασία ποὺ παίρνει ἡ Παράδοση στὴ ζωὴ τῶν ἐθνῶν καὶ δὲν ἔβλεπαν τὴν κλασικὴ Ἑλλάδα νὰ ἑνώνεται ἠθικὰ καὶ ἱστορικὰ μὲ τὸ ἀπελευθερωμένο Ἔθνος, δίχως τὴν ἔνδοξη καὶ μεγαλόπρεπη περίοδο τῆς Βυζαντινῆς χιλιετίας ποὺ μεσολάβησε καὶ σφυρηλάτησε τὴ νέα μας Ἑλληνοχριστιανικὴ συνείδηση. Δῆτε ὅμως. Αὐτὸ ποὺ δὲν ἔκαμε τὸ μεταεπαναστατικὸ κράτος τὸ ἔκαμε μόνος του ὁ Ἑλληνικὸς Λαός. Ἔτσι κάθε φορὰ ποὺ ἕνα μεγάλο γεγονὸς τρικυμίζει τὴ ψυχή μας, τὸ βυζαντινὸ τροπάρι αὐθόρμητα ἀνεβαίνει στὰ χείλη μας καὶ σμίγει μὲ τοὺς στίχους τοῦ Σολωμοῦ. Καὶ πάλι αὐθόρμητα κάθε φορὰ ποὺ ἕνα ὑπόδουλο τμῆμα τοῦ Ἑλληνισμοῦ ἑνώνεται μὲ τὴν ἑνιαία ἐλεύθερη πατρίδα, ὁ Ἑλληνικὸς Λαὸς ἀλληλοχαιρετᾶται μὲ τὴ θρησκευτικὴ φράση «Χριστὸς Ἀνέστη».
Στρατής Μυριβήλης
* * *
Ήμασταν συνηθισμένοι να το στοχαζόμαστε αλλιώς το «Ιησούς Χριστός Νικά»
πού ειδαμε κάποτε στα τείχη της Βασιλεύουσας, τα φαγωμένα από γυφτοτσάντιρα και στεγνά χορτάρια,
με τους μεγάλους πύργους κατάχαμα σαν ενός δυνατού που έχασε, τα ριγμένα ζάρια.
Για μας ήταν άλλο πράγμα ο πόλεμος για την πίστη του Χριστού
και για την ψυχή του ανθρώπου καθισμένη στα γόνατα της Υπερμάχου Στρατηγού,
πού ειχε στα μάτια ψηφιδωτό τον καημό της Ρωμιοσύνης,
εκείνου του πέλαγου τον καημό σαν ήβρε το ζύγιασμα της καλοσύνης.
Γιώργος Σεφέρης
* * *
Της αγάπης αίματα *
με πορφύρωσαν
Και χαρές ανίδωτες *
με σκιάσανε
Οξειδώθηκα μες στη *
νοτιά
*
των ανθρώπων
Μακρινή Μητέρα *
Ρόδο μου Αμάραντο
Στ' ανοιχτά του πέλαγου *
με καρτέρεσαν
Με μπομπάρδες τρικάταρτες *
και μου ρίξανε
Αμαρτία μου να 'χα *
κι εγώ
*
μιαν αγάπη
Μακρινή Μητέρα *
Ρόδο μου Αμάραντο
Τον Ιούλιο κάποτε *
μισανοίξανε
Τα μεγάλα μάτια της *
μες στα σπλάχνα μου
Την παρθένα ζωή μια *
στιγμή
*
να φωτίσουν
Μακρινή Μητέρα *
Ρόδο μου Αμάραντο
Κι από τότε γύρισαν *
καταπάνω μου
Των αιώνων όργητες *
ξεφωνίζοντας
«Ο που σ' είδε, στο αίμα *
να ζει
*
και στην πέτρα»
Μακρινή Μητέρα *
Ρόδο μου Αμάραντο
Της πατρίδας μου πάλι *
ομοιώθηκα
Μες στις πέτρες άνθισα *
και μεγάλωσα
Των φονιάδων το αίμα *
με φως
*
ξεπληρώνω
Μακρινή Μητέρα *
Ρόδο μου Αμάραντο.
Οδυσσέας Ελύτης