Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

Σήμερα ο Λάζαρος, φίλος του Χριστού,
οδηγείται νεκρός στην ταφή,
και γύρω από τη Μάρθα υψώνεται θρήνος για την αδελφική συμφορά.
Μα ο Χριστός, μέσα σε χαρά μυστική,
πορεύεται προς αυτόν,
για να δείξει στους λαούς πως Αυτός είναι
η ζωή όλων των ανθρώπων.
Όπως από το Όρος των Ελαιών,
από το ύψος της ελεημοσύνης,
οι λαοί κόβοντας κλάδους αρετών,
ελάτε να ετοιμάσουμε
τη νοερή προς εμάς παρουσία του Χριστού,
υμνώντας, ευλογώντας
και υψώνοντάς Τον στους αιώνες.
***
Ο Ισραήλ φορούσε πορφύρα και βύσσο,
λαμπρός με ιερές και βασιλικές στολές·
είχε πλούτο τον Νόμο και τους Προφήτες
και χαιρόταν στις νόμιμες λατρείες.
Όμως Εσένα, που φτώχεψες για χάρη όλων,
σε σταύρωσε έξω από τις πύλες, Ευεργέτη·
και, ενώ ζεις μετά τον Σταυρό, σε αρνείται,
Εσένα που πάντοτε βρίσκεσαι
στους κόλπους του Θεού Πατέρα.
Γι’ αυτό τώρα διψά
για μια σταγόνα χάρης,
σαν τον άσπλαχνο πλούσιο μπροστά
στον φτωχό Λάζαρο.
Εκείνος που ντυνόταν πορφύρα και βύσσο
βρίσκεται απέναντι στο άσβεστο πυρ
και, βλέποντας, πονά·
ενώ ο λαός των εθνών,
που άλλοτε στερούνταν τα ψίχουλα της αλήθειας,
τώρα αναπαύεται στους κόλπους της πίστης,
θερμαινόμενος από τον Αβραάμ.
Φορά την πορφύρα του Αίματός Σου
μαζί με τη βύσσο του βαπτίσματος,
ευημερεί και χαίρεται στα χαρίσματα
και αναφωνεί:
Χριστέ, ο Θεός μας, δόξα σε Σένα.
[Από τις Ακολουθίες της ημέρας]

[toula]

Ο έρωτας με έρωτα περνάει ( έρως έρωτι νικάται).
Είδα ακάθαρτες ψυχές που ήτανε παραδομένες με μανία στον σαρκικό έρωτα. Και όμως, σαν μετανοιώσανε και γυρίσανε στην ευσέβεια, από την πείρα που είχανε, μεταστρέψανε τον έρωτα που νοιώθανε στα σαρκικά, σε αγάπη για τον Κύριο. Και σαν το μπολιασμένο δέντρο, αλλάξανε το κακό πάθος τους σε αγάπη αχόρταγη για τον Θεό.
Για τούτο και ο Χριστός δεν είπε σ΄εκείνη την φρόνιμη την πόρνη, πως φοβήθηκε, αλλά πως αγάπησε πολύ, και μ΄αυτόν τον τρόπο, μπόρεσε να πολεμήσει εύκολα τον έρωτα με τον έρωτα.
Άγιος Ιωάννης της Κλίμακος

[toula]

Έρχεται με ταπεινή μορφή, σαν δούλος ανάμεσα στους δούλους ο Κύριος, σαν κατάδικος ανάμεσα στους κατάδικους ο ελευθερωτής, και κουβαλάει στους ώμους του όλες τις αμαρτίες μας ο αναμάρτητος.
Έρχεται πρώτον έξι ή καλύτερα πέντε ημέρες πριν από το Πάσχα, το μεγάλο εκείνο και νέο και μοναδικό στα χρονικά της ανθρωπότητας Πάσχα.
Έρχεται στην Ιερουσαλήμ, διότι στην Ιερουσαλήμ ήταν γραμμένο να τελεστεί η μεγάλη θυσία του Αμνού του Θεού, που παίρνει πάνω του την αμαρτία του κόσμου, και έρχεται πράος σαν πρόβατο στη σφαγή και σαν αμνός άφωνος, και σώζει με το αίμα του όλους τους ανθρώπους.
Έξι ημέρες ή μάλλον πέντε ημέρες πριν από το Πάσχα, ακριβώς τη δέκατη ημέρα του πρώτου μήνα, ήταν απαράβατος νόμος για τους Ιουδαίους να αγοράζει κάθε Ισραηλίτης ένα τέλειο πρόβατο, άμωμο, ενός έτους, αρσενικό, και να το κρατάει μέχρι τη 14η του μήνα, και τότε προς το βράδυ όλο το πλήθος της Συναγωγής των υιών Ισραήλ να σφάζει αυτό το αρνί και να τελεί το Πάσχα σε ανάμνηση της εξόδου του Ισραήλ από την Αίγυπτο, από τη γη της δουλείας, για να θυμούνται και τη σωτηρία των πρωτοτόκων των Ιουδαίων από τον άγγελο του θανάτου.
Όλο αυτό ήταν ταυτόχρονα και σύμβολο του αιώνιου Αμνού, του Υιού του Θεού, του αιώνιου θύματος, για το αίμα του οποίου έγινε ένοχος ο σκληροτράχηλος Ισραήλ. Έξι ημέρες πριν από το Πάσχα, αυτό το αρνί που ήρθε στη Βηθανία το υποδέχθηκαν με εξαιρετικές τιμές οι Ιουδαίοι και του πρόσφεραν πλούσια τροφή, και το άλειψαν με πολύτιμο μύρο από νάρδο πιστικής, και την επόμενη μέρα του ετοίμασαν μια πομπή και υποδοχή εντελώς πρωτοφανή και πρωτάκουστη γι' αυτόν.
Έρχεται δε πράος και απέναντι σε αυτόν που τον κουρεύει μένει άφωνος, δεν ανοίγει το στόμα του, ενώ οδηγείται στη σφαγή, και ενώ έρχεται να πεθάνει και με το αίμα του να σώσει τον κόσμο.
ΑΓΙΟΣ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ ΣΜΥΡΝΗΣ

[toula]

Παιδιά, είναι η τελευταία εβδομάδα πριν την Μεγάλη Εβδομάδα. Μήπως να προγραμματίζατε μια εξομολόγηση να ηρεμήσετε λίγο να μπείτε καθαροί και αμέριμνοι στην εβδομαδα των Παθών; Να δούμε Θεού πρόσωπο; Ή μήπως είστε άψογοι Χριστιανοί και δεν είναι απαραιτητο για σας; Γιατί περιάγομαι στο Facebook και βλέπω ολο κρίσεις, παρατηρησεις και ελέγχους με ένδυμα ευσεβείας και παίρνει η μπάλα Εκκλησίες, μητροπολίτες, μοναστήρια κλπ.Μια ένταση και διάθεση κριτικής για όλα χωρίς διάθεση για αυτοπαρατήρηση και αυτογνωσία! Ειδικά αυτό με το Άγιο Φως που θα έπρεπε αυτή την ώρα να σας απασχολεί πρωτα η η υγεια των Αγιοταφιτών και οι ζωες των Χριστιανών της Μεσης Ανατολής. Αυτό δεν είναι προετοιμασία για Ορθόδοξο βιωματικό Πάσχα. Ειναι θρησκευτικό κουτσομπολιό.Είναι παράνοια. Ναι αυτο ειναι.
Ειδικά αυτη την βουβή εβδομαδα πρέπει να στεκόμαστε σε σταση προσοχης, σιωπής και φρίκης. Αν εχει σημασία για σας. Αν δεν εχει συνεχιστε να κάνετε ο,τι καταλαβαίνετε.

π. Παντ. Κρούσκος

[toula]

Οι άγιοι Πατέρες μας διδάσκουν ότι, η μνήμη του θανάτου αφ’ ενός μας συγκρατεί από την αμαρτία, αφ’ ετέρου μας παρακινεί να εργασθούμε τις αρετές. Λέγει σχετικά ο αββάς Ησαΐας: «Τρία πράγματα αποκτά με δυσκολία ο άνθρωπος, και είναι αυτά που συντηρούν όλες τις αρετές: Το πένθος, τα δάκρυα για τις αμαρτίες του και η ενθύμηση του θανάτου του. Διότι όποιος καθημερινά συλλογίζεται τον θάνατο και λέγει στον εαυτό του "Μόνο την σημερινή μέρα έχω να ζήσω σ' αυτόν τον κόσμο", ούτος ποτέ δεν θα αμαρτήσει ενώπιον του Θεού, ενώ εκείνος που ελπίζει να ζήσει πολλά χρόνια, θα μπλεχτή σε πολλές αμαρτίες».
Ο μέγας Αντώνιος έλεγε στους μαθητές του: «Για να μην πέφτουμε σε αμέλεια, είναι καλό να συλλογιζόμαστε διαρκώς τον λόγο του αποστόλου Παύλου Καθ' ημέραν αποθνήσκω.
Αν ζούμε έτσι, δηλαδή σαν να πεθαίνουμε κάθε μέρα, δεν θα αμαρτήσουμε». Και εξηγεί ο Άγιος: «Κάθε μέρα, όταν ξυπνήσουμε, να σκεφτόμαστε ότι δεν θα βραδιάσουμε. Και όταν πρόκειται να κοιμηθούμε, να σκεφτόμαστε ότι δεν θα ξυπνήσουμε, αφού η διάρκεια της ζωής μας είναι από την φύση της άγνωστη. Αν έτσι σκεφτόμαστε, ούτε θα αμαρτήσουμε, ούτε θα επιθυμήσουμε τίποτε, ούτε θα οργιστούμε με κανέναν, ούτε θα μαζέψουμε θησαυρούς στην γη. Αντίθετα περιμένοντας καθημερινά τον θάνατο, θα επιδιώξουμε την ακτημοσύνη και θα συγχωρούμε όλα σε όλους».
Η μνήμη του θανάτου οδηγεί στην θερμή και πραγματική μετάνοια. Ο όσιος Ιωάννης της Κλίμακος αναφέρει τα εξής για τον σύγχρονο του μοναχό Ησύχιο: Ζούσε αμελέστατα χωρίς το παραμικρό ενδιαφέρον για την ψυχή του. Κάποτε λοιπόν συνέβη να ασθενήσει πολύ βαριά και να φθάσει στο σημείο ώστε επί μία ώρα ακριβώς να φαίνεται ότι πέθανε. Συνήλθε όμως πάλι, οπότε μας ικετεύει όλους να φύγουμε αμέσως. Και αφού έκτισε την πόρτα του κελλιού του, έμεινε κλεισμένος μέσα δώδεκα χρόνια, χωρίς να μιλήσει καθόλου με κανέναν. Όλο αυτό το διάστημα δεν γευόταν τίποτε άλλο, εκτός από ψωμί και νερό. Καθόταν μόνον εκστατικός μπροστά σ’ εκείνα που είδε στην έκσταση του. Τόσο πολύ σκεπτικός, ώστε ποτέ πλέον δεν άλλαξε η έκφραση του. Ήταν πάντοτε σαν αφηρημένος, χύνοντας αθόρυβα και συνεχώς θερμά δάκρυα. Μόνον όταν πλησίασε η ώρα του θανάτου του, αποφράξαμε την πόρτα και εισήλθαμε μέσα. Και αφού πολύ τον παρακαλέσαμε, τούτο μόνο μας είπε: «Συγχωρήστε με, αδελφοί. Αυτός που γνώρισε τι σημαίνει μνήμη θανάτου, δεν θα μπορέσει πλέον ποτέ να αμαρτήσει». Κι εμείς θαυμάζαμε βλέποντας τον άλλοτε αμελέστατο να έχει μεταμορφωθεί τόσο απότομα με την μακαριστή αυτή αλλαγή και μεταμόρφωση. Αφού τον θάψαμε με ευλάβεια στο κοιμητήριο που βρίσκεται κοντά στο κάστρο, ύστερα από μερικές μέρες αναζητήσαμε το άγιο του λείψανο, αλλά δεν το βρήκαμε. Με το θαυμαστό αυτό σημείο ο Κύριος πληροφόρησε πόσο ευάρεστα δέχθηκε την επιμελημένη και αξιέπαινη μετάνοια του.
από Ιερομονάχου ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ
«Γίνεσθε έτοιμοι»

[toula]

Στὴ συνέχεια, ἀφοῦ διέλθουμε τοὺς πνευματικοὺς σταθμοὺς τῶν διαφόρων Κυριακῶν της Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς καὶ τῶν λαοφιλῶν Ἀκολουθιῶν τῶν Χαιρετισμῶν στὴν Παναγία εἰσερχόμαστε στὴν Ἁγία καὶ Μεγάλη Ἑβδομάδα. Κι ὁ καθένας νοσταλγεῖ τὴ χαμένη οἰκειότητα μὲ τὸν Θεό. Προβληματίζεται γιὰ τὴν ἀπουσία οὐσιαστικῶν ἀνθρώπινων σχέσεων καὶ τὴν ὑποβάθμιση τῆς ποιότητας τῆς ζωῆς του. Σὲ κάθε περίπτωση, τὸ πρόσωπο τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ ποὺ ὁδηγεῖται ἑκουσίως στὸ Σταυρό, «αἴροντας τὶς ἁμαρτίες τοῦ κόσμου», παρότι ἀποτελεῖ «σημεῖον ἀντιλεγόμενον», ἐκπέμπει φῶς καὶ χάρη, τρόπο θυσιαστικὴς ζωῆς. Ταυτόχρονα ἐμπνέει μὲ ἀναστάσιμη ἐλπίδα τοὺς ἀγωνιστὲς τοῦ καθημερινοῦ βίου.
Μακάριοι ὅσοι ἔχουν ὀφθαλμοὺς καθαροὺς καὶ γίνονται δέκτες τῶν θείων χαρισμάτων. Καὶ αὐτοὶ εἶναι γνωστοὶ μόνο στὸν Παντογνώστη Θεό, ἀφοῦ μένουν συνήθως στὴν ἀφάνεια καὶ τὸ περιθώριο τῆς κοινωνικῆς καὶ ἐκκλησιαστικῆς ζωῆς. Εἶναι οἱ ἁπλοὶ ἀχθοφόροι τοῦ Σταυροῦ τοῦ Χριστοῦ στὴν οἰκογένεια, στὴ φάμπρικα, στὸ σχολεῖο, στὸ γραφεῖο, στὸν ἀγρό, στὴν πολύβουη κοινωνία. Συνοδοιποροῦν κι αὐτοὶ κουβαλώντας στὶς πλάτες τοὺς τὸ βάρος τῆς κοινωνικῆς εὐθύνης. Καὶ γίνονται μὲ ἄρρητο τρόπο μέτοχοι χάριτος καὶ φωτός.
Πρότυπό τους οἱ φιλακόλουθοι καὶ ἁπλοὶ μοναχοί του Ἄθωνα ποὺ περνοῦν τὶς περισσότερες ὧρες τῆς Σαρακοστῆς καὶ τῆς Μεγάλης Ἑβδομάδας στὸ ναὸ προσευχόμενοι, ψάλλοντες καὶ ἀναγιγνώσκοντες κείμενα ἱερά. «Τὸ ἀθωνικὸ μεγαλοβδόμαδο», γράφει ὁ Γέρων Μωυσῆς Ἁγιορείτης» «εἶναι ἠσύχιο, νηφάλιο, ἀτάραχο, μυστικό, σὲ ὁδηγεῖ σὲ χρήσιμη ἐνδοσκαφή, σὲ ἀπαραίτητη αὐτογνωσία σὲ αὐτοπαρατήρηση κι ὄχι συνεχῆ ἐτεροπαρατήρηση καὶ κατάκριση… Οἱ Ἁγιορεῖτες Γέροντες σιωπηλὰ συμμετέχουν στ’ Ἄχραντα πάθη τοῦ Κυρίου. Ὅταν μιλᾶς δὲν ἀκοῦς. Σιωποῦν γιὰ νὰ ἀκούσουν. Ἀκοῦνε γιὰ νὰ βιώσουν. Ὅτι τὸ αἷμα τοῦ Γολγοθὰ χύθηκε γιὰ τὸν καθένα…
Νὰ ἀκοῦμε καὶ νὰ πράττουμε. Νὰ πράττουμε
τὸ ἀγαθό, ν’ ἀφήνουμε χῶρο καὶ γιὰ τὸν ἄλλο»
(Ἅγιος Ἰωσὴφ ὁ Σπηλαιότης, Ἐόρτια Γράμματα ἀπὸ τὸ Ἅγιον Ὅρος, σ. 147-148).
Ἀπὸ τὴν ἄλλη μεριά, μπροστὰ στὴ λάμψη τῆς ἑκούσιας κένωσης τοῦ Υἱοῦ καὶ Λόγου τοῦ Θεοῦ, τῆς θυσίας καὶ τῆς μακροθυμίας Του φανερώνεται μὲ λίαν εὔγλωττο τρόπο ἡ ἀνθρώπινη μικρότητα. Οἱ καθημερινὲς ἱστορίες προδοσίας γιὰ «τριάκοντα ἀργύρια», τὸ εὐμετάβλητό τοῦ ὄχλου ποὺ ἀπὸ τὸ «ὡσαννὰ» ὁδηγεῖται ἀπερίσκεπτα στὸ «ἄρον-ἄρον σταύρωσον αὐτόν», ἡ φαρισαϊκὴ ὑποκρισία, καθὼς καὶ ἡ εὔκολη ἀπάρνηση τοῦ διδασκάλου ἐπιβεβαιώνουν τοῦ λόγου τὸ ἀληθές.
Ὁ ἄνθρωπος εἶναι τόσο ἐλεύθερος ποὺ μπορεῖ νὰ φτάσει ὄχι μόνο στὴν ἄρνηση καὶ ἀπόρριψη τοῦ Θεοῦ ἀλλὰ καὶ στὴ «θεοκτονία». Κι αὐτὸ ὁδηγεῖ ἀναπόδραστα καὶ στὴν «ἀνθρωποκτονία». Τὸ λεγόμενο «θάνατο τοῦ Θεοῦ» στὸ δυτικὸ κόσμο ἀκολούθησε κι «ὁ θάνατος τοῦ πλησίον» μὲ ὅλες τὶς δυσάρεστες συνέπειες. Οἱ κοινωνίες κατάντησαν κοινωνίες τοῦ φθόνου. Καὶ οἱ ἄνθρωποι φθονώντας καὶ μισώντας τοὺς συνανθρώπους τοὺς γίνονται «ἀνθρωποκτόνοι», ἀφοῦ «πᾶς ὁ μισῶν τὸν ἀδελφὸν αὐτοῦ ἀνθρωποκτόνος ἐστὶν» (Ἃ΄Ἰωάν. 3,15).
Στὶς μέρες μᾶς ὑπάρχει δίψα καὶ πείνα χάριτος ἐπουρανίου. Ὅμως, οἱ περισσότεροι ἄνθρωποι λόγω τῆς σύγχυσης καὶ τοῦ σκοτισμοῦ τοῦ νοὸς δὲν προσέρχονται στὴν λαγαρὴ Πηγὴ τῆς Ζωῆς, ἀλλὰ τρέχουν ἀλλοῦ νὰ ξεδιψάσουν καὶ νὰ χορτάσουν. Ἄλλοι ἀναζητοῦν τὸ νόημα τῆς ζωῆς καὶ τὴ χάρη στὴν ὑπερκατανάλωση ὑλικῶν ἀγαθῶν. Γὶ΄ αὐτό, ὅταν δὲν ἔχουν αὐτὴ τὴ δυνατότητα, ἀπογοητεύονται καὶ ἀπαξιώνουν τὴ ζωή. Ἀλλὰ κι αὐτοὶ ποὺ ἔχουν τὴν οἰκονομικὴ ἄνεση μένουν ἀνικανοποίητοι, διότι προσπαθοῦν νὰ χορτάσουν τὴν πνευματική τους ὑπόσταση μὲ ὑλικὰ ἀγαθά.
Κι ὅταν οἱ καρδιὲς εἶναι γεμάτες κανένας περιορισμὸς δὲν μπορεῖ νὰ τὶς σκοτεινιάσει. Φωτίζονται ἀπὸ τὸ ζωογόνο φῶς τῆς Ἀναστάσεως.
Τὰ προηγούμενα χρόνια ἔψαχναν οἱ ἄνθρωποι τὴ χαρὰ καὶ τὴ χάρη σὲ ταξίδια μακρινά. Συνωστίζονταν στοὺς ἐθνικοὺς δρόμους κυνηγώντας τὸ αὐθεντικὸ νόημα τῆς ζωῆς σὲ κάποιο χωριὸ τῆς ἐπαρχίας, κοντὰ στὴν ἀνοιξιάτικη φύση καὶ στὰ «παλιὰ καλὰ ἔθιμα». Ἀλλὰ καὶ αὐτοὺς δὲν τοὺς γέμιζε τὴν ψυχὴ ἡ φυγή, ὁ ὀβελίας καὶ ἡ ἐπίπλαστη εὐωχία, ἔστω κι ἂν τοὺς ξεκούραζε προσωρινὰ τὸ κάλλος τῆς ἑλληνικῆς ὑπαίθρου. Ἄλλοι φθάνουν στὶς μισάνοιχτες ἐκκλησιές, γιὰ νὰ ἀνάψουν ἕνα κερί, νὰ προσκυνήσουν τὶς εἰκόνες τῆς Σταύρωσης, τῆς Ἀνάστασης, τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου.
Ἰδιαίτερα χαρακτηριστικὴ ἡ εἰκόνα τῆς Ἀναστάσεως ποὺ ἀπαντᾶ σὲ διάφορες ἐκδοχὲς καὶ προβάλλεται γιὰ προσκύνηση κάθε Κυριακὴ ἀλλὰ καὶ τὴν ἀναστάσιμη περίοδο τῆς Ἐκκλησίας. Ξεχωρίζει ἡ κατεξοχὴν βυζαντινὴ ἀπεικόνιση, ποὺ παρουσιάζει τὸν Χριστὸ στὸν Ἅδη νὰ ἐλευθερώνει τὸν Ἀδὰμ καὶ τὴν Εὕα ἀπὸ τὰ δεσμὰ τοῦ θανάτου, ἀλλὰ καὶ ὅλους τους δίκαιους ποὺ ἀνέμεναν ἐναγωνίως τὴν ἔλευση τοῦ λυτρωτῆ.
Κλασικὸ δεῖγμα τῆς σύνθεσης αὐτῆς βρίσκεται στὸ παρεκκλήσιο τῆς Μονῆς τῆς Χώρας στὴν Κωνσταντινούπολη. Στὴν ἐν λόγῳ νωπογραφία ὁ Χριστὸς λευκοφορεμένος καὶ μέσα σὲ φωτεινὴ δόξα δεσπόζει ὡς νικητὴς τοῦ θανάτου, ἕλκοντας τὸν Ἀδὰμ καὶ τὴν Εὕα ἀπὸ τὰ δεσμὰ τοῦ θανάτου. Στὰ χέρια καὶ τὰ πόδια τοῦ διακρίνονται τὰ σημάδια ἀπὸ τὰ καρφιὰ τῆς σταύρωσης. Ἐπάνω ὑπάρχει ἡ ἐπιγραφὴ «Ἡ ἈΝΑΣΤΑΣΙΣ». Τόσο ἡ ἐπιγραφὴ αὐτὴ ὅσο καὶ οἱ χορεῖες τῶν δικαίων ποὺ εἰκονίζονται, σαφῶς παραπέμπουν στὴν Ἀνάσταση ὄχι μόνο τοῦ Χριστοῦ ἀλλὰ καὶ ὁλόκληρού του ἀνθρωπίνου γένους. Στὸ κάτω μέρος ἐντός της σκοτεινῆς ἀβύσσου καὶ μέσω ἀπόκρημνων βράχων κείτεται ἁλυσοδεμένος ὁ θάνατος.
Ἡ παράσταση αὐτὴ μπορεῖ νὰ ἐμπνεύσει κάθε φιλότιμο ἀγωνιστὴ καὶ δρομέα τῆς καθημερινῆς ζωῆς νὰ μὴν τρέχει ἐγωιστικὰ μόνος του πατώντας πάνω στοὺς ἄλλους ἢ προσπερνώντας ἀδιάφορα δίπλα τους. Ἀλλὰ νὰ κρατᾶ τὸ χέρι τῶν ἀδύναμων, νὰ ἐπιβραδύνει τὸ χρόνο του γιὰ τοὺς ἀπελπισμένους, νὰ σκύβει γιὰ τοὺς πονεμένους, νὰ ἀκυρώνει τὴ δύναμη τοῦ θανάτου μὲ τὴν ἀγάπη, νὰ τερματίζει μαζὶ μὲ τοὺς ἄλλους πλουτίζοντας πνευματικὰ ἀπὸ τὴν ἀναστάσιμη ἐλπίδα ποὺ ἀνθίζει στὶς καρδιὲς ὅλων τῶν συνοδοιπόρων. Κι ὅταν οἱ καρδιὲς εἶναι γεμάτες κανένας περιορισμὸς δὲν μπορεῖ νὰ τὶς σκοτεινιάσει. Φωτίζονται ἀπὸ τὸ ζωογόνο φῶς τῆς Ἀναστάσεως.
Καλλιακμάνης Βασίλειος , Καθηγητής ΑΘΠ

[toula]

Την έκτη εβδομάδα των σεπτών Νηστειών, καθώς την αρχίζουμε με προθυμία,
ας υψώσουμε, πιστοί, στον Κύριο έναν προεόρτιο ύμνο των Βαΐων·
σ’ Εκείνον που έρχεται με δόξα και με τη δύναμη της Θεότητάς Του
προς την Ιερουσαλήμ, για να θανατώσει τον ίδιο τον θάνατο.
Γι’ αυτό ας ετοιμάσουμε ευσεβικά τα σύμβολα της νίκης:
τους κλάδους των αρετών,
και ας αναφωνήσουμε το «Ωσαννά»
στον Δημιουργό των πάντων.
*
Σήμερα φανερώνεται στον Χριστό, που βρίσκεται πέρα από τον Ιορδάνη,
η αρρώστια του Λαζάρου·
και Εκείνος, ως γνώστης των πάντων, λέει:
«Η ασθένεια αυτή δεν είναι για θάνατο».
Ετοιμάσου, Βηθανία·
στόλισε θεϊκά τις εισόδους σου,
άπλωσε και άνοιξε τις αυλές σου·
διότι να, ο Δεσπότης έρχεται μαζί με τους Αποστόλους
για να ζωοποιήσει το αγαπημένο σου τέκνο.
*
Αυτή είναι, Θεέ μου, η φοβερή εκείνη ημέρα,
που δεν ελπίζαμε να φτάσουμε να δούμε το βράδυ της·
κι όμως, με φιλανθρωπία μάς αξίωσες να τη ζήσουμε.
Τρισάγιε, δόξα σε Σένα.
[ από τις ακολουθίες της ημέρας]

[toula]

Η τελευταία εβδομάδα της Σαρακοστής.

Βουβή λέγεται η εβδομάδα όχι επειδή δεν έχει ακολουθίες. Πλην των Χαιρετισμών την Παρασκευή, οι οποίοι αντικαθίστανται με τα τροπάρια του Λαζάρου ( Κανών Ανδρέα Κρητης) όλες οι άλλες ακολουθίες ψάλλονται κανονικά. Μάλιστα ο κατανυκτικός της χαρακτήρας είναι πιο έντονος. Δεν υπάρχει καν αποκλιμάκωση αλλά προσκλητήριο για πλήρη καταβύθιση στην κατάνυξη και το κατά Θεόν πένθος.
Οι Πατέρες γράφουν γι' αυτή την εβδομάδα ότι είναι περίοδος σιωπής και περισυλλογής βαθιάς, λιγο πριν τα μεγαλειώδη και φρικώδη γεγονότα, που θα ακολουθήσουν την Μεγάλη Εβδομάδα. Όποιος δεν πρόλαβε να βιώσει εκκλησιαστικά την Τεσσαρακοστή καλείται τώρα σχεδόν με βία να σπεύσει στον αμπελώνα της εργασίας, έστω και την ενδεκάτη.
Η υμνολογική αναφορά της εβδομάδας έγκειται στην καταδίκη του πλουσίου της παραβολής στην αιώνια κόλαση επειδή επεδειξε φιληδονία, φιλαργυρία, φιλαυτία και κυρίως αδιαφορία για τον φτωχό γείτονα του. Η αναγκη για διαρκή μνήμη του θανάτου και του τέλους δίνει ένα βαρύ και φιλοσοφικό τόνο στο περιεχόμενο των τροπαρίων. Ο φόβος Θεού και ο προβληματισμός για την μεταθανάτια κατάληξη μας, συντρίβει τις τελευταίες μας αντιστάσεις στην εγκράτεια και μας κρατά διαρκώς σε εγρήγορση και προσοχή.
Τον πένθιμο χαρακτήρα της τελευταίας εβδομάδας, φαιδρύνουν λίγο τα προεόρτια τροπάρια των Βαϊων, τα οποία ψάλλουμε καθημερινά στον Εσπερινό και τον Όρθρο.Συν αυτοίς έτερα Τροπάρια παρακολουθούν την πορεία της ασθένειας του Λαζάρου. Σήμερα ασθενεί, αύριο πεθαίνει, κάποια στιγμή κειτεται στον Άδη και βασανίζεται, μετά το μαθαινει ο Χριστός, μετέπειτα θα σπεύσει να τον αναστήσει.Κλαίνε οι αδελφές του Λαζάρου για την θανή του, κλαίμε και μεις για την κατάσταση μας. Παρόλα ταύτα επειδή πιστεύουμε στην εξουσία και την νίκη του Χριστού, προτρέπουμε την Βηθανία και τα Ιεροσολυμα να ευτρεπίσουν τις εισόδους τους και να προετοιμαστούν γιατί πλησιάζει ο Χριστός, που θα έρθει να φέρει φως και χαρά. Ετσι από Δευτέρας έως Παρασκευής συνταυτιζόμαστε με τον ασθενη και νεκρό Λάζαρο και ελπίζουμε να έρθει ο Χριστός να μας αναστήσει από τον θάνατο της αμαρτίας, αφου πρώτα πετάξει από πανω μας τον βαρύ λίθο της αναισθησίας.
Γραφικότατα και πνευματοκατάνυκτα όλα τούτα.
Κατά τα άλλα , όπως ειπαμε , η ατμόσφαιρα της Τεσσαρακοστής παραμένει ζωντανή. Πολλά έχει να μας διδάξει αυτή η εβδομάδα. Λοιπόν, λέγεται βουβή , αλλά φωνάζει τα μεγαλεία του Θεού.