Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

"..η μέλλουσα κρίση αποδεικνύεται περιττή.."
Όταν ταπεινώνουμε κατά το πνεύμα τον εαυτό μας ενώπιον του Θεού και ομολογούμε τις αμαρτίες μας, η μέλλουσα κρίση αποδεικνύεται περιττή.
Μετά τον Χριστό, άριστος διδάσκαλος της αρχής αυτής είναι ο καλός ληστής, που ανέλαβε εκούσια κατάκριση για τον εαυτό του..
Αρχιμ. Ζαχαρία Ζάχαρου

[toula]

"Για να αυξηθεί η αγάπη, πρέπει να την δώσεις.."
Η αγάπη με την ταπείνωση, η απλότητα και η διάκριση είναι τα γνωρίσματα των Αγίων.
- Όσοι έχουν κοσμική αγάπη μαλώνουν ποιος να αρπάξει περισσότερη αγάπη για τον εαυτό τους.
Όσοι όμως έχουν την πνευματική, την ακριβή αγάπη, μαλώνουν ποιος θα δώσει περισσότερη αγάπη στον άλλον.
Αγαπούν χωρίς να σκέπτονται αν τους αγαπούν ή δεν τους αγαπούν οι άλλοι, ούτε ζητούν από τους άλλους να τους αγαπούν.
Θέλουν όλο να δίνουν και να δίνονται, χωρίς να θέλουν να τους δίνουν και να τους δίνονται.
- Για να αυξηθεί η αγάπη, πρέπει να την δώσεις.
Γέροντος Παϊσίου Ἁγιορείτου

[toula]

Κανείς δεν ανέβηκε στον ουρανό, παρά μόνον Εκείνος που κατέβηκε απ’ τον ουρανό, ο Υιός του ανθρώπου, ο οποίος βρίσκεται πάντοτε στον ουρανό. Ο καλός ποιμένας, που άφησε τα ενενήντα εννέα πρόβατα – τους αγγέλους – στα ουράνια όρη και αφού το σήκωσε στους φιλάνθρωπους ώμους του το έφερε στο ουράνιο λιμάνι, και προσφέροντάς το σαν δώρο στον ουράνιο Πατέρα του λέγει: «Βρήκα, Πάτερ, το πλανεμένο πρόβατο, εκείνο που ο απατεώνας όφις, με δόλιους τρόπους και τεχνάσματα εξαπάτησε και στους δρόμους της κακίας το παρέσυρε και με τη λάσπη της πολυθεϊας μόλυνε την καθαρότητα της γνώσεως του Θεού. Βλέποντάς το, λοιπόν, να πνίγεται μέσα στο βούρκο της μαλθακής ζωής, με το θεϊκό μου χέρι το άρπαξα γρήγορα, και ευσπλαχνικά το έπλυνα στα νερά του Ιορδάνη, και αφού το άλειψα με το μύρο της ευωδίας του Αγίου Πνεύματος – με το γεγονός της Αναστάσεως – τώρα έρχομαι φέρνοντας ως δώρο αντάξιο της θεότητός σου το λογικό πρόβατο».
Σήμερα ο Διάβολος θρηνεί για την ήττα του, βλέποντας το δικό μας -ανθρώπινο- σώμα να ανεβαίνει στους ουρανούς. Σήμερα η αμαρτία σαν καπνός διαλύεται με την Ανάληψη του Ιησού Χριστού….
Αγίου Επιφανίου Κύπρου
(εκ του λόγου εις την Ανάληψιν του Κυρίου)

[toula]

Αν ο άνθρωπος γνωρίσει,ότι από την υπερηφάνεια του,του έλειψε η Χάρις του Θεού και ταπεινώσει την καρδιά του,νοιωθωντας πως είναι αχρειος και ανάξιος θεωρεί τον εαυτό του κατω απ'ολους ,τότε έρχεται πάλι η Χάρις του Θεού σε αυτόν.
Αββας Παφνουτιος.

[toula]

Φανερώνει ασέβεια να τρώμε όλον μας τον καιρό για το σώμα μας και ας μην χρειάζεται,ενώ για την ψυχη που έχει μπροστά της τόσο μακρος προκοπής,ώστε ολόκληρη η ζωή να μην φτάνει για την τελείωση της,να μην αφιερώνουμε ούτε και λίγο χρόνο.
Οσ.Νειλος ο Ασκητής

[toula]

Οταν η κοιλιά γεμίζει,δημιουργούνται έντονες ορέξεις και των άλλων ηδονων.
Οσ.Νειλος ο Ασκητής.

[toula]

"Μια φορά, λέει η Μαρία, σκεφτόμουν σιωπηλά: «Εμάς που κάνουμε τόσες αμαρτίες συνέχεια, ο Θεός δεν μας φέρεται τόσο σκληρά. Τον Παππούλη γιατί τον δοκιμάζει τόσο πολύ; Δεν είναι δίκαιος». Εκείνη τη στιγμή ο Παππούλης άρπαξε τη σκέψη μου και λέει: «Μεγάλος ο μισθός εν τοις ουρανοίς. Μεγάλος ο μισθός εν ουρανοίς». Το είπε δύο φορές για να τονισθεί και να με βεβαιώσει γι’ αυτό. Και έτσι ηρέμησα γνωρίζοντας ότι εκεί ψηλά θα είναι ευτυχισμένος.
Ο Γέροντας μας π. Ευμένιος, δεν ντρεπόταν και δεν φοβόταν πως θα τον κοροϊδεύουν η ότι θα είναι ενοχλητικός στους έχοντας διαφορετικές απόψεις. Μέχρι που είχε σωματικές δυνάμεις εργαζόταν και προσευχόταν συγχρόνως. Δεν σπαταλούσε ποτέ άσκοπα το χρόνο του. Ούτε λεπτό δεν ήθελε να πάει χαμένο. «Επικατάρατος πας ο ποιών τα έργα του Κυρίου αμελώς». Ο Γέροντας έλεγε πως σε ένα λεπτό ο αμαρτωλός μπορεί να πει «ημαρτον» και να σωθεί η να αφήσει αυτόν τον λίγο χρόνο να πάει χαμένος και να ζημιωθεί.
Δεν ήθελε να αρέσει στον κόσμο
Ο Γέροντας προσπαθούσε να κρύβει τις αρετές του με πολλούς τρόπους, για να αποφεύγει τον έπαινο και το «μπράβο» των ανθρώπων. ΄Αμα τον επαινούσε κανείς και τον άκουγε τον επιτιμούσε. Δεν ήθελε εγκώμια. Μέχρι που τον έδιωχνε από κοντά του και καμιά φορά με επιτίμια. Δεν δεχόταν τον έπαινο με τίποτα. Γι’ αυτό προσποιόταν και έκανε πως δεν καταλάβαινε, για να τον κοροϊδεύουν και όχι να τον επαινούν."
πάντα έλεγε :
" Χριστέ μου, βοήθησέ με να Σε αγαπώ περισσότερο, περισσότερο και περισσότερο. Να Σε αγαπώ περισσότερο από τον εαυτό μου, περισσότερο από όλους τους ανθρώπους και να μήν χορταίνω να Σε αγαπώ."
Όσιος Γέροντας Ευμένιος Σαριδάκης ( 1931 - 23 Μαΐου 1999)

[toula]

Ο αγωνιστης τότε να παλεύει με τα πάθη,όταν έρχονται κοντά του μικρά όπως το μυρμήγκι,προβαλλοντας για δόλωμα την ασήμαντη δύναμη τους. Αν προλάβουν τα πάθη και φτάσουν να γινει η δύναμη τους σαν του λιονταριού τότε γίνεται δύσκολη η καταπολέμηση τους ή δύσκολο το να μην τα τρεφει κανείς.
Οσ.Νειλος ο Ασκητής.

[toula]

Να δίνεις, χωρίς να έχεις απαίτηση να πάρεις πίσω.
Άγιος Ευμένιος Σαριδάκης
(✞ 23 Μαΐου 1999)

[toula]

23 Μαϊου εορτάζεται η μνήμη του μεγάλου νεομάρτυρα Ευγενίου Ροντιόνωφ
"Καλύτερα να πεθάνω παρά να βγάλω τον Σταυρό μου από πάνω μου"
---
Η Ρωσία το 1996 βρίσκονταν σε πόλεμο με τους Τσετσένους, που είναι ισλαμιστές. Και σε κάποιες από τις μάχες αυτές, πιάστηκε αιχμάλωτος ο νεομάρτυρας Ευγένιος Ροντιόνωφ, που τότε ήταν μόλις 19 ετών. Οι γονείς του, είχαν χωρίσει και η μάνα του, όταν ο Ευγένιος ήταν 12 ετών, του χάρισε ένα ξύλινο σταυρό.
Ο Άγιος Ευγένιος βασανίστηκε από τους Τσετσένους για αρκετούς μήνες και μια μέρα ενώπιον των Τσετσένων φαντάρων, του ζητήθηκε να αφαιρέσει με τα ίδια του τα χέρια, τον ξύλινο σταυρό που φορούσε και αν δεν το έφτιαχνε, θα τον αποκεφάλιζαν! Ο Άγιος ομολόγησε, δεν έβγαλε το σταυρό του και τους είπε:
Εγώ το Χριστό δεν τον αρνιέμαι ούτε εξωτερικώς, ούτε εσωτερικώς! Τον σταυρό μου, τον φορώ 7 συναπτά χρόνια, δεν τον έχω βγάλει ποτέ και ούτε πρόκειται να τον βγάλω, ό,τι και να με κάνετε!
Το να βγάλει κανείς το σταυρό του μπροστά σε αλλοδόξους, είναι άρνηση του Χριστού και όχι ομολογία Χριστού. Οι Τσετσένοι βλέποντας ότι είναι ανένδοτος, τον αποκεφάλισαν σαν πρόβατο, βιντεσκοπώντας μάλιστα τον αποκεφαλισμό!
Μετά το θάνατό του, ο Άγιος Ευγένιος εμφανίζεται σε μικρά κυρίως παιδιά και κάνει πολλά θαύματα.
Μόλις ο πατέρας του έμαθε, το τι συνέβη με το γιό του, πήγε στον τάφο του παιδιού και έκλαιγε γοερώς για ώρες και εκεί εξέψυξε, από ανακοπή καρδιάς. Τον έλεγχε η συνείδησή του και έλεγε μέσα του:
Εγώ να κάνω τόσα αμαρτήματα (έκανε άσωτη ζωή), να χωρίσω με την μητέρα του και να έχω τέτοιο γιό, που δεν τον αξίζω! Και να πάρει τέτοιο στεφάνι! Αξίζει να ζω;;;
Η τιμή είναι ανωτέρα της ζωής, ασυγκρίτως. Τι να την κάνω τη ζωή, άμα χάσω την τιμή μου;...
Η μητέρα τού πούλησε το σπίτι της για να πάρει το σώμα του και να το θάψει, γιατί ζητούσαν λίτρα οι φονιάδες.
Ο Σταυρός ήταν στον λαιμό του, δεν τόλμησαν να τον αγγίξουν.